Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ


Καθημερινά ανοίγονται κεφάλαια τραγικότητας κι' ανακολουθίας στη χώρα που κατά βαση πάσχει από το γεγονός πως γεγονότα και πράξεις δεν στέκουν στον έλεγχο της απλής λογικής.
Η έκθεση του ΟΟΣΑ διαπιστώνει πως η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην οποία αυξήθηκαν οι φόροι τις επιχειρήσεις και στους πολίτες, και η κυβέρνηση σχεδόν επιχαίρει γιατί γνωρίζει πως για πολλούς οπαδούς της αυτό σημαίνει επιβεβαίωση των προοδευτικών' της χαρακτηριστικών!! Κυβερνητικοί αξιωματούχοι προκαλούν την κοινωνία, προβάλλοντας τα ταξικά χαρακτηριστικά της πολιτικής τους επιμένοντας πως στόχος τους είναι να τιμωρήσουν -  καταστρέφοντας οικονομικά τους 'μένουμε ευρώπη' συμπολίτες μας.
Και η Αντιπολίτευση δεν σηκώνει το γάντι της πρόκλησης, φοβούμενη μήπως τυχόν θιγούν κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι κομματικοί οπαδοί της. Σε κάποιο διάλειμμα λογικής έμπνευσης, η κυβέρνηση αποκαλύπτει την πρόθεσή της να αφήσει αποκλειστικά στην ευθύνη της εκκλησίας  την θρησκευτική κατήχηση - αποδεσμεύοντας το κράτος από την όποια σχετική εμπλοκή. Αντί οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις να χαιρετίσουν την σχετική πρωτοβουλία σιωπηλά την αντιπαρέρχονται κι αναλώνονται σε καταγγελίες για τις τηλεοπτικές άδειες και για το πόθεν έσχες προβληματικών εργολάβων. Ουδείς σχολιάζει απόφαση ευρωπαικού δικαστηρίου που καταδικάζει κάθε  μείωση μισθών, παροχών και συντάξεων, ενώ την ίδια ώρα οι πάντες ανέχονται παράνομες καθυστερήσεις στην απονομή συντάξεων που κάνουν ουσιαστικά προβληματική και αυτή την απλή επιβίωση υπερήλικων συμπολιτών μας.
Γενικότερα το κράτος καταρρέει γύρω μας κι όμως κανείς δεν δείχνει να νοιάζεται για την εγκατάλειψη της ευρύτερης κοινωνίας και την ενασχόληση των πάντων με την φροντίδα επιβίωσης ενός αναποτελεσματικού κι εν πολλοίς άχρηστου κρατικού μηχανισμού. Πρωταγωνιστής σε όλα αυτά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που νοιάζεται πρωτίστως για την επιβίωση των παρεμβατικών κι ελεγκτικών εργαλείων του δημοσίου - από την απειλή του ...νεοφιλελευθερισμού -  αντί να αγωνιά για την συνολική του ανυπαρξία και για την έκδηλη αδυναμία του στέρξει στις ανάγκες των απλών πολιτών.
Στο πλαίσιο αυτής της σχετικά πρωτόγνωρης παραζάλης, εντυπωσιάζει η αδιαφορία και της κοινωνίας που συνεχίζει να  νοιάζεται για υποτιθέμενες 'προοδευτικές' πολιτικές που όμως συντρίβουν τα δικαιώματα του λαού θέτοντας σε κίνδυνο κι αυτή την ίδια, σε πολλές περιπτώσεις, την συνέχεια της ύπαρξής του. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των προσφύγων/μεταναστών. Οσοι εκφράζουν κάποια ανησυχία για το φαινόμενο της πρωτοφανούς μουσουλμανικής πλημμυρίδας βαφτίζονται ελαφρά την καρδία 'ισλαμοφόβοι' και 'ρατσιστές'. Το μίσος και η καχυποψία κατά της Δύσης από την άλλη πλευρά η η αντίθεση με τον καπιταλισμό και την οικονομία της αγοράς δεν λογίζεται σαν κάτι μεμπτό κι αξιοκατάκριτο. Μουσουλμάνοι σιίτες διαφεύγουν στην Ελλάδα για να γλυτώσουν από την φονική μανία των ομόθρησκων τους, εδώ όμως μόνο διαπιστώνουν 'γλώσσα μίσους' κι άκαρδη επιθετικότητα από έλληνες πολίτες. Το γεγονός πως καταστρέφουν το βιός των ντόπιων κατοίκων κι αναστατώνουν την ειρηνική τους ζωή δεν περνά από το μυαλό τους. Ούτε πως όταν συνειδητά έκλειναν τις μεταφορικές οδούς κι εμπόδιζαν τις εξαγωγές ελληνικών προϊόντων οδηγούσαν πολλούς Έλληνες στην ανέχεια και την ανεργία.
Κοντολογίς, ο παραλογισμός έχει κατακυριεύσει τον δημόσιο λόγο και τις διάφορες πολιτικές στη χώρα.  Ο διάλογος οφείλει να προσγειωθεί στην πραγματικότητα και η λογική να πάρει κυρίαρχη θέση στα τεκταινόμενα. Διαφορετικά η χώρα δεν πρόκειται να ορθοποδήσει. Αν δεν γίνει συνείδηση πως η μείωση των φόρων οφείλει να μετατραπεί σε κεντρικό σύνθημα της πολιτικής όλων των κομμάτων, μάταια κάποιοι από μας ελπίζουν για το μέλλον και πασχίζουν να περάσουν κάποιες ιδέες μέσα από κείμενα και ομιλίες. Αν παλεύουμε τσάμπα, μιά και ο κόσμος αδιαφορεί και εμμένει στα ίδια, αισθάνομαι πως πολύ γρήγορα οι περισσότεροι θα σωπάσουν.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΙ ΕΣΠΡΩΞΕ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΤΟΝ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ;




Ενα μεγάλο ερωτηματικό σχετικά με τις εξελίξεις στην Τουρκία, συνδέεται με τα αίτια τη μεταστροφής του ΑΚΠ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) του Προέδρου σήμερα Ταγίπ Ερντογάν σε αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης. Εξηγήσεις του είδους ‘μεθύσι εξουσίας’ η ‘προσωπική αλαζονεία’ δεν νομίζω πως αντέχουν σε σοβαρή πολιτική κριτική και ανάλυση. Το ‘Τουρκικό μοντέλο’ δημοκρατικής διακυβέρνησης για μια μουσουλμανική χώρα, που είχε τόσο πολύ προβληθεί στα χρόνια μετά την άνοδο των ισλαμιστών στην εξουσία στην Αγκυρα, ξαφνικά βραχυκυκλώθηκε. Τι ακριβώς συνέβη;

Εχουν γραφεί κι’ ακουσθεί πάρα πολλά για την ξαφνική αλλαγή πλεύσης της Τουρκικής κυβέρνησης. Σημαντικό ενδιαφέρον  έχει το βιβλίο του Cihan TugalThe Fall of theTurkish ModelHow the Arab Uprisings Brought Down Islamic Liberalism,  (2016) όπου εκτίθεται με απόλυτη σαφήνεια η σύγκρουση ανάμεσα σε ένα εκσυγχρονιστικό Ισλάμ και στις συνακόλουθες εντάσεις που δημιουργούνται με τις παραδοσιακές δομές της Τουρκικής κοινωνίας. Παρά την ρηχή ερμηνεία που δίδεται στην εντυπωσιακή αλλαγή πλεύσης του Ερντογάν που προκάλεσε την σημαντική (αρνητική) μεταστροφή τη δυτικής κοινής γνώμης απέναντι στην Τουρκία, φαίνεται πως οι εξελίξεις μπορούν καλύτερα να εξηγηθούν με όρους εσωτερικής κοινωνικής δυναμικής.   

Το πείραμα του ΑΚΠ προκάλεσε σημαντικές εντάσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας μιά και έφερε στο προσκήνιο μεγάλα τμήματα της κοινωνίας που για δεκαετίες ήταν ξεχασμένα στα περιθώριο της πολιτικής και οικονομικής ζωής. Η λεγόμενη ‘παθητική επανάσταση’ που κυριάρχησε στην Τουρκία έφερε στο προσκήνιο ένα πρωτόγνωρο μουσουλμανικό νεοφιλελευθερισμό με την ενίσχυση των μηχανισμών της αγοράς, την ενθάρρυνση μιάς διευρυμένη επιχειρηματικότητας και την διάδοση μιάς αντίληψης κατάργησης του κρατικά κατευθυνόμενου κορπορατισμού. Στο σύνολο των αντιπάλων του ΚΠΑ εντάχθηκαν όχι μόνο οι απολογητές του στρατοκρατικού Τουρκικού βαθέως κράτους αλλά και οι για δεκαετίες ευνοημένες επιχειρηματικές ελίτ  και κάποιες ομάδες ενός φιλοδυτικού αντι-ισλαμικού κοινωνικού κατεστημένου. Η περιθωριοποιημένη και καταφρονημένη περιφέρεια του συνολικού Τουρκικού χώρου άρχισε να αποκτά πολιτική φωνή αλλά και οικονομική εξουσία.

Στην ευρύτερη αυτή κινητοποίηση πίσω από το ΑΚΠ στοιχήθηκαν όχι μόνο ένα μέχρι πρότινος φτωχοποιημένο προλεταριάτο αλλά και άλλες κοινωνικές ομάδες (ισλαμιστές, Κούρδοι, κομμουνιστές, μικρότερες εθνικές μειονότητες) που υφίσταντο για χρόνια την μπότα του Κεμαλικού στρατοκρατικού καθεστώτος. Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας οι ομάδες αυτές προσέβλεπαν σε μια ανεκτικότερη πολιτική αλλά και σε σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης και οικονομικής βελτίωσης. Όπως αναφέρει καιο Serif Mardin στο σημαντικό του έργο ‘Center-Periphery Relations: A Key to Turkish Politics?  (DaedalusVol. 102, No. 1, Post-Traditional Societies (Winter, 1973), pp. 169-190)παραδοσιακά  μεγάλα τμήματα της Τουρκικής επικράτειας αποστερούνταν την επαφή με την κεντρική εξουσία εξαρτώμενα από πολιτικές στις οποίες δεν συμμετείχαν και ελάχιστα επηρέαζαν. Η πολιτική του ΑΚΠ γεφύρωσε αυτό το χάσμα κινητοποιώντας ένα κόσμο που ήταν σχεδόν για πάντα στο περιθώριο.

Η εξέλιξη όμως αυτή εμπεριείχε ουσιαστικά και την αυτό-υπονόμευσή της. Η επιρροή του ΑΚΠ σε ολόκληρη την Τουρκία έκανε άλματα προς την κατεύθυνση του παντρέματος των ισλαμικών πολιτιστικών χαρακτηριστικών της Τουρκικής περιφέρειας με τις δημοκρατικές πρακτικές και αρχές. Αυτό από τα πράγματα άρχισε να καλλιεργεί εντάσεις και δυσκολίες. Η εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών έφερε στο προσκήνιο νέες κοινωνικές ομάδες αυξάνοντας ταυτόχρονα την ανασφάλεια των δυτικόστροφων και κρατικοδίαιτων Κεμαλικών ελίτ. Οι συγκρούσεις με την ηγεσία του στρατεύματος και με τις φιλοδυτικές κοινωνικές ομάδες  της Κων/πολης και της Σμύρνης κορύφωσε τις αντιθέσεις καθιερώνοντας την απόλυτη σχεδόν κυριαρχία του Ερντογάν. Παράλληλα όμως άρχισε να καλλιεργεί έναν ιδιότυπο φανατισμό ανάμεσα στους οπαδούς του ΑΚΠ. Η νοοτροπία της ισλαμικής γειτονιάς άρχισε να έρχεται στην επιφάνεια φορτισμένη με έντονα στοιχεία αυταρχικού φανατισμού και αυξανόμενα φαινόμενα έλλειψης ανοχής του διαφορετικού.

Μόλις η οικονομία έδειξε δείγματα κάμψης κι ανάσχεσης των μέχρι πρότινος εντυπωσιακών ρυθμών ανάπτυξης, οι αντιθέσεις αυτές ήρθαν στην επιφάνεια. Οι ‘αφύσικες’ κοινωνικές συμμαχίες της αρχικής πορείας του ΑΚΠ οδηγήθηκαν σε σταδιακή αποσύνθεση και οι αντιπαραθέσεις άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια. Δίχως βέβαια να δημιουργούνται και συμμαχίες με τον προηγούμενο αντίπαλο. Δεν θα μπορούσαν ποτέ λχ οι κομμουνιστές και οι Κούρδοι η και οι φανατικοί ισλαμιστές να ταυτιστούν με τις παλιές οικονομικές ελίτ η και με τους στρατοκράτες του  βαθέως Κεμαλικού καθεστώτος. Παράλληλα ο ακραίος φιλο-δυτικισμός των οπαδών του μετριοπαθούς μουσουλμανικού συστήματος Γκιουλέν, άρχισε να αντιπαρατίθεται με την ισλαμική υπερσυντηρητική νοοτροπία των μαχαλάδων της Πόλης και των κωμοπόλεων των επαρχιών που χαρακτηρίζουν τους οπαδούς του Ερτντογάν.

Ο αυταρχισμός αποτελεί την φυσιολογική απόληξη αυτών των εξελίξεων και των συνακόλουθων κοινωνικών εντάσεων. Το αποτυχημένο πραξικόπημα και το συνακόλουθο κυνήγι μαγισσών για πιθανούς η και φανταστικούς αντιπάλους αντικατοπτρίζει τις αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν την νέα κοινωνική πραγματικότητα. Το Ισλάμ και η Δημοκρατία αποδείχθηκε όπως αποτελούν πολύ προβληματικούς  συντρόφους στο ίδιο κρεβάτι. Ιδιαίτερα όσο περισσότερο οι οπαδοί του Ισλάμ προσεγγίζουν στην καθημερινότητά τους τις πραγματικές διδαχές του Προφήτη. Ο συμβιβασμός της Σαρία με την γνήσια λαική κυριαρχία αποτελούν έννοιες αμοιβαία αυτό-εξαιρούμενες. Ο γνήσιος μουσουλμάνος δεν μπορεί λογικά να είναι και δημοκράτης. Αν είναι τέτοιος, δύσκολα μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι γνήσιος πιστός. Η πραγματικότητα αυτή αποτελεί κρίσιμο πεδίο απόδειξης τη γνησιότητας της φυσιογνωμίας τους και για τον Γκιουλέν αλλά και για τον Ερντογάν.  

Η αντιπαράθεση, κυρίως αυτών των δύο, έχει φθάσει σε επίπεδα περίπου αστειότητας κι απίστευτης υπερβολής (βλ.σχετ. ‘TurkeyGulenist crackdown΄, The Financial Times, 12 September, 2016). Είναι άγνωστο που ακριβώς θα οδηγήσει η αντίθεση αυτή. Πολιτικά πάντως θα οδηγήσει την Τουρκία στα συντρίμμια. Δεν χωράει αμφιβολία πως νικητής τελικά θα βγεί ο Ερντογάν. Δίχως κανείς να μπορεί να προεξοφλήσει πως δεν υπάρξει ρεβάνς από την πλευρά του Στρατού. Κι’ από ενδεχόμενες συντονισμένες κινήσεις κομμουνιστών, Κούρδων, παλαιο-Κεμαλικών  και φιλο-δυτικών αστών. Οι εσωτερικές αντιθέσεις όλων αυτών λειτουργούν βέβαια για την ώρα υπέρ του ΑΚΠ. Αγνωστο όμως είναι τι επιφυλάσσει το αύριο. 

Πλήρες Άρθρο »

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ATHENS DEMOCRACY FORUM



Παρά την τιμητική πρόσκληση εξ μέρους των διοργανωτών, αποφάσισα να μην συμμετάσχω  στο Athens Democracy Forum. Ο λόγος είναι καθαρός και ευθύς. Με ενόχλησε η προγραμματισμένη παρουσία του Πρόεδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλου, καθώς και το γεγονός πως θε εκφωνούσε και λόγο στην εναρκτήρια συνεδρίαση με θέμα «Κράτος Δικαίου και Δημοκρατία».
   
Ο εν λόγω Πρόεδρος δεν τηρεί τις αποστάσεις του από τα πολιτικά δρώμενα της ελληνικής πολιτικής σκηνής και ταυτίζεται σχεδόν απόλυτα με τις κρατικιστικές αντιλήψεις συγκεκριμένων χώρων, αντιπάλων της ανοιχτής κοινωνίας και οικονομίας. Ταυτόχρονα, επιτίθεται με κάθε ευκαιρία με  ανοίκειο τρόπο – μέσω ομιλιών δίχως αντίλογο κι αρκετά επιθετικά - κατά των φιλελεύθερων ιδεολογικών επιλογών.

Η ΝΔ που, θεωρητικά τουλάχιστον εφ’ όσον αυτό - αποκαλείται φιλελεύθερη - θα έπρεπε να ενοχλείται και να αντιδράσει, σιωπά. Δεν μπορώ όμως κι’ εγώ να ακολουθήσω τον ίδιο δρόμο. Είχα παλαιότερα δηλώσει πως, εφ’ όσον υιοθετεί συγκεκριμένες ιδεολογικές τοποθετήσεις, ο Πρόεδρος δεν μπορεί να είναι ‘όλων των Ελλήνων’, και πως εμένα, τουλάχιστον, δεν με εκφράζει.

Με την σχετική του ομιλία στο Forum ο Πρόεδρος επιβεβαίωσε τις ενστάσεις μου. Καταφέρθηκε και πάλι κατά του νεοφιλελευθερισμού τον οποίο και στόλισε σαν κοινωνικά ασυνείδητο κι επικίνδυνο για το κράτος δικαίου λόγω εμμονής του στην κατάργηση πολλών κρατικών παρεμβάσεων στην λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας.  Αφού πριν από λίγο καιρό τον είχε παρομοιώσει με τον Μινώταυρο που θέλει να καταστρέψει την ευημερία μας και πιο πρόσφατα σημείωσε πως μαζί με τους «Τζιχαντιστές απειλεί την παγκόσμια ελευθερία».  Ευτυχώς υπάρχουν οι κρατιστές που μας σώζουν και μας έχουν χορτάσει ευημερία και ανάπτυξη...

Ας χαίρονται λοιπόν τις σχετικές εξελίξεις οι οργανωτές του Forum. Οπως λέει μια παροιμία, ‘ό,τι αγοράζεις, αυτό και παίρνεις’. Εφόσον ο κρατισμός λοιπόν αποτελεί τον κορμό πάνω στον οποίο στηρίζεται η σύγχρονη Δημοκρατία, δεν έχω αμφιβολίες πως οι συμμετέχοντες θα βγούν σοφότεροι από τις σχετικές εργασίες. Με μερικές ακόμη τέτοιες παρεμβάσεις η εκδήλωση αυτή των Αθηνών θα ανοίξει νέους δρόμους για τον προβληματισμό σε διεθνές επίπεδο για την πραγματική δημοκρατία. Αλίμονο σε όλους εμάς που δεν θα είμαστε κοινωνοί των σχετικών εξελιγμένων αναζητήσεων…  

ΥΓ Σχετικά σύντομα θα κυκλοφορήσει το νέο μου βιβλίο, με τίτλο "Νεοφιλελευθερισμός για Αρχάριους", που θα παλέψει να ταρακουνήσει το πλαδαρό σημερινό κατεστημένο του κρατισμού. Βλ επίσης και το βιβλίο μου που μόλις κυκλοφόρησε "Αφήγημα Ελευθερίας". εκδ. Επίκεντρο, 2016.   

Πλήρες Άρθρο »

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΦΟΡΩΝ




Είναι ολοφάνερο πως οι Βρυξέλλες δεν αφουγκράζονται τις αγωνίες αλλά και τα μηνύματα που στέλνουν με διάφορους τρόπους οι λαοί της Ευρώπης. Το Brexit δεν φαίνεται να εξήγησε τίποτα στους Ευρωκράτες και το Γερμανο-Γαλλικό διευθυντήριο δεν εννοεί να καταλάβει τίποτα από τις ευαισθησίες των υπόλοιπων ευρωπαίων - ακόμη και συμπατριωτών τους.

Τελευταία πρόκληση υπήρξε η απίστευτη ποινή που αποφάσισε η Επιτροπή να επιβάλει στην αμερικανική εταιρία Apple για φορο-αποφυγή στην Ιρλανδία. Το οξύμωρο στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι πως η Apple παραβίασε κάποιο νόμο μην πληρώνοντας φόρους. Αλλά πως εφάρμοσε την νομοθεσία της Ιρλανδίας, που προβλέπει χαμηλή φορολογία για ξένους επενδυτές – που όμως δεν αρέσει στις Βρυξέλλες!!

Καταδικάσθηκε έτσι ο αμερικανικός κολοσσός σε καταβολή ενός εξοντωτικού προστίμου προς την Ιρλανδία – που όμως η ίδια η χώρα αυτή δεν αποδέχεται… Είναι προφανές πως η Γερμανία με την Γαλλία, που ουσιαστικά διευθύνουν την διαδικασία λήψης αποφάσεων στις Βρυξέλλες, πιστεύουν πως γνωρίζουν καλύτερα από το κάθε κράτος - μέλος, τι είναι καλύτερο γι' αυτό!!

Ο παραλογισμός φθάνει στα άκρα όταν ουσιαστικά η ΕΕ προφέρει στην Ιρλανδία, ένα κυρίαρχο υποτίθεται κράτος - μέλος, μιά επιταγή 19 δισ ευρώ (αν υπολογισθούν και οι σχετικοί τόκοι), που το ίδιο το κράτος φωνάζει πως ...δεν το θέλει. Η εμφανιζόμενη αιτιολογία είναι πως η σχετική φορολογική απαλλαγή αποτελεί κρατική ενίσχυση συγκεκριμμένων επιχειρήσεων - και κατά σνέπεια παραβιάζει τον υγιή ανταγωνισμό. Εν τούτοις καμμία επιχρηματική μονάδα της Ιρλανδίας δεν έχει σχετικά διαμαρτυρηθεί.

Ποιανού λοιπόν τα συμφέροντα θίγονται; Είναι φανερό πως μοναχά η Γερμανία και η Γαλλία πραγματικά ενοχλούνται από τον πραγματικό φορολογικό αυτό ανταγωνισμό, μέσω του οποίου οι μικρότερες χώρες της ΕΕ μπρούν να αποκτήσουν σχετικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και να προσελκύσουν επενδύσεις που θα αποφύγουν έτσι τις βαρύτατα φορολογούμενες υπόλοιπες χώρες της Ενωσης (δηλ. κυρίως την Γαλλία και την Γερμανία).

Η λογική των Βρυξελλών είναι έτσι πως όλοι θα πρέπει να φερόμαστε σύμφωνα με τα συμφέροντα του Βερολίνου και των Παρισίων. Η όποια σχετική εθνική διαφοροποίηση θα πρέπει να γίνεται μόνο βάσει των συμφερόντων του Γαλλο-Γερμανικού άξονα και με την σύμφωνη γνώμη των Βρυξελλών. Είναι άραγε αυτή η Ευρωπαική Ενωση που όλοι θέλουμε;

Η Βρετανία με βάση τις παραπάνω σχετικές συμπεριφορές οδηγήθηκε στην έξοδο με κατηγορηματική απόφαση του εκλογικού της σώματος. Παρά την σχετική συγχωρδία κινδυνολογικών εκτιμήσεων δεν είναι σίγουρο πως η σχετική ετυμηγορία θα αποβεί σε βάρος των συμφερόντων του Λονδίνου. Χώρια πως μετά την απόφαση των Βρυξελλών για την Apple και την Ιρλανδία ο σχετικός ευρωσκεπτικισμός θα επεκταθεί και σε άλλες ευρωπαικές πρωτεύουσες.

Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times (2 Σεπτεμβρίου 2016) ο πρώην, ομολογημένα πετυχημένος, Υπουργός Οικονομικών της Μάργκαρετ Θάτσερ, Nigel Lawson, επιμένει πως τώρα πλέον για την Βρετανία ανοίγει ο δρόμος για την ολοκήρωση των επαναστατικών μεταρρυθμίσεων που δρομολογήθηκαν από τα χρόνια εκείνα (Brexit gives us a chance to finish the Thatcher revolution).
Κατά την άποψή του, που θεμελιώνεται πάνω σε στέρεα επιχειρηματολογία, η χώρα τώρα έχει την ευκαιρία για σημαντικότατα οικονομικά ωφέλη. Τα οποία και εστιάζει πάνω σε ζητήματα περιορισμού της γραφειοκρατίας, παραπέρα απορρύθμισης της αγοράς, μείωσης φόρων και πραγματικής ενίσχυσης του ανταγωνισμού καθώς κι' ενθάρρυνσης της επιχειρηματικής δράσης.

Με βάση την σχετική απόφαση των Βρυξελλών, η Apple θα μεταφέρει στις ΗΠΑ πολλά δισ δολάρια σε φόρους που θα υποχρεωθεί να πληρώσει εκεί. Παράλληλα, η Ιρλανδία θα χάσει εξ' ίσου πάρα πολλά δισ από τον τερματισμό λειτουργίας στο έδαφός της όχι μόνο της Apple αλλά και άλλων ξένων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται εκεί κάτω από τους όρους της σχετικής φορολογικής νομοθεσίας.

Ποιός θα κερδίσει από όλα αυτά; Ουδείς. Ούτε βέβαια το Παρίσι, το Βερολίνο η οι Βρυξέλλες. Ο παραλογισμός της ευρωπαικής φορομπηχτικής γραφειοκρατίας σε όλο της το μεγαλείο.

Πλήρες Άρθρο »

Διαφθορά, Θεσμοί και Αδιέξοδα



Η διαφθορά που διατρέχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν είναι δυσεξήγητη. Και δεν γνωρίζω πως η εισαγωγή κάποιων νέων θεσμών θα μπορούσε να γιατρέψει αποφασιστικά την κατάσταση,  Σχεδόν από γεννησιμιού του το ελληνικό κοινοβουλευτικό σύστημα έχει τις πόρτες ανοιχτές στη συναλλαγή και τις προσωπικές εύνοιες. Για χρόνια μιλάμε για τις διαστάσεις της ρουσφετολογίας στην πολιτική μας ζωή. Ελάχιστοι όμως φρόντισαν να επισημάνουν πως το πελατειακό λεγόμενο σύστημα δεν είναι παρά ο προθάλαμος προετοιμασίας της ελληνικής κοινωνίας για διαφθορά και ηθική παρακμή. 

Πού όμως εδράζεται στην Ελλάδα η πελατειακή πολιτική σκηνή και το κύκλωμα της ευρείας ρουσφετολογίας, αν όχι στο ίδιο το εκλογικό σύστημα; Είναι τυχαίο άραγε πως μοναχά στην Ελλάδα κυριαρχεί για χρόνια το σύστημα του σταυρού προτίμησης στις εκλογές κοινοβουλευτικών εκπροσώπων; Tι ακριβώς συμβολίζει ο σταυρός προτίμησης για τη γενικότερη στάση της κοινωνίας απέναντι στην ηθική διάβρωση και τη διαφθορά; Αποτελεί απλώς την προετοιμασία της κοινωνίας για την αντιμετώπιση της πολιτικής ως συστήματος πλουτισμού, βόλεψης και τακτοποίησης προσωπικών θεμάτων και λογαριασμών. Η λογική του «κάνε μου αυτή την εξυπηρέτηση για να σε ψηφίσω» δεν είναι παρά η ψυχολογική προετοιμασία και ο εθισμός στον απόλυτο εκμαυλισμό του «κάνε μου τη δουλειά και θα σου δώσω τόσα»!! Ο ίδιος ο πολίτης απαιτεί μέσω του πελατειακού συστήματος από τον πολιτικό να δέχεται και να επικροτεί τη συναλλαγή. Άλλος απαιτεί εξυπηρετήσεις με αντάλλαγμα την ψήφο του κι άλλος τα χρήματά του. Και οι δύο ενθαρρύνουν τη διαφθορά και την ηθική απαξίωση. 

Δίχως λοιπόν αποφάσεις για αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, είναι απατηλός στόχος ο περιορισμός της συναλλαγής στην πολιτική και η συντριβή της διαφθοράς. Ολόκληρο, όμως, το κύκλωμα άσκησης πολιτικής στην Ελλάδα κινείται πάνω στα όρια της διαφθοράς. Ο συνδικαλισμός λ.χ. –κατά βάση κρατικοδίαιτος– συχνά προβάλλει αιτήματα της επιχειρηματικής τάξης σαν μετωπικές θέσεις για το συμφέρον των εργαζομένων. Σχετικά πρόσφατα είχε έρθει στο φως της δημοσιότητας η στάση των εργαζομένων στην ΕΛΒΟ (Δημόσιο και Μυτιληναίος) που επιχείρησαν συντονισμένα να εξασφαλίσουν τη σύμφωνη γνώμη των κομμάτων για την περίφημη προμήθεια των 140 τρόλεϊ της εταιρείας ΜΑΝ. Κόντρα πάντα στην επιτροπή αξιολόγησης που την είχε, για διάφορους λόγους, απορρίψει. Σύμφωνα με δημοσίευμα εφημερίδας (ΕΤ)  οι συνδικαλιστές «εκείνη την εποχή πολιορκούσαν τα πολιτικά γραφεία της Χ. Τρικούπη, του Περισσού και της Κουμουνδούρου ζητώντας να μην περιοριστούν το έργο της εταιρείας και οι θέσεις απασχόλησης». Ολόκληρο το σύστημα λειτουργίας της πολιτικής λοιπόν κινείται πάνω στη λογική προώθησης επιμέρους συμφερόντων και επιδιώξεων. Ανεξάρτητα βέβαια από το δημόσιο συμφέρον. Ουδείς πραγματικά νοιάζεται για τα χρήματα των φορολογουμένων. Όλοι φροντίζουν για τις στενές προσωπικές τους οικονομικές επιδιώξεις τις οποίες συχνά ονοματίζουν «κοινό καλό». 

Έρχεται πρόχειρα στη μνήμη μου η στάση τότε της ΓΣΕΕ αλλά και του συνδικαλιστικού οργάνου των εργαζομένων στον ΟΤΕ ενάντια στις καταγγελίες μου για τις χαριστικές προμήθειες των ψηφιακών του οργανισμού στη Siemens. Είχα κατηγορηθεί σαν ανθέλληνας (λες και η Siemens και η Ericsson που είχαν εξασφαλίσει τη σχετική προμήθεια ήσαν ελληνικές εταιρείες!!), σαν ασυνείδητος νεοφιλελεύθερος και (αναπόφευκτα βέβαια) σαν πράκτορας ξένων συμφερόντων. Οταν πλέον αποκαλύφθηκε το βρωμερό παρασκήνιο εκείνων των ημερών το συνδικαλιστικό κίνημα είχε χάσει τη φωνή του. 

Είναι ολοφάνερο πως η διαφθορά συνυπάρχει και επωάζεται στην αγκαλιά του κρατισμού. Εντούτοις πολλοί υποστηρικτές της διαφάνειας στην πολιτική δεν εννοούν να απαγκιστρωθούν από την αναγκαιότητα χρησιμοποίησης του δημόσιου τομέα ως μοχλού κάθε νέας πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και μιά σχετικά πρόσφατη συγκροτημένη επίθεση εναντίον της νεοφιλελεύθερης οικονομίας της αγοράς (Warwick FunnellRobert JupeJane Andrew, «In Government We TrustMarket Failure and the Delusions of Privatisation». Pluto Press, 2009) πάσχει δραματικά από έλλειψη εναλλακτικών προτάσεων για το μέλλον. Με οξείς βερμπαλιστικούς αφορισμούς και σκληρές επιθέσεις, κυρίως στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, το βιβλίο των καθηγητών FunnelJupe και Andrew δεν προσθέτει απολύτως τίποτα στη συζήτηση για μια πολιτική με μοχλό το κράτος. Η εμμονή των συγγραφέων βρίσκεται στην κατά τη γνώμη τους αποτυχία της αγοράς και στην ανάγκη «επιστροφής της πίστης στο κράτος». Εντύπωση επίσης προκάλεσε και η θέση του γνωστού καθηγητή του Πανεπιστημίου του Σικάγο και δικαστή Richard Posner («A Failure of CapitalismThe Crisis of ΄08 and the Descent into Depression». Harvard University Press, 2009) που καταλόγισε στις αγορές τη βασική ευθύνη για την πρόσφατη οικονομική κατάρρευση των οικονομικών συστημάτων. Αν κι ο δικαστής Posner ομολογεί τις ενοχές της παρέμβασης του δημοσίου στα στεγαστικά θαλασσοδάνεια, επιμένει πως η βασική ευθύνη βρίσκεται στην άνευ ελέγχου λειτουργία των χρηματαγορών. Εντούτοις, και αυτός –από χρόνια οπαδός της ελεύθερης επιλογής και της ανοιχτής οικονομίας– δεν δείχνει να είναι σε θέση να παρουσιάσει συγκροτημένες εναλλακτικές λύσεις. 

Η επιχειρηματολογία, όμως, όλων πάσχει στην ανεύρεση της λογικής βάσης πάνω στην οποία θα πρέπει να στηριχθεί αυτή η καινούργια πίστη στον –έστω περιορισμένο– κρατισμό. Γενικότητες, συναισθηματική φόρτιση (μοναχά το κράτος λ.χ., υποστηρίζουν οι συγγραφείς του «In Government We Trust», μπορεί να φροντίζει τους αδύνατους) και σοβαρά κενά στις προτάσεις πολιτικής χαρακτηρίζουν τις θέσεις των επανεμφανιζόμενων κρατιστών. Και βέβαια σε καμία περίπτωση δεν φαίνεται από πουθενά η δυνατότητα καταπολέμησης της διαφθοράς μέσα στα πλαίσια ενός μεγάλου δημόσιου τομέα. Το κράτος δυστυχώς εκτρέφει, ενθαρρύνει και συντηρεί τις κάτω από το τραπέζι ανήθικες συναλλαγές.

Με θεσμικές μεταβολές δεν διακρίνω εύκολες βελτιώσεις. Εκτός αν όλα ξεκινήσουν από την κατάργηση του σταυρού προτίμησης και την ματαίωση λογής γραφειοκρατικών διαδικασιών. Με την δέσμευση (συνταγματική ; )  πως όλα αυτά δεν θα αντιστραφούν με την πρώτη αλλαγή κυβέρνησης  κι επανεμφάνισης των λαικιστών...

Πλήρες Άρθρο »

ΒΟΥΤΥΡΟ ΣΤΟ ΨΩΜΙ ΤΗΣ ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ


Μιά από τις περίεργες συζητήσεις που γίνονται στην Ελλάδα είναι κι' εκείνη για την προέλευση της κρίσης. Πολλοί ισχυρίζονται, και τα φερέφωνά τους στην ενημέρωση συνεπικουρούν σχετικά, πως τα μνημόνια δήθεν έφεραν την κρίση. Και δεν είναι αυτή αποτέλεσμα της αλόγιστης σπατάλης, της απίστευτης ελληνικής προσοδοθηρίας, της ερασιτεχνικής διακυβέρνησης και της παραπειστικής 'ευαισθησίας' που μέσω σκανδαλώδους ρουσφετολογίας και κρατικών επιλεκτικών παροχών (χιλιάδες διορισμοί στο δημόσιο, μοιρασιά επιδοτήσεων, ευνοιοκρατία στις αποφάσεις) για την εξαγορά ψήφων οδήγησε τους φορολογουμένοιυς σε εξόντωση και την εθνική οικονομία σε αφασία.

Κατηγορείται έτσι ένας άνθρωπος, ο Γ. Γεωργίου,  που εκσυγχρόνισε την ελληνική στατιστική υπηρεσία πως οδήγησε δήθεν τη χώρα στα μνημόνια επειδή δεν διαιώνισε το κουκούλωμα των αριθμών, την απάτη και την κάλυψη της πολιτικής φαυλοκρατίας ορισμένων κυβερνώντων. Πρώην Υπουργοί έτσι που παρέλαβαν υγιείς οικονομικά δημόσιους φορείς και τους καταβύθισαν στο οικονομικό τέλμα διορίζοντας την μισή τους εκλογική περιφέρεια καταφέρονται κατά του ανθρώπου αυτού διότι δήθεν αμαύρωσε (αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα) το έργο της κυβέρνησής τους!!

Το κρίσιμο ερώτημα που σχεδόν όλοι αποφεύγουν είναι πως ο Γεωργίου ανέλαβε την Στατιστική Υπηρεσία αφού η χώρα είχε ήδη μπεί σε μνημόνιο. Πως είναι δυνατόν λοιπόν οι δικές του μεταρρυθμίσεις να μας οδήγησαν στην κρίση; Σε τελευταία ανάλυση, στη βάση ποιών στατιστικών στοιχείων θα επιχειρήσει η ελληνική κυβέρνηση να επιδιώξει την περικοπή του χρέους της χώρας; Αν ο Γεωργίου έχει κάνει καλή δουλειά και τα ελληνικά στοιχεία είναι σήμερα αξιόπιστα - και βάσει αυτών θα γίνει η ελληνική προσπάθεια - τότε πάνω σε ποιά λογική διώκεται; Αν όχι, τότε που θα στηριχθεί η ελληνική θέση; Μύλος, δηλαδή...

Το πρόβλημα της χώρας βρίσκεται ουσιαστικά στην αδυναμία του πολιτικού προσωπικού της χώρας, κάτω από την επιρροή των εξωπραγματικών ισχυρισμών των μέσων ενημέρωσης, να προβάλει εναλλακτικές πολιτικές στρατηγικές ικανές να οδηγήσουν την χώρα μακριά από τα σημερινά αδιέξοδα
Για όσο διάστημα δεν προβάλλονται πειστικές και ρεαλιστικές προτάσεις από τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου το πολιτικό σύστημα θα συνεχίζει να καταβυθίζεται στην ανυποληψία. Ο κόσμος θα συνεχίσει να υποφέρει δίχως να διακρίνει προοπτικές ανάκαμψης. Αριστερά και Δεξιά θα συνεχίσουν να καταβαραθρώνονται στα μάτια της κοινής γνώμης. Από την ώρα μάλιστα που πολλές πολιτικές δυνάμεις δεν εννοούν να ξεπεράσουν τις ξεφτισμένες τους ιδεοληψίες τα κόμματα αδυνατούν να προχωρήσουν σε ριζοσπαστικές αλλαγές λόγου και στρατηγικών προγραμματικών θέσεων.

Μόνος ωφελημένος τελικά θα βγεί η άκρα ξενοφοβική και αντι-ευρωπαική δεξιά. Εξαιρετικά επικίνδυνα είναι ενδεχόμενο να αυξήσει τα ποσοστά της κι εντασσόμενη σε ένα γενικότερο ρεύμα αμφισβήτησης κατεστημέων αρχών και ιδεών να πλησιάσει ακόμα και πλειοψηφικά εκλογικά ποσοστά.
Δεν υπάρχει πλέον αρκετός χρόνος γενικότερης αφύπνισης.
Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ



Eίναι αδύνατο να οδηγηθεί σε δρόμο σωτηρίας η χώρα όταν ο λαός σχεδόν καθημερινά βομβαρδίζεται με μυνήματα ανεδαφικής και βλακώδους αριστεροσύνης. Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις και τις τύχες κυβέρνησης και κομμάτων της αντιπολίτευσης το βέβαιο είναι πως τα άρθρα, τα ρεπορτάζ και τα σχόλια των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και οι σελίδες των κοινωνικών δικτύων είναι πλημμυρισμένα από απόψεις και εκδοχές που προπαγανδίζουν μιά αριστερόστροφη πολιτική ορθότητα αλλά και εκδοχές επιθετικές απέναντι στην λογική, την ελευθερία και την ανοιχτή κοινωνία. 

Προσφατα επισημάνθηκε σε πολλά ΜΜΕ ο κίνδυνος απομονοτωτισμού με αφορμή το κλείσιμο των συνόρων χωρών της Κεντρικής Ευρώπης και της Βαλκανικής. Παρά το γεγονός πως ακριβώς αυτό το σφράγισμα συνόρων για παράνομους διερχόμενους - ποτέ δεν 'έκλεισαν' ' τα σύνορα και συνεχίζουν να υπάρχουν δεκάδες νόμιμα entry points - ανέκοψε την αυθαίρετη ροή μουσουλμάνων μεταναστών προς την Ευρώπη. Το σχετικο σχόλιο 'ομως επισημαίνει πως η πολιτική αυτή συνιστά κατρακύλα στον αυταρχισμό και την κλειστή κοινωνία.

Υπονοείται δηλ πως τα ανοιχτά σύνορα και η ελεύθερη διακίνηση πολιτών αφορά την αυθαίρετη μετακίνηση χιλιάδων μουσουλμάνων προσφύγων από την Αφρική και την Μέση Ανατολή πρός κάθε γωνιά της Ευρώπης. Από πότε όμως κάποια τέτοια πρόθεση περιλαμβάνεται στην Συνθήκη της Ρώμης; Ολα αυτά δεν είναι παρά αποτελέσματα μιάς ανόητης 'πολιτικά ορθής' αριστερόφρονης συμπεριφοράς που συγχέει τα πράγματα και προετοιμάζει τις κοινωνίες της Δύσης για τον οριστικό τους θάνατο.

Γιατί αποτελεί ευθύνη της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα το συμμάζεμα των συνεπειών των εμφύλιων σπαραγμών και των εξοντωτικών θρησκευτικών πολέμων ανάμεσα σε φανατικούς που περιφρονούν τις αξίες της Δύσης γενικότερα; Μήπως - όπως διατείνονται κάποιοι - λόγω αποικιοκρατικού παρελθόντος ορισμένων δυτικών δυνάμεων; Είναι δυνατόν παρόμοιοι ισχυρισμοί να προέρχονται από Αραβες και άλλους μουσουλμάνους των οποίων η υπόσταση οφείλεται σε κατακτητικούς πολέμους και σε βίαιους εξισλαμισμούς;

Τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα δεν οφείλονται, όπως πιστεύει ο περισσότερος κόσμος, στην είσοδο βαρβαρικών φύλων από τον Βορρά αλλά στις κατακτητικές επιδρομές των μουσουλμάνων Αράβων από την Ανατολή και τον Νότο. Δεν είναι τυχαίο πως ολόκληρη η Βόρεια Αφρική αποτελούσε για αιώνες το μήλο της έριδος για τις αυτοκρατορίες της Μεσογείου (λ.χ. Καρχηδόνα) και βούλιαξαν στην παρακμή και το περιθώριο μόλις πέρασαν, μέσω βίαιων πολέμων, στα χέρια των Αράβων και του Ισλάμ (βλ. σχετ. διάλεξη του Bill Warren, Why we are Afraid of Islam, στο Youtube, https://www.youtube.com/watch?v=t_Qpy0mXg8Y ).

Οταν οι θεωρητικοί της Αλ Καίντα και οι προπαγανδιστές του Σαλαφισμού (μουσουλμανική προγονολατρεία) επιμένουν για την ανασύσταση της ισλαμικής κυριαρχίας από την Ισπανία μέχρι την Ινδονησία είναι φανερό πως αναφέρονται σε Αραβικές κατακτήσεις και στην βίαιη επιβολή του Ισλάμ από τον μεσαίωνα μέχρι αρκετά πρόσφατα (βλ. σχετ. το βιβλίο του Αραβα ποιητή Αδωνις, Ισλάμ και Βία, Αθήνα 2016) . 

Και τι αποικιοκρατικό παρελθόν έχουν στη Μέση Ανατολή κράτη όπως το Βέλγιο, η Ισπανία, χώρες της Σκανδιναυίας, η Αυστρία, η Γερμανία κα, προς τις οποίες όμως κατευθύνονται τα κύμματα των μεταναναστών η στο έδαφος των οποίων πραγματοποιούνται πράξεις τρομοκρατίας και σφαγές αμάχων;

Ολα αυτά όμως αποτελούν ψιλά γράμματα για τις επιλεκτικές ευαισθησίες των αριστερόστροφων μέσων ενημέρωσης της Δύσης και ιδιαίτερα της χώρας μας. Εξ ίσου κοντόθωρα αντικρύζουν ορισμένοι της Αριστεράς - αλλά και πολλοί φοβισμένοι εκπρόσωποι άλλων πολιτικών αποχρώσεων - άλλα επι μέρους πολιτικά ζητήματα.
Πλήρες Άρθρο »