ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΦΗΓΗΜΑ: H ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ !




Φαίνεται πως η αντιπαράθεση της ντόπιας Αριστεράς με τις αποφάσεις των δικαστηρίων δεν αποτελεί ελληνικό «πατριωτικό» φαινόμενο. Εντάσσεται σε μιά γενικότερη λογική που διαπνέει όλα τα «απελευθερωτικά» [από τι ακριβώς δεν είναι σίγουρο: τον καπιταλισμό, τον νεοφιλελευθερισμό, την λογική η μάλλον την νομιμότητα(;)]  κόμματα του τρίτου κόσμου και ιδιαίτερα της Λατινικής Αμερικής.
Φίλος που ζεί εκεί μου επεσήμανε κάποια θέματα που δεν τα βρίσκω παράλογα η εντελώς εκτός πραγματικότητας. Και μοιάζουν τρομακτικά με όσα εμείς εδώ τώρα τελευταία αντιμετωπίζουμε. Δυστυχώς η κοινή γνώμη στην πατρίδα μας είναι εντελώς ανενημέρωτη, αδιαφορεί για σημαντικά θέματα ουσίας και καταπιάνεται μοναχά με την αμεσότητα δίχως να είναι σε θέση να διακρίνει προοπτικές και μελλοντικούς κινδύνους.  
Τον τελευταίο καιρό η κυβέρνησή μας και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αναφερεται στο θεμα οτι δικαστικες αποφασεις δεν ανατρεπουν κυβερνησεις.
Αυτο δεν ειναι δικο του ευρημα. Ειναι σημερα το κεντρικο μερος του νεου αφηγηματος  που προβαλλουν οι "αντιμπεριαλιστικες-πατριωτικες"  δυναμεις και κυβερνησεις της Λατινικης Αμερικης .
Η νεα μυθολογια ειναι η εξης :
Οι 'ιμπεριαλιστικες δυναμεις' προωθουν ενα νεο "σχεδιο Κονδορα" που προβλεπει την ανατροπη των "προοδευτικων-πατριωτικων δυναμεων" και την επαναφορα της "μακρυας νυχτας του νεοφιλελευθερισμου".Ομως υπαρχει μια σημαντικη διαφορα.
Το νεο σχεδιο  προβλεπει αντι για στρατιωτικα, δικαστικα "πραξικοπηματα" !
Με αλλα λογια οι δικαστικες διωξεις εναντιον της Κριστινας Κιρτσνερ και των φιλων της στην Αργεντινη ,της Ρουσεφ και του Λουλα στην Βραζιλια, συγγενων του Μαδουρο στις ΗΠΑ -ολοι κατηγορουμενοι για θεματα διαφθορας η διακινησης ναρκωτικων, εντασσονται στο σχεδιο των ιμπεριαλιστικων δυναμεων να χρησιμοποιησουν την δικαστικη εξουσια για ακυρωση των "επιτευγματων του σοσιαλισμου".

Υπαρχει ελάχιστη αμφιβολια οτι οι αναφορες του πρωθυπουργου στην δικαστικη εξουσια και στο μελλον της κυβερνησης του εμπνεονται απο αυτο το νεο επικο αφηγημα της Αριστερας της Λατινικης Αμερικης. Ουτε θα αποτελέσει ιδιαίτερη εκπληξει αν αυριο αυτο το αφηγημα αποτελεσει το επικεντρο της προεκλογικης του συνθηματολογιας.

Προκειται για ενα πολυ ισχυρο αφηγημα μπροστα στο οποιο η εξαιρετικά συμβατικά κι αξιοπρεπώς κινούμενη ΝΔ δεν θα εχει τιποτα να αντιταξει. Το αφηγημα αυτο εκμεταλλευται με τον καλυτερο τροπο τα -ενισχυμενα απο τα μνημονια-εθνικιστικα αντανακλαστικα του συντηρητικου ψηφοφορου. Απόδειξη η στάση του Δ. Καμμένου που συνεχίζει να υποστηρίζει την κυβέρνηση αν κι έχει παραωβιάσει με τις θέσεις και τις ποτρλικές της πολλές από τις δικές του πατροπαράδοτες 'δεξιές' θέσεις. Ακόμα και τα απίστευτα σενάρια - πως δήθεν οι 'ξένοι' (βλ. οι ΗΠΑ) είχαν σχεδιάσει την υπονόμευση η ακόμα και την δολοφονία του τότε Πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή - που ουδέποτε η ΝΔ απέρριψε σαν τουλάχιστιον κωμικά ενισχύουν τα σχετικά εθνικιστικά αντανακλαστικά της λεγόμερνης 'λαικής δεξιάς', προσθέτοντας αξιοπιστία στο εξελισσόμενο σχετικό πολιτικό αφήγημα της σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας.    
Αν δεν αφυπνισθεί ο λεγόμενος φιλελεύθερος χώρος και δεν αντεπιτεθεί ιδεολογικά, με αιχμή του πολιτικιού της δόρατος μιά σαφή οριοθέτηση των μελλοντικών προοπτικών της χώρας, μπορεί ο τόπος να βρεθεί και πάλι μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ «ΦΥΓΗΣ»





 Η κραυγή ‘Χετζίρα’ (Hijrah) στέλνει κραδασμούς ανατριχίλας στις ψυχές και στο θυμικό των μουσουλμάνων. Σηματοδοτεί το ξεκίνημα του Ισλάμ κι’ αναφέρεται στη φυγή σαν πρόσφυγας του Προφήτη Μωάμεθ από την Μέκκα, για να διασωθεί από επικείμενους φονιάδες, την άφιξή του στη Μεντίνα (τότε, Γιαθρίμπ), την μεθόδευση της από μέσα κατάληψής της και την επεκτατική στη συνέχεια κυριαρχία του Ισλάμ παντού. Περιέχεται σε 91 στίχους του Κορανίου σαν καθήκον των μουσουλμάνων να μιμηθούν τoν Προφήτη και να ακολουθήσουν την Χετζίρα, με στόχο την επεκτατική διάδοση του Ισλάμ σε άλλες χώρες και κοινωνίες. Μια τέτοια ‘φυγή’ των μουσουλμάνων, με την μορφή προσφυγιάς η μετανάστευσης, οριοθετεί τους τρόπους με τους οποίους η Σαρία (ιερός νόμος) μπορεί τελικά να επιβληθεί σε αλλόπιστες κοινωνίες. Από την βία των Σαλαφιστών μέχρι την αξιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών και της ανοχής των άλλων κοινωνιών, που κάνουν χρήση οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι οπαδοί της Χιζμπ – ουτ Ταχρίρ, υπάρχουν σαφείς θρησκευτικές αναφορές  στα διάφορα ιερά κείμενα. Σε ποιό βαθμό λοιπόν η ανθρώπινη πλημμύρα που κατακλύζει τα ελληνικά νησιά και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι προιόν γνήσιας προσφυγικής διαφυγής η αποτέλεσμα προσχεδιασμένης – με μεθόδους βίαιου εξαναγκασμού συχνά - ισλαμικής διείσδυσης;  (Για περισσότερες πληροφορίες στο θέμα, βλ το μικρό βιβλίο των Sam Solomon και E. Al Maqdisi, Modern Day Trojan Horse: Al-Hijra, the Islamic Doctrine of Immigration, Accepting Freedom or Imposing Islam?. Advancing Native Missions, 2009).

Ρίχνοντας  μια ματιά στις φωτογραφίες και στα βίντεο από τα συμβαίνοντα στα ελληνικά νησιά και στους σταθμούς της Βουδαπέστης, της Βιέννης και του Μονάχου  αλλά και στα σύνορα Ουγγαρίας – Σερβίας και Γερμανίας – Δανίας διαπιστώνουμε (παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να επικεντρώνουν τις κάμερες στα ελάχισταίγυναικόπαιδα)  πως 8 στους 10 εικονιζόμενους είναι νέοι άνδρες ηλικίας γύρω στα είκοσι και πάνω. Ανάμεσα στις τόσες χιλιάδες ‘πρόσφυγες’, που είναι οι πολλές γυναίκες, τα μικρά παιδιά, οι άρρωστοι και οι ηλικιωμένοι; Αυτοί δεν κινδυνεύουν από τους εμφύλιους και τις αγριότητες των τζιχαντιστών του Χαλιφάτου; Κάτι δεν στέκει καλά σε όλα αυτά. Είναι περίεργο πως δεν γίνεται σχεδόν καθόλου κουβέντα για το ζήτημα αυτό.

Είναι επίσης ακατανόητο πως όσοι διαφεύγουν από τη Συρία κυρίως στρέφονται προς την Δύση, και όχι προς πολύ κοντύτερα ευρισκόμενες χώρες που είναι πλούσιες αλλά και μουσουλμανικές. Σε χώρες όπως το Κουβέιτ, το Κατάρ , τα Εμιράτα και  η Σαουδική Αραβία δεν έχει μέχρι σήμερα μεταφερθεί ούτε ένας (!) μετανάστης. Ενώ σε άλλες γειτονικές χώρες, με σοβαρά όμως οικονομικά προβλήματα οι περισσότερες , και που δεν μπορούν να τους κρατήσουν για πολύ, έχουν γίνει δεκτοί πάρα πολλοί (Τουρκία 1,8 εκ., Λίβανος 1,2 εκ., Ιορδανία 628.000, Αίγυπτος 133.000). Κι αυτοί όμως, λόγω άθλιων οικονομικών συνθηκών, πασχίζουν να φύγουν για Ελλάδα και Ευρώπη. Γιατί οι εύπορες μουσουλμανικές χώρες, όπου θα μπορούσαν να παραμείνουν μόνιμα δίχως προβλήματα,  δεν δέχονται κανέναν;

Μήπως λοιπόν στόχος είναι η νέα ‘φυγή’ (hijrah) προς την Δύση; Πριν από μήνες το Ισλαμικό Χαλιφάτο στη Συρία και στο Ιράκ είχε απειλήσει την Δύση με 500.000 χιλιάδες ισλαμιστές ‘πρόσφυγες’. Που σύμφωνα με το παράδειγμα του Προφήτη θα διέβρωναν τις κοινωνίες αυτές από μέσα, διαδίδοντας την φανατισμό τους, με τελικό στόχο την επιβολή της Σαρία. Το σχέδιο του Χαλιφάτου δείχνει να πετυχαίνει, με την Ευρώπη να κατακλύζεται από μουσουλμάνους  και τα ελληνικά νησιά, σαν ανυπεράσπιστα προγεφυρώματα, να βουλιάζουν κάτω από το βάρος των αριθμών τους..

Το ζήτημα δεν έχει να κάνει με ρατσισμό. Μια και η εθνικότητα και το χρώμα των εισβολέων δεν παίζει κανένα ρόλο. Εχει όμως μεγάλη σημασία η σύγκρουση αξιών. Οι κοινωνίες μας είναι χτισμένες πάνω στην αποδοχή του διαφορετικού, στην ανεκτικότητα και τον αλληλοσεβασμό. Αυτές είναι αρχές που αντιπαρατίθενται με τον ακραίο ισλαμισμό.  Οι αξίες των δύο πολιτισμών δεν είναι συμβατές.  Φανατισμός, μίσος, αντιπαλότητα, εξαίρεση του ‘άλλου’ κυριαρχούν στο δικό τους πολιτισμό. Στην αναπόφευκτη σε βάθος χρόνου ρήξη, ποιος θα κυριαρχήσει;

Οι Ευρωπαικές ηγεσίες εξακολουθούν να κρατούν τα μάτια ερμητικά κλειστά στην πραγματικότητα και στους κινδύνους. Προκειμένου να εξυπηρετήσουν παροδικά συμφέροντα και μυωπικούς πολιτικούς στόχους θυσιάζουν τις μακρόπνοες προοπτικές των κοινωνιών τους. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη σκέψη τους και την έλλειψη οραματισμών.     

Πλήρες Άρθρο »

ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΕΣ ΥΣΤΕΡΙΕΣ




Η Ελλάδα δεν εκπέμπει, ούτε και ποτέ εξέπεμπε, την εικόνα ήρεμης πολιτικής δύναμης. Με γνώμονα την υστερία και μια έκδηλη ανασφάλεια αντιδρά στις όποιες στοχευμένες η άστοχες κινήσεις της Τουρκίας με τρόπο παρορμητικό κι έκδηλα ασχεδίαστο. Ετσι και τελευταία απέναντι στις δηλώσεις Ερντογάν, φορτωμένες με λογής ανοησίες, η Ελληνική κυβέρνηση αλλά και η κακομαθημένη κοινή γνώμη ξεσηκώνεται αναστατωμένη και φορτώνει με εξ ίσου άστοχες δηλώσεις και καταγγελίες την επικαιρότητα.

Μια ήρεμη ματιά γύρω μας θα αποκάλυπτε την έλλειψη σοβαρότητας για την στάση μας. Στο κομμάτι της αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάννης οι ίδιοι οι Τούρκοι πολύ σύντομα υποβάθμισαν το όλο ζήτημα επιμένοντας πως αφορούσαν  σκόρπιες προσωπικές σκέψεις δίχως κάποια διπλωματική σκοπιμότητα.  Ετσι βέβαια οι δικές μας πανικόβλητες αντιδράσεις έπεσαν στο κενό δίχως την παραμικρή πολιτική συνέπεια. Εκτός βέβαια της εκτίμησης, από όποιον ενδιαφέρεται να το αναλύσει, του τρόπου που η Ελλάδα  ξεσηκώνεται με βάση απλές η και εκτός τόπου και χρόνου δηλώσεις. Αυτό θα είναι χρήσιμο υλικό για όποιον θέλει να υπολογίσει τις ελληνικές αντιδράσεις σε ενδεχόμενους ερεθισμούς που κάποιος θα προωθούσε για να προκαλέσει αναστάτωση η και αδιέξοδα στις προοπτικές της χώρας. Όλα υπολογίζονται και λαμβάνονται υπ’ όψιν.  Για αυτό είναι λάθος να αντιδρούμε δίχως μελέτη επιπτώσεων και άλλων σκοπιμοτήτων.   

Εκεί βέβαια που εκτεθήκαμε ανεπανόρθωτα είναι στον τρόπο που ξεσηκωθήκαμε, κυβέρνηση και κοινή γνώμη, στις φορτισμένες συναισθηματικά ανοησίες Ερντογάν περί  αναπόλησης των συνόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας!! Ενώ όλες οι υπόλοιπες χώρες, των οποίων τα εδάφη ο Τούρκος Πρόεδρος εκτίμησε πως βρίσκονται βαθιά ριζωμένα στην ψυχή των Τούρκων σαν ‘δικά τους’, ξεπέρασαν το ζήτημα με σιωπή η και με χιούμορ (Ρωσία, Βουλγαρία, Συρία, Ιράκ, κα), εμείς ξεσηκωθήκαμε πανικόβλητοι σαν να αντικρύζαμε μια επικείμενη εισβολή!! Είναι τραγικό να γινόμαστε πιόνια στα δάκτυλα του όποιου αγαθού η κακοπροαίρετου γείτονα και εύκολο εργαλείο στους σχεδιασμούς  πολιτικής ισχυρότερων πολιτικά δυνάμεων.   
Η ελληνική συμπεριφορά φέρνει στο νού τον τρόπο που αντιδρά το Πακιστάν στις οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες της Ινδίας. Τις οποίες μόνιμα ερμηνεύει σαν μηχανευόμενες κινήσεις υπονόμευσης της δικής του εδαφικής ακεραιότητας. Είναι αντιληπτό βέβαια πως όλα αυτά αποτελούν κατάλοιπα ιστορικών εμπειριών και ψυχολογικών καταναγκασμών. Εν τούτοις είναι απαραίτητο, με σημαιοφόρο τις ηγεσίες, κάποια στιγμή να ξεκολλήσουμε από κάποια πολιτιστικά στερεότυπα και να χαράξουμε νέους δρόμους.  Πριν χρόνια είχα πρωτοστατήσει στην εγκατάλειψη της πολιτικής της γκρίνιας και του παράπονου (politics of complaint) απέναντι τον εξ ανατολών γείτονά μας και να καταλάβουμε πως αυτό το εκμεταλλεύονταν οι εκ δύσεως φίλοι μας  (λχ την μόνιμη άρνησή μας να αιτηθούν την μελλοντική τους ένταξη στην ΕΕ)  κάνοντας αυτοί τους καλούς αποκρύπτοντας την ουσιαστική δική τους αντίθεση στην προοπτική Τουρκικής ένταξης.


Είναι ανάγκη να κατανοήσουμε  πως με την Τουρκία είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε δίπλα – δίπλα. Δεν είναι δυνατόν να μετακομίσουμε σε άλλη γειτονιά της Ευρώπης. Η συμβίωση μπορεί να είναι υποφερτή, η ακόμη και επωφελής, μόνο αν απομακρυνθεί η καχυποψία και η όψιμη αντίδραση στην όποια κίνηση η δήλωση του άλλου.  Αυτό δεν σημαίνει υποχωρητικότητα η αδιαφορία. Προυποθέτει όμως την οικοδόμηση αντανακλαστικών μιάς χώρας σίγουρης για τον εαυτό της, κι έτοιμης να σχεδιάσει πολιτικές για το μέλλον απαλλαγμένων υστερικών αντιδράσεων και υπερσυναισθηματικών θεωρήσεων.   
Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΜΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΜΥΘΟΥΣ



Αρέσει τρομακτικά στον κόσμο η αυτό-κοροιδία. Ακούει και πιστεύει πράγματα που με λίγη απλή σκέψη σωριάζονται στο έδαφος σαν ανυπόστατα. Το περισσότερο σοβαρό από αυτά είναι η πεποίθηση πως το χρέος με λίγη ακόμη πίεση θα υποχρεωθούν οι Ευρωπαίοι να το μειώσουν. Προς την κατεύθυνση αυτή κινείται και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το οποίο όμως δεν έχει και ιδιαίτερες συμπάθειες στην ελληνική κοινή γνώμη διότι θεωρείται πως απηχεί τις αντιλήψεις, κατά κύριο λόγο, της αμερικανικής κυβέρνησης! Εν τούτοις, οι απόψεις του ΔΝΤ στηρίζουν τις επιδιώξεις της Ελλάδας αν και εκείνη, (η ελληνική κυβέρνηση δηλ.) έχει πολλές φορές κινηθεί για να αποτρέψει την συμμετοχή του στο Πρόγραμμα Διάσωσης της χώρας (Μνημόνια).
Οι απόψεις αυτές όμως έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τις επιδιώξεις της Γερμανίας, όπως και άλλων Ευρωπαικών χωρών. Για τον απλούστατο λόγο πως κάτι τέτοιο έρχεται σε σύγκρουση με τον Γερμανικό ‘Βασικό Νόμο’ (Σύνταγμα) όπως και με την συστατική της Ευρωπαικής Ενωσης Συνθήκη της Ρώμης. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις απαγορεύεται αυστηρά η όποια οικονομική ενίσχυση κάποιας ευρωπαικής χώρας από τις υπόλοιπες. Η απομείωση του χρέους αποτελεί από τα πράγματα οικονομική ενίσχυση της δανειοδοτούμενης χώρας, μια και σβήνονται χρέη που έχουν δημιουργηθεί με πρωτοβουλία της Ευρώπης (Eurogroup).
Το αδιέξοδο γίνεται ακόμη περισσότερο σύνθετο μια και η Γερμανική Βουλή δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί συνέχιση του ελληνικού προγράμματος δίχως την συμμετοχή του ΔΝΤ. Αυτό όμως θέτει προυποθέσεις – που κι εμείς βέβαια επιδιώκουμε – που η Γερμανία (και άλλες ευρωπαικές χώρες) δεν αποδέχονται. Από την μια λοιπόν δεν θέλουμε το ΔΝΤ που όμως μας υποστηρίζει!  Κι από την άλλη επιμένουμε να περιμένουμε κάτι που είναι σχεδόν μαθηματικά αδύνατον να γίνει. Και η ελληνική κοινή γνώμη ‘παραμυθιάζεται’ να περιμένει κάτι που δεν μπορεί να γίνει… Ζούμε δηλ μέσα σε ένα μύθο που όμως πασχίζουμε να τον κάνουμε πραγματικότητα.
Λέγονται όμως και τόσα για ‘σκληρή διαπραγμάτευση’ και ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις. Δεν έχουμε όμως πάρει καμία απολύτως πρωτοβουλία σε δύο κυρίως τομείς που η Ευρώπη είναι απόλυτα εκτεθειμένη. Ο ένας είναι η λήψη μέτρων εναντίον κρατών που λαμβάνουν βοήθεια από την Ευρώπη και την ίδια ώρα αρνούνται να δεχθούν επαναπατρισμούς υπηκόων τους που συλλαμβάνονται σαν οικονομικοί μετανάστες  στην Ελλάδα και είτε δεν αιτούνται είτε τους αρνείται η Αθήνα πολιτικό άσυλο. Η ΕΕ τηρεί καθαρά εχθρική απέναντι στην Ελλάδα στάση και παραβιάζει σχετικές αποφάσεις που έχουν παρθεί σε κοινοτικό επίπεδο σχετικά με την υποχρέωση των βοηθούμενων χωρών να δέχονται πίσω απελαυνόμενους υπηκόους τους. Η ελληνική παθητική στάση υποδηλώνει φοβία απέναντι στους ευρωπαίους και υποταγή στον μύθο της ισχυρής χώρας που διεκδικεί δικαιώματα.
Το άλλο ζήτημα στο οποίο η ελληνική στάση είναι παθητική και φοβισμένη είναι στο θέμα των ελέγχων αντοχής των Τραπεζών. Όταν οι ελληνικές τράπεζες υπέστησαν εξονυχιστικούς ελέγχους και οι Γερμανοί από θέση ισχύος έβγαζαν πορίσματα αδυναμίας και ανάγκες μεγάλης ανακεφαλαιοποίησης, αποκαλύπτεται τώρα πως για τις Γερμανικές Τράπεζες η ευρωπαική πρακτική υπήρξε έντονα ευνοική. Με σημαιοφόρο την Deutsche Bank οι ευρωπαικές αρχές φρόντισαν να κάνουν τα στραβά μάτια και αντιμετωπίσουν το θέμα με διαφορετικά κριτήρια. Στη διάρκεια της τρέχουσας κρίσης η Deutsche Bank χρησιμοποίησε ακριβώς αυτά τα τέστ βιωσιμότητας για να αποδείξει πως είναι σε καλή κατάσταση και η οικονομική της κατάσταση έχαιρε απόλυτης υγείας.
Όταν οι αμερικανικές αρχές ετοιμάσθηκαν να τις επιβάλουν πρόστιμο 14 δις. δολ. – σε αντιπερισπασμό κάποιοι ισχυρίζονται – για την εξοντωτική ποινή της Αρχής Ανταγωνισμού κατά της Apple, τα αποτελέσματα των στρές τέστς αυτών χρησιμοποιήθηκαν για να αποδείξουν την υγεία της Deutsche Bank. Τώρα όμως αποκαλύπτεται πως η Ευρωπαική Τράπεζα δεν κινήθηκε τίμια κι αντικειμενικά . Δέχθηκε να κάνει σε μεγάλο βαθμό τα ‘στραβά μάτια’ και να καλύψει τις όποιες της αδυναμίες.        
Εκπρόσωπος της Τράπεζας της Αγγλίας βγήκε με έντονα επιθετικά σχόλια για το φαινόμενο αυτό. Ο Anyl Kashyap τόνισε, μιλώντας στην Βρετανική Βουλή (βλ. The Financial Times, 11 Οκτωβρίου 2016) , πως η συμπεριφορά αυτή της Ευρωπαικής Τράπεζας θέτει σε κίνδυνο την οικονομική σταθερότητα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το πρόβλημα βασικά είναι πως οι ελεγκτές της Ευρωπαικής Τράπεζας δέχθηκαν να υπολογίσουν στο ενεργητικό τη Γερμανικής Τράπεζας τα έσοδα από ποσοστό πώλησης Κινέζικου πιστωτικού φορέα – που όμως δεν έχει γίνει ακόμη. Σε αντίθεση βέβαια με σχετική άρνηση να δεχθούν τα έσοδα ελληνικών Τραπεζών (και ιδίως της Εθνικής) από πωλήσεις θυγατρικών τους. Σε αντίθεση όμως με τους Βρετανούς, εμείς δεν έχουμε βγάλει άχνα. Στο όνομα της ‘αποφασιστικότητάς’ μας να είμαστε σκληροί και άτεγκοι στην πορεία των οικονομικών μας διαπραγματεύσεων.

Ζούμε έτσι μέσα σε ένα ακόμη μύθο. Αυτόν της αποφασισμένης χώρας να διεκδικεί τα δικαιώματά της και να μην χαρίζεται σε κανένα.      
Πλήρες Άρθρο »

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ, ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ



Eίναι εντυπωσιακή η αμφισημία με την οποία η Δύση αντιμετωπίζει τον μουσουλμανικό κόσμο. Για πολύ κόσμο το όποιο κάλεσμα εγρήγορσης απέναντι στους κινδύνους που ενυπάρχουν στην αύξηση των αριθμών των μουσουλμάνων μεταναστών εύκολα βαφτίζεται 'κήρυγμα μίσους' και ακραία 'ισλαμοφοβία'. Αντίστοιχα όμως οι κραυγές κατά της Δύσης και ο έκδηλος - κυρίως - αντιαμερικανισμός δεν αντιμετωπίζονται με την ίδια απαξίωση.  
Εμφανίζονται εδώ δύο κυρίως ζητήματα. Το ένα είναι η δυνατότητα συνύπαρξης δύο θρησκειών, και ουσιαστικά πολιτισμών, σε κοινωνίες με σταδιακά ίσου βάρους συνολικό πληθυσμιακό και πολιτιστικό υπόβαθρο. Και το άλλο έχει να κάνει με τις μελλοντικές εξελίξεις και την δυνατότητα διατήρησης της συνοχής και της ειρήνης σε μιά τέτοια κοινωνία.
Στο κομμάτι της συνύπαρξης, θα πρέπει κάποιος να λάβει υπ όψιν την αιτία που μιά δυτική κοινωνία βρίσκεται αναπτυξιακά σε κάποιο επίπεδο που την κάνει ελκυστική για ένα κόσμο που ρισκάρει τα πάντα - ακόμα και την ζωή του - για να μετακινηθεί εκεί. Για ποιό λόγο τόσες χιλιάδες μουσουλμάνοι αψηφούν τόσα πολλά ώστε να φθάσουν στην Δυτική Ευρώπη;
Προφανώς - αν ξεπεράσουμε την καχυποψία αρκετών πως σκόπιμα μεταναστεύουν για να διαδώσουν την δική τους θρησκευτική πίστη - διότι εκεί προσβλέπουν πως θα μπορέσουν να φτιάξουν την ζωή τους. Κι αυτό συμβαίνει διότι εκεί θα έχουν μεγαλύτερη ασφάλεια, ανοχή της όποιας πολιτιστικής ιδιαιτερότητάς τους και, κυρίως, οικονομική ευημερία και μεγαλύτερο πλούτο.
Γιατί όμως αυτά συμβαίνουν στη Δύση και όχι κάπου αλλού; Διότι εκεί κυριαρχούν οι ιδέες του Διαφωτισμού, οι δημοκρατικές αξίες του σεβασμού των μειοψηφιών και της γώμης και των επιλογών του άλλου και ένα οικονομικό σύστημα καπιταλιστικό που στηρίζεται στην ατομική πρωτοβουλία και την ελευθερία της αγοράς. Τα επιτεύγματα αυτά έγιναν  δυνατά, μέσα σπό τον ρού της ιστορίας, μέ την επικράτηση του Χριστιανισμού, του ουμανισμού και του συνακόλουθου σεβασμού της ατομικής προσωπικότητας,  πρωτοβουλίας και καινοτομίας.
Το έργο του Βρετανού συγγραφέα Larry Sidentop, Inventing the Individual: The Origins of Western Liberalism (Ανακαλύπτοντας το Ατομο: Οι Αρχές του Δυτικού Φιλελευθερισμού) (2015)  διεξοδικά περιγράφει την πορεία των περισσότερων κοινωνιών στον κόσμο και καταλήγει στον ρόλο του Χριστιανισμού για την ανάδειξη της Δύσης, τον Διαφωτισμό και την κυριαρχία των αξιών της ελευθερίας, του σεβασμού της ατομικότητας και της δυναμικής ελεύθερης οικονομίας.
Τι γίνεται όμως όταν οι αξίες της μουσουλμανικής πίστης αρχίσουν να ανταγωνίζονται με τις υπάρχουσες χριστιανικές για τον έλεγχο της αξιακής υποδομής των κοινωνιών αυτών; Από τα πράγματα οι ισλαμικές αξίες δεν είναι συμβατές με την Δημοκρατία, τον Διαφωτισμό και την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Οταν δεν αμφισβητείται η αυστηρή και απόλυτη επιβολή της Σαρία (ισλαμικού νόμου) πως μπορεί να γίνει αποδεκτή η λαική κυριαρχία που μέσα από την κάλπη μπορεί να μεταβάλει τα πάντα; Γι αυτό και σε καμία μουσουλμανική χώρα δεν φύτρωσε με διάρκεια η Δημοκρατία, ουτε και υπήρξε οικονομική ανάπτυξη χωριστά κι ανεξάρτητα από την  ανακάλυψη φυσικών πόρων - ιδιάιτερα πετρελαίου.
Σαν συνέπεια η δημιουργία μεγάλων μουσουλμανικών κοινοτήτων μέσα στις δυτικές δημοκρατίες θα οδηγήσει σε σύγχιση, αναστάτωση, αποπροσανατολισμό κι αναπόφευκτα παρακμή και οικονομική υπποβάθμιση. Η αντιπαλότητα των αξιών δεν θα μπορέσει να επιτρέψει ομαλότητα και θετική πορεία. 
Υπάρχει όμως πέραν των άλλων και το θέμα της ειρηνικής συνύπαρξης. Το Ισλάμ περιέχει στοιχεία αντιπαλότητας και πολέμου. Που η Δύση τα αγνοεί σε βάρος της πραγματικότητας και των ουσιστικών της εθνικών συμφερόντων. Σε ένα ξαιρετικά ενδιαφέρον πρόσφατο βιβλίο του (Nothing to do with Islam?: Investigating the West's Most Dangerous Blind Spot, (Δεν Εχει Σχέση με το Ισλάμ; Η Επικίνδυνη Πολιτική Μυωπία της Δύσης)  (2016),  ο Peter Townsend εξηγεί πως είναι το ίδιο το Ισλάμ από την φύση του επιθετικό κι όχι κάποιοι αποπροσανατολισμένοι φανατικοί του πιστοί. Με εξονυχιστικές αναφορές σε κεφάλαια και αποσπάσματα του Κορανίου, ο συγγραφέας επισημαίνει τα λάθη πολλών δυτικών ηγεσιών, που επιμένουν πως η βία δεν έχει σχέση με το πραγματικό Ισλάμ. 
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Townsend είναι η ίδια η διδασκαλία της μουσουλμανικης θρησκείας που εξυμνεί πράξεις βίας και οδηγεί τους πιστούς της σε ατραπούς μακριά από την ανεκτική κουλτούρα της Δύσης. Το ζήτημα βρίσκεται κυρίως στους αριθμούς. Οσο ο όγκος της ισλαμικής κοινότητας αυξάνεται σε μιά χώρα, τόσο λιγότερο ανεκτική γίνεται στους 'άλλους' και τους ΄διαφορετικούς΄.  Το περίεργο είναι πως αυτό δεν αφορά πλέον τους μουσουλμάνους αλλά όλους τους υπόλοιπους 'άλλους'. Αυτή η έλλειψη ανεκτικότητας συχνά μεταφράζεται σε βία, αν τα αιτήματα της ισλαμικής κοινότητας, λχ η εφαρμογή της Σαρίας, δεν γίνονται αυτόματα η γρήγορα δεκτά.  
Με βάση αυτές τις παρατηρήσεις είναι εύλογη η ανησυχία πολλών στη Δύση για την ογκώδη μουσουλμανική μετανάστευση. Και είναι παράλογο αυτό να αποκαλείται φοβία, λόγια μίσους η ισλαμοφοβία. Στην κλασσική μελέτη του  Frank Furedi, Culture of Fear  (Η Κουλτούρα του Φόβου) (2006) επισημαίνεται με συνέπεια πως η παράλογη φοβία συνδέται με επιτεύγματα της τεχνολογίας και της προόδου. Οι πράξεις τρόμου και η ανησυχία για ρεαλιστικές μελλοντικές προοπτικές δεν αποτελούν στοιχεία κάποιας παράλογης φοβίας. Είναι ρεαλιστικές και λογικές επιλογές. Παραλογισμός είναι ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι εθελοτυφλούν μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα αρνούμενοι την αλήθεια και παρασύρονται από ιδεοληψίες και άκαιρους συναισθηματισμούς. 
Ενα καίριο ζήτημα που σπάνια έρχεται ανοιχτά στην επιφάνεια είναι η αντίδραση στη βία και στην επιθετικότητα της τζιχάντ. Οι διεθνείς παρατηρητές, αλλά κυρίως οι όποιοι 'ειδικοί' της Δύσης, αντικρύζουν την Ρωσία και τις επιλογές της με έντονη καχυποψία και επικριτική διάθεση. Οι Ρώσοι εν τούτοις έχουν μεγάλη εμπειρία αντιμετώπισης της μιουσουλμανικής απειλής. Από τα χρόνια ακόμα της Ταταρικής κατάκτησης, στα βάθη δηλ του Μεσαίωνα, οι Ρώσοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με στρατιές του Ισλάμ. Κι από τότε έμαθαν  πως η λύση απένσαντι δτην όποια ουσουλμανική επιθετικότητα δεν βρίσκεται στην συνθηκολόγηση και στην παθητική προσπάθεια ενσωμάτωσης. Η Δύση το προσπάθησε με την πολυπολιτισμικότητα και εισπράττει τα αποτελέσματα της τραγικής της αποτυχίας - βλ. και την ενδιαφέρουσα σχετική μελέτη του Zachary Shore, Breeding Bin Ladens: America, Islam and the Future of Europe   (Εκτρέφοντας Πολλούς Μπιν Λάντεν: Η Αμερική, το Ισλάμ και το Μέλλον της Ευρώπης)  (2006).  
Η Ρωσία από την αρχή συνειδητοποίησε πως η λύση βρίσκεται στην μηδενική ανοχή, στις καθαρές θέσεις και στην συντριβή κάθε επιθετικότητας και αντίδρασης. Και η ιστορία έχει δείξει πως η στάση αυτή φέρνει αποτελέσματα. Στη Συρία, απεναντι στην επιθετικότητα των ισλαμιστών, η Ρωσία σε αντίθεση με την Δύση δεν έκρυψε τις επιλογές της. Γι αυτήν δεν υπάρχουν καλοί και κακοί αντάρτες και ισλαμιστές. Αυτοί δηλ που ασπάζονται τα λάβαρα του Ισλαμικού Κράτους και τις δοξασίες της Αλ Καίντα, από την μιά μεριά  και οι αφοσιωμένοι Βαχαμπιστές - σύμμαχοι της  Σαουδικής Αραβίας και φίλοι της Τουρκίας, από την άλλη. Για τους Ρώσους υπάρχουν οι οπαδοί του κοσμικού κράτους (σύμμαχοι του Ασσάντ, για την ώρα) και οι πιστοί της Σαρία που ακολουθούν τις επιταγές του Κορανίου, από την άλλη.
Η Δύση παρασύρθηκε σε ένα κυκεώνα συμμαχιών, συμπαθειών και τοποθετήσεων. Με αποτέλεσμα να στηρίζει κάποιους σήμερα που αύριο αλλάζουν στρατόπεδο και στρέφουν τα όπλα ενατίον της. Σε πρόσφατη ανάλυσή του ο Economist, άσκησε έντονη κριτική στη Ρωσία για την στήριξη που παρέχει στον Ασσάντ και για τους σκοτωμούς, μεταξύ άλλων,  και στο Χαλέπι (Transporting Grozny to Aleppo (Μεταφέροντας το Γκρόζνυ στο Χαλέπι), October 1, 2016). Η άποψη του Economist, και των περισσότερων αναλυτών της Δύσης, είναι πως εφαρμόζοντας τις 'βαρβαρότητες' που έχουν παλιότερα χρησιμοποιηθεί στον Βόρειο Καύκασο (Τσετσενία, Νταγκεστάν και Ιγκουσέτια) δεν καταπολεμιέται ο ισλαμισμός και πως η τζιχάντ ενισχύεται.
Η ιστορία όμως δεν έχει δείξει κάτι τέτοιο. Το Γκρόζνι (πρωτεύουσα της Τσετσενίας) πράγματι ισοπεδώθηκε με την χρήση θερμοβαρικών όπλων και βομβών φωσφόρου. Σηκώθηκε όμως έκτοτε κεφάλι τζιχαντιστή σε Τσετσενία, Νταγκεστάν και στις γύρω περιοχές; Μπόρεσαν έκτοτε οι Βαχαμπιστές της Αραβικής Χερσονήσου να στήσουν προγεφυρώματα επιρροής στον Καύκασο; Η είναι από τότε φευγάτοι, κι' επιχειρούν να επανέλθουν μέσα από την μεροληπτική μέσω φίλων τους στάση της Δύσης στη Συρία;
Από καιρό επιμένω πως η Δύση με την Ρωσία οφείλουν να βρούν κοινούς τρόπους επικοινωνίας. Η μεταξύ τους αντιπαλότητα διευκολύνει τους πραγματικούς τους εχθρούς. Που δεν είναι άλλοι από τους φανατικούς ισλαμοφασίστες. Η διεθνής πολιτική προυποθέτει ρεαλισμό, θεώρηση της πραγματικότητας και θάρρος. Διαφορετικά οι καλές προθέσεις μόνο οδηγούν σε τραγωδίες κι' αναστατώσεις. Η 'πολιτικά ορθή' συμπεριφορά καιρός είναι να κλεισθεί στην ντουλάπα.

Πλήρες Άρθρο »

ΥΠΕΡ ΦΙΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ



Ποτέ δεν είναι εύκολο να τοποθετείσαι πολιτικά υπέρ μιάς άποψης που προέρχεται από αντίπαλο ιδεολογικό χώρο. Όταν όμως είναι λογική κι ανοίγει ουσιαστικά δρόμους είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις. Η τοποθέτηση του Υπουργού Παιδείας σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία στηρίζεται σε γερά πολιτικά θεμέλια. Ανεξάρτητα αν πολλοί στην ελληνική κοινωνία δύσκολα θα το παραδεχθούν. 

Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή την διαφορά μεταξύ σωστής άποψης και του τρόπου υποστήριξής της. Σε αυτό ο κ. Φίλης θεωρώ πως κάνει σοβαρό λάθος. Άλλο είναι η αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας των θρησκευτικών και του γενικότερου ζητήματος ανεξαρτοποίησης της εκκλησίας από τον ανεδαφικό εναγκαλισμό του δημοσίου, και κάτι εντελώς άκαιρο και διαφορετικό η αξιολόγηση του καθενός για την συμπεριφορά του κλήρου σε κρίσιμες φάσεις της νεότερης ιστορίας της χώρας.  

Στο ζήτημα της διδασκαλίας του μαθήματος αυτό που θα πρέπει να γίνει από όλους κατανοητό είναι πως δεν είναι δουλειά της πολιτείας η κατήχηση και η εξασφάλιση του θρησκευτικού προσανατολισμού του ελληνικού λαού. Αυτό αποτελεί καθαρά καθήκον της εκκλησίας που οφείλει να γίνει μαχόμενη και να αγωνισθεί για την κυριαρχία των απόψεών της στην κοινωνία. Αυτό βέβαια συνδέεται με την όλη σχέση εκκλησίας – κράτους σε όλο το πλάτος των αμοιβαίων τους αρμοδιοτήτων. 

Κυρίαρχη στην Ελλάδα μπορεί να είναι η ορθόδοξη χριστιανική πίστη και η πολιτεία να ενισχύει οικονομικά την εκκλησία της Ελλάδος με διάφορους τρόπους. Αυτό όμως εξασφαλίζεται κάτω από τους κανόνες οικονομικής ενίσχυσης φορέων από την ευρωπαική ένωσης μοναχά όμως κάτω από τον όρο πως την ίδια ενίσχυση θα απολαμβάνουν και φορείς προβολής άλλων θρησκειών. Με βάση όμως την νοοτροπία που ισχύει στην Ελλάδα κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε αποψίλωση του ορθόδοξου ποιμνίου και σε αποδυνάμωση των προοπτικών της ελληνικής εκκλησίας.

Τον κίνδυνο αυτό δεν φαίνεται να τον συνειδητοποιεί η ελληνική εκκλησία. Κι επιμένει σε μάχες χαρακωμάτων για διατήρηση προνομίων που αργά η γρήγορα θα χαθούν. Η κίνηση του Υπουργού Παιδεία δεν είναι εχθρική προς την εκκλησία. Οι φωτισμένοι ιεράρχες θα έπρεπε να διακρίνουν την μακρόπνοη προοπτική τέτοιων πολιτικών και να τις αντιληφθούν σαν καμπανάκι ασφαλείας για το δύσκολο μέλλον.

Η ελληνική εκκλησία έχει περίπου εντελώς εγκαταλείψει το έργο της κατήχησης, επαφιέμενη στην παρέμβαση της πολιτείας για την εξασφάλιση μελλοντικών πιστών. Λογικά όμως σε λίγο οι άλλες θρησκείες (ιδιαίτερα οι μουσουλμάνοι) θα αρχίσουν να ζητούν παρόμοια οικονομικά δικαιώματα και βάσει της κοινοτικής νομοθεσίας η ελληνική κυβέρνηση θα δυσκολεύεται  πολύ να αρνηθεί. 

Οφείλει η εκκλησιαστική ιεραρχία να αναγνωρίσει τον κίνδυνο και να μην αντιπαλεύει το Υπουργείο Παιδείας όταν αυτό ομιλεί για θρησκειολογία και για μάθημα θρησκευτικών απαλλαγμένο από μονοδιάστατη από πάνω κατήχηση. Κανένας θρησκευτικός παράγοντας ποτέ δεν εξήγησε στα δικά μου παιδιά  γιατί θα πρέπει να είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Σε τι αυτό τους κάνει καλύτερους ανθρώπους από τις άλλες θρησκείες και ποια ακριβώς είναι η ανωτερότητα, αν υπάρχει,  της ορθόδοξης πνευματικής τους αρματωσιάς.

Οι απόψεις και οι θέσεις του Υπουργού Παιδείας έχουν σημαντική βάση για τις μελλοντικές εξελίξεις της κοινωνίας μας. Ισως δεν τις προωθεί με ορθολογικό επικοινωνιακά τρόπο. Είναι όμως εξαιρετικά χρήσιμες και για την κοινωνία αλλά και για την ίδια την εκκλησία.  


Πλήρες Άρθρο »

ΑΛΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ


Δεν είναι μόνο τα οικονομικά που θα έπρεπε να μας ανησυχούν.  Ολα γύρω μας στον διεθνή ορίζοντα σκοτεινιάζουν απειλητικά και για πολλούς ακατανόητα. Πέραν τον πρσφυγικών ροών, που δεν ανακόπτονται,  Τουρκία και Αλβανία σηκώνουν σιγα - σιγά τους τόνους ανακινώντας ζητήματα που για δεκαετίες εθεωρούντο λυμένα. Θόρυβος γίνεται για τους Τσάμηδες από πλευράς Τιράνων, με την παράλληλα περίεργη στάση Κοινοτικών αξιωματούχων,  ενώ ο Ερντογάν θυμήθηκε την Συνθήκη της Λωζάννης εκτιμώντας πως - ουσιαστικά ο Ατατούρκ - υπόγραψε κάτι που δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας!!

AdTech Ad
Παράλληλα, στην Κολομβία ο λαός καταψήφισε σε δημοψήφισμα την ειρήνευση της χώρας από έναν αιματηρό εμφύλιο διάρκειας πέντε δεκαετιών, ενώ στην Ουγγαρία ο λαός απέρριψε τις ευρωπαϊκές προτάσεις για την ποσοστιαία απορρόφηση προσφύγων από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες – ανεξάρτητα αν το αποτέλεσμα δεν επικυρώθηκε για τυπικούς λόγους (δεν ψήφισε πάνω από το 50% των εγγεγραμμένων πολιτών). Στη Γερμανία, η Μέρκελ αποδοκιμάσθηκε στη Λειψία από χιλιάδες διαδηλωτές που καταδικάζουν την πολιτική της στο προσφυγικό, ενώ στις ΗΠΑ ο Τράμπ, αψηφεί το κατεστημένο και με προκλητικές κι αντιδεοντολογικές απόψεις, εντελώς αναπάντεχα, διεκδικεί στα ίσια την Προεδρία.   
  
'Δρυός πεσούσης πάς ανήρ ξυλεύεται", συνήθιζαν να λένε οι αρχαίοι. Με την οικονομία μας εντελώς στο καναβάτσο και με την ελληνική κοινωνία σε μαρασμό και με άγρια απογοήτευση να κυριαρχεί στο ηθικό του λαού μας, βρίσκουν οι πάντες ευκαιρία να προβάλουν αστήρικτα επιχειρήματα κι' ενοχλητικές αιτιάσεις. Δεν είναι μοναχά όμως αυτό το πρόβλημα. Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν, με εντυπωσιακές ταχύτητες, κι ο παραδοσιακός τρόπος αντίδρασης δεν φαίνεται να οδηγεί σε θετικά αποτελέσματα. Με παλιές λύσεις δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν καινούργια προβλήματα. Ο συμβατικός τρόπος αντίδρασης δεν δείχνει ικανός να αντεπεξέλθει στις νέες προκλήσεις.

Μπορούμε να συνεχίσουμε την πορεία μας σαν να μην συμβαίνει τίποτε; Να αδιαφορούμε για το ευρύτερο περιβάλλον μέσα στο οποίο αμέριμνα πορευόμαστε δίχως να κοιτάμε μπροστά  και να διακρίνουμε τους πιθανούς κινδύνους; Το ζήτημα πλέον δεν είναι κομματικό. Αν είναι δηλ. καλή η κακή η κυβέρνηση, αν διαχειρίζεται σωστά η λάθος ο Τσίπρας τα διάφορα ζητήματα η αν ο Κοτζιάς η ο Τσακαλώτος είναι αποτελεσματικοί η ανεπαρκείς.  Το βασικό πρόβλημα είναι ο τόπος και το μέλλον των παιδιών μας. Και σε τέτοιες συνθήκες επιβάλλεται συστράτευση. Μαζί με αναθεώρηση βασικών επιλογών και μεθόδων αντίδρασης και θεώρησης του γύρω μας κόσμου.

Οφείλουμε να καταλάβουμε πως σε τρεις τουλάχιστον τομείς θα πρέπει να αλλάξουμε συμπεριφορά. Ο ένας (1) είναι η αντίληψη του γύρω μας κόσμου και ο τρόπος μεθόδευσης της αντίδρασής μας απέναντί του. Οι συμβατικές αντιλήψεις περί αριστερού η δεξιού ορθολογισμού δεν είναι πιά βιώσιμες. Είναι μάλλον παράλογο να καλούν σχεδόν οι πάντες, από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, σε καταδίκη της παγκοσμιοποίησης όταν αυτή από μόνη της έχει σταματήσει να ‘τρέχει’ λόγω εμποδίων που έχουν αρχίσει να ορθώνονται στα διεθνή σύνορα. Αυτό που όμως φαίνεται είναι πως όσο ανακόπτεται η ορμή της παγκοσμιοποίησης τόσο περισσότερο αυξάνονται η ανέχεια και οι διεθνείς οικονομικές δυσκολίες. Οπως έγραφε πρόσφατα και ο Economist («There is no need to fret about deglobalisation», FT, 3 Οκτωβρίου  2016)  ‘δεν είναι σίγουρο πως ισχύει πλέον η αρχή του ποδηλάτου – πως δηλ. όσο τρέχεις τόσο δυσκολότερο είναι να πέσεις’.

Ένα άλλο ζήτημα αναθεώρησης είναι πως δεν φαίνεται να ισχύει πλέον η παλαιότερα κυρίαρχη άποψη περί ‘κρατών στυλοβατών’ (Pivotal States, 2000, Robert S. Chase, Emily Hill και Paul M. Kennedy) αλλά πως ο κόσμος αλλάζει ταχύτατα με εναλλαγές σε νευραλγικές θέσεις. Γι’ αυτό η εγρήγορση πρέπει να είναι άμεση ώστε να μπορούμε έγκαιρα να αλλάζουμε θέση εκμεταλλευόμενοι τις όποιες γεωπολιτικές συγκυρίες. Άλλη λχ θα πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας όταν η Τουρκία φαντάζει μοντέλο μιάς μουσουλμανικής (Κεμαλικής) δημοκρατίας και εντελώς διαφορετική όταν εμπλέκεται σε ενδο-ισλαμικές διενέξεις ανταγωνιζόμενη Σαουδική Αραβία, Συρία (Ασάντ), το Ισλαμικό Κράτος, τους στρατιωτικούς της Αιγύπτου και τους Σιίτες του Ιράν για την πρωτοκαθεδρία στους μουσουλμανικούς ανταγωνισμούς.

Ο δημόσιος λόγος μας επίσης (2) οφείλει να προσαρμοσθεί στις τελευταίες εξελίξεις. Οι πάντες σχεδόν επιχειρούν να πλασσαρισθούν εντυπωσιάζοντας τον διεθνή τους περίγυρο δείχνοντας πως, αιρετικά. δεν συμβαδίζουν με όσα όλοι οι άλλοι περιμένουν  από αυτούς. Η λεγόμενη αντισυμβατική συμπεριφορά (unexpected behaviour) μερικές φορές στην εποχή μας παρακινεί το ενδιαφέρον, ανοίγει δρόμους και δημιουργεί ευκαιρίες. Φτάνει η δοσολογία να είναι ακριβής και ο στόχος να μην θίγεται πέραν από κάποια όρια. Η επικοινωνία που διδάσκεται πιά στα Πανεπιστήμια έχει ξεπεράσει την χρησιμότητά της.  Ακόμα και οι λεγόμενοι spin doctors δεν είναι περιζήτητοι. Αυτό που χρειάζεται είναι επιτηδευμένος αυθορμητισμός και μακροχρόνιες στρατηγικές μεταλλαγής τοποθετήσεων (new and radical positioning).

Σημαντικό επίσης (3) είναι, στο καθαρά εθνικό επίπεδο, να αναζητείται πάντα το διαφορετικό και συναρπαστικό. Δίχως φόβο άμεσων επιπτώσεων και παραδοσιακών αντιλήψεων περί πολιτικού κόστους. Ο κόσμος επιζητεί 'το άλλο'. Σχεδόν παντού - σε θέσεις, συμπεριφορές και πολιτικές τοποθετήσεις. Αδιαφορεί, ενοχλείται η και αντιδρά επιθετικά στα χιλιοειπωμένα συνθήματα και στις ίδιες και ίδιες απόψεις. Κοντολογής στην εποχή των χιλιάδων μηνυμάτων και της απόλυτης κυριαρχίας της εικόνας την προσοχή θα τραβήξει μοναχά το αντισυμβατικά καινούργιο. Η αναπάντεχη έκπληξη κι όχι η επιμελημένη, φροντισμένη και στρογγυλεμένη επιχειρηματολογία.

Για την επιβίωση της χώρας όμως κι όχι μιάς παράταξης αυτό που επιβάλλεται είναι πανεθνική συσπείρωση. Δεν υπάρχουν περιθώρια αναβολής και δισταγμών. Ολοι έχουν κάποιες ικανότητες και προσόντα. Πρέπει να τεθούν κάτω από την υπηρεσία του κοινού σκοπού. Το έρεισμα της ηγεσίας θα είναι να τα εντοπίσει και να τα εκμεταλλευθεί...  
Πλήρες Άρθρο »