ΟΙ  ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ  ΚΑΙ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ  ΑΝΤΙ-ΣΥΣΤΕΜΙΚΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  



Οι παγκόσμιες εξελίξεις δείχνουν μια τάση ανατροπής καθιερωμένων πολιτικών και αντιλήψεων. Επίκεντρο αυτών των αντιδράσεων είναι οι αναπτυγμένες χώρες της Δύσης και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά αυτών των εξελίξεων δείχνουν έλλειψη ιδεολογικών κατευθύνσεων και ταξικού προσανατολισμού και συνείδησης. Πλούσιοι και φτωχοί εμφανίζονται να συμμαχούν σε πολιτικές  που αντιτίθενται στα συμφέροντα των μεσαίων τάξεων και κάποιων κοινωνικών και εθνικών μειονοτήτων. Τα σύνορα της κοινωνικής και πολιτικής αντιπαράθεσης είναι θολά, ασταθή και ευμετάβλητα. Μπορούμε εν τούτοις να χαράξουμε κάποιες γραμμές κατανόησης– όχι πάντα σταθερές ούτε και ξεκάθαρες.
Στην περίπτωση της εκλογής Τράμπ και του Brexit κάποια συμπεράσματα βγαίνουν εύκολα. Οι ελίτ του πλούτου (μεγάλες βιομηχανίες και πρωταγωνιστές της τεχνολογικής νέας οικονομίας) φανερά τοποθετήθηκαν στο πλευρό της Ευρωπαικής Ενωσης  (Βρετανία) και των ανοιχτών αγορών της παγκοσμιοποίησης (ΗΠΑ). Την ίδια ώρα τα εργατικά στρώματα και οι εθνικές και κοινωνικές μειονότητες, ένας κόσμος δηλ.  που ευνοείται από το πολιτικό κλίμα ανοχής και πολύ-πολιτισμικότητας αλλά και από τις παροχές ενός γενναιόδωρου κοινωνικού κράτους, συμμαχεί εκλογικά με τους οικονομικά ισχυρούς. Αυτό φάνηκε στη Βρετανία από την στάση της Σκωτίας, περιοχών (των φτωχότερων) της Ουαλίας και της Β. Ιρλανδίας κι από μειονοτικές κι εργατικές γειτονιές σε παλιά βιομηχανικά κέντρα της Κεντρικής και ΒΑ Αγγλίας. Εναντίον της Ευρώπης εκδηλώθηκαν τα εύπορα κοινωνικά στρώματα συνταξιούχων, του ευημερούντος Νότου και της Αγγλίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Στις ΗΠΑ το μήνυμα προστατευτισμού κι αντίδρασης στις ανοιχτές αγορές της παγκοσμιοποίησης έγινε με προθυμία αποδεκτό από τα μεσαία στρώματα των μεσοδυτικών Πολιτειών, από την παλιά βιομηχανική ζώνη της Ανατολής κι από ξενοφοβικά μεσαία στρώματα του Νότου και της καρδιάς της ‘λευκής’ Αμερικής.  Η πτώση του βιοτικού επιπέδου μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού έφερε κοντά τους ξενόφοβους ‘κοκκινοτρίχιδες’ της βαθιάς Αμερικής με τους απολυμένους εργάτες του αποβιομηχανισμένου Βορρά και της Ανατολής και τους υπερσυντηρητικούς θρησκόληπτους του Νότου. Την ίδια ώρα οι ανώτερες εισοδηματικά τάξεις, οι μορφωμένοι μεσο- και μεγαλοαστοί του Βορρά και της Ανατολής όπως και οι μεγάλες επιχειρήσεις της Δύσης, οι διάφορες μειονότητες και οι εξαρτώμενοι από δημόσιες παροχές περιθωριοποιημένοι πολίτες είδαν στην στροφή αυτή κατά της πολιτικής ορθότητας και της εξωστρεφούς ανοιχτής Αμερικής μια ασύμμετρη απειλή κατά της επιβίωσής τους.  Εξ’ ου και ο καταληκτικός και ασυνήθιστος για Αμερική εθνικός και κοινωνικός διχασμός.

Στις υπόλοιπες Ευρωπαικές δημοκρατίες η αντίδραση κατά της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και η παθητική στάση των κυβερνήσεων απέναντι στον εξωτερικό οικονομικό ανταγωνισμό (βλ. Κίνα)  και την μουσουλμανική μετανάστευση έχει εκθρέψει κύματα λαικής αντίστασης που εν πολλοίς έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται σαν εστίες αντι-ευρωπαισμού, πυρήνες τοπικιστικού εθνικισμού και αγκάλιασμα ακροδεξιών κινημάτων. Το παράδειγμα Φιγιόν στη Γαλλία δείχνει όμως πως ο κόσμος κατά βάση έχει βαρεθεί την παραδοσιακή πολιτική ορθότητα και διψάει για κάτι αντισυμβατικά καινούργιο. Η στάση του εναντίον της Γαλλικής γραφειοκρατίας ( θα απολύσει, υπόσχεται, 500 χιλ δημοσίους υπαλλήλους) και υπέρ της οικονομίας της αγοράς  (Θατσερικές πολιτικές) ακούμπησε ευαίσθητες χορδές και τον οδήγησε αναπάντεχα να θριαμβεύσει στις εσωκομματικές εκλογές.

Οι θέσεις του Ντόνσλντ Τράμπ, περισσότερο από όλους τους άλλους, αποσαφηνίζουν όμως τις διαστάσεις της ουσίας αυών των αντι-συστεμικών πολιτικών. Με τα θετικά αλλά και τα επικίνδυνα αρνητικά τους χαρακτηριστικά. Στην θετική πλευρά είναι η απόφασή του να βρεί σημεία συνεννόησης με την Ρωσία, να σταματήσει η άσκοπη πολεμική ανάμεσα στις ισχυρότερες σήμερα στρατιωτικά χώρες τπυ πλανήτη και να απομακρυνθεί η προοπτική μιάς καταστροφικής πυρηνικής σύγκρουσης. Εξ ίσου ενθαρρυντική είναι και η αποφασιστικότητά του να συντρίψει τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό και να αντιμετωπίσει κατάματα την παγκόσμια απειλή της παράνομης μετανάστευσης.

Στον εσωτερικό τομέα ενδιαφέρον έχουν οι διακηρύξεις του για μείωση φόρων και κανονιστικών διατάξεων (deregulation) που πνίγουν την οικονομική δραστηριότητα όπως και η απόφασή του να μην παρασυρθεί από την μόδα για το κλίμα (ξαφνικά ξεχάστηκε η 'υπερθέρμανση' και όλοι ανησυχούν για το 'κλίμα' γενικά) και να αντικρούσει γι' αυτό που είναι - δηλ. απόλυτη υπερβολή - την σχετική σχεδόν θρησκευτική υστερία. 

Μέχρις εδώ όμως. Μετά αρχίζουν οι αντιφατικότητες και οι αστόχαστοι κίνδυνοι. Πως θα υπάρξει συνεργασία με την Ρωσία κατά του ακραίου Ισλάμ  όταν ενισχύεται η αντιπαλότητα με το Ιράν; Δίχως αυτό και τους Σιίτες μαχητές δεν πολεμιέται η Σουνιτική μουσουλμανική τρομοκρατία.  Πως θα εγερθεί το τείχος στο Μεξικό δίχως πόρους και με μείωση φόρων; Με περιορισμό της φορολογίας πως θα πραγματοποιηθούν οι υποσχέσεις για μεγάλα έργα υποδομής και ξεκίνημα νέας ανάπτυξης; Μείωση φόρων σημαίνει και μείωση κράτους. Το πρώτο δίχως το δεύτερο είναι συνταγή σίγουρου αδιεξόδου και οικονομικής καταστροφής. 

Για ποιό λόγο ξιφουλκεί η ηγεσία του λεγόμενου ελεύθερου κόσμου εναντίον της παγκοσμιοποίησης  και του ελεύθερου εμπορίου; Kλείνοντας τον κόσμο δεν μπορείς να μιλάς για ελευθερία. Ο προστατευτισμός, πέραν ορισμένων λίγων επιχειρηματιών, δεν βοηθά τον απλό κόσμο. Ολα θα ακριβύνουν. Πως θα επιβιώσουν οι εισοδηματικά αδύναμοι; Σύμφωνα με κάποιες εκτριομήσεις ο περιορισμός των εισαγωγών στις ΗΠΑ και οι υψηλοί δασμοί θα οδηγήσει σε χρεωκοπία χιλιάδες μέσα στην Αμερική επιχειρήσεις, και στην ανεργία περίπου 4,8 εκατ ανθρώπους!! 

Οι Αμερικανικές επιχειρήσεις που έφυγαν στο εξωτερικό το έκαναν λόγω υψηλού - εργατικού, και όχι μόνο - κόστους και φτηνότερων πρώτων υλών. Οπως έγραψε ο Martin Wolf στους Financial Times "Οταν  ένας ηγεμόνας γκρεμίζει το σύστημα που έφτιαξε δύο τινά θα συμβούν: είτε το σύστημα διαλύεται, είτε ανοικοδομείται κάτω από άλλο ηγεμόνα".  Το ξέσπασμα ενός διεθνούς εμπορικού πολέμου θα συσπειρώσει παλιούς συμμάχους των ΗΠΑ κοντά στην Κίνα, και θα διαβρώσει τις βάσεις του αμερικανικού καπιταλισμού.  

Είναι παράδοξο ο ηγέτης της Λαικής Κίνας να υπεραμύνεται των ανοιχτών αγορών και του ελεύθερου εμπορίου και ο Πρόεδρος της Αμερικής να ορθώνει τείχη προστατευτισμού, παραγνωρίζοντας πως η χώρα του έγινε μεγαλη ακριβώς  επειδή υπήρξε σχεδόν πάντα σε όλα ανοιχτή. 

Οσοι έκλεισαν στη διάρκεια της ιστορίας τις κοινωνίες τους το πλήρωσαν πολύ ακριβά. Συνήθως με καταστροφή της οικονομίας τους. Κάποιες φορές, δυστυχώς, και με το αίμα των πολιτών τους. Ας ελπίσουμε πως ο κόσμος δεν θα αλλάξει τόσο πολύ...  
Πλήρες Άρθρο »

Το Εικονοστάσιο της Αριστεράς...

 
Προς την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κύριε διευθυντά

Ο συνεργάτης σας Στέφανος Κασιμάτης (Φαληρέας) αναφέρεται με ακρίβεια στη «βλακεία της ελληνικής Δεξιάς» περιγράφοντας τα αίτια της εξακολουθητικής αδυναμίας που δείχνει η ελληνική κοινωνία προς την Αριστερά. Κι έχει απόλυτο δίκιο όταν προβλέπει πως δεν υπάρχει σωτηρία για τον τόπο για όσο διάστημα η Αριστερά και οι ιδέες της αποτελούν λατρευτικό τοτέμ για τη χώρα και τον λαό. Δυστυχώς, καμία πολιτική παράταξη στον τόπο δεν τολμάει να αμφισβητήσει ευθαρσώς αυτή την ιερότητα του ντόπιου μαρξιστικού εικονοστασίου. Ουδέποτε η παραδοσιακή ελληνική Δεξιά τόλμησε να αμφισβητήσει ανοιχτά την αξιακή πρωτοκαθεδρία της αριστερής κοσμοθεωρίας. Συχνά ακούγεται ο ισχυρισμός πως στη «θεωρία η Αριστερά έχει δίκο, στην πράξη είναι που τα χαλάει». Η ουσία είναι όμως πως η Αριστερά δεν έχει δίκιο ούτε στη θεωρία. Διότι κι εκεί έχει παντού χρεοκοπήσει.  Αν στην Ελλάδα δεν υπάρξει συνειδητή ιδεολογική αντιπαράθεση με τις αριστερές ιδεοληψίες, με πρόθεση να αναδειχθεί η παγκόσμια πλέον ανυποληψία τους, δεν πρόκειται ποτέ να προωθηθούν πολιτικές ρεαλιστικές που θα βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα. Είναι λυπηρό να γίνονται και σήμερα ακόμη προσπάθειες να τονωθεί «το αριστερό προφίλ του αρχηγού της αξιωμ. αντιπολίτευσης» για να διευρυνθεί δήθεν η εκλογική του απήχηση. Δεν γίνεται άραγε συνειδητό από τους σχετικούς συμβουλάτορες πως έτσι σμιλεύονται τα δεσμά της αυριανής του αιχμαλωσίας σε θέσεις αδύναμες να προσφέρουν λύσεις στα αδιέξοδα της χώρας; Το παράδειγμα του Φιγιόν στη Γαλλία που, στην πλέον κρατικιστική κοινωνία της Ευρώπης, τόλμησε να συντρίψει τα δεσμά της πολιτικής ορθότητας και να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας και της αποδεσμευμένης από τον κρατισμό ανοιχτής κοινωνίας –με συναρπαστική σχετική εκλογική απήχηση– δεν έχει αφυπνίσει ακόμη κανένα;
Πλήρες Άρθρο »

Ολυμπιακος χωρίς ερωτηματικά





Μετά την αναπαντεχη και ντροπιαστικη ηττα για τον Ολυμπιακο στην Κυπρο ακολούθησαν μιά αναιμικη επιτυχια στα Γιαννενα και μερικά ακόμη θετικα αποτελέσματα που ομως έδειξαν σοβαρές αδυναμιες για την ομάδα που αγαπάμε. Για ολους εμας που η φανελλα είναι το παν και δεν εχουμε οικονομικα συμφεροντα με την ομαδα, η κατασταση εφτασε σε ιδιαίτερα επικίνδυνο σημείο. Δεν θα πρέπει να περιμένουμε κάποια μοιραία αποτελέσματα. Από τα οποία θα είναι εξαιρετικά δύσκολος ο απεγκλωβισμός. Δεν ειναι δυνατον να τρεμει η καρδια μας καθε που αντιπαλη ομαδα πλησιαζει κοντα στους κεντρικους μας αμυντικους. Κι ολα αυτα γιατι; Επειδη απλα τυχαινει να ειναι Ιβηρες;

Ο Ντα Κοστα ηταν φευγατος λιγο πριν εμφανισθει ο καινουργιος προπονητης. Τι ακριβως του βρηκε ο Μπεντο και τον καθιερωσε στην ενδεκαδα; Μεχρι που κάποιοι απο εμας παρακαλούμε να ειναι τιμωρημενος η μη διαθεσιμος για να αποφυγουμε κανενα καρδιακο.

Το πολυ-εργαλειο που ακουγε στο ονομα Σαλινο σε καποιους δεν αρεσε το καλοκαιρι. Και μαζευτηκαν κατι Ιβηρες φευγατοι απο τις παλιες τους ομαδες. Ουδεις προβληματισθηκε γιατι τους μαζευουμε; Κι αναγκασθηκε ο εμμονικος μας προπονητης σχεδον να καψει ενα μεγαλο ταλεντο της ομαδας μας των νεων, τον Ρέτσο,  χρησιμοποιωντας τον σε θεση που το παιδι δεν γνωριζε... Ενώ ο Τσιμίκας πετάχθηκε στα αζήτητα.

Ασε παλι τα ταλεντα που μαζεψαμε απο την αχτυπητη Τραπζονσπορ της Τουρκιας. 'Ποδοσφαιρομανα', σου λεει ο αλλος. Ο ενας εχει χαθει απο προσωπου γης κι ο αλλος περιφερει  το μποι του διχως να γνωριζει τι ακριβως να το κανει. Τελευταία κατι άρχισε να δείχνει. Καμμία σχέση όμως με τον 'αστικό μύθο΄ που τον ακολουθούσε. Ο Ισλανδος κι ο Παραγουανος γιατι δεν μας αρεσαν; Δεν ηταν μηπως της Ιβηρικης Σχολης; Κι ο Μεξικανος;

Κανενας Ελληνας θα στεριωσει ποτε στην ομαδα; Ανακαλυπτουμε τοσα ταλεντα στην Πορτογαλια που ο εθνικος τους προπονητης εκει δεν εχει καταλαβει πως εχει; Εχουμε ομως και μια ακομη ιδιαιτεροτητα - κι οχι μονο στον Ολυμπιακο.. Να βαφτιζουμε τους Αραβες Σκανδιναυους και τους Γιουγκοσλαυους Γερμανους. Για περισσοτερο ισως κυρος. Στο γηπεδο ομως συνήθως τους ψαχνουμε. Ανεξαρτητως εθνικοτητας.

Ο κοινος παντως παρονομαστης ειναι ενας. Μεγαλα συμβολαια, αδιαταρακτη ροη των αμοιβων και ...κεφια μεχρι πρωιας. Δεν ξεραμε ετσι τον Ολυμπιακο! Καιρος καποιοι να βαλουν μυαλο. Κι αυτοι που πληρωνουν να τραβηξουν καποια αυτια.
Για να γλυτωσουμε, τουλαχιστον, το εμφραγμα. Και να σκεφτόμαστε τον Ολυμπιακό, δίχως ερωτηματικά για απόδοση και αποτελέσματα.  Τους Τούρκους ΠΡΕΠΕΙ να τους περάσουμε...

Κι επι τη ευκαιρια:

Οταν προ καιρου ειχα μιλησει για τον κ. Ιβαν Σαββιδη και τη σταση του απεναντι στο ποδοσφαιρο της Αθηνας και του Πειραια (βλ. 'Ρωσο- Ποντιος Εξολοθρευτης') δεν ειχα καμια προθεση να τον προσβαλω αποκαλωντας τον Ρωσο-Ποντιο. Δεν θεωρησα ποτε τον χαρακτηρισμο σαν υβρι. Τον εχω διαβασει εκατονταδες φορες σε εντυπα και τον εχω δει σε δημοσιες δηλωσεις. Ακομη και ο Δημαρχος της Θεσ/νικης, λιγα 24ωρα μετα την κριτικη που μου ασκησε, τον χρησιμοποιησε ο ιδιος αναφερομενος στους μεταναστες - προσφυγες Αν ενοχλησε η εκφραση μου δεν δισταζω να ζητησω συγγνωμη.

Ανεξαρτητα απο τις ποδοσφαιρικες μας διαφορες δεν αμφισβητω την ελληνικοτητα του κ. Σαββιδη, τις δρασεις του για τον Ποντιακο ελληνισμο, ουτε και την κοινωνικη του προσφορα. Και σαν επιχειρηματιας δειχνει αποφασισμενος να βοηθησει τον τοπο, ρισκαροντας καποια εκατομμυρια για το μελλον. Αν θα τον αφησουν να κανει δουλεια, αυτο ειναι διαφορετικο ζητημα...




Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ




Eίναι αδύνατο να οδηγηθεί σε δρόμο σωτηρίας η χώρα όταν ο λαός σχεδόν καθημερινά βομβαρδίζεται με μυνήματα ανεδαφικής και βλακώδους αριστεροσύνης. Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις και τις τύχες κυβέρνησης και κομμάτων της αντιπολίτευσης το βέβαιο είναι πως τα άρθρα, τα ρεπορτάζ και τα σχόλια των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και οι σελίδες των κοινωνικών δικτύων είναι πλημμυρισμένα από απόψεις και εκδοχές που προπαγανδίζουν μιά αριστερόστροφη πολιτική ορθότητα αλλά και εκδοχές επιθετικές απέναντι στην λογική, την ελευθερία και την ανοιχτή κοινωνία.
Επισημάνθηκε σε πολλά ΜΜΕ πως το κλείσιμο των συνόρων χωρών της Κεντρικής Ευρώπης και της Βαλκανικής οδηγει την Ευρώπη σε απομονωτισμό. Παρά το γεγονός πως ακριβώς αυτό το σφράγισμα συνόρων για παράνομους διερχόμενους - ποτέ δεν 'έκλεισαν' ' τα σύνορα και συνεχίζουν να υπάρχουν δεκάδες νόμιμα entry points - ανέκοψε την αυθαίρετη ροή μουσουλμάνων μεταναστών προς την Ευρώπη. Η  πολιτική ορθότητα ομως επιμένει πως η επιλογή αυτή συνιστά κατρακύλα στον αυταρχισμό και την κλειστή κοινωνία.
Υπονοείται δηλ πως τα ανοιχτά σύνορα και η ελεύθερη διακίνηση πολιτών μέσα  στην Ευρώπη περιλαμβάνει την αυθαίρετη μετακίνηση χιλιάδων μουσουλμάνων προσφύγων από την Αφρική και την Μέση Ανατολή πρός κάθε γωνιά της ΕΕ. Από πότε όμως κάποια τέτοια πρόθεση περιλαμβάνεται στην Συνθήκη της Ρώμης; Ολα αυτά δεν είναι παρά αποτελέσματα μιάς ανόητης 'πολιτικά ορθής' αριστερόφρονης συμπεριφοράς που συγχέει τα πράγματα και προετοιμάζει τις κοινωνίες της Δύσης για τον οριστικό τους θάνατο.
Γιατί αποτελεί ευθύνη της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα το συμμάζεμα των συνεπειών των εμφύλιων σπαραγμών και των εξοντωτικών θρησκευτικών πολέμων ανάμεσα σε φανατικούς που περιφρονούν τις αξίες της Δύσης γενικότερα; Μήπως - όπως διατείνονται κάποιοι - λόγω αποικιοκρατικού παρελθόντος ορισμένων δυτικών δυνάμεων; Είναι δυνατόν παρόμοιοι ισχυρισμοί να προέρχονται από Αραβες και άλλους μουσουλμάνους των οποίων η υπόσταση ακριβώς οφείλεται σε κατακτητικούς πολέμους και σε βίαιους εξισλαμισμούς;
Τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα δεν οφείλονται, όπως πιστεύει ο περισσότερος κόσμος, στην είσοδο βαρβαρικών φύλων από τον Βορρά αλλά στις κατακτητικές επιδρομές των μουσουλμάνων Αράβων από την Ανατολή και τον Νότο. Δεν είναι τυχαίο πως ολόκληρη η Βόρεια Αφρική αποτελούσε για αιώνες το μήλο της έριδος για τις αυτοκρατορίες της Μεσογείου (λ.χ. Καρχηδόνα) και βούλιαξαν στην παρακμή και το περιθώριο μόλις πέρασαν, μέσω βίαιων πολέμων, στα χέρια των Αράβων και του Ισλάμ (βλ. σχετ. διάλεξη του Bill Warren, Why we are Afraid of Islam, στο Youtube, https://www.youtube.com/watch?v=t_Qpy0mXg8Y ).
Οταν οι θεωρητικοί της Αλ Καίντα και οι προπαγανδιστές του Σαλαφισμού (μουσουλμανική προγονολατρεία) επιμένουν για την ανασύσταση της ισλαμικής κυριαρχίας από την Ισπανία (Ανδαλουσία) μέχρι την Ινδονησία είναι φανερό πως αναφέρονται σε Αραβικές κατακτήσεις και στην βίαιη επιβολή του Ισλάμ από τον μεσαίωνα μέχρι αρκετά πρόσφατα (βλ. σχετ. το βιβλίο του Αραβα ποιητή Αδωνις, Ισλάμ και Βία, Αθήνα 2016) .
Και ποιό αποικιοκρατικό παρελθόν έχουν στη Μέση Ανατολή κράτη όπως το Βέλγιο, η Ισπανία, χώρες της Σκανδιναυίας, η Αυστρία, η Γερμανία κα, προς τις οποίες όμως κατευθύνονται τα κύματα των μεταναναστών η στο έδαφος των οποίων πραγματοποιούνται πράξεις τρομοκρατίας και σφαγές αμάχων;
Πλάνη επίσης συνιστά ο ισχυρισμός πως οι μουσουλμάνοι μετακινούνται λόγω βομβαρδισμών των χωρών τους και εξοντωσης τους από τα αφεντικά του κράτους που ζούνε και των συμμάχων τους. Ποιός βομβάρδισε ποτέ, μεταξύ άλλων, την Νιγηρία, την Σομαλία, την Τυνησία, το Μαρόκο, την Ερυθραία και την Αλγερία? Και γιατί δεν υπάρχουν πρόσφυγες από την Υεμένη που, από τον Μαίο που την βομβαρδίζει ανηλεώς η Σαουδική Αραβία, εχουν χάσει την ζωή τους πάνω από 7.000 άνθρωποι? Μήπως επειδή είναι Σιίτες, και η γενικότερη ισλαμική 'εισβολή' είναι Σουνιτική? Γιατί τόσος πόνος στη Δύση για το Χαλέππι και πλήρης αδιαφορία για τα θύματα της Υεμένης?
Ολα αυτά όμως αποτελούν ψιλά γράμματα για τις επιλεκτικές ευαισθησίες των μέσων ενημέρωσης της Δύσης και ιδιαίτερα της χώρας μας. Που εκτιμούν πως οτιδήποτε είναι αντι-δυτικό είναι προοδευτικό και αριστερόστροφο. Αγνοώντας πως για τους σαλαφιστές και τους ακραίους μουσουλμάνους μεγαλύτεροι εχθροί τους, μετά τους αποστάτες του Σουνιτισμού και τους προδότες της αληθινής πίστης, είναι οι πολυθειστές Σιίτες και οι άθεοι -  κορυφαίοι ανάμεσά τους οι ακτιβιστές της Αριστεράς. Το Ισλάμ του μέλλοντός μας δεν προβλέπεται αισιόδοξο για τους σημερινούς οπαδούς του προοδευτισμού!!   

Πλήρες Άρθρο »