Ευρωπαική Υποκρισία

 Ο Gideon Rachman στο άρθρο του 'Greek Debt key to Refugee Crisis' (Financial Times, 26-1-2016) πρότεινε την δημιουργία στρατοπέδων προσφύγων σε ελληνικά νησιά που θα μπορούσαν να εκτονώσουν την πίεση που δέχεται η Ευρώπη και να διευκολύνουν τις κυβερνήσεις της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Δανίας και της Σουηδίας να κινηθούν σε ήρεμα πολιτικά νερά. Σε ανταπόδοση, πάντα κατά τη γνώμη του, το Βερολίνο κυρίως αλλά και οι υπόλοιποι δανειστές θα μπορούσαν να πάρουν την πρωτοβουλία να διαγράψουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους. Υπάρχουν βέβαια σοβαρά τεχνικά αλλά κυρίως νομικά προβλήματα για την υλοποίηση μιάς παρόμοιας Ευρωπαικής οικονομικής πρωτοβουλίας. Εμπλέκονται όμως και κρίσιμα πολιτικά ερωτηματικά.

Η Ευρώπη απαιτεί από την Ελλάδα να σφραγίσει τα σύνορά της μπροστά στη συνεχή ροή προσφύγων η μεταναστών από μουσουλμανικές χώρες.  Ταυτόχρονα όμως η Ευρώπη επιμένει πως οι άνθρωποι (μετανάστες η/και πρόσφυγες) πρέπει να διασώζονται από τις άγριες θάλασσες και να απολαμβάνουν πολιτισμένων συνθηκών φροντίδας και εγκατάστασης.  Στόχος της Ευρώπης καταλήγει να γίνει η Ελλάδα αποθηκευτικός χώρος ανεπιθύμητων ψυχών διατηρώντας την ίδια στιγμή την συνείδηση των Ευρωπαίων καθαρή.  Και με την Ελλάδα τι γίνεται;  Ανοίγοντας στρατόπεδα για έγκλειστους ανθρώπους πάνω σε ελληνικά νησιά φέρνει αναπόφευκτα πίσω μνήμες της σκοτεινής περιόδου της δικτατορίας των συνταγματαρχών - με απίστευτα οδυνηρές πολιτικές συνέπειες. Θα είναι σαν να φιλοξενούνται άτομα σήμερα στο Αουσβιτς, το Νταχάου η το Μπέργκεν. Και τι θα συμβεί αν η κατάσταση στην Συρία δεν βελτιωθεί και οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν σύντομα να επιστρέψουν; Θα γίνουν τα στρατόπεδα αυτά μόνιμα; Τι θα ξανασκεφθεί τότε η Ευρώπη - και πότε;

Πολλές Ευρωπαικές πρωτεύουσες διατηρούν εξαιρετικά καλές σχέσεις με χώρες (συμπεριλαμβανόμενης της Τουρκίας) που ενθαρρύνουν μετανάστες η πρόσφυγες  να διαφεύγουν προς την Δύση. Εμφανίζονται όμως - οι Ευρωπαικές αυτές χώρες - εντελώς αδιάφορες όταν τα κράτη αυτά αρνούνται να  δεχθούν πίσω πολίτες τους που επαναπατρίζονται. Τι πρέπει να κάνει τότε η Ελλάδα; Διπρόσωποι Ευρωπαίοι (που απαιτούν οργανωμένη και ελεγχόμενη είσοδο σε συνοριακές χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα αλλά που αρνούνται να θυσιάσουν κάποια συμφέροντα - όπως οι πωλήσεις όπλων σε ισλαμικές χώρες του τρίτου κόσμου - όταν χρειασθεί να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα των χιλιάδων εγκλωβισμένων ψυχών εκεί) για το μόνο που δείχνουν να νοιάζονται είναι να αποτρέψουν το πρόβλημα από το να φθάσει στα σύνορά τους.

Η απειλή να εκδιωχθεί η Ελλάδα από το Σένγκεν είναι διπλά υποκριτική.  Η Ελλάδα δεν μοιράζεται σύνορα με καμία χώρα του Σένγκεν. Δεν αποτρέπεται λοιπόν έτσι η ροή μεταναστών. Στόχος είναι το σφράγισμα των συνόρων μεταξύ Ελλάδας και Βορείων (εκτός ΕΕ) γειτόνων της. Με αποκλειστικό σκοπό τον μποτιλιάρισμα των προσφύγων στην Ελλάδα!!
Πλήρες Άρθρο »

"Κλειστές" γειτονιές μέσα στην Ευρώπη : Η Αρχή του Τέλους.

Κάτι περίεργο συμβαίνει στις Δημοκρατίες της Δύσης. Στο όνομα της ανοχής των ιδιαιτεροτήτων διαφόρων μειονοτήτων  παραβιάζονται οι αρχές της ελευθερίας  και  οι δυνατότητες απρόσκοπτης εφαρμογής πολλών ατομικών δικαιωμάτων.  Στο καθαρά πολιτικό επίπεδο ολόκληρες γειτονιές μετατρέπονται σε άβατα για τους περισσότερους πολίτες ώστε βίαιες  πολιτικές μειοψηφίες, βλ. λχ συμμορίες, να ασκούν τρομοκρατία και ουσιαστικά τοπική εξουσία. Σε ορισμένους φτωχογειτονιές (banlieues) στο Παρίσι οργανωμένες ομάδες, συχνά οπλισμένων, νεαρών  καθιστούν την πρόσβαση παρακινδυνευμένη και συχνότατα επικίνδυνη. Το ίδιο συμβαίνει σε γειτονιές στη Στοκχόλμη, στο Μάλμε, στη Χάγη και στην Αμβέρσα. Τα Εξάρχεια αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα για την Αθήνα. Καταστάσεις  de facto  φασιστικής κατοχής δημιουργούνται, όπου οι νόμοι της χώρας δεν εφαρμόζονται,  και στο όνομα της δημοκρατικής ανοχής γίνονται αποδεκτές. Στο όνομα της ‘προοδευτικότητας’ και του ευρωπαικού ουμανισμού η δημοκρατία καταλύεται, το κράτος δικαίου παύει να υπάρχει κι επελαύνει ο φασισμός των μαχητικών μειοψηφιών.

Χειρότερα είναι τα πράγματα με την κατάληψη πολλών γειτονιών μεγαλουπόλεων της Ευρώπης από εισρέουσες εθνικές και φυλετικο-θρησκευτικές μειοψηφίες. Κάτω από το έμβλημα της πολυπολιτισμικότητας, που σημαίνει αποδοχή κι  ενθάρρυνση χωριστής πολιτιστικής πορείας των επι μέρους εθνικών μειονοτήτων, ολόκληρες γειτονιές  μεταμορφώνονται σε ανεξάρτητα εθνικά/πολιτιστικά διαμερίσματα. Στα κομμάτια αυτά του υποτιθέμενα ενιαίου αστικού ιστού εφαρμόζονται άλλοι νόμοι (λχ η ισλαμική σαρία), κυριαρχούν άλλες αξίες και γίνονται αποδεκτές συμπεριφορές που σε άλλες περιοχές της ίδιας χώρας είναι παράνομες και τιμωρούνται. Σε γειτονιές των Βρυξελλών λχ, του Μπέρμπιγχαμ η του Βούπερταλ εφαρμόζεται η πολυγαμία, είναι ανεκτές οι διακρίσεις κατά  γυναικών καθώς και η βία  και η κακομεταχείριση νέων κοριτσιών. Η αστυνομία, παρά τις εκκλήσεις και τις καταγγελίες, δεν επεμβαίνει θεωρώντας πως τέτοιες πρακτικές στις γειτονιές αυτές δεν την αφορούν. Και το ‘κράτος εν κράτει’ ισχύει κι επεκτείνεται.

Για κάποιους, τέτοιες παρατηρήσεις συνιστούν ‘ρατσισμό’ η ‘ισλαμοφοβία’.  Δύσκολα όμως θα μπορούσε να αποκληθεί ρατσισμός η επισήμανση της περιφρόνησης της εθνικής έννομης τάξης κι’ η καταπάτηση ατομικών και κοινωνικών  δικαιωμάτων, πάνω στην λογική εθνικών ιδιαιτεροτήτων και χωριστών πολιτισμικών  λειτουργιών. Πως είναι δυνατόν να γίνονται ανεκτές τέτοιες διακρίσεις και βίαια να καταπατάται η εθνική νομοθεσία καθώς και αρχές και αξίες που έχουν κατοχυρωθεί στην Ευρώπη κατόπιν σκληρών ιστορικών κι αιματηρών συγκρούσεων.  Είναι εξοργιστικό αλλά σε πολλές αστικές περιοχές στην Ευρώπη, με μουσουλμανικές τοπικές πλειοψηφίες,  οι κυβερνήσεις δείχνουν συνειδητά να απέχουν από την επιβολή της εθνικής τους νομοθεσίας.  ΣΕ πολλές Ευρωπαικές πόλεις για χρόνια λειτουργούν ανεμπόδιστα ‘δικαστήρια Σαρίας’ ενώ σε καταστήματα τροφίμων και σε σουπερμάρκετς απαγορεύεται η πώληση οινοπνευματωδών και χοιρινού. Επίσης το εθνικό μουσουλμανικό φαγητό halal ‘απαγορεύεται’ να πωλείται από μη μουσουλμάνους, ενώ έθιμα καθαρά χριστιανικά (εορτές αγίων, δημόσιοι στολισμοί Χριστουγέννων και παρελάσεις με φωτισμούς του Αγ. Μαρτίνου) καταργούνται. Στο Ρόδερχαμ της Βρετανίας μεταξύ 1997-2013 υπήρξε κύκλωμα μουσουλμάνων ανδρών που εκμεταλλεύονταν νεαρά κορίτσια (μη μουσουλμάνες) μέχρι και 11 ετών που, παρά τις καταγγελίες των γονιών τους, η αστυνομία άφηνε ανενόχλητο. Επίσης στο Μπίρμπιγχαμ της Βρετανίας μεταξύ 2007-2014 η κυβέρνηση παρακολουθούσε με απάθεια προσπάθειες τοπικών μουσουλμανικών οργανώσεων (ονομάσθηκε επιχείρηση ‘Δούρειος Ιππος’) να ελέγξουν ένα κύκλο σχολείων της μέσης εκπαίδευσης ώστε να τα μετατρέψουν σε καθαρά ισλαμικά σχολεία – κατά παράβαση της σχετικής εθνικής νομοθεσίας.

Πέρα από όλα αυτά, το ζήτημα είναι αν είναι δυνατή η αποφασιστική αντίδραση σε όλες αυτές τις εξελίξεις. Η άποψή μου είναι πως αν δεν ανακοπεί η ακατάσχετη και οργανωμένη, κατά τη γνώμη μου, ροή μουσουλμάνων μεταναστών στην Ευρώπη, η μετατροπή της Γηραιάς Ηπείρου σταδιακά σε ισλαμικό προτεκτοράτο είναι αναπόφευκτη. Σε σχετική ανάλυσή τoυ ο εξαίρετος και φίλος αρθογράφος Gideon Rahman των Financial Times («Mass Migration to Europe is Unstoppable”, 12/1/2016) εξηγεί γιατί η ροή αυτή θα συνεχισθεί, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα η Ευρώπη να πλημμυρίσει από μουσουλμάνους. Με παράδειγμα τις ροές κατά το παρελθόν Ευρωπαίων προς τον υπόλοιπο κόσμο έτσι και τώρα, επισημαίνει  ο Rahman, η Ευρώπη των 500 εκ. θα αναγκασθεί να δεχθεί τον πλεονάζοντα πληθυσμό της Αφρικής (2,5 δις μέχρι το 2050) και της Ασίας ( 4,5 δις τώρα). Με την σημερινή μάλιστα τακτική της ΕΕ, που αποδέχεται όλους τους ‘πολιτικούς πρόσφυγες’ αλλά αδυνατεί να επιστρέψει πίσω όλους τους άλλους, η σχετική πλημμυρίδα είναι αναπόφευκτη.

Είναι επίσης δεδομένο πως όταν οι κοινωνίες μας, με επι κεφαλής τις  μεγάλες μας πόλεις, γεμίσουν από μουσουλμάνους δεν θα αργήσει η ώρα που αυτοί θα μετατραπούν σε ισλαμιστές και θα επιβάλουν τις δικές του αξίες και τρόπο ζωής. Μια ματιά στις εξελίξεις σε άλλες χώρες με μεγάλους αριθμούς μουσουλμάνων κατοίκων αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Το Πακιστάν (βλ σχετικές διακηρύξεις του ιδρυτή του Μωχάμεντ Αλί Τζίνα, FT. “Islamic Extremists pose a threat to Asian statehood” 13/1/2016)  ιδρύθηκε σαν χώρα ανοχής διαφορετικών αντιλήψεων και θρησκειών. Σύντομα όμως η πλειοψηφία των μουσουλμάνων το μετέτρεψε σε ισλαμική δημοκρατία με αποτέλεσμα την εκκαθάριση όλων των άλλων θρησκευτικών ομάδων αλλά και των μη Σουνιτικών μουσουλμανικών μειονοτήτων. Παράλληλες εξελίξεις σημειώθηκαν σε περιοχές όπως το Μπανγκλαντές, η Σουμάτρα, οι Μαλδίβες, το Μπαλί, οι Φιλιππίνες, η Μαλαισία αλλά  και το Αφγανιστάν σε σχέση με τους Σία Χαζάρας που κατοικούν στις κεντρικές περιοχές εκεί. Η Πακιστανή συγγραφέας Farahnaz Ispahani, στο βιβλίο της Purifying the Land of the Rure, περιγράφει πως στο Πακιστάν οι μη μουσουλμάνοι περιορίσθηκαν από 23% του πληθυσμού σε μόλις 3% στα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στην ανεξαρτησία και σήμερα. Και την επιβολή βέβαια πολιτικών Σουνιτικής ισλαμικής ορθοδοξίας.

Αν δεν ανακοπεί λοιπόν άμεσα η μουσουλμανική ροή, δεν θα υπάρξει αύριο δρόμος επιστροφής. Κάθε άλλη συζήτηση περί εναλλακτικών ιδεολογικών πολιτικών αποτελεί σήμερα ασυγχώρητη και άκαιρη πολυτέλεια.
Πλήρες Άρθρο »

Αδύναμος Κρίκος Κατά του Ισλαμοφασισμού

Στον αγώνα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας που έχουν εξαπολύσει οι υπάνθρωποι του παγκόσμιου ισλαμο-φασισμού υπάρχει ένας σοβαρός αδύναμος κρίκος. Κι αυτός είναι η Σαουδική Αραβία. Το ολιγαρχικό βασίλειο του Περσικού Κόλπου είναι φανερό πως περισσότερο νοιάζεται για την εξασφάλιση της οικονομικής ευημερίας της βασιλικής οικογένειας των Σαούντ και την διάδοση των εμπρηστικών διακηρύξεων μίσους των φανατικών Ουαχαμπιστών κληρικών που ουσιαστικά συγκυβερνούν παρά για τον σεβασμό των συμμαχικών τους υποχρεώσεων και των ευαισθησιών των Δυτικών τους φίλων και εμπορικών τους συνεταίρων.  Οι Σαουδάραβες πρίγκιπες βασίζονται στην ισχύ του πετρελαίου που κατέχουν και στα πολυτελή εμπορικά συμβόλαια αγοράς οπλικών συστημάτων με τα οποία επηρεάζουν τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα.. Με την επιρροή που αυτά τους παρέχουν φροντίζουν άφοβα να ενισχύουν τον φανατισμό των μουλάδων της χώρας τους και να ενθαρρύνουν την επιθετικότητα της Ουαχαμπικής εκδοχής του Ισλάμ που κυριαρχεί στη χώρα τους και εξάγεται με δικά τους χρήματα σε όλες της μουσουλμανικές χώρες της υφηλίου.

Ο ακραίος ισλαμο-φασισμός που εκφράζεται μέσα από τις πράξεις τρομοκρατίας που σημειώνονται από τζιχαντιστές σε Ανατολή και Δύση έχει σαν θεωρητική του βάση τις διδασκαλίες της θεολογίας του Αλ Ουαχάμπ, που κυριαρχεί στη Σαουδική Αραβία. και που αποτελεί σύμφυτο στοιχείο εξουσίας με την βασιλική οικογένεια των Σαούντ στη χώρα αυτή.  Για λόγους εξασφάλιση στη εσωτερικής σταθερότητας στο βασίλειο οι πρίγκιπες δεν ενοχλούν τους φανατικούς μουλάδες που διδάσκουν το μίσος κατά της Δύσης και κατά κάθε άλλης εκδοχής του Ισλάμ, που δεν συμβαδίζει με την δική τους. Εκτός των Χριστιανών και των Εβραίων, που από τα πράγματα συνθέτουν τους αντιπάλους  της παγκόσμιας διάδοσης των διδασκαλιών του Προφήτη Μωάμεθ  και που αποτελούν καθήκον κάθε σωστού μουσουλμάνου αφοσιωμένου στα ορθόδοξα πιστεύω των  Σαλαφιστών (αυτών δηλ. που οφείλουν να ζούν σύμφωνα με της επιταγές συντρόφων του Προφήτη) της Αραβικής χερσονήσου, μοιραίοι εχθροί των Σουνιτών Ουαχάμπις είναι οι άθεοι (δηλ οι κομμουνιστές) και οι πολυθειστές Σιίτες μουσουλμάνοι. Για τον λόγο αυτό οι Σαουδάραβες κρατούν ψηλά το λάβαρο της σκληρής μέχρι θανάτου σύγκρουσης με τους απανταχού Σιίτες.  Εξ’ ού και οι σκληρές διώξεις των Σιιτικών μειονοτήτων μέσα στην Σαουδική Αραβία και στο γειτονικό πλειοψηφικά Σιιτικό Μπαχρέιν (που κυβερνάται όμως από την Σουνιτική και Σαουδαραβικής προέλευσης οικογένεια Αλ Καλίφα) αλλά και η στρατιωτική επέμβαση στη γειτονική Υεμένη όπου η Σουνιτική της κυβέρνηση ανετράπη από τους Σιίτες Χούτου αντάρτες. 

Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται βέβαια η απύθμενη έχθρα και καχυποψία του Ριάντ προς το γειτονικό (και Σιιτικό βέβαια) Ιράν.  Τα τελευταία χρόνια η επιρροή του Ιράν έχει αυξηθεί ουσιαστικά, (με τους Σιίτες να κυβερνούν πλέον στο Ιράκ, το φιλοπερσικό καθεστώς Ασσάντ στην Συρία και την ενισχυμένη Σιιτική Χετζμπολάχ στον Λίβανο),  προκαλώντας την έκδηλη ανησυχία της Σαουδικής Αραβίας. Σαν φυσικό επακόλουθο οι Σαουδάραβες, με τους φιλικούς προς αυτήν δορυφόρους του Κόλπου (Εμιράτα, Κουβέιτ) και φιλικές Σουνιτικές χώρες (Αίγυπτος, Σουδάν, Ιορδανία, Τουρκία)  δεν έκρυψαν την συμπάθειά τους προς τις αρχικές κινήσεις του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) σε  Ιράκ και Συρία που έδειχνε να αντιστρατεύεται την περιφερειακή κυριαρχία των Σιιτών.  Σταδιακά βέβαια η ενίσχυση του ISIS άρχισε να ενοχλεί το Ριάντ, την Αγκυρα, το Αμμάν, το Κάιρο και πολλά Εμιράτα. Διότι οι φιλοδοξίες του νέου Χαλιφάτου (που το ISIS ισχυρίζεται πως είναι) απειλεί και την δική τους ισχύ και προοπτικές επιβίωσης. Είναι όμως ήδη πολύ αργά να απεγκλωβισθούν τελείως  από τους ήδη δημιουργημένους δεσμούς.  Και να αντιμετωπίσουν την συνακόλουθη οργή των Ουαχάμπις που βλέπουν στον ISIS την εκπλήρωση των Σουνιτικών οραμάτων για εξάπλωση του σαλαφικού  ορθόδοξου Ισλάμ.

Είναι λογικό η Ρωσία να ανησυχεί περισσότερο από τους άλλους για τις εξελίξεις στην Συρία.  Ανάμεσα στις χιλιάδες εθελοντές που προσέτρεξαν στο κάλεσμα του χαλιφάτου, τζιχαντιστές από τον Καύκασο, το Ταταρστάν και τα Ουράλια (εδάφη με μουσουλμάνους δηλ της Ρωσικής Ομοσπονδίας) όπως και από συνορεύουσες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες (Αζερμπαιτζάν, Τουκμενιστάν, Καζακστάν, Τατζικιστάν και Κιρκισία) έχουν διακριτό και κυρίαρχο ρόλο. Για την Μόσχα η επιλογή είναι καθαρή. Το ISIS πρέπει να συντριβεί  τώρα στη Συρία. Διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να εξαπλωθεί σε περιοχές που η Ρωσία θα αναγκασθεί να το αντιμετωπίσει αργότερα πάνω σε χιλιάδες χιλιόμετρα δύσκολα ελεγχόμενων εξωτερικών η εσωτερικών συνόρων (Καζακστάν, Καύκασος, Βόλγα – Ουράλια).

Αξίζει εδώ να σημειώσουμε πως είναι πρακτικά αδύνατο το ξερίζωμα του ISIS δίχως επέμβαση από το έδαφος.  Το Χαλιφάτο, σύμφωνα με το Κοράνι, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εδαφική κυριαρχία. Κι αυτή δεν εξουθενώνεται  με αεροπορικούς βομβαρδισμούς.  Πλην όμως τις εδαφικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να αναλάβουν δυτικοί χριστιανικοί στρατοί. Διότι και πάλι θα επιβεβαιωθεί το Κοράνι που προφητεύει σύγκρουση των  σταυροφόρων (Δυτικών) με τις στρατιές του Ισλάμ και μάλιστα ήττα των μουσουλμάνων στην Συριακή πόλη Νταμπίκ. Αυτή όμως η ήττα θα προκαλέσει την εμφάνιση του Μαχντί (του ‘αναμενόμενου’) που θα οδηγήσει τους ισλαμιστές στην τελική τους παγκόσμια επικράτηση. Δεν είναι τυχαίο πως οι τζιχαντιστές με πολλές πράξεις τους προσπαθούν να προκαλέσουν την Δύση για άμεση εδαφική στρατιωτική επέμβαση. Αυτό θα προκαλέσει τεράστια παγκόσμια μουσουλμανική κινητοποίηση σε επίρρωση των προβλέψεων του Κορανίου. Σαν συνέπεια, επί του εδάφους το ISIS μπορεί αποτελεσματικά να αντιμετωπισθεί μοναχά από τους Αλεβίτες (Σιιτική εκδοχή) του Ασσάντ, τους Κούρδους Πεσμεργκά (πολεμιστές),  τις Σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ κι’ ενδεχόμενα ενταγμένους στον στρατό Σουνίτες και ένοπλες ομάδες του Ιράν.  Αυτή είναι και η άποψη των Ρώσων, που επιμένουν πως ο Ασσάντ οφείλει να είναι μέρος των συνεννοήσεων για λύση του ζητήματος της Συρίας.

Οι Ουαχάμπις ενθαρρύνουν όλες αυτές τις ακραίες ισλαμικές κινήσεις επιχειρώντας με κάθε μέσον να αξιοποιήσουν τις οικονομικές δυνατότητες της Σαουδικής Αραβίας για την επίτευξη τριών στόχων:

1. Την καταρράκωση της ισχύος των Σιιτικών καθεστώτων και την, ει δυνατόν, εξαφάνιση των Σιιτών από το πρόσωπο της γής.

2. Την ενίσχυση του κύρους της Σαουδικής Αραβίας στον μουσουλμανικό κόσμο και την κυριαρχία των δοξασιών των Ουαχάμπις σε αυτόν.

3. Την διάδοση του Ισλάμ σε ολόκληρο τον κόσμο σε βάρος κάθε άλλης θρησκευτικής, ακόμα και μονοθειστικής, πίστης.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν η συμβίωση του σημερινού καθεστώτος  της Σαουδικής Αραβίας με μιά δημοκρατική Δύση είναι λογικά ασύμβατο. Ιδιαίτερα μάλιστα που τώρα οι ΗΠΑ δεν έχουν την παραμικρή ανάγκη του Σαουδαραβικού πετρελαίου. Η ανησυχία βρίσκεται στο γεγονός πως μια κατάρρευση του οίκου των Σαούντ, που αναπόφευκτα θα συμβεί αν αποσυρθεί η Δυτική στρατιωτική και πολιτική στήριξη, είναι άγνωστο πως θα καλυφθεί – και από ποιούς – το σχετικό κενό. Το ενδεχόμενο ένα ακραίο ισλαμικό καθεστώς σαλαφιστών Ουαχάμπις να κάθεται πάνω στα ενεργειακά πλούτη της Αραβίας είναι σίγουρο πως αποτελεί ακραία προοπτική για ολόκληρη την Μέση Ανατολή. Στρατιωτικές συρράξεις με γειτονικά καθεστώτα δεν θα μπορούν να αποκλεισθούν. Με άγνωστες συνέπειες αν οι – καθεστωτικοί πλέον – τζιχαντισπές αποφασίσουν να γίνουν πυρηνική δύναμη.

Η κατάσταση πάντως αποκλείεται να συνεχισθεί όπως σήμερα.  Το πρόβλημα των προσφύγων που πλημμυρίζουν τα ευρωπαικά σύνορα οδηγεί το ζήτημα στα άκρα. Ολοι σχεδόν σήμερα αναγνωρίζουν τον ρόλο των Σαουδαράβων στην δημιουργία του σημερινού εκρηκτικού προβλήματος.  Για πόσο ακόμα οι Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ θα κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα; Και χώρες όπως η Ελλάδα θα ανέχονται να γίνονται αποθήκες ανθρώπων, την ίδια ώρα που οι εταίροι και σύμμαχοί τους θα κάνουν μπίζνες με τους χρηματοδότες και υποκινητές  του επερχόμενου χάους;


*Το τελευταίο βιβλίο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου Η Οργή του Ισλάμ και οι Φανατικοί της Τζιχάντ, Εκδ. Επίκεντρο, 2015 κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία.
Πλήρες Άρθρο »