Mπορει να κερδισει ο Tραμπ τις εκλογές ;



Το αδιανόητο μπορεί τελικά να συμβεί. Ο Ντόναλντ Τράμπ να κόψει πρώτος το νήμα της Προεδρικής εκλογής στις ΗΠΑ. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τα πως και τα γιατί.

Το βασικότερο ζήτημα είναι βέβαια η αντισυμβατική και ανατρεπτική συμπεριφορά του Τράμπ. Που ταιριάζει απόλυτα με το πνεύμα των καιρών. Με την 'επαναστιτική' δηλ αντίληψη πολλών πολιτών που υποφέρουν από την γενική καταβαράθρωση της οικονομίας και που έχουν παράλληλα μπουχτίσει με την 'πολιτικά ορθή'  συμπεριφορά των ελίτ της πολιτικής και της κοινωνίας.  
Ο λαός αισθανεται οικονομικά και πολιτικά ανασφαλής θεωρώντας τους ακραίους ισλαμιστές υπέυθυνους για τα προβλήματα που σχεδόν καθημερινά αναδύονται. Ο Τράμπ εκφράζει αυτό τον κόσμο με τους υπερβολικούς ισχυρισμούς του και με την αγριότητα καμιά φορά των δηλώσεών του. Αγγίζει όμως χορδές που ξεπερνούν την δημοσιογραφική παραδοσιακή αβρότητα και τα ρεπορτάζ και τις 'γνώμες' εφημερίδων και τηλεοράσεων.

Εκφράζει επίσης την κρυφή επιθυμία της μέσης τάξης των πλειοψηφικά ασήμαντων  λευκών των κεντρικών Πολιτειών της Αμερικής - και όχι μόνο - να τρίψουν στα μούτρα των ελίτ την διάθεσή τους να τους ταπεινώσουν και να τους αποδείξουν πως δεν είναι παντοδύναμοι. Ο αιρετικός σκηνοθέτης Μάικλ Μούρ φέρνει στο  νού την πέρίπτωση της εκλογής του μάλλον άξεστου παλαιστή Τζέσυ Βεντούρα στη θέση του κυβερνήτη της Μινεσσότα στα 1990. Κόντρα στην τότε λογική του κατεστημένου και των Μέσων Ενημέρωσης ο λαός εξέλεξε τον Βεντούρα για να βουλώσει τα στόματα των ελίτ και για να αποδείξει πως δεν γνωρίζουν - και ελέγχουν - τα πάντα!!

Ενας άλλος λόγος είναι η αδυναμία της Κλίντον να κερδίσει τις βασικές Ρεπουμπλικανικές Πολιτείες του Νότου. Κάτι που φάνηκε και στις προκριματικές εκλογές του 2008, που νικήθηκε από τον Ομπάμα, με αποτέλεσμα να χάσει τελικά το χρίσμα για την κούρσα προς τον Λευκό Οίκο. Αν ο Τράμπ περάσει νικηφόρα τις βιομηχανικές Πολιτείες του Βορρά και ορισμένων Μεσοδυτικών περιοχών (Ιλλινόις, Μίσιγκαν, Οχάιο, Ουισκόνσιν και Πενσυλβάνια) των οποίων οι εργάτες έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες από την πολιτική ελεύθερου εμπορίου του Ομπαμα και των Δημοκρατικών τότε οι προοπτικές του γικσα το χρίσμα αυξάνονται θεαματικά.

Αν προσθιέσει κανείς κοντά σε όλα αυτά την αρνητική εικόνα πολύ κόσμου για την Χίλαρυ Κλίντον καθώς και την άρνηση πολλών οπαδών του  Μπέρνυ Σάντερς να ψηφίσουν γι' αυτήν, ότςε το αδιανόητο μπορεί ξαφνικά να γίνει πραγματιότητα. Να καταλάβει δηλ τον Λευκό Οίκο ο Ντόναλντ Τράμπ.

Οπως είναι τα πράγματα σήμερα ο σκληρός πυρήνας της υποστήριξης προς την Χίλαρυ βρίσκεται ανάμεσα στους φανατικούς των παραδοσιακών Δημοκρατικών και στις διάφορες μεινότητες (Μαύροι, Πορτορικάνοι, Μεξικανοί, Ισπανόφωνοι γενικά - με πιθανή εξαίρεση τους Κουβανούς - κινήσεις για δικαιώματα γυναικών και ομοφυλοφύλλων κλπ). Αυτοί όλοι όμως δεν είναι αρεκτοι για να την στείλουν στην Ουάσιγκτον.

Αν δεν διασπασθούν παραπέρα οι Ρεπουμπλικάνοι  με σοβαρές διαρροές προς τον υποψήφιο των Φιλελευθεριστών (Libertarians), τότε το ενδεχόμενο μιάς εκλογικής νίκης του Τράμπ γίνεται εξαιρετικά πιθανό.    

Πλήρες Άρθρο »

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ


                                       


                                      ΜΌΛΙΣ ΕΚΔΌΘΗΚΑΝ






          ΑΦΗΓΗΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 

               Μανιφέστο διακυβέρνησης με στήριγμα την      Ελευθερία   






ΑΖΕΡΜΠΑΙΤΖΑΝ : 
Κυρίαρχος στο Σταυροδρόμι της Ευρασίας 

Γνωριμία με μία από τις σημαντικότερες χώρες της γειτονιάς μας  





Πλήρες Άρθρο »

Η ΤΖΙΧΑΝΤ ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


             
Πάνω από εκατό άτομα την ημέρα, όλοι μουσουλμάνοι και στην συντριπτική τους πλειοψηφία νέοι άνδρες, συνεχίζουν να διεκπεραιώνονται στις ελληνικές ακτές προερχόμενοι από την Τουρκία. Παρά τα εμπόδια με το κλείσιμο πολλών - κυρίως στο Νότο και στα Βαλκάνια - συνόρων η ροή οπαδών του Ισλάμ προς την Ευρώπη δεν αναχαιτίζεται.

Οι πιέσεις όμως που συνακόλουθα ασκούνται στις Ευρωπαικές κοινωνίες κορυφώνονται. Και όχι μοναχά με τους ποταμούς αίματος που κηλιδώνουν δρόμους, πλατείες και χώρους διασκέδασης και γενικά νεανικής μάζωξης σε σημαντικές ευρωπαικές πόλεις. Είναι και το σύννεφο του φόβου και της ανασφάλειας που σταδιακά κυριεύει τις Δυτικές ψυχές και αντιλήψεις. Η ανεμελειά και η χαρά της ζωής εξανεμίζονται. Οι ευρωπαίοι αρχίζουν να κοιτούν πίσω από τον ώμο τους με καχυποψία. Ουδείς πλέον αισθάνεται ασφαλής κι' αισιόδοξος.

 ΟΙ ευρωπαικές ηγεσίες εν τούτοις αρνούνται να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα. Και να αναγνωρίσουν πως η Ευρώπη υφίσταται μιά  καινούργια εισβολή. Μεθοδευμένη, εκτεταμένη κι' ανηλεή. Οι συνθήκες και το περιβάλλον διαφέρουν πολύ από τα προηγούμενα των μουσουλμανικών επιθέσεων (Αραβικών, Ταταρικών και Οθωμανικών) του Μεσαίωνα και προηγουμένως των βαρβαρικών επελάσεων των σκοτεινών χρόνων.

Τα αποτελέσματα όμως θα είναι ίδια. Αν όχι χειρότερα. Διότι η σημερινή εισβολή είναι περισσότερο αποτελεσματική. Εχει την δυνατότητα να κατακλύσει και να κατακτήσει ουσιαστικά, λόγω της δικής της αδράνειας και παθητικής στάσης, την Ευρώπη. Τότε, οι ειβολείς αποκρούσθηκαν είτε αφομοιώθηκαν από την ισχυρότερη κουλτούρα των κρατών υποδοχής. Σήμερα όμως οι ισλαμικές αξίες είναι επιθετικότερες και οι φορείς τους αποφασισμένοι να κυριαρχήσουν πάνω στις παθητικές ευρωπαικές κοινωνίες.

Οταν οι ευρωπαικές ηγεσίες συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα θα είναι πλέον πάρα πολύ αργά. Οι αξίες της ανοχής και του ανθρωπισμού, που υπαγορεύουν την συμπεριφορά τους, αποτελούν και το αδύνατό τους σημείο. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεις με ανοχή και υποχωρήσεις μιά αντίληψη επιθετικότητας, μισαλλοδοξίας και απόλυτου αυταρχισμού.

Το αποτέλεσμα θα είναι να πλημμυρίσει η Δύση από στρατιές μουσουλμάνων και να μετακινηθεί σχεδόν ολόκληρη η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική βορειότερα κατακλύζοντας σημαντικά τμήματα της Δυτικής Ευρώπης. Υπάρχει όμως και το άλλο, εξ΄ίσου δυσάρεστο, ενδεχόμενο. Να πάρουν στα χέρια τους απ' ευθείας οι λαοί της Δύσης την κατάσταση.

Ηδη διαπιστώνουμε σημαντικές αντιπαραθέσεις σε γειτονιές της Γερμανίας, της Βρετανίας και της Γαλλίας ανάμεσα σε ντόπιους εθνικιστές και "ξένους¨ η πολιτογραφημένους μετανάστες. Κυρίως μουσουλμάνους - Αραβες  η Αφρικανούς. Η σταδιακή μεταμόρφωση του εκλογικού σώματος σε ολόκληρη την Ευρωπη και η μετακίνησή του σε περισσότερο ακραίες θέσεις δεν είναι άσχετο με την διόγκωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Ευρώπη αλλά και με την ριζοσπαστικοποίηση των ισλαμιστών. Η βία φέρνει βία και η θρησκευτική αλαζονεία, μαζί με τον φανατισμό, σπέρνει αντίδραση και γεννά όλο και περισσότερο μίσος.

Αναπόφευκτα κινούμεθα για μιά ζωή σε περιβάλλον  ακροτήτων. Τα λαικά στρώματα της Ευρώπης δεν θα σταθούν με απάθεια μπροστά στην υποχωρητική στάση των ηγεσιών τους. Η άνοδος των ξενοφοβικών κομμάτων θα μεγαλώσει και οι κοινωνικές αντιδράσεις μπροστά στην επιθετικότητα των τζιχαντιστών, που κι αυτή θα ενταθεί, θα είναι θεαματικές. Η Ευρώπη όπως την ξέραμε δεν θα υπάρχει πλέον.

Καλό θα είναι να φροντίσουμε για την δική μας κοινωνία και για την διαφύλαξη αρχικά των συνόρων μας. Τους Τούρκους πραξικοπηματίες τους περάσαμε μέσα σε ελάχιστα 24ωρα από δίκη για παράνομη είσοδο στη χώρα μας. Πόσους άλλους έχουμε δικάσει για παρόμοια παραπτώματα; Θα αρχίσει επι τέλους να εφαρμόζεται η νομοθεσία της χώρας απέναντι στους πάντες  (παράνομοι εισβολείς, καταληψίες, βάνδαλοι και τραμπούκοι) με συνέπεια, σταθερότητα και δικαιοσύνη;
Η Δημοκρατία προυποθέτει κανόνες - που ισχύουν για όλους. Μόνο ο Φασισμός επινοεί ρυθμίσεις και μεθοδεύει πρακτικές που εφαρμόζονται μοναχά σε ορισμένους. Να μην κυλίσουμε λοιπόν στον αυταρχισμό με δική μας πρωτοβουλία. Και με  δικαιολογία πως προστατεύουμε δήθεν τους αδύνατους και τους λογής 'ακτιβιστές'.      

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΙ' Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ



-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τάσος Ι. Αβραντίνης, Εκπαίδευση: Ελεύθερη Επιλογή η Μιά Γάτα που Γαυγίζει. Εκδ. Athens Review of Books, 2016
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πριν χρόνια, όταν ακόμη έκανα τα πρώτα βήματα της πολιτικής μου διαδρομής και μέσα στην  ορμητική ευπιστία της νιότης πίστευα πως οι άνθρωποι εννοούν κιόλας όσα διακηρύσσουν, ο αείμνηστος Λόρδος Χάρρις του High Cross (Πρόεδρος τότε του Λονδρέζικου Ινστιτούτου Οικονομικών Υποθέσεων - ΙEΑ) με προσγείωσε στην πραγματικότητα: "Η Αριστερά δεν πιστεύει στο βάθος σε όσα λέει. Η ταύτιση των απόψεων της σε πάμπολλα ζητήματα με την αυταρχική κι αντιδημοκρατική Ακρα Δεξιά είναι αποκαλυπτική".

Τα παραδείγματα που μου έφερε ήσαν αναρίθμητα. Κάποια από αυτά χρησιμοποίησα και στο βιβλίο μου Αυτός Είναι ο Φιλελευθερισμός (εκδ. Libro, 1988, σελ. 46-61). Το Εθνικο-Σοσιαλιστικό Κόμμα λχ στη Γερμανία ξεκίνησε σαν Κόμμα των Γερμανών Εργατών. Στο πρόγραμμά του, γραμμένο δια χειρός Αντον Ντρέξλερ και Αντολφ Χίτλερ,  ξεκαθάριζε: "Το Κράτος θα αναλαμβάνει την εξασφάλιση για κάθε πολίτη της δυνατότητας να ζεί άνετα και να κερδίζει τα μέσα για τη συντήρηση του εαυτού του και της οικογένειάς του".

Το Κράτος επίσης, τόνιζε το πρόγραμμα, "θα οριοθετεί τα συμφέροντα της κοινότητας και την ωφέλεια του συνόλου". Μιλούσε επίσης για εθνικοποίηση επιχειρήσεων, συμμετοχή στα κέρδη εμπορικών και μεταποιητικών μονάδων και άλλα πολλά παρόμοιου πολιτικού προσανατολισμού. Αλλά και σαν Καγκελάριος ο Χίτλερ δεν άλλαξε απόψεις και πεποιθήσεις. Επέμενε να κατηγορεί το επιχειρηματικό κέρδος, την όποια οικονομική ανισότητα, την "πλουτοκρατία" και την ανεμπόδιστη οικονομική - και συνακόλουθα πολιτική - ελευθερία (βλ. .R. Trevor - Roper, Hitler's Table Talk. London, 1973, σελ. 19-20, 363-65 και H. Rauschning, Hitler Speaks. Λονδίνο, 1939, σελ. 185).
Είναι επίσης εντυπωσιακό πως οι Ναζί, στη διάρκεια του συμφώνου φιλίας με την ΕΣΣΔ,   προπαγάνδιζαν τα ωφέλη και τις προοπτικές μιάς συνεργασίας με την Σοβιετική Ενωση προτρέποντας μάλιστα τους Βρετανούς να απαιτήσουν από την κυβέρνησή τους "σοσιαλισμό στην πράξη". Ο Γκαίμπελς με την σειρά του υποστήριζε πως η Ρωσία ήτσν θεόσταλτη ουσιαστικά περίπτωση ώστε "να πορευθούν μαζί (με την Γερμανία) προς τον σοσιαλισμό" !! (βλ. σχετ. J. Goebbels, The Second Revolution, Λονδίνο, 1972, σελ. 47 και B. Watson, "Was Hitler a Marxist?" στο Encounter, Δεκέμβριος, 1984, σελ. 22-23).

Στο μικρό του καινούργιο βιβλίο, Εκπαίδευση: Ελεύθερη Επιλογή η μιά γάτα που γαυγίζει, ο Τάσος Αβραντίνης φέρνει στην επιφάνεια άλλη μιά ξεχωριστή, ιδιαίτερη ελληνική, αποκάλυψη. Η αντίθεση της κρατικιστικής Αριστεράς στην ιδέα της δημιουργίας ιδιωτικών Πανεπιστημίων αντιγράφει κατά γράμμα την σχετική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης των Συνταγματαρχών. Ανατρέχοντας στα Πρακτικά του Υπουργικού Συμβουλίου της δικτατορίας, ο Αβραντίνης δείχνει πως τα επιχειρήματα της Αριστεράς κινούνται στό ίδιο ακριβώς μήκος κύματος με τις απόψεις του Γ. Παπαδόπουλου, του Θεοφ. Παπακωνσταντίνου (Υπουργού Παιδείας της χούντας) και του Αδ. Ανδρουτσόπουλου ( μετέπειτα Πρωθυπουργού της δικτατορίας) (σελ. 97-100).

Το βιβλίο βέβαια δεν εξαντλείται στην ταυτότητα θέσεων άκρας δεξιάς και νεοκομμουνιστικής αριστεράς. Ο Αβραντίνης αναδεικνύει την ουσία της ανωτερότητας της ελεύθερης επιλογής και της ανοιχτής κοινωνίας. Επιμένει πως οι εκτιμήσεις για αποτελεσματικό δημόσιο δίχως κάποιο δυναμικό και αυτόνομο ιδιωτικό τομέα μοιάζουν με τον ισχυρισμό κάποιων - που ανέδειξε ο Μίλτον Φρήντμαν - πως μπορούν να εφεύρουν "μιά γάτα που ...γαυγίζει"!! Στον τομέα της παιδείας ιδιαίτερα γίνεται προφανές πως δίχως ανταγωνισμό και με μόνη την παρουσία μιάς μονοπωλιακής δημόσιας ανωτάτης παιδείας εγκαθίσταται η οπισθοδρόμηση, η πνευμτική αγκύλωση και η γενικότερη παρακμή.
Δίχως ενθάρρυνση των καινοτομιών και ενίσχυση της ατομικής δημιουργικότητας των νέων παιδιών η παιδεία θα τελματώσει και η κοινωνία είναι αδύνατον να προχωρήσει. Σε μιά εξαιρετική πρόσφατη μελέτη του (Creative Schools, Λονδίνο, Penguin, 2015) ο Ken Robinson επιμένει πως για να υπάρξουν σχολεία που στηρίζουν την καινοτομία και τις νέες δημιουργικές ιδέες  οφείλουμε να ξεφύγουμε από την γραφειοκρατική στασιμότητα του ενιαίου προγράμματιος σπουδών και να ψάξουμε να βρούμε τις ατομικές ικανότητες κάθε μαθητή. Είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος πως η γραφειοκρατικά δομημένη δημόσια παιδεία μπορεί να προχωρήσει σε παρόμοιους πειραματισμούς και ριψοκίνδυνες αναζητήσεις;

Αυτό που είναι ιδιαίτερα εξοργιστικό στην Ελλάδα είναι το γεγονός πως στην Μέση Παιδεία, που είναι υποχρεωτική, ο ιδιωτικός ανταγωνισμός επιτρέπεται,αλλά και πάλι κάτω από την καταναγκαστική εποπτεία του κράτους. Στην Ανώτατη Εκπαίδευση όμως (Πανεπιστήμια) - που είναι προαιρετική - το κρατικό και δύσκαμπτο κρατικό μονοπώλιο είναι υποχρεωτικό. Εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να δοκιμάζονται νέες ιδέες και πρωτοποριακές πρακτικές είναι αντίθετα η δημόσια γραφειοκρατία που (με απαγορευμένο τον ανταγωνισμό) δίνει τον τόνο και σχεδιάζει - η εγκρίνει - επιστήμες και προγράμματα σπουδών!! Σαν να φοβάται το δημόσιο να αναμετρηθεί με τον ιδιωτικό χώρο και να συγκρίνει αποδόσεις και αποτελέσματα.

Πως είναι δυνατόν όμως έτσι μιά χώρα να ξεπεράσει την ακινησία και την αυστηρή  πνευματική αναπαραγωγή του παρελθόντος; Η δημιουργικότητα  αναπτύσσεται μέσα από την κατάργηση των κανόνων, την έλλειψη άνωθεν ελέγχων και την έκρηξη της ελευθερίας της όποιας ατομικής - κι' ανεμπόδιστης - αναζήτησης. Πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να προκύψει  μέσα από τους διστακτικούς εγκεφάλους μιάς δημοσιουπαλληλίας που νοιάζεται κατά κύριο λόγο για την σιγουριά της καρριέρας και την ασφάλεια της σταθερής μισθοδοσίας;

Στο πρωτοποριακό δημιούργημα του  κορυφαίου διαφημιστή και καινοτόμου Hegarty (On Creativity: There Are No Rules. Thames & Hudson, New York, 2016), ξεχυλίζουν ο δυναμισμός και η αυθορμητικότητα της αντισυμβατικής σκέψης και συμπεριφοράς. Πως είναι ποτέ δυνατόν ένας τέτοιος καταρράκτης ιδεών, αντιλήψεων και δράσεων να είναι ποτέ προιόν κρατικο-δημόσιων διεργασιών, αποφάσεων και πρωτοβουλιών; Από τα πράγματα λοιπόν  ένας ολόκληρος κόσμος δυναμικών αναζητήσεων εξαιρείται από το πλαίσιο ανάπτυξης και δράσης της ελληνικής ανώτατης παιδείας. ΟΙ άλλοι θα παράγουν και θα αναπτύσσονται. Εμείς θα επιχειρούμε να αναπαράγουμε τον εαυτό μας - κι αυτό όχι ιδιαίτερα επιτυχημένα.

Πέραν λοιπόν της καχυποψίας προς την ιδιωτική πρωτοβουλία και την αντιπάθεια προς τον ανταγωνισμό, άκρα δεξιά και δογματική αριστερά λατρεύουν το δημόσιο και καταλήγουν να υπονομεύουν την πρόοδο. Μέσα από τους φοβικούς τους δογματισμούς έχουν αιχμαλωτίσει την κοινωνία σε ένα αδιέξοδο ακινησίας που πνίγει τις προοπτικές όλων των νέων ανθρώπων. Η εργασία του Τάσου Αβραντίνη αξίζει να διαβασθεί γιατί επισημαίνει με θάρρος τους κινδύνους και υποδεικνύει εφικτές λύσεις.
Πλήρες Άρθρο »

ΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΣ - ΕΚΟΥΑΝΤΟΡ ΚΑΙ ΚΟΛΟΜΒΙΑ: ΚΟΛΑΣΕΙΣ Η ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ?

Takis Michas <michas1848@gmail.com>
From Takis Michas 

Dear friends 


Here are some of my latest news and reflections :

Next week I am departing from the neoliberal anarchy of the city of Medellin (Colombia)  to seek shelter in the cosy womb of the paternalistic authoritarianism  of Cuenca (Ecuador).Had I stayed longer here I would loose the  permanent residency which the regime in Ecuador has honored me with.
 
Medellin posits a devalued currency(peso)  ,impressive growth, dynamism ,innovation and a fantastic climate(eternal Spring)-alongside with armed gangs ,drug trafficking and pollution. Cuenca on the other hand posits a hard currency(dollar) , socialist stagnation, Catholic martyrdom and the  mystic of the Andes -alongside with culture, history and an excellent health service and public cleaning system(much superior to Juncker's Greece but that is not saying much).

Intellectually Colombia is much more interesting-the division of cities/countryside  into areas controlled by armed gangs and at the same time the explosive growth and innovation that the country experiences  challenge the widely held belief  that economic development presupposes the "rule of law " and "sound institutions"-at least not in a centralized form.. At the same time Colombia is a living reminder of the Hobbesian dictum that where the State retreats ,what appears in its place is neither the market(as many neoliberals would hope ) nor eternal love(as the anarchists would insist)  but "ministates "(armed protection rackets)  ready to fill the power vacuum. The late philosopher Rober Nozick would love Colombia!

Unemployment in hard currency socialist  Ecuador has reached the unprecedented levels of 8%-9%.In Colombia all statistics would be wrong because they do not cover the people employed in the two most crucial industries of the country: 
The cultivation marketing and selling of cocaine(Columbia is the biggest producer in the world) and the people employed in the various illegal protection rackets. If those sectors are taken into account I expect that unemployment would hover around 2%.

In Cuenca every youngster aspires to become a civil servant while in Medellin an enterpreneur-but before you get carried away with neoliberal enthusiasm let me remind you that the most profitable line of "enterpreneurship" today in Colombia-especially for the uneducated youth- relates to the two sectors I mentioned above:¨cocaine and protection rackets.And by the way don't for a moment believe the nonsense that emanates from the State Department namely that the poor peasants are being "forced" by "evil" druglords to cultivate coke.They do it on their own free will since they make in a month from coke what they would make in a lifetime, if they cultivated any other "respectable" crop! 

What continues to impress me in Latin America is the tremendous "soft power" exerted by the United States.The dream of every youngster is to travel to New York  or Los Angeles-Berlin or even Madrid don't compute.Many taxi drivers have asked me in all earnestness whether in Greece the official language is English! All new fashion and trends emanate from the US-which however is also undergoing change as the Hispanic element becomes more pronounced.How lucky they are! .Blessed be the country that has as its vision chaotic New York and not bureaucratic  Brussels!  

Another thing which impresses me is the resilience of the people here.In Colombia for example they had for the last 40 years a devastating civil war(now happily coming to an end) which has costed 300000 dead and 6 million internally displaced people( a number bigger than .Syria or Iraq.).In Ecuador only this past year they had a devastating plunge in  income (from the fall in the price of petrol) ,a horrid earthquake which destroyed many coastal cities and eruption of volcanos.

Yet nowhere in these two countries which I know does one hear the self-pitying and complaining one hears in Greece whose self-made problems are nowhere near the disasters and problems which the above two countries face

Your comments as always will be greatly appreciated
Πλήρες Άρθρο »

Η Ισλαμική Βία θα ενταθεί στην Ευρώπη και θα υπάρξει Ρεβάνς στην Τουρκία



Ενα άγριο ισλαμιστικό χτύπημα στην καρδιά της Ευρώπης κι' απόπειρα πραξικοπήματος στην πιό σημανική ίσως μουσουλμανική χώρα της γής. Δυό γεγονότα πιθανώς ασύνδετα μεταξύ τους με κρίσιμες όμως γεωπολιτικές παραμέτρους. Η μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι;

Ας πάρουμε αρχικά την εκδοχή της απλής σύμπτωσης. Το Ισλαμικό κράτος εδαφικά είναι φανερό πως καταρρέει. Με την ανάμιξη της Ρωσίας και την εμμονή της να αναλάβουν οι Σιίτες και οι Κούρδοι τον ρόλο  του εξολοθρευτή τους, ώστε να μην επιβεβαιωθεί το Κοράνι περί τελικής σύγκρουσης με τον χριστιανικό κόσμο, τα πάντα γκρεμίζονται γύρω τους.

Αναμενόμενες οι τελευταίες τους κινήσεις επίτασης των αιματηρών επιθέσεων ώστε να εκβιάσουν κάποια οργισμένη Δυτική επίθεση.  Η ερμηνεία που ακούω από λογής αναλυτές περί στόχου δημιουργίας εμφυλίου στην Ευρώπη ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους δεν ευσταθεί. Το Χαλιφάτο νοιάζεται για την επιβίωσή του στη Μέση Ανατολή. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει δίχως έλεγχο εδαφών.

Γι αυτό πασχίζει να επεκταθεί στη Χερσόνησο του Σινά, στην Αίγυπτο, και στην Σίρτη της Λιβύης. Αδιαφορεί για τις εξελίξεις μέσα στις κοινωνίες του δυτικού κόσμου. Πασχίζει μόνο να προκαλέσει αντίποινα που, σύμφωνα με τις γραφές (χαντίντ), θα κινητοποιούσαν στο πλευρό τους όλους τους μουσουλμάνους της γής.

Κάποιοι πέφτουν βέβαια στην παγίδα. Ο Τράμπ λχ που απειλεί με πόλεμο και επέμβαση στη Συρία. Οπως και, δικαιολογημένα ίσως,  κάποιοι ακραίοι πολιτικοί ηγέτες σε Γαλλία και στις Κάτω Χώρες. Τις τρομοκρατικές ενέργειες όμως τις κάνουν γηγενείς πολίτες της Ευρώπης - συνεπικουρούμενοι ίσως από κάποιους νεοεισελθόντες μετανάστες - κι όχι κάτοικοι της Μέσης Ανατολής.

Επίθεση σε Συρία η Ιράκ δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα. Παρά μόνο να προκαλέσει κινητοποίηση όλων των μουσουλμάνων της γής εναντίον της όποιας Δυτικής επέμβασης.

Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, πληρώνει τους ελιγμούς της στο ισλαμικό μωσαικό της περιοχής της. Ο πατροπαράδοτος κοσμικός της χαρακτήρας (από την ίδρυσή της σαν Δημοκρατία και δώθε) διαβρώθηκε με την περιθωριοποίηση του στρατού και της κληρονομιάς του Ατατούρκ  (θετικά αυτά) και την ενίσχυση του μουσουλμανικού της χαρακτήρα. Αυτή όμως η τελευταία εξέλιξη χρειαζόταν φρένο κι' ευδιάκριτα όρια.

Ο παροξυσμός του μεγαλείου όμως που κατέλαβε τον Ερντογάν και οι επιτυχίες του στον τομέα της οικονομίας τον οδήγησαν να πιστέψει πως θα γίνει ο ηγέτης του μουσουλμανικού Σουνιτικού κόσμου. Εξ' ού και η ρήξη του με το Ισραήλ, οι αψιμαχίες με την υποστηρίκτρια των Σιιτών και του Ασσάντ Ρωσία, η ψύχρανση με τους στρατιωτικούς της Αιγύπτου και με τους ανταγωνιστικούς Σαουδάραβες.

Η κορύφωση όμως της προκλητικής του συμπεριφοράς ήρθε με το περιστασιακό του φλέρτ με το Ισλαμικό Χαλιφάτο  και τα ερωτηματικά που αυτό ήγειρε στη Δύση, στη Ρωσία αλλά και στους φιλοδυτικούς, κοσμικούς και συντηρητικούς γενικά κύκλους της χώρας του. Ανάμεσά τους ο στρατός που, κάτω από την βαρειά κληρονομιά του Κεμάλ, άρχισε να αισθάνεται πως προδίδει την αποστολή του. Η αλλοπρόσαλη στην συνέχεια πολιτική του, που προκάλεσεκαι τις επανειλημμένες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία, φαίνεται να ξεχύλησαν το ποτήρι. 

Κοσμικοί, μετριοπαθείς μουσουλμάνοι, στρατός, κοινωνικο-επιχειρηματικές ελίτ και φιλοδυτικοί αστοί αισθάνθηκαν πως η χώρα οδηγείται στα βράχια. Πως ο Ερντογάν το είχε παρατραβήξει το σκοινί. Ολα αυτά μαζί, πιθανά μαζί και με άλλες παρασκηνιακές συνεννοήσεις και μισόλογα, οδήγησαν τα τανκς στους δρόμους.

Με μιά διαφορά - το σχέδιο κινητοποίησης ήταν φανερά παλαιομοδίτικο. Το κλασσικό εγχειρίδιο του είδους (Edward Luttwak, Coup d Etat: A Practical Handbook, 1969) αναφέρεται σε εποχές προ κινητών τηλεφώνων, internet, twitter, και πλημμυρίδας  ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Αρκεσε ένα i-phone ώστε ο κρυπτόμενος Ερντογάν να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους, να πανικοβάλει τους νεαρούς κληρωτούς οδηγούς των τανκς και να εξευτελίσει το στράτευμα. Ενα καλό δίδαγμα για τους δικούς μας 'αντιστασιακούς' φωνακλάδες, που είχαν εξαφανισθεί μόλις φάνηκαν τότε τα άρματα μάχης στους δρόμους της Αθήνας.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει τώρα ένα εξαιρετικά θολό αύριο. Η νομιμοποίηση της διακυβέρνησης Ερντογάν έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα, το κύρος του στρατού έχει συνθλιβεί  ενώ η αντιπαράθεση κοσμικής κοινωνίας και σταδιακά ριζοσπαστικοποιούμενων μουσουλμάνων οξύνεται. Ενα μεγάλο τρομοκρατικό χτύπημα θα οδηγήσει την κατάσταση στα άκρα. Το Χαλιφάτο είναι σίγουρο πως καραδοκεί. Οπως και ο διάφοροι, ανταγωνιστικοί προς τον Ερντογάν, χρηματοδότες του.

Αν θεωρήσουμε τώρα πως υπήρξε και σκοτεινότερο παρασκήνιο για τις εξελίξεις σε Τουρκία και Νίκαια, τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά ρευστά. Ποιός θα οδηγούσε τους ισλαμιστές στο αιμαυτοκύλισμα της Νότιας Γαλλίας; Ισως όσοι θα επιθυμούσαν βαθύτερη εμπλοκή της Δύσης στις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής. Μιά γενικότερη ανάφλεξη στην περιοχή θα ανέβαζε και πάλι τις πεσμένες σήμερα μετοχές της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων και θα βοήθαγε τις κλυδωνιζόμενες προοπτικές του στρατιωτικού καθεστώτος της Αιγύπτου. Αν μάλιστα είχε ανατραπεί και ο Ερντογάν, τότε η Τουρκία θα μπορούσε να επανέλθει στο παλιό της κοσμικό καθεστώς με τους μουσουλμάνους σχετικά περιθωριοποιημένους (κυρίαρχη την εκδοχή Γκιουλέν), τον στρατό στα πράγματα και το Ισραήλ απόλυτα ευχαριστημένο.  Αυτές όμως δεν είναι παρά θεωρίες - δίχως σταθερή αναφορά σε πραγματικά γεγονότα.

Η κατάσταση λοιπόν παραμένει ρευστή. Και εξαιρετικά επικίνδυνη. Οι ισλαμιστές του Χαλιφάτου θα αισθανθούν πιό ασφαλείς για επιθέσεις σε Τουρκικό έδαφος με τις Ενοπλες Δυνάμεις αποθαρρυμένες. Οι εκκαθαρίσεις κατά των οργανώσεων του Γκιουλέν θα αναγκάσουν τον Ερντογάν να στηριχθεί όλο και περισσότερο στο βαθύ Ισλάμ. Που στην Τουρκία, λόγω ιστορικής παράδοσης, δεν ασπάζεται - για την ώρα τουλάχιστον - την Τζιχάντ. Αμερικανοί και Δύση θα συνεχίζουν να υποψιάζονται τον Ερντογάν που κι' αυτός όμως θα τους βλέπει με μισό μάτι.   

Η εκτίμησή μου είναι πως η ισλαμική βία κατά της Δύσης θα ενταθεί. Ιδιαίτερα αν αυξηθεί η συνεργασία ΗΠΑ - Ρωσίας. Η αβεβαιότητα στην Τουρκία θα συνεχισθεί. Κάποιοι θα θελήσουν σίγουρα να πάρουν ρεβάνς. Η ντροπή του στρατού από κάποιους σίγουρα θα επιχειρηθεί να ξεπλυθεί. Δεν έχουμε δεί ακόμη όλα τα επεισόδια της ιστορίας...
Πλήρες Άρθρο »

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ



Εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια επιμένω πως δεν είναι πλέον δυνατή η επέμβαση των Ενόπλων Δυνάμεων στην πολιτική. Η πεποίθησή μου αυτή εδράζεται στο γεγονός πως εκλείπουν πλέον οι προυποθέσεις οργάνωσης στρατιωτικού πραξικοπήματος. Σύμφωνα με την άποψη του παλιού μου καθηγητή και φίλου Edward Luttwak (Coup d' Etat: A Practical Handbook, 1969)  που μαζί με τον Morris Janowitz του Πανεπιστημίου του Σικάγο (The Professional Soldier, 1972) μας δίδασκαν Στρατιωτική Κοινωνιολογία, υπήρχαν κάποιες απαραίτητες 'τεχνικές' προυποθέσεις που μπορούσαν να επιτρέψουν την επέμβαση του στρατού στην πολιτική.

Ο Luttwak συνήθιζε να λέει πως τα πραξικοπήματα ήσαν σαν την σούπα μπουγιαμπέσα.  Για να την φτιάξεις πρέπει να υπάρχουν κάποια σπέσιαλ είδη ψαριών. Χωρίς αυτά δεν κάνεις παρά ψαρόζουμο. Ετσι και με τις συνθήκες επέμβασης του στρατού στην πολιτική. Πέρα από το κοινωνικό περιβάλλον αναστάτωσης, δυσαρέσκειας και χάους είναι και κάποιες άλλες συνθήκες που είναι δυνατόν να επιτρέψουν μια παρόμοια πολιτειακή εκτροπή. Ξέχωρα από τις καθαρά στρατιωτικές συνθήκες (μύηση συνωμοτών, στρατολόγηση διοικητών σε θέσεις - κλειδιά, συγχρονισμένη κίνηση μονάδων, κα) ήταν ανάγκη το κοινωνικό/τεχνολογικό περιβάλλον να έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Το κυριότερο είναι ο κεντρικός έλεγχος των πληροφοριών. Γι αυτό πρώτο μέλημα των συνομοτών είναι η κατάληψη των κρατικών μονοπωλιακών τηλεοπτικών εγκαταστάσεων και των τηλεπικοινωνιακών κέντρων. Σε μιά πασίγνωστη παλαιότερα (1964) ταινία με πρωταγωνιστές τον Μπάρτ Λάνκαστερ και τον Κέρκ Ντάγκλας - Επτά Ημέρες του Μαίου -  στρατιωτικό πραξικόπημα στις ΗΠΑ αποτυγχάνει λόγω ακριβώς αδυναμίας κεντρικού ελέγχου της τηλεόρασης και των μέσων τηλεπικοινωνίας. Κι εφευρίσκεται μια φανταστική στρατιωτικ΄λη μονάδα ελέγχου επικοινωνιών ECOMCON. Διότι στην Αμερική, από τότε, υπήρχαν δεκάδες περιφερειακοί ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί και πάμπολλα μέσα επιφανειακών τηλεφωνικών συνδέσεων που ήταν αδύνατον κεντρικά να ελεγχθούν.

Ενθυμούμαι πως ακριβώς αυτό το επιχείρημα είχα προβάλει στον τότε Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου στην προσπάθειά μου να τον πείσω να επιτρέψει την Ελεύθερη Ραδιοφωνία - κι αργότερα Τηλεόραση. "Δεν θα υπάρχει ένα μόνο κέντρο πληροφόρησης", επέμεινα. "Οι χιλιάδες πληροφορίες θα διαχέονται και θα αποτραπεί ο κίνδυνος κάποια στιγμή κεντρικού ελέγχου τους". Εκτιμώ πως το επιχείρημα έπαιξε ρόλο στην τελική έγκριση των αδειοδοτήσεων των ραδιοφωνικών σταθμών των Δήμων - παρά τις ενστάσεις του τότε αρμόδιου Υπουργού Δημήτρη Μαρούδα.

Είναι φανερό πως οι πραξικοπηματίες στην Τουρκία δεν είχαν μελετήσειο το μάθημά τους. Με την κατάληψη του κρατικού ραδιο-τηλεοπτικού σταθμού δεν έκαναν  παρά μιά τρύπα στο νερό. Με δεκάδες ιδιωτικούς σταθμούς στον αέρα τα δημοκρατικά μηνύματα αντίστασης έβγαλαν τον κόσμο στους δρόμους. Εξ ίσου και η κατάληψη του Τουρκικού ΟΤΕ δεν εμπόδισε τις επικοινωνίες. Τα κινητά τηλέφωνα βομβάρδιζαν με μηνύματα τους πολίτες ενω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν έχασαν ούτε λεπτό την λαλιά τους.  Ο ίδιος ο Ερντογάν μέσω i-phone και ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού ξεσήκωσε τους Τούρκους κατά των πραξικοπηματιών.

Η κοινωνία της πληροφορίας έχει απόλυτα εκμηδενίσει τον στρατο σαν πολιτική απειλή.  Λογικά η δημοκρατία δεν κινδυνεύει πλέον από ένστολους 'σωτήρες'.   



Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΛΛΗ ΦΑΣΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ



Αδυνατώ πραγματικά να καταλάβω τους λόγους για τους οποίους γίνεται τόση φασαρία για το περίφημο Σχέδιο Β που ετοίμαζε ο Γιάνης Βαρουφάκης με την βοήθεια του Αμερικaνού καθηγητή Γκάλμπρεηθ.  

Εγώ θα ήμουνα πολύ κοντύτερα στην άποψη πως η τότε κυβέρνηση - που δεν της έτρεφα και ιδιαίτερη αγάπη - θα ήταν απόλυτα ασυγχώρητη αν δεν προεοιμαζόταν για μιά ενδεχόμενη αποτυχία των διαπραγματεύσεων και υποχρεωτική έξοδο από το ευρώ. Οι πολλές βλακείες που περιελάμβανε το σχετικό σενάριο είναι μιά άλλη υπόθεση.  Από πότε όμως στην χώρα αυτή τιμωρείται, και πολύ περισσότερο,  ποινικοποιείται η ανοησία; Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο είναι σίγουρο πως ελάχιστες θέσεις θα έμεναν στα κρατητήρια για τους παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου...  

Γιατί λοιπόν γίνεται τόση φασαρία για μιά απλή υποχρέωση μιάς οποιασδήποτε κυβέρνησης (αναλογισθείτε το τραγικό σφάλμα των Βρετανών να μην έχουν προετοιμασθεί για το Brexit  με τα συνακόλουθα σημερινά αδιέξοδα)   να ετοιμάζεται για το πιθανώς αναπότρεπτο αποτέλεσμα, αν οι - εν πολλοίς απερίσκεπτες και πολιτικά λαθεμένες - κινήσεις της οδηγούσαν σε ρήξη τελικά με τους ευρωπαίους. Να μην μας διαφεύγει πως το αποτέλεσμα του περυσινιού δημοψηφίσματος τέτοια εντολή έδινε προς την κυβέρνηση - ανεξάρτητα των αλχημειών με τις οποίες στη συνέχεια ερμηνεύθηκε!! 

Πλήρες Άρθρο »

ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ



Εθισμένος ο ελληνικός λαός σε τακτικές από τα πάνω παροχών και σε ένα παρεμβατικό κράτος, ανεξάρτητα αν βρίσκονται δεξιοί η αριστεροί στην εξουσία, επιλέγει λύσεις ευκολίας και υποσχέσεις άκοπης ευημερίας. Συνηθέστατα απογοητεύεται. Αλλά ποτέ δεν στρέφει την πλάτη οριστικά σ’ αυτές τις ανοησίες γιατί έχει παραδοσιακά μάθει να πιστεύει και να ελκύεται απ’ αυτές. Ελπίδα σωτηρίας υπάρχει μόνο κάτω από κοπιαστικές προσπάθειες ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Και σκληρή δουλειά πόρτα – πόρτα πληροφόρησης των Ελλήνων για τις παραδοξότητες των ανέφικτων ισχυρισμών κι εξαγγελιών.

Δύο κυρίαρχοι μύθοι πάνω στους οποίους στηρίζεται η αριστερή επιχειρηματολογία είναι πως το κραχ του ‘29 υπήρξε προιόν κρίσης του καπιταλισμού, που επιτάθηκε από την πολιτική αδράνεια της τότε αμερικανικής κυβέρνησης, και πως η τελευταία κρίση των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, απ’ όπου προέκυψε το σημερινό οικονομικό αδιέξοδο, προήλθε από την ανεξέλεγκτη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς και των δίχως έλεγχο τραπεζών. Η πραγματικότητα βέβαια δεν έχει την παραμικρή σχέση με τους παραπάνω ισχυρισμούς. Και στις δύο περιπτώσεις η κρίση και τα αδιέξοδα προέκυψαν σαν αποτέλεσμα κυβερνητικών, και μάλιστα βάναυσων, παρεμβάσεων στην οικονομία, στις αγορές και στο τραπεζικό σύστημα.

Πριν από την μεγάλη οικονομική κρίση του 1929 είχε υπάρξει μια άλλη νωρίτερα (1921) για την οποία ουδείς σήμερα ενδιαφέρεται και ούτε καν την μνημονεύει. Διότι απλούστατα αντιμετωπίσθηκε με μεγάλη επιτυχία από την τότε αμερικανική κυβέρνηση του Προέδρου Warren Harding. Με αφοσίωση στις αρχές της οικονομίας της αγοράς ο τότε Πρόεδρος αρνήθηκε να μπεί στον ρυθμό των έντονων κρατικών παρεμβάσεων κι’ επέλεξε την απλή λογική της μείωσης των φόρων, της περικοπής δημοσίων δαπανών και της αποχής από κάθε εμπλοκή σε έλεγχο μισθών και εισοδημάτων αλλά και σε άρνηση να περιορίσει τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Μέσα σε ένα χρόνο η οικονομία αναπτύχθηκε με ρυθμό 6% και η ανεργία έπεσε στα μισά (από 4,9 εκατ σε 2,8 εκ.) (Βλ. σχετ.. Jim Powell, “Not-So-Great Depression”. National Review , 7 Ιανουαρίου, 2009).

Όταν ήλθε η επόμενη κρίση, το 1929, η κυβέρνηση του Προέδρου Herbert Hoover ενεπλάκη σε μια διαδικασία έντονου πολιτικού ακτιβισμού. Παρά τους αντίθετους μύθους και συνεπικουρούμενος από το ρεπουμπλικανικό Κογκρέσσο δραστηριοποιήθηκε άμεσα περνώντας τον περίφημο νόμο Smoot-Hawley που επέβαλε τους υψηλότερους προστατευτικούς δασμούς εναντίον των εισαγομένων από το εξωτερικό προιόντων. Η σκέψη ήταν πως τα εμπόδια στο ελεύθερο εμπόριο θα ενίσχυαν την εθνική βιομηχανία που θα απορροφούσε την τοπική ζήτηση αυξάνοντας έτσι την απασχόληση. Όμως το αποτέλεσμα υπήρξε αρνητικό. Οι άλλες ώρες ανταπέδωσαν, κλείνοντας τις δικές τους αγορές, με συνέπεια τα αμερικανικά εξαγωγικά προιόντα να μείνουν στα ράφια. Την ίδια ώρα οι αμερικανικές τράπεζες, περιορισμένες από την νομοθεσία που τους απαγόρευε να δραστηριοποιούνται εκτός των συνόρων των επι μέρους πολιτειών, αντιμετώπιζαν μεγάλα προβλήματα ρευστότητας – που το Federal Reserve Board (Κεντρική Τράπεζα) επέτεινε με την αρνητική του στάση - με συνέπεια το ξεζούμισμα από χρήμα της αγοράς και το οδήγημα σε χρεοκοπία πολλών απ’ αυτές. Την ίδια ώρα στον Καναδά, που δεν υπήρχε η σχετική νομοθεσία αλλά ούτε και Κεντρική Τράπεζα, η κρίση πέρασε μάλλον ανεπαίσθητα.

Ο ίδιος ο μέχρι πρόσφατα κεντρικός Τραπεζίτης των ΗΠΑ Ben Bernanke δήλωσε σε μια εκδήλωση προς τιμήν του Milton Friedman και της Anna Schwartz, που είχαν γράψει το διάσημο βιβλίο για την κρίση του 1929 (Α Monetary History ofthe United States 1867-1960, 1963) όπου κι αποκάλυπταν τις ευθύνες των πολιτικών παρεμβάσεων του Fed για όσα στη συνέχεια διαδραματίσθηκαν : «Είχατε δίκιο, εμείς φταίγαμε. Και ντρεπόμαστε γι’ αυτό. Αλλά, χάρι σ’ εσάς, μάθαμε και δεν θα το επαναλάβουμε στο μέλλον» !!

Είναι επίσης μύθος πως το λεγόμενο New Deal του Προέδρου Roosevelt (εκτεταμένες κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία, μια σειρά γιγαντιαίων δημοσίων έργων, υψηλοί φόροι και αντίθεση στις μεγάλες μπίζνες και στα οικονομικά συμφέροντα, μεγάλοι έλεγχοι των αγορών και χιλιάδες επιδοτήσεις) έβγαλε την Αμερική από την κρίση και την οδήγησε σε θεαματική ανάπτυξη. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Επί Roosevelt η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Τα μέτρα που πήρε εμβάθυναν την ανεργία και το κλείσιμο επιχειρήσεων. Ουσιαστικά επανέλαβε σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα τις πολιτικές του Hoover (βλ. σχετ. Paul JohnsonA History of the American People. Σελ. 757, 1998). Με παρόμοια, αναπόφευκτα βέβαια, αποτελέσματα (βλ. σχετ. Harold Cole και Lee Ohanian, “The New Deal Policies and the Persistence of the Great Depression,” Journal of Political Economy 112, no. 4, σελ. 779-816, 2004).

Αυτό που οδήγησε την Αμερική μακριά από τον οικονομικό γκρεμό υπήρξε βέβαια ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η συμμετοχή της σ’ αυτόν. Δεκάδες χιλιάδες νέων εντάχθηκαν στις ένοπλες δυνάμεις ενώ οι διεθνείς αγορές των φιλικών χωρών, απρόσιτες στις άλλες οικονομίες λόγω κρίσης, πολέμου και κλειστών συνόρων άνοιξαν άξαφνα για τα προιόντα των ΗΠΑ. Με την λήξη του πολέμου οι οπαδοί του Κέυνς φοβήθηκαν πως η μείωση των δημοσίων δαπανών θα έφερνε και πάλι τις ΗΠΑ στο χείλος της κρίσης. Εγινε όμως το αντίθετο. Ο δυναμικός κι ελευθερωμένος πλέον ιδιωτικός τομέας πήρε στην πλάτη του την ανάπτυξη δημιουργώντας ρυθμούς ανεπανάληπτου πλουτισμού κι ευημερίας. Η υποχώρηση του κράτους έφερε πλούτο και παγκόσμια κυριαρχία.

Αλλά και για την πρόσφατη κρίση των στεγαστικών δανείων οι κονδυλοφόροι της Αριστεράς έχουν χύσει τόνους μελάνι υποστηρίζοντας πως για όλα ευθύνη έχουν οι ανεξέλεγκτες ελεύθερες αγορές. Η τρομακτική όμως επέκταση των δίχως εγγυήσεις δανειοδοτήσεων για την απόκτηση κατοικίας στην Αμερική, και τα συνακόλουθα αδιέξοδα, προήλθαν από την κορυφή – από κυβερνητικές πρωτοβουλίες δηλαδή και από το αμερικανικό κράτος. 

Με την ίδρυση των ημι-κρατικών Τραπεζών Φάννυ Μαίη και Φρέντυ Μάκ ενθαρρύνθηκε η έκδοση δανείων δίχως εγγυήσεις, σε βαθμό μάλιστα που από ένα σημείο κι έπειτα ήταν περίπου παράνομο οι Τράπεζες να μην βγάζουν πολλά τέτοια δάνεια και να αρνούνται σε άκληρους μαύρους την παροχή τέτοιων δανείων και να προτιμούνται εύποροι λευκοί. Μάλιστα οικονομολόγοι του λεγόμενου «προοδευτικού» τόξου (και Νομπελίστες μάλιστα !!) διαπίστωναν με στοιχεία πως αυτές οι Τράπεζες ήσαν απόλυτα φερέγγυες (λ.χ.Joseph Stiglitz κα, “Implications of the New Fannie Mae and Freddie MacRisk-Based Capital Standard”, Fannie Mae Papers, τ. 1, νο. 2, Μάρτιος 2002) και πως οι επιθέσεις εναντίον τους ήταν κακόβουλες μια και αυτές δεν έδωσαν δάνεια δίχως εγγυήσεις. Κανείς όμως δεν ισχυρίσθηκε ποτέ κάτι τέτοιο. Απλά, εμφανιζόμενες σαν τριτεγγυητές – με κρατική στήριξη – τέτοιων δανείων χαλύβδωναν την αξιοπιστία τους και διευκόλυναν την γιγάντωσή και επέκτασή τους (βλ. Paul Krugman, “Fanny, Freddie and You”, New York Times, 14 Ιουλίου 2008). 

Κι ο φίλος και μέντορας του πρώην Υπουργού μας των Οικονομικών, ο περίφημος αριστερός οικονομολόγος James Galbraith, δεν δίσταζε τότε να επιμένει πως οι πολιτικές εύκολης απόκτησης στέγης υπήρξαν προιόντα παρέμβασης του «φιλεύσπλαχνου» κράτους για ενίσχυση των πτωχότερων τμημάτων της κοινωνίας:

“Ο τομέας της στέγης υπάρχει στην έκταση αυτή χάρις σ’ ένα μεγάλο δίκτυο υποστηρικτικών οικονομικών θεσμών, με στήριγμα ομοσπονδιακούς μηχανισμούς ασφάλισης των πιστώσεων ….(Φάννυ Μαίη, Τζίνυ Μαίη, Φρέντυ Μάκ) που διευκολύνουν το αφορολόγητο των τόκων των σχετικών προσημειώσεων… (Μέσω όλων αυτών) τα ποσοστά αύξησης της ιδιοκτησίας αυξήθηκαν – χάρις στο κράτος, κι όχι στην αγορά» (βλ. σχετ. James Galbraith, The Predator State, σελ. 110, 2008).

Ολοι αυτοί βέβαια, αφού ξέσπασε η κρίση, τρέχουν να εξαφανισθούν κατηγορώντας για τα πάντα τις αγορές και τις «ανεξέλεγκτες» υποτίθεται Τράπεζες. Μόνο που πίσω από όλες αυτές τις δραστηριότητες βρισκόταν το κράτος και η απόφαση των κυβερνήσεων Κλίντον και Μπούς να κερδίσουν ψήφους κάνοντας τους φτωχούς και τις μειονότητες ιδιοκτήτες – δίχως να τους στοιχίσει σχεδόν ούτε μία. Ετσι γίνεται συνήθως: οι εύκολες και φτηνές παροχές καταλήγουν συνήθως σε τραγωδίες. Που τις πληρώνουν πάντα οι συνεπείς φορολογούμενοι.

Οσο για τις «δίχως έλεγχο» χρηματοπιστωτικές αγορές, που υποτίθεται πως οδήγησαν στην κρίση, αρκεί να σημειώσουμε πως, στην Ουάσιγκτον μόνο, στον τομέα ελέγχου των χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων των Τραπεζών, απασχολούντο λίγο πριν και στη διάρκεια της κρίσης 12.190 άνθρωποι!! Από το 1980, που ξεκίνησε το κύμα ρυθμίσεων των χρηματοοικονομικών δράσεων, το κόστος των ομοσπονδιακών φορέων που απασχολούντο με αυτό αυξήθηκε από 725 εκ δολ σε 2,3 δις δολ προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό (βλ. Veronique de Rugy και Melinda Warren, ”Regulatory Agency Spending Reaches New Height”. 2009 Annual Report, σελ. 5-6, Mercatus Center and Washington Univ. in St. Louis, Αύγουστος 2009). Αξίζει να σημειώσουμε πως επί Προέδρου George WBush οι κρατικές ελεγκτικές παρεμβάσεις/ρυθμίσεις στην οικονομία αυξήθηκαν με ρυθμό περίπου 78.000 σελίδων το χρόνο!

Η Καναδή Νάομι Κλάιν γράφοντας την πολεμική της κατά της οικονομίας της αγοράς (Το Δόγμα του Σόκ: Η Ανοδος του Καπιταλισμού της Καταστροφής, 2007) ανακαλύπτει πίσω από κάθε κρίση διαβολικά σχέδια του Φρήντμαν και των ομοίων του, της Σχολής του Σικάγο, για τρομοκράτηση των λαών κι’ επέλαση του φιλελεύθερου καπιταλισμού του ελάχιστου κράτους. Μόνο που τις κρίσεις τις προκαλούν οι ασύγγνωστες παρεμβάσεις του δημοσίου τομέα στην οικονομία. Και καταλήγουν συνήθως σε μέτρα σκληρού παρεμβατισμού στις αγορές με αύξηση του αυταρχισμού (έλεγχοι τιμών και εισοδημάτων, μεγάλωμα του κράτους, περιορισμοί στον συνδικαλισμό και στις ελεύθερες διαπραγματεύσεις) των φόρων και περιορισμών στα δικαιώματα ιδιοκτησίας. Ότι ακριβώς έγινε και στην Ελλάδα με τα μέτρα για την λεγόμενη 'διάσωση της οικονομίας'.

Τι σόι νεοφιλελευθερισμός είναι αυτός, που με βαναυσότητα επιτίθεται κατά των ιερών της ελεύθερης οικονομίας και κοινωνίας, μόνο οι θεωρητικοί της Αριστεράς μπορούν να διακρίνουν…
Πλήρες Άρθρο »

H ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ;




Με ειρωνικά σχόλια του είδους 'Η Βρετανία θα μπεί στην Ευρασιατική Ενωση', Ρώσοι σχολιαστές υποδέχθηκαν το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος που σηματοδότησε την απομάκρυνση της χώρας αυτής από την ΕΕ. Οι προοπτικές για την Βρετανία είναι ήδη αρκετά σκοτεινές, ώστε τα Ρωσικά σκωπτικά σχόλια να παίρνουν μιά δαιμονική όψη.

Η απέχθεια των Βρετανών με την γραφειοκρατία των Βρυξελλών και η λατρεία των ηγετών της Ευρώπης για τους φόρους, τους οδήγησε να αγνοήσουν άλλα ζωτικά συμφέροντα της χώρας τους, που τώρα όμως ξεπροβάλλουν απειλητικά για το μέλλον, και να ψηφίσουν το οριστικό διαζύγιο με τις Βρυξέλλες.

Υποστηρίζουν πολλοί πως μιά ειδική σχέση, όπως της Νορβηγίας λχ, θα μπορούσε να λύσει το αδιέξοδο και να ευνοήσει το Ηνωμένο Βασίλειο. Κάτι τέτοιο όμως σήμερα είναι ανέφικτο. Με τις σχετικές συμφωνίες της Μ Θάτσερ κατά το παρελθόν, το Ηνωμένο Βασίλειο σήμερα ήδη συνεισφέρει στον κοινοτικό προυπολογισμό, κατ αναλογία, λιγότερα από την Νορβηγία. Μια παρόμοια συμφωνία λοιπόν θα επιβάρυνε περισσότερο από σήμερα την Βρετανία. Και ουδείς βέβαια από την ΕΕ δεν έχει την διάθεση να κάνει καινούργιες παραχωρήσεις στο Λονδίνο.

Εξ άλλου, το κλίμα για την Βρετανία είναι σχεδόν εχθρικό σήμερα στις Βρυξέλλες. Και όχι μόνο λόγω του δημοψηφίσματος. Η Βόννη δεν βλέπει με καλό μάτι την όποια παραχώρηση στους Εγγλέζους διότι υπάρχει ο φόβος μιά τέτοια κίνηση να ενθαρρύνει κι άλλους ευρωσκεπτικιστές σε άλλες χώρες προκαλώντας ένα κατακλυσμό κινήσεων εξόδου από την Ενωση. Με βάση τις σκέψεις αυτές η Μέρκελ επιθυμεί την ταχύτατη έξοδο της Βρετανίας δίχως παραχωρήσεις ούτε και χρυσωμένο χάπι.

Βαρύτερη είναι η ατμόσφαιρα στο Παρίσι. Ο Ολλάντ μετά από συζητήσεις με τα κόμματα της Αντιπολίτευσης - και τη Λε Πέν - έχει απόλυτα καταλάβει πώς η μόνη διέξοδος για αποκατάσταση της καταστρεμένης του δημοφιλίας είναι η συσπείρωση πίσω του του Γαλλικού λαού μετά μιά καταστροφική πορεία της Βρετανίας. Ενα δημοψήφισμα για πιθανή έξοδο της Γαλλίας θα γινόταν εργαλείο στα ΄χερια του - σαν μεγάλου Ευρωπαιστή - αν στο ενδιάμεσο η Βρετανία είχε καταρρακωθεί οικονομικά και κοινωνικά μετά την έξοδό της.

Η Λε Πεν θα υποστήριζε αναπόφευκτα την Γαλλική πορεία απεξάρτησης κι αυτή θα θριάμβευε αν ενδιάμεσα το Ηνωμένο Βασίλειο είχε οδηγηθεί σε οικονομικά αδιέξοδα. Με βάση την συλλογιστική αυτή η Γαλλία θα κάνει ότι είναι δυνατόν ώστε να μην υπάρξουν παραχωρήσεις προς το Λονδίνο στην μοναχική πορεία που αυτό διάλεξε.

Εξυπακούεται πως το μέλλον για τους Βρετανούς δεν προδιαγράφεται ελπιδοφόρο. Πιθανότατα τα πράγματα στο απώτερο μέλλον να ισορροπήσουν και η Βρετανία να αποκτήσει κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα. Θα μεσολαβήσουν όμως πολλά δύσκολα χρόνια και ο λαός της θα υποφέρει για το συναισθηματικά φορτισμένο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Πλήρες Άρθρο »

Δυστυχώς για μας, ήρθε και η ώρα των άλλων - Toυ Λεωνίδα Καστανά

Toυ Λεωνίδα Καστανά

Tόσα χρόνια, ω γίγαντες εσείς του αριστερισμού, θαυμάζατε όλους αυτούς τους παρίες του τρίτου κόσμου που ζούσαν μέσα στη λάσπη και την ανέχεια του κάθε λογής «κομμουνισμού». Εξυμνούσατε τα επιτεύγματα της φτώχειας και της σκλαβιάς του και ζητούσατε, δήθεν, κάτι ανάλογο και για τη Δύση. Απολαμβάνατε χαλαρά τις ελευθερίες της αστικής δυτικής δημοκρατίας, τα πλούτη του καπιταλισμού και τις εξελίξεις της τεχνολογίας, πολλοί από σας, με κρατική επιδότηση. Την ίδια στιγμή,  άλλοι λέγατε ότι δε σέβεστε το σύνταγμα και τους νόμους, άλλοι ότι μισείτε την κατανάλωση και τον τεχνολογικό πολιτισμό, και άλλοι καταγγέλλατε την παιδεία ως ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους που αναπαράγει την αστική κυριαρχία. Οι περισσότεροι τα λέτε ακόμα. Η Ενωμένη Ευρώπη ήταν σκοτεινή, γραφειοκρατική και φιλελεύθερη. Οι πιο χλιαροί απ’ την παρέα σας ήταν με την «Ευρώπη των λαών». Οι πιο σκληροί, αγωνιζόσασταν εναντίον της, υπηρετούντες τα συμφέροντα της Ανατολικής  που ήταν και σοσιαλιστική, τρομάρα της.
 Και έτσι περνούσαν οι μέρες οι καλές. Γιατί ζούσατε σε περιβάλλον αυξανόμενης ευημερίας, ειρήνης, δημιουργίας (συνήθως των άλλων), φθηνού χρήματος, άκρατου δανεισμού και κατανάλωσης. Λίγο παρακάτω ή πέρα μακρυά γινόταν ο κακός χαμός. Θέριζαν η πείνα και ο θάνατος του αριστερού ολοκληρωτισμού. Νέοι τσάροι κυβερνούσαν τη Ρωσία, και νέοι αυτοκράτορες την Κίνα και τη Β. Κορέα. Το ίδιο άδικοι και μοχθηροί. Αλλά προείχε η οικοδόμηση του «σοσιαλισμού». Ένα διλημματάκι το είχατε. Γκαουλάιτερς στα Γκούλαγκ του σοσιαλισμού ή αραχτοί στα καφενεία του καπιταλισμού. Αυθορμήτως απαντούσατε το δεύτερο αλλά δεν το φωνάζατε. «Παλεύατε» για το πρώτο.
 Βρέθηκε όμως εκείνη η γάτα ο Τεγκ Χσιάο Πίνγκ και άλλαξε την Ιστορία. Από κοντά και ο Γκορμπατσώφ, δεν του το συγχώρεσε ποτέ και κανένας σας. Το γύρισε η Κίνα στον  καπιταλισμό, έπεσε η Σοβιετία από την αποσάθρωση και μαζί της η Ανατολική Ευρώπη. Πάει ο Χότζα, πνέει τα λοίσθια ο Κάστρο και μόνο η Β. Κορέα, βράχος γρανίτης στέκει ομπρός, να μας θυμίζει ως μουσείο τα περασμένα. Οι χτεσινοί κομισάριοι επανεμφανίστηκαν τώρα ως  μαφιόζοι. Όμως, δύο δις και βάλε «ξεχασμένων» ανθρώπων  μπήκαν στην καπιταλιστική παραγωγή, απαίτησαν το δικαίωμα στο καπιταλιστικό όνειρο. Στην προσδοκία. Στην κατανάλωση. Γιαυτούς πράγματι ένας άλλος κόσμος ήταν εφικτός. Μαζί τους μπήκε στο παιχνίδι ολόκληρη η νοτιανατολική και κεντρική Ασία. Και ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Που να μπει στο παιχνίδι και η Αφρική. Τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις που ακόμα στηρίζονται στα πολλά και φθηνά εργατικά χέρια και στις ασιατικές σχέσεις εργασίας, αλλά εκσυγχρονίζονται με γοργούς ρυθμούς και απειλούν την ευδαιμονία και την ευμάρεια της Δύσης. Παίρνουν κάτι από το μερτικό τους, μέσα στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Σήμερα λίγο, αύριο περισσότερο. Μας κακοφαίνεται που το προλεταριάτο προοδεύει;
 Και να μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς που διασχίζουν τη Μεσόγειο και πνίγονται στο δρόμο αφήνουν πίσω τους έρημα και άνυδρα εδάφη που η κλιματική αλλαγή προκάλεσε. Μια αλλαγή που οφείλεται κυρίως στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που λέγαμε παλιά, σύντροφοι.
 Δυστυχώς φίλοι μου σας απέμεινε μόνο το ISIS. Γιαυτό γελάτε κάτω από τα μουστάκια σας όταν σκάνε οι μπόμπες και θερίζονται αθώοι στην μισητή σας εσπερία. Είναι το νέο για σας επαναστατικό υποκείμενο της Ιστορίας. Φτώχεια, μιζέρια, βία, ιδεοληψία, Μπιρ Αλλάχ, πόλεμος, σκλαβιά. Αλλά αντιιμπεριαλισμός. Κάτι σας θυμίζει, το ξέρω. Αλλά δεν έχει σχέση. Ούτε και δύναμη ν’ αλλάξει τον ρου της Ιστορίας.
   Η είσοδος περισσοτέρων ανθρώπων στο αναπτυξιακό project και η ανάγκη του καπιταλισμού για περισσότερο κέρδος πήρε μεγάλο μέρος της παραγωγής από τη Δύση και το πήγε στην Ανατολή. Και να μην την πήγαινε αυτός, ο επάρατος άπληστος, θα πήγαινε «μόνη της».  Θα την έπαιρναν με το σπαθί τους, είναι σκληροί οι πραγματικοί «της γης οι κολασμένοι». Η πληροφορία κυκλοφορεί, η τεχνολογία δεν μπορεί να μείνει στα συρτάρια, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Πώς να τα κρατήσεις; Τα σύνορα άνοιξαν, η γνώση διάβηκε. Παγκοσμιοποίηση το είπαν. Κάτι ξέρατε που φωνάζατε. Από τη δεκαετία του 70 τα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης γέμιζαν με Κορεάτες, Κινέζους και Ινδούς. Κάποιοι γύρισαν πίσω. Ο Μάρκο Πόλο το έκανε ανάποδα. Αυτό ζει και αισθάνεται σήμερα η Δύση. Δεν της αρέσει αλλά αυτό είναι.  Και πούσαι ακόμα.
 Σπουδαίοι δυτικοί ηγέτες όπως ο Αντενάουερ, ο Τσόρτσιλ, ο ντε Γκάσπερι, ο Μάνσχολντ, ο Μονέ, ο Σπινέλι, ο Σπάακ κάτι είχαν καταλάβει εδώ και δεκαετίες και προετοιμάστηκαν. Είχαν διαβάσει Ιστορία και είχαν προβλέψει ότι η επόμενη μέρα θα ήταν δύσκολη. Είχαν ζήσει τον πόλεμο και την καταστροφή, τη διαίρεση και το μίσος μεταξύ χωρών με γειτονική καταγωγή και ίδια ταυτότητα και είπαν «ως εδώ». Και αργά αλλά σταθερά έστησαν το «κόλπο» της Κοινής Αγοράς στην αρχή και της Ενωμένης Ευρώπης αργότερα. Θεσμοθέτησαν τις έννοιες της συνεργασίας, του διαλόγου, της κοινής απόφασης. Οι επίγονοι το πήγαν μέχρι και την Ομοσπονδία αλλά οι εθνικισμοί ζούσαν ακόμα στις κοιλιές των κοινοτήτων και δεν τους άφησαν. Η Ευρώπη μπήκε σε τροχιά ειρήνης, ανάπτυξης, ευημερίας και δημοκρατίας. Ο πλούσιος εργατικός προτεσταντικός Βορράς δεν άφησε το φτωχό και ράθυμο Νότο να μείνει πολύ πίσω. Τον βοήθησε και τον βοηθά με το αζημίωτο βέβαια. Στην εποχή των παχιών αγελάδων, όλοι ήταν ευχαριστημένοι στην Ενωμένη Ευρώπη τους. Οι αντίθετες φωνές μόλις που ακούγονταν, γιατί οι περισσότεροι βουτούσαν το ψωμάκι τους στο μελάτο αυγό.
 Όταν τα πράγματα γύρισαν και πάγωσε η τσιμινιέρα στο Μιλάνο και το Σέφηλντ, άρχισαν και τα όργανα. Ήρθε η λιτότητα. Όχι εξ αιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών αδιάβαστε. Αλλά γιατί εκείνοι οι ξεχασμένοι κακομοίρηδες που οικοδομούσαν το σοσιαλισμό είπαν να οικοδομήσουν τώρα το δικό τους σπίτι. Να φορέσουν παπούτσια. Να αποκτήσουν αυτοκίνητο. Να κάνουν ταξίδια. Να δοκιμάσουν πάπια Πεκίνου και όχι μόνο ρύζι ορφανό. Και πούσαι ακόμα. Ακόμα είναι φτωχοί αλλά το μάτι τους γυαλίζει. Έχουν κάτι μικρά πλεονεκτηματάκια. Είναι εργατικοί, φιλομαθείς και υπάκουοι. Δεν πέρασαν διαφωτισμό, έζησαν υπό ασιατική δεσποτεία. Δεν ξέρουν πολλά από δημοκρατία. Αυτή τη δημοκρατία που εδώ εμείς λοιδορούμε ως ανάπηρη. Δυστυχώς αυτή είναι η δύναμή τους. Και γεννάνε, γεννάνε ασταμάτητα, είναι πολλοί και δεν τους χωράει ο τόπος τους. Και απλώνονται. Είναι η νέα δύναμη, το νέο υποκείμενο της Ιστορίας. Μέχρι να αρχίσουν κι αυτοί να καταναλώνουν σαν κι’ εμάς, αυτοί θα παράγουν και μεις θα καταναλώνουμε τα προϊόντα τους.
 Μόλις ο δυτικός άνθρωπος ένιωσε ότι ελαφραίνει η τσέπη του, αγανάκτησε. Όταν τους είδε να σκάνε μιλιούνια στην αυλή του, ζορίστηκε.  Και ξεσηκώθηκε. Πρώτος και καλύτερος ο Νότος. Και νάσου ο Ιγκλέσιας, ο Αλέξης και ο Πέπε Γκρίλο. Στυλοβάτες του ενωμένου ευρωπαϊκού λαϊκισμού. Αλλά όποιος παράγει και εξάγει διεθνώς εμπορεύσιμα  προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας θα διασώσει κάποια από την παλιά του ευημερία. Μην τον φοβάσαι. Θα πουλάει αυτοκίνητα και τεχνολογία στον Κινέζο, στον Ινδό, στον κόσμο όλο. Ο έλληνας που ειδικεύεται στην παραγωγή συνταξιούχων τι θα κάνει; Γι αυτό και φωνάζει περισσότερο. Μπας και τον φοβηθούν και του δώσουν αυτά που του λείπουν. Και όταν του δίνουν κάποια πάλι φωνάζει γιατί του ζητούν ν’ αλλάξει τις συνήθειές του και να τα διαχειρίζεται με φειδώ..
 Η λιτότητα δεν ταιριάζει στο σύγχρονο δυτικό άνθρωπο. Εξήντα χρόνια συνεχούς βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου είναι πολλά και έχουν διαμορφώσει νοοτροπίες και ιδεολογίες. Η αλλαγή τον ξάφνιασε, τον έκανε να χάσει την ψυχραιμία του και να εγκαταλείψει την αναλυτική, ορθολογική του σκέψη.  Ολοένα και περισσότεροι ευρωπαίοι πολίτες αναζητούν σήμερα τη διέξοδο στα παλιά κόλπα της διαίρεσης και του εθνικού απομονωτισμού. Στήνουν αυτί σε γραφικές ακροδεξιές και ακροαριστερές απολιτικές περσόνες που δεν του υπόσχονται βέβαια τίποτα λογικό, απτό και μετρήσιμο, αλλά του πιπιλίζουν το μυαλό με μίσος, βία και αντισυστημισμό. Ο αντισυστημισμός. Ανακάλυψη των αριστερών, των φευγάτων, των αλλιώς, των άεργων που την δανείστηκαν οι δεξιοί και την ερωτεύτηκαν. Για να σκεπάσουν τη δική τους μισαλλοδοξία και ξενοφοβία. Η αριστερή ιδεολογική κυριαρχία. «Ψήφισε ενάντια στις ελίτ», «Τρίψτους τη ψήφο σου στη μούρη»,  «fuck you vote». Σιγά επαναστάτη τους έκανες τη μούρη κρέας. Μια χαρά τους βλέπω μέσα στις σένιες κουστουμιές  και τα χλιδάτα γραφεία τους. Εσένα κι εμένα, πάλι, όχι.
 Το πιο δημοκρατικό οικοδόμημα της παγκόσμιας ιστορίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε πλέον «γραφειοκρατικό μόρφωμα», «φιλελεύθερη ελίτ», ανάλγητοι τεχνοκράτες», «διευθυντήριο» και δε συμμαζεύεται. Γιατί αυξήθηκε η ανεργία και μειώθηκαν τα επιδόματα. Και κλάμα οι αριστεροί γιατί δεν επεμβαίνει το κοινωνικό κράτος. Να κόψει έναν κοινωνικό μισθό σε όλους μας να μην χρειάζεται να δουλεύει κανένας. Το πρότεινε η κυβέρνησή  στους Ελβετούς και είπαν όχι. Για να μην αυξηθούν οι φόροι, για να μην πλακώσουν κι άλλοι ζήτουλες. Τελικά φταίει το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο. Σε αυτό συμφωνούν όλοι. Και οι εγγλέζοι που δεν θέλουν να δίνουν λεφτά για το Νότο και τους μετανάστες αλλά και οι έλληνες που θέλουν περισσότερα λεφτά για το Νότο και τους μετανάστες (δήθεν). Πως γίνεται αυτό; Τελικά την ΕΕ έπρεπε να τη διευθύνει ένα άλλο τρίγωνο με κορυφές ένα καφενείο, μια pub, και μια gelateria.
 Να σοβαρευτούμε. Αν δεν γίνει η ΕΕ ανταγωνιστική απέναντι στις ξένες αγορές δεν υπάρχει γιατρειά. Έως να το πετύχει αυτό, αν πετυχαίνεται, η Ευρώπη θα ζει με τη λιτότητα. Θα μάθουμε θέλοντας και μη να ζούμε με λιγότερα, να καταναλώνουμε λιγότερα, να δουλεύουμε σκληρότερα και εξυπνότερα. Πάνε οι good times ήρθαν οι bad times. Ταυτόχρονα όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τους καλούς μας τρόπους, την αστική ευγένεια. Να συζητάμε, να διερευνούμε, να μετράμε, να συνεργαζόμαστε και να πράττουμε. Και να λοιδορούμε τις δήθεν οργισμένες φωνές των δημαγωγών. Αλλά αυτό θέλει, εκτός των άλλων, ικανούς ταγούς με γνώση και πολιτική βαρύτητα. Θέλει ΧΧL πολιτικά μεγέθη.
 Στη δύσκολη αυτή φάση, οι ταγοί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δεν είναι ισχυροί. Αν εξαιρέσουμε την ικανότατη, αλλά όχι δημοφιλή εκτός Γερμανίας, Α. Μέρκελ, υπάρχει σοβαρό έλλειμμα. Δεν πείθουν αλλά και δεν αγωνίζονται να πείσουν τους πολίτες της ΕΕ για όλα αυτά που πραγματικά συμβαίνουν. Δεν κατεβαίνουν στο λαό,  θα λέγαμε παλιά. Δεν εμπνέουν. Ο Κάμερον κοιτούσε ενώ ο απίθανος Μπόρις έπειθε με ανοησίες. Ο Ραχόϊ άνευρος, γλίτωσε μάλλον λόγω rexit. Ο Ρέντσι κάτω από τις προσδοκίες που στην αρχή δημιούργησε. Ο Ολάντ δυσανάλογος για το μέγεθος της Γαλλίας. Πιτέλα, Φερχοφστατ, Σουλτς, Τουσκ, Γερούν, Γιούνγκερ δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά, άοσμοι, γυάλινοι, οξυζενέ, αφανείς,  αδυνατούν να διεγείρουν την εξέδρα. Ικανότατοι στη δουλειά τους αλλά όταν ο λαϊκισμός επιτίθεται θες και κάποιους «μεγάλους αλήτες» για να αμυνθείς αποτελεσματικά. Οι ελίτ είναι σίγουρες για τον εαυτό τους και δε νοιάζονται αν το πόπολο τις ακολουθεί. Κάθονται πάνω στο παλιό κοινωνικό συμβόλαιο, ενώ γύρω τους όλα αλλάζουν, σαν κινούμενη άμμος. Χρειάζονταν το επώδυνο rexit για να καταλάβουν ότι το οικοδόμημα που υπηρετούν κλυδωνίζεται. Μένει να αποδειχθεί ότι έχουν την ικανότητα να μανουβράρουν το πλοίο στα δύσκολα, όχι με υπεκφυγές, αλλά με απαντήσεις στα νέα ερωτήματα που αναδύονται.  Τι θα γίνει με τα τεράστια χρέη όλων; Είναι το τραπεζικό σύστημα ισχυρό; Ποσοτική χαλάρωση ως που; Ευρώπη πολλών ταχυτήτων ή μια ομοσπονδία; Υπάρχει ενιαία πολιτική για τη μετανάστευση και ποια; Η τρομοκρατία δεν θα περάσει αλλά περνάει χαλαρά; Τι δεν πάει καλά με τη μαζική εκπαίδευση και δεν έχει ιδέα η Ευρώπη τι σημαίνει να είναι ενωμένη;
 Στην παρούσα συγκυρία η ΕΕ δεν διαθέτει μεγάλες πολιτικές μορφές και δεν κάνει πολιτική για τις μάζες. Ισορροπεί ανάμεσα σε πολλούς μικρούς και μεγάλους εθνικισμούς, δείχνει αδύναμη, δεν προτείνει λύσεις. Η  ευκολία με την οποία η τρομοκρατία τινάζει στον αέρα το Παρίσι ή τις Βρυξέλλες δηλώνει παρακμή. Δεν φταίνε μόνο οι δημαγωγοί, αυτοί βρίσκουν και τα κάνουν. Η δυσαρέσκεια διογκώνεται και αυτό μετριέται. Δεν υπερασπίζεται ούτε την ιδέα της, ούτε τη δημοκρατία της, ούτε τα κατορθώματά της. Κάπως υπεράνω. Αλαζονεία λέγεται. Από κάτω σέρνονται τα τέρατα.    
Πλήρες Άρθρο »