Η ‘ΡΕΤΣΙΝΙΑ’ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ



Ο Προεδρος της Δημοκρατιας δεν εχασε την ευκαιρια ενωπιον του Αμερικανου Προεδρου να ξιφουλκησει κατα των διεθνων αγορων, της παγκοσμιοποιησης και ουσιαστικα κατα του Νεοφιλελευθερισμου. Παρα το γεγονος πως τα σημεια αυτα δυνατον να ενοχλησαν τα αμερικανικα Προεδρικα αυτια - μια και σε τετοια συνθηματα στηριχθηκε η εκστρατεια του Ντοναλντ Τραμ με την διαφορα πως εκει ηχουν ακροδεξια με την στηριξη του φοβικου 'Παρτυ του Τσαγιου'  - στην Ελλαδα βρισκονται εντελως εκτος πραγματικοτητας. Μια και ουδεποτε η χωρα αυτη αγκαλιασε την παγκοσμιοποιηση και τις ελευθερες αγορες.

Δίχως χρονοτριβή βεβαια η κυβερνητική παρπάταξη, σαν τελευταια σανιδα σωτηριας,  αναζήτησε στον νεοφιλελευθερισμό την ρετσινιά που τόσο αποζητούσε για να ξεθεμελιώσει την επιτυχία της εκλογης του Κυρ Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. Γιατί όμως ο ΝΦ αποτελεί 'ρετσινιά' στην ελληνική πολιτική ζωή;  Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην υφήλιο που μπήκε στην οικονομική κρίση επειδή χρεοκόπησε το δημόσιο και όχι οι Τράπεζες. Εφ όσον ήταν το κράτος (μεγάλες παροχές, τεράστιος δημόσιος τομέας, θεόρατα έξοδα και κρατικές δαπάνες) αυτό που οδήγησε την χώρα στην  οικονομική κατάρρευση, δεν μπορεί βέβαια να ήταν αποτέλεσμα ΝΦ επιλογών.  Ο κρατισμός οδήγησε την χώρα στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Και όλες οι μετα-μνημονιακές κυβερνήσεις ({ΠΑΣΟΚ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) επιχειρούν, ανεπιτυχώς,  και πάλι με κρατισμό να την βγάλουν από αυτά. Γιατί λοιπόν υπάρχει τέτοια απέχθεια για τον ΝΦ; Προφανώς, διότι οι ηγήτορες της ελληνικής δημόσιας ζωής δεν επιθυμούν να συνειδητοποιήσει ο κόσμος την ουσία της σχετικής πολιτικής επιλογής…

Εφ’ όσον κάποιος καταδικάζει την φορολογία για την συντήρηση ενός μεγάλου κι’ αναποτελεσματικού κράτους, τότε είναι νεοφιλελεύθερος. Εφ όσον αντιστρατεύεται την δημόσια γραφειοκρατία που πνίγει την προσπάθεια των νέων ανθρώπων να δημιουργήσουν  ένα καινούργιο δυναμικό μέλλον, είναι νεοφιλελεύθερος. Εφ όσον δεν θέλει το κράτος να ανακατεύεται στις οικονομικές δραστηριότητες και οι δημόσιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες να καταργηθούν και να περάσουν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, είναι βέβαια νεοφιλελεύθερος. Όταν ενοχλείται με την αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα ώστε όλοι να υποφέρουμε για να κρατηθούν ανέπαφες όλες οι θέσεις εργασίας στο δημόσιο, και βέβαια είναι νεοφιλελεύθερος. Οταν δεν θέλει ρουσφέτια και δημόσιες παροχές αλλά υγιή ανταγωνισμό για την διεκδίκηση αξιοκρατικά της θέσης του σε μιά δυναμική μελλοντικά οικονομία, χωρίς αμφιβολία είναι νεοφιλελεύθερος. Και πιστεύει στο αύριο της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτοί που αντιστρατεύονται τον ΝΦ είναι οι συνεχιστές της φαυλοκρατίας, της εξάρτησης από κάποια κομματικά αφεντικά κι εκείνοι που προσβλέπουν στην προσοδοθηρία για να εξασφαλίσουν ένα μέλλον παρασιτισμού και προσκόλλησης σε κρατικές παροχές. Καιρός δεν είναι να απαλλαγούμε από την μούχλα αυτών των πρακτικών;