Ο ΦΙΓΙΟΝ ΚΑΙ Η ΛΑΙΚΗ ΔΕΞΙΑ

Οπως συνήθως η πατερναλιστική Δεξιά δεν μπόρεσε να αποφύγει της ανόητες υπερβολές. Ο υποψήφιος Γάλλος Πρόεδρος Φιγιόν κατηγορήθηκε για "έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας" (economic brutality) από τους Δεξιούς του αντιπάλους. Επειδή ζήτησε την εγφαρμογή φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, μείωση του αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα και απολύσεις άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων. Μήπως θυμίζει αυτό παρόμοιες κραυγές της ντόπιας λαικής δεξιάς; Ο Φιγιόν όμως τόλμησε και συνέτριψε το κύκλωψμα της αδράνειας που επέβακλε μέχρι τώρα ο κρατισμός της Γαλλικής κοινωνίας. Ισως κάποιοι επιτέλους να τον μιμηθούν και αλλού...  
Πλήρες Άρθρο »

ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ...

Είναι αδύνατον να καταλάβει κανείς τον τρόπο σκέψης τους. Με την χώρα στα όρια διάλυσης με την αξιολόγηση να καρκινοβατεί και τα οικονομικά αδιέξοδα πολύ κοντά, με τους μετανάστες περίπου εξεγερμένους στα νησιά και τους Τούρκους, με τους Αλβανούς από κοντά, να έχουν αρχίσει να απιελούν ο Πρωθυπουργός πηγαίνει στην Κούβα!! Να προσκυνήσει την σωρό του Κομμαντάντε. Του οποίου τα επιτέυγματα είναι μάλλον άγνωστα στον  κόσμο. Μιά επιτυχημένη γελοιογραφία σε Λατινοαμερικάνικη εφημερίδα απεικονίζει τον Θεό σε μεγάλο νεκροταφείο άνω των 10.000 πνιγμένων στην προσπάθεια διαφυγής τους από το νησί του Κάστρο. Κι ακούγεται η κραυγή "Και τώρα εμείς θα επιστρέψουμε;"
Δείγματα ανθρωπισμού του ηγέτη που ο Πρωθυπουργός μας, μοναδικός εκπρόσωπος από ολόκληρη την Ευρώπη, αποφάσισε να τιμήσει...
Πλήρες Άρθρο »

Η ‘ΡΕΤΣΙΝΙΑ’ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ



Ο Προεδρος της Δημοκρατιας δεν εχασε την ευκαιρια ενωπιον του Αμερικανου Προεδρου να ξιφουλκησει κατα των διεθνων αγορων, της παγκοσμιοποιησης και ουσιαστικα κατα του Νεοφιλελευθερισμου. Παρα το γεγονος πως τα σημεια αυτα δυνατον να ενοχλησαν τα αμερικανικα Προεδρικα αυτια - μια και σε τετοια συνθηματα στηριχθηκε η εκστρατεια του Ντοναλντ Τραμ με την διαφορα πως εκει ηχουν ακροδεξια με την στηριξη του φοβικου 'Παρτυ του Τσαγιου'  - στην Ελλαδα βρισκονται εντελως εκτος πραγματικοτητας. Μια και ουδεποτε η χωρα αυτη αγκαλιασε την παγκοσμιοποιηση και τις ελευθερες αγορες.

Δίχως χρονοτριβή βεβαια η κυβερνητική παρπάταξη, σαν τελευταια σανιδα σωτηριας,  αναζήτησε στον νεοφιλελευθερισμό την ρετσινιά που τόσο αποζητούσε για να ξεθεμελιώσει την επιτυχία της εκλογης του Κυρ Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. Γιατί όμως ο ΝΦ αποτελεί 'ρετσινιά' στην ελληνική πολιτική ζωή;  Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην υφήλιο που μπήκε στην οικονομική κρίση επειδή χρεοκόπησε το δημόσιο και όχι οι Τράπεζες. Εφ όσον ήταν το κράτος (μεγάλες παροχές, τεράστιος δημόσιος τομέας, θεόρατα έξοδα και κρατικές δαπάνες) αυτό που οδήγησε την χώρα στην  οικονομική κατάρρευση, δεν μπορεί βέβαια να ήταν αποτέλεσμα ΝΦ επιλογών.  Ο κρατισμός οδήγησε την χώρα στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Και όλες οι μετα-μνημονιακές κυβερνήσεις ({ΠΑΣΟΚ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) επιχειρούν, ανεπιτυχώς,  και πάλι με κρατισμό να την βγάλουν από αυτά. Γιατί λοιπόν υπάρχει τέτοια απέχθεια για τον ΝΦ; Προφανώς, διότι οι ηγήτορες της ελληνικής δημόσιας ζωής δεν επιθυμούν να συνειδητοποιήσει ο κόσμος την ουσία της σχετικής πολιτικής επιλογής…

Εφ’ όσον κάποιος καταδικάζει την φορολογία για την συντήρηση ενός μεγάλου κι’ αναποτελεσματικού κράτους, τότε είναι νεοφιλελεύθερος. Εφ όσον αντιστρατεύεται την δημόσια γραφειοκρατία που πνίγει την προσπάθεια των νέων ανθρώπων να δημιουργήσουν  ένα καινούργιο δυναμικό μέλλον, είναι νεοφιλελεύθερος. Εφ όσον δεν θέλει το κράτος να ανακατεύεται στις οικονομικές δραστηριότητες και οι δημόσιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες να καταργηθούν και να περάσουν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, είναι βέβαια νεοφιλελεύθερος. Όταν ενοχλείται με την αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα ώστε όλοι να υποφέρουμε για να κρατηθούν ανέπαφες όλες οι θέσεις εργασίας στο δημόσιο, και βέβαια είναι νεοφιλελεύθερος. Οταν δεν θέλει ρουσφέτια και δημόσιες παροχές αλλά υγιή ανταγωνισμό για την διεκδίκηση αξιοκρατικά της θέσης του σε μιά δυναμική μελλοντικά οικονομία, χωρίς αμφιβολία είναι νεοφιλελεύθερος. Και πιστεύει στο αύριο της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτοί που αντιστρατεύονται τον ΝΦ είναι οι συνεχιστές της φαυλοκρατίας, της εξάρτησης από κάποια κομματικά αφεντικά κι εκείνοι που προσβλέπουν στην προσοδοθηρία για να εξασφαλίσουν ένα μέλλον παρασιτισμού και προσκόλλησης σε κρατικές παροχές. Καιρός δεν είναι να απαλλαγούμε από την μούχλα αυτών των πρακτικών;

Πλήρες Άρθρο »

Η Δύση, το Μεταναστευτικό Ρεύμα και το Μέλλον



Γινονται σημαντικες ανακαταταξεις στην πολιτικη καρδια της Δυσης. Στις ΗΠΑ, Βρετανια και πιθανοτατες αλλαγες σε Γαλλια, Ιταλια κα.  Αξονες αλλαγης ειναι: η ριζικη καταδικη της 'πολιτικης ορθοτητας',  η φροντιδα της καρδιας της κοινωνιας δηλ αστικα και μεσο- αστικα στρωματα και γενικα η ταλαιπωρουμενη μεσαια ταξη, κι οχι οι αυτο-αποκαλουμενες 'θυματοποιημενες' μειονοτητες κι η αγνοηση των κραυγων των καθε ειδους κοινωνικων ελιτ.

Σημαντικες μεταβολες σε προσανατολισμους Αμερικανικης εξωτερικης πολιτικης.  Συνεργασια με Ρωσια, ξεκαθαρες κουβεντες με παραδοσιακους συμμαχους κι αποσαφηνιση θεσεων τελικης αντιπαραθεσης απεναντι στο μαχητικο Ισλαμ.

Με την Ρωσια οι καλες προοπτικες ειναι η σιωπηρη αναγνωριση μιας ντε φακτο προσαρτησης της Κριμαιας, η ανακλιση των οικονομικων κυρωσεων εναντιον της, η συμφωνια για  ματαιωση καθε παραπερα επεκτασης του ΝΑΤΟ και στενοτερη συνεργασια στη Συρια και σε ζητηματα Ισλαμικης απειλης. Σε ανταποδοση η Ρωσια θα σταματησει την ενταση στο Ντομπας της Ουκρανιας και θα χαμηλωσει ριζικα τους τονους στη Βαλτικη και γυρω απο το Καλινινγκραντ. Η επιλογη του Στρατηγου Φλιντ για τη θεση του Συμβουλου Εθνικης Ασφαλειας και της αναθεσης στον Χ. Κισινγκερ μεσολαβητικων ρολων (συμφωνα και με πληροφοριες των Financial Times) επιβεβαιωνει τις εκτιμησεις αυτες.

Με τους συμμαχους της η Αμερικη θα δειξει πως δεν ειναι 'αγαθιαρα' (pushover). Πολλες σκληρες τους κουβεντες θα πρεπει να συνοδευονται και με βαθυτερο μακροβουτι στα πορτοφολια τους. Δεν θα συρθουν οι ΗΠΑ σε μικρους η μεγαλους πολεμους σε απομακρυσμενα μερη του κοσμου (αυτο ενδεχομενα να αφορα και την περιοχη μας) αν δεν διακυβευονται ζωτικα της συμφεροντα.  Τερμα οι ενστασεις για αντιπαθη καθεστωτα και οι διεθνεις κρισεις για ατομικα δικαιωματα.  Εξ ισου και οι διεθνεις αναμιξεις σε ζητηματα μεταναστευσης και ρητορικης για προσφυγες, οταν τα ζητηματα αφορουν στην ουσια μετακινησεις για οικονομικους λογους.

Η πολιτικη ορθοτητα εχει πλεον πλημμυρισει το ζητημα της μεταναστευσης. Χωρες οπως η Ελλαδα εχουν αφεθει στην τυχη τους απο ολους, που την ιδια ομως στιγμη εκ τους ασφαλους ασκουν κριτικη για καταστασεις και χειρισμους. Η επικειμενη αλλαγη στο ζητημα της αντιμετωπισης του μαχητικου Ισλαμ αναποφευκτα θα εχει συνεπειες - και σοβαροτατες μαλιστα - στο μεταναστευτικο.
Πιθανοτατα ο Δυτικος κοσμος στη μεγαλη του πλειοψηφια θα αρχισει να βλεπει την κατακλυσμικη ροη εκατονταδων χιλιαδων  - νεαρων κατα βαση - μουσουλμανων οχι σαν ζητημα ανθρωπισμου, αλλα γι αυτο που ειναι - μια επιθετικη κινηση ενος νεαρου ακομη και δυναμικα βιαιου θρησκευτικου δογματος.Το ιδιο το Κορανι περιεχει 93 στιχους οπου περιγραφει την επεκτατικη  'φυγη' (Hijiriia) σαν υποχρεωση των μουσουλμανων σε αναμνηση της μετακινησης του Προφητη απο την Μεντινα πισω στη Μεκκα. Ενα γεγονος μαλιστα που σηματοδοτει την εκκινηση του Ισλαμικου ημερολογιου. Κι αρχιζουν τις βιαιες αναφορες τους το Κορανι και τα Χαντιντ.

Πολιτικοι ηγετες στη Δυση που αντιμετωπιζουν την βια του Ισλαμ καθησυχαστικα, πως αυτο δηθεν 'δεν εινει το Ισλαμ', εγκληματουν. Πως ξερουν κατι τετοιο; Εχουν διαβασει την Σαρια; Γνωριζουν τα Χαντιντ (Ισλαμικες παραδοσεις);  Το Ισλαμ δεν ειναι μια θρησκεια ειρηνης οταν βλεπει ολοκληρο τον μη μουσουλμανικο κοσμο σαν Οικο του Πολεμου. Σαν αντικειμενο δηλ μελλοντικης βιαιης κατακτησης. Ειναι μια θρησκεια που στην καθημερινη της εκδοχη δεχεται τους ακρωτηριασμους, τους αποκεφαλισμους, την περιφρονηση και την βια κατα των γυναικων σαν φυσικο ενδθεχομενο. Οταν ολοι σχεδον οι τρομοκρατες τα τελευταια χρονια ειναι ισλαμιστες, πως μπορουμε να ειμαστε καθησυχαστικοι γι αυτα που ολοι βλεπουμε; Δεν ειναι ολοι οι μουσουλμανοι τρομοκρατες. Ευκολα ομως παρασυρονται απο τις διδασκαλιες μουλαδων που μεταφερουν μηνυμαστα ενδημικης βιας του Ισλαμ. Μιας θρησκειας που ευαγγελιζεται την καταπιεση (Ισλαμ σημαινει 'υποταγη') και που ειναι και στη θεωρια αλλα και στην πραξη ασυμβατη με την Δημοκρατια. Οι θεωρητικοι της τζιχαντ επιμενουν πως δεν μπορει να υπαρξει πιστος μουσουλμανος που να ειναι δημοκρατης.

Ειναι αληθεια πως οι πολυθειστες Χριστιανοι και Εβραιοι (ανθρωποι του βιβλιου, οπως αποκαλουνται) γινονται ανεκτοι. Αλλα σαν υποδεεστεροι (Ντιμμις)
υποταγμενοι στην ανωτεροτητα των μουσουλμανων. Οφειλουν να πληρωνουν φορους σε αυτους και να ασκουν δικαιωματα που αυτοι τους εχουν πραχωρησει κι οπως εκεινοι θελουν.  Στα δικαστηρια η φωνη τους δεν εχει την ιδια αξια μετων πιστων καιμπορουν να εχουν ναους (διχως βεβαια καμπανες) εφ οσον εκεινοι τους το επιτρεπουν. Ολοι οι αλλοι (πολυθειστες, κατα το Κορανι) εχουν δυο μονο επιλογες: προσηλυτισμος η θανατος. Σε αυτους υπαγονται και οι αλλες, πλην Σουνιτων,  εκδοχες του Ισλαμ δηλ. Σιιτες, Αλεβιτες κα  - οπως εξ αλλου και οι κομμουνιστες.

Στην Ελλαδα ζουμε ζωντανα το προβλημα. Ασχετα αν κατω απο την πιεση της πολιτικης ορθοτητας επιδιωκουμε να το κρυψουμε. Το θεμα ειναι πως οι μουσουλμανοι δεν ενσωματωνονται ομαλα σε μια κοινωνια. Βλεπουμε τα αποτελεσματα στο Βελγιο, τη Γαλλια, την Βρετανια (μεταξυ αλλων, μουσουλμανος Δημαρχος στο Λονδινο) και τελευταια στη Σουηδια και τη Γερμανια. Γιατι να ανοιξουμε νεες πληγες και αλλου; Κανεις απο οσους φθανουν στις ακτες μας -ανεξαρτητα απο νομικους τυπους - δεν ειναι προσφυγας. Αφου δεν κινδυνευει αμεσα η ζωη του. Αν καποιες χωρες το βλεπουν διαφορετικα ας τους παραλαβουν στο εδαφος τους. Πως γινεται κατα βαση νεαροι να φευγουν κινδυνευοντες. Σχεδον ποτε οι ηλικιωμενοι - οι ανω των 40 δηλ. Κι ελαχιστες γυναικες. Και χιλιαδες παιδια να μετακινουνται ασυνοδευτα ρισκαροντας τη ζωη τους. Πως το επιτρεπουν, στο ονομα του Προφητη παντα, οι μαναδες τους;

Γιατι οι μεγαλες ροες ενταθηκαν, μονο μετα τα σχετικα κηρυγματα του ηγετη του Ισλαμικου Κρατους (ΙΚ) Αλ Μπαγκναντι;  Γιατι οι 'προσφυγες' κινουνται προς την Δυση κι οχι προς τις ευπορες χωρες της Αραβιας και του Κολπου; Γιατι διακινδυνευουν την ζωη τους στη θαλασσα καταστρεφοντας συναμα και τα χαρτια τους και δεν περνουν απο τα νομιμα σημεια εισοδου (η ενδεχομενα με καθορισμενα πλοια) οπου θα ειναι ευκολοτατος ο εντοπισμος οικονομικων μεταναστων;  Και γιατι εμεις δεν επιλεξαμε ενα (η και παραπανω) ουσιαστικα ακατοικητα νησια για την εγκαταστση τους; Που με χρηματα του ΟΗΕ και της Ευρωπης θα μπορουσαν να διαμορφωθουν σε χωρο ικανοποιητικης εγκαταστασης και/η προσωρινης φιλοξενιας; Απο τα πραγματα τετοιες καταστασεις σαν τις τωρινες δεν ειναι δυνατον να συνεχισθουν. Δεν μπορει να καταστρεφεται μια χωρα και να διαλυεται ο κοινωνικος της ιστος λογω γεωπολιτικων αναταραξεων σε αλλες περιοχες η εξ αιτιας της φτωχειας που καπου αλλου κυριαρχει. Αν καποιοι αλλοι αισθανονται φιλανθρωποι, παραπανω απο εμας, δεν εχουν παρα να ανοιξουν τα δικα τους συνορα και να βαλουν το χερι βαθεια στην τσεπη.

Μια επικειμενη συναντιληψη Ουασιγκτον -  Μοσχας για την αντιμετωπιση του Ισλαμ θα μεταβαλει οπωσδηποτε τα δεδομενα. Η καταργηση της διακρισης καλων και κακων ισλαμιστων σε Συρια κυριως και Ιρακ θα ανατρεψει την κατασταση. Και πιθανοτα θα υιοετηθει γενικοτερα η Ρωσικη 'τακτικη Γκροζνυ' για την αντιμετωπιση του ΙΚ. Για πολλους η τακτικη Γκροζνυ ειναι "απανθρωπη" με πολλες παραπλευρες απωλειες. Συμφωνα με παλαιοτερα δημοσιευμετα του Δυτικου Τυπου δηθεν ενθαρρυνει την στρατολογηση νεων τζιχαντιστων. Μετα ομως την εφαρμογη της σε Νταγκεσταν και Τσετσενια, εμφανιστηκε ξανα ισλαμικο προβλημα στην περιοχη;

Η συντριβη του ΙΚ σε συνεργασια Δυσης, Ρωσιας και μουσουλμανων Σιιτων της περιοχης μαζι και με τους Κουρδους μαχητες Πεσμεργκα θα εξαλειψη τις ριζες της ακαταπαυστης μεταναστευτικης ροης. Και θα αντιμετωπισθουν και οι παραγοντες (Ουαχαμπις, με στηριγμα στη Σαουδικη Αραβια, το Καταρ και περιοχες αλλες του Κολπου) που αθωα σημερα κερδιζουν εκατ. απο τη Δυση ενω την ιδια ωρα απεργαζονται την ολικη της καταστροφη.

Οι μετακινουμενοι πλεον μουσουλμανοι προς την Ευρωπη θα υποχρεωθουν να αποδειξουν πως ειναι πραγματι προσφυγες και θα πρεπει να αναγκασθουν να αποδεχθουν τις κοιωνικες και ηθικες αξιες των χωρων στις οποιες ερχονται καθως και τον δικο τους νομικο πολιτισμο. Κανεις δεν τους φερνει δια της βιας. Οπως και κανεις δεν τους εμποδιζει, αν δεν τους αρεσει, να γυρισουν πισω. Πλημμυριδα παρανομων μετακινησεων και διαμαρτυριες στη συνεχεια - οπως και παραβατικες σχετικες συμπεριφορες - πως 'δεν περνανε καλα', ανηκουν στον χωρο της ψυχιατρικης - κι οχι της μεταναστευτικης πολιτικης.

Οι γειτονιες μας δεν θα μετατραπουν σε κεντρα ισλαμικης κατηχησης ουτε και θα διοικουνται απο την Σαρια. Οποιος διαφωνει ας αναζητησει τα αγαθα του Ουαχαμπισμου και τις πρακτικες των Σαλαφιστων στον Αραβικο κοσμο η ακομα και σε περιοχες της Ασιας. Η Ευρωπη του πολιτισμου, της ανοχης, της ελευθεριας και της ανοιχτης κοινωνιας δεν θα βυθισθει στο σκοταδι προς χαριν καποιων φανατικων και των αμυαλων θυματων τους. Η εποχη μας τωρα δειχνει να μπαινει, στον τομεα αυτο τουλαχιστον, σε ενα κλιμα αισιοδοξιας. Ας κινηθουμε ολοι ωστε να γινει πραγματικοτητα.
'
Πλήρες Άρθρο »

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤ ΠΕΛΕΡΕΝ: Νεοφιλελευθερισμος και Κυπριακο



Το χειμερινο θερετρο στο βουνο Μοντ Πελερεν εχει πρωταγωνιστησει στις οικονομικες, και βεβαια πολιτικες, εξελιξεις της Ευρωπης και στη συνεχεια ολου του κοσμου. Συναντηθηκαν εκει λιγα χρονια μετα τον Β Παγκοσμιο Πολεμο και με πρωτοβουλια του Φρηντριχ Χαυεκ η αφροκρεμα των αντικρατιστων οικονομολογων της Ευρωπης και των ΗΠΑ. Ανησυχοι απο την αποδοχη της επελασης του Δημοσιου Τομεα, κατω απο την επιδραση των ιδεων και των προτασεων του Τζων Μαυναρντ Κευνς, οι αντιπαλοι αυτοι του ολοκληρωτισμου μαζευτηκαν για να εξετασουν τροπους αντιδρασης.

 

Ψυχη της συναντησης, εκτος του Χαυεκ, υπηρξαν οι Αυστριακοι οικονομολογοι φον Μιζες, Ρεπκε, Μασλουπ, Μπεμ κα. Επηρεασμενοι απο την καταπιεση του Ναζισμου εβλεπαν με τρομο την αναδειξη ενος πανισχυρου και παλι δημοσιου τομεα που θα μπορουσε ευκολα να απειλησει τις ατομικες , κι οχι μονο τις οικονομικες, ελευθεριες. Μαζί τους συγκεντρώθηκαν και αρκετοί νεαροί τότε Αμερικανοί οικονομολόγοι. Ανάμεσά τους γνωστότεροι οι αργότερα νικητές του Βραβείου Νόμπελ Μίλτον Φρίντμαν και Τζώρτζ Στίγκλερ όπως και ο Φρανκ Ναίτ – όλοι τους κορυφαίες μορφές αργότερα του Πανεπιστημίου του Σικάγο.

 

Ο Χάυεκ κάλεσε τότε τους συγκεντρωμένους οικονομολόγους να χτίσουν ένα ’νέο’ – όπως τον περιέγραψε – φιλελευθερισμό ικανό να αντιπαραταχθεί στον κυρίαρχο τότε κρατισμό. Η διαφορά από τις μέχρι τότε κλασσικές αντιλήψεις περί καπιταλισμού και ελεύθερης οικονομίας ήταν πως το νέο θεωρητικό οικοδόμημα θα επέβαλε αυστηρούς κανόνες ελέγχου των μονοπωλίων και θα φρόντιζε για τους κοινωνικά αδύνατους με κάποιες κρατικές παρεμβάσεις σε ζητήματα κοινωνικής προστασίας. Αυτή ήταν εξ’ άλλου και η έννοια του ‘νέου΄ σε σχέση με τον κλασσικό φιλελευθερισμό της αντίληψης του κράτους «νυχτοφύλακα-σκύλου», που ουσιαστικά εξαντλούσε την δημόσια δραστηριότητα μοναχά την ασφάλεια, την άμυνα και την εξωτερική πολιτική.

 

Οι σχετικές συζητήσεις υπήρξαν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και έντονες. Σε κάποια στιγμή μάλιστα αναφέρθηκε όπως ο φον Μίζες διαφώνησε έντονα με τους Χάυεκ και Φρίντμαν και βγήκε από την αίθουσα των συνεδριάσεων φωνάζοντας «είσαστε όλοι ένα μάτσο σοσιαλιστές»!! Η πρώτη αυτή συνάντηση στο Μοντ Πελερέν έβαλε τις βάσεις της νέας οικονομικής κοσμοθεωρίας και οδήγησε στον σχηματισμό της λεγόμενης Mont Pelerin Society που έκτοτε  συνέρχεται κάθε χρό0νο στο ίδιο ξενοδοχείο των Αυστριακών Αλπεων.

 

Μετά από πολλές δεκαετίες σχετικής ανωνυμίας τα μέλη της σχετικής οργάνωσης βρέθηκαν στο κέντρο της διεθνούς δημοσιότητας με την κατάρρευση του Κευνσιανισμού στη διαχείριση της οικονομίας και την άνοδο της φανατικής αναγνώστριας του Χαυεκ, Μάργκαρετ Θάτσερ στην εξουσία στη Βρετανία. Αμέσως μετά ο ασπαζόμενος τις θεωρίες αυτές Ρήγκαν κυριάρχησε στις Προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ ενώ οι Φρίντμαν και Στίγκλερ υπήρξαν οι πρώτοι οικονομολόγοι της αντίληψης αυτής που κέρδισαν Βραβεία Νόμπελ. Στην συνέχεια τους ακολούθησαν μερικές δεκάδες άλλοι, ώστε η νεοφιλελεύθερη εκδοχή για την οικονομία μετετράπη σχεδόν σε διεθνή ορθοδοξία.

 

Αρκετές δεκαετίες αργότερα, κι αφού άλλαξε και ο αιώνας, το Μοντ Πελερέν ξανάρθε στη δημοσιότητα με τις συζητήσεις των ηγετών των δύο Κυπριακών κοινοτήτων. Iσως και στο ίδιο ξενοδοχείο όπου αρχικά είχαν συναντηθεί οι θεωρητικοί που ουσιαστικά άλλαξαν τον κόσμο οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι ηγέτες συναντήθηκαν για να αναζητήσουν λύση στο για δεκαετίες άλυτο πρόβλημα της Κύπρου. Σύμφωνα με τον εμπειρότατο Ελληνα Πρέσβυ ε.τ. Χρήστο Ζαχαράκη κι αυτός θα είναι ένας ακόμη χαμένος κόπος. Μπορεί να είναι και έτσι. Η λογική όμως του να μην κάνουμε τίποτα και να αφήσουμε τον χρόνο να κυλάει με την ελπίδα πως στο μέλλον κάτι θα αλλάξει, βοηθάει την περίπτωση μας; Τι θα μπορούσε άραγε να συμβεί που να βοηθήσει τις ελληνικές διεκδικήσεις; να αποφασίσουν μια ημέρα οι Τούρκοι όπως δεν τοθς ενδιαφέρει πλέον η Κύπρος και να αποχωρήσουν. Αφήνοντας τους Τουρκοκύπριους στην καλή προαίρεση της ελληνικής πλευράς. Πόσο πιθανό είναι κάτι τέτοιο;

 

Άλλο ενδεχόμενο ίσως να είναι η ανακάλυψη από την Ελλάδα ενός φανταστικού υπέρ όπλου που θα τρομοκρατήσει την Τουρκία και θα την αναγκάσει να αποδεχθεί όλους μας τους όρους. Κι αυτό πολύ χλωμό το βλέπω. Αλλο ενδεχόμενο είναι η οριστική διάλυση της Τουρκίας και η ολική της οικονομική κατάρρευση. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως η επιθετική της έκρηξη σαν επιθανάτιος ρόγχος είναι πιθανότατη. Με φανερές για εμάς αρνητικές συνέπειες. Τι άλλο απομένει; Να αλλάξουν πιθανότατα οι συσχετισμοί σε βάρος μας. Και οι Τούρκοι να αποφασίσουν να προσαρτήσουν το Τουρκοκυπριακό κομμάτι (δεν θέλω να σκέφτομαι ολόκληρο το νησί) σαν την Κριμαία. Τι γίνεται τότε; Θα είμαστε σε θέση βίαια να αντιδράσουμε η θα αρχίσουμε να τρέχουμε σε διεθνείς οργανισμούς και δεν συμμαζεύεται και κάποιοι να στήνουν καριέρες σαν ειδικοί, μελλοντικοί σωτήρες, διπλωμάτες, διαμεσολαβητές κλπ;

 

Το θεμελιώδες ερώτημα αν πρόκειται να κλείσει ποτέ το Κυπριακό είναι να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλουν οι ίδιοι οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό που σίγουρα θέλουν είναι να κυριαρχήσουν σε ολόκληρη την Κύπρο με η χωρίς την παρουσία Τουρκοκυπρίων. Επειδή όμως αυτό δεν γίνεται αναγκαστικά θα πρέπει να βρεθεί μια κάποια άλλη λύση. Τα δεδομένα είναι πως οι Τούρκοι μεν κυριαρχούν στρατιωτικά και πως εμείς όμως έχουμε όλα τα δίκια. Με το δίκιο όμως και μόνο δεν κερδίζεις διενέξεις. Πρέπει έτσι να βρεθεί – αν πρόκειται η Κύπρος να είναι ενιαίο ανεξάρτητο κράτος – μια συμβιβαστική λύση. Καλό όμως είναι οι Κύπριοι να καταλάβουν πως συμβιβασμός σημαίνει πως δεν τα παίρνεις όλα εσύ. Παίρνει αρκετά πράγματα και ο άλλος.

 

Για να προωθηθεί μία διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία όπως διατυμπανίζουν οι διαμεσολαβητές και προωθούν οι δύο ηγέτες οφείλει ο κόσμος να ξεκαθαρίσει πως κατ΄ αρχήν κάτι τέτοιο το δέχεται. Γιατί ποτέ δεν έχει γίνει κάποιο δημοψήφισμα στην Κύπρο για το αν οι Ελληνες δέχονται να ζήσουν πλάι – πλάι με τους Τούρκους. Κάτι που θεωρούν σαν δεδομένο οι ηγεσίες, έχω την εντύπωση πως δεν είναι δεδομένο καθόλου. Αν το αποτέλεσμα δείξει πως είναι διατεθειμένοι να δεχθούν Τούρκους γείτονες και συμπατριώτες τότε έχει καλώς. Αν όχι, τότε μια λύση σαν αυτή που είχε προτείνει πριν από χρόνια ο Στ. Μάνος (δύο χωριστά κράτη) θα είναι η ενδεδειγμένη.

 

Ας ελπίσουμε πως το Μοντ Πελερέν για ακόμη μια φορά θα ‘γεννήσει’ κάτι ισχυρό και διαρκές.
 
____________________________________
 
Σϋντομα θα κυκλοφορήσει το καινούεγιο βιβλίο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ  ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ. Εκδ. Επίκεντρο, 2017   

 
Πλήρες Άρθρο »

Το τέλος της «πολιτικής ορθότητας»






Το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών υπήρξε ανατρεπτικό, αλλά όχι εντελώς απροσδόκητο. Όλοι οι δείκτες βάσει των οποίων μπορούν να γίνουν προβλέψεις έδειχναν πιθανή επικράτηση του Trump. Λόγου χάρη, πολιτείες που πάντα βγάζουν Πρόεδρο, όπως το Missouri, το Ohio και η Florida, όλες οι έρευνες έδειχναν πως κατά πάσα πιθανότητα θα τις κέρδιζε ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος. Επίσης πάρα πολλές επιμέρους κομητείες, που παραδοσιακά δείχνουν ποιος θα βγει Πρόεδρος των ΗΠΑ, έδειχναν τα ίδια πράγματα. Λόγου χάρη, το Hillsborough στη Florida.
Στο αποτέλεσμα αυτό συνέβαλε επίσης το γεγονός ότι οι Δημοκρατικοί, παρά τη μεγάλη πολιτική τους εμπειρία, κάνουν τα τελευταία χρόνια ένα τραγικό λάθος. Εκλέγουν υποψήφιο από τον Βορρά. Από την εποχή όμως που εξελέγη πρόεδρος ο John Kennedy -και τη μεταστροφή προς τους ρεπουμπλικάνους του κυβερνήτη του Τέξας Connally- οι Δημοκρατικοί δεν έχουν ξαναεκλέξει Πρόεδρο που προέρχεται από το Βορρά. Διότι δίχως τη στήριξη ενός μέρους του συντηρητικού εκλογικού σώματος του Νότου, είναι αδύνατον να εκλέξουν τους αναγκαίους εκλέκτορες. Εξαίρεση υπήρξε μόνο ο Barack Obama, ο οποίος όμως αφενός μεν πήρε όλες τις ψήφους των μειονοτήτων στην κάλπη, ευνοήθηκε δε και από τη μεγάλη οικονομική κρίση που μόλις είχε ξεσπάσει. Διαφορετικά και τότε πρόεδρος θα είχε εκλεγεί ο McCain.
Για την επιτυχία του Trump όμως, υπάρχουν και βασικά κοινωνικοοικονομικά αίτια. Οι καταφρονεμένες μεγάλες πλειοψηφίες των λευκών της χώρας, που είχαν κουραστεί με τη λογική της «πολιτικής ορθότητας» που φρόντιζε μόνο ειδικές κατηγορίες μειονοτήτων, μεταναστών και έκδηλα αδικοπασχόντων, και αγνοούσε τους άνεργους και τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα της μεσαίας και κατώτερης τάξης, εξεγέρθηκαν. Και αυτό είναι ένα μήνυμα και για εμάς εδώ, όπου η λογική της πολιτικής ορθότητας εξωθεί μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην οικονομική εξαθλίωση και πιθανότατα στα χέρια των λαϊκιστών της άκρας Δεξιάς.
Είναι χαρακτηριστικό πως στην πρώτη δημόσια εμφάνισή του ο εκλεγμένος Πρόεδρος D. Trump έδωσε δημόσια ευχαριστήρια σε τρεις παράγοντες: στην Εθνική Ομοσπονδία Όπλων, στις μυστικές υπηρεσίες και στον στρατό. Και παράλληλα έβγαλε στο προσκήνιο, ευχαριστώντας τον δημόσια, τον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης Giuliani – τον άνθρωπο δηλαδή που είχε διακηρύξει την πολιτική του «μηδέν ανοχή». Δηλαδή, βαριές ποινές για το παραμικρό αδίκημα. Αυτό σηματοδοτεί ενδεχόμενα κάποια στοιχεία της πολιτικής που ο νέος Πρόεδρος μελλοντικά θα ακολουθήσει.
Επίσης πρέπει να επισημανθεί πως δεν αναφέρθηκε καθόλου στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και πως μίλησε για ένα καινούριο κίνημα που τώρα ξεκινάει. Μήπως αυτό να σημαίνει το ξεκίνημα ενός καινούριου κόμματος στην Αμερική;
Στα άλλα ζητήματα είμαστε ακόμα στο σκοτάδι. Διότι τώρα ο Trump αποτελεί σόου ενός ανθρώπου. Δεν ξέρουμε δηλαδή ποιοι είναι οι συνεργάτες του και σε ποιες πολιτικές και ιδεολογικές κατευθύνσεις θα ακουμπήσει. Ιδιαίτερα στον εξωτερικό τομέα, όλοι οι παραδοσιακοί σύμμαχοι ή φίλοι της Αμερικής κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα. Ενώ πολλοί κατά παράδοση αντίπαλοί της, αισθάνονται να ανοίγονται προοπτικές είτε μεγαλύτερης, προς όφελός τους, συνεργασίας, είτε κατάληψης του χώρου που αυτή θα εγκαταλείψει. Πρέπει να δούμε τη σύνθεση της λεγόμενης ομάδας μετάβασης (transition team) που θα σχηματίσει ο εκλεγμένος Πρόεδρος, μέχρι να αναλάβει τα ηνία του Λευκού Οίκου τον ερχόμενο Ιανουάριο, για να καταλάβουμε περίπου την κατεύθυνση και τις αρχές που θα ακολουθήσει.
Περνάμε λοιπόν μια πολύ ενδιαφέρουσα μεταβατική περίοδο, που όμως διατυμπανίζει προς τους πάντες ένα απλό μήνυμα. Οι λαοί έχουν βαρεθεί τις «πολιτικά ορθές» επιλογές και ζητούν πρωτοβουλίες χωρίς μυωπικές παρωπίδες. Φροντίδα δηλαδή των απλών ανθρώπων μιας χώρας χωρίς ιδιαίτερες εύνοιες σε επιλεγμένες ή θυματοποιημένες κοινωνικές ομάδες. Και καλό είναι αυτό να το καταλάβουν και οι πολιτικές παρατάξεις στην Ελλάδα.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ "BREXIT"





Ο θρίαμβος του Ντόναλντ Τράμπ στην Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ξετυλίγει ένα πολιτικό αφήγημα  πρωτόγνωρο για τον Δυτικό κόσμο. Σηματοδοτεί την αρχή των "no nonsense politics" (πολιτικής δίχως φιοριτούρες) και το τέλος της 'πολιτικής ορθότητας' (political correctness). Δείχνει καθαρά την αντίδραση ενός κόσμου μπουχτισμένου από πολιτικές επιλογές που έχουν σαν κριτήριο την φροντίδα κατ εξοχήν πολιτικών και κοινωνικών μειονοτήτων καθώς και αυτο - θυματοποιημένων περιθωριακών ομάδων.  Η κραυγή της κοινωνίας ακούγεται ξεκάθαρη. Φροντίστε τον βασικό κορμό της δικής σας κοινωνίας και σταματείστε να ασχολείσθε με ειδικές περιπτώσεις και περιθωριακές ομάδες. 

Σε πολύ μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της αμερικανικής εκλογής μοιάζει με το  βρετανικό δημοψήφισμα για την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρώπη. Και στην περίπτωση του Brexit αλλά και στις αμερικανικές εκλογές οι ψήφοι υπέρ του κατεστημένου ( για την Κλίντον στις ΗΠΑ   και για παραμονή στην Ευρώπη στη Βρετανία) είχαν συγκλονιστικές ομοιότητες. Εναντίον του Τράμπ στην Αμερική και υπέρ της Ευρώπης στο Ηνωμένο Βασίλειο τοποθετήθηκαν οι φυλετικές, εθνικές και κοινωνικές μειονότητες (ΗΠΑ) και ορισμένες φτωχές περιοχές της χώρας που αποζητούσαν κοινοτικές επιδοτήσεις (λιμάνια, Σκωτία, Δυτική Ουαλία) και οι καλο-αμοιβόμενες οικονομικές ελίτ των χωρών αυτών (Ουώλ Στρήτ και μεγάλες επιχειρήσεις στις ΗΠΑ, το Σίτυ και πολύ εύπορες μεγαλοαστικές περιοχές στη Βρετανία). Ολος ο υπόλοιπος πληθυσμός κινήθηκε εναντίον της πολιτικής ορθότητας και υπέρ της μεγάλης μάζας του πληθυσμού που υφίσταται πανικόβλητος τις πιέσεις της οικονομικής αβεβαιότητας και την βαρβαρότητα του μεγάλου δημόσιου τομέα. Που όμως αδιαφορεί για τα πραγματικά προβλήματα του απλού κόσμου.    

Το αύριο είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί. Ο Τράμπ υπήρξε μέχρι τώρα στρατός του ενός ανθρώπου - με άγνωστους συνεργάτες και ελάχιστα στοιχεία μακροπρόθεσμων πολιτικών και οικονομικών επιλογών. Πολλά από αυτά που είπε προεκλογικά δεν αντέχουν σε σοβαρή και λεπτομερή κριτική ανάλυση.  Αν θα επιμείνει σε κάποιες η και στις περισσότερες από αυτές, θα το δείξει η συνέχεια. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ιδιαίτερα οι απόψεις που έχει εκφράσει προσεγγίζουν τα όρια της επικινδυνότητας. Αν τις ακολουθήσει ολόκληρο το πλέγμα των εξωτερικών σχέσεων της υπερδύναμης κινδυνεύουν να τιναχθούν στον αέρα.  Και να πληγωθεί καίρια η πολιτική της αξιοπιστία.  Τι θα γίνει λχ με την Ρωσία και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης  (είτε είναι στο ΝΑΤΟ είτε όχι - λχ Ουκρανία). Πως θα κινηθεί στη Μέση Ανατολή; Τι θα κάνει στη Συρία όπου δεν δέχεται την διάκριση μουσουλμάνων μετριοπαθών πολέμιων του Ασσάντ και ακραίων (Ισλαμικό Κράτος και Αλ Καέντα) - όπως κάνει και η Ρωσία. Τι θα γίνει με την Αίγυπτο που στηρίζεται στην Σαουδική Αραβία (που μάλλον - σύμφωνα με τις εξαγγελίες του θα είναι στη δυσμένεια του Τράμπ) και οπλικά στις ΗΠΑ; Τα ερωτηματικά είναι ατελείωτα και οι απαντήσεις δυσχερείς.

Με την δημιουργία της ομάδας μετάβασης (transition team) θα πάρουμε λογικά μιά πρώτη γεύση για το προς τα που θέλει να κινηθεί ο εκλεγμένος Αμερικανός Πρόεδρος. Μόνο τότε θα μπορέσουν να γίνουν οι πρώτες σοβαρές εκτιμήσεις.          
Πλήρες Άρθρο »

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ - ΑΦΗΓΗΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ




 
                
Πλήρες Άρθρο »