Η ΤΖΙΧΑΝΤ ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


             
Πάνω από εκατό άτομα την ημέρα, όλοι μουσουλμάνοι και στην συντριπτική τους πλειοψηφία νέοι άνδρες, συνεχίζουν να διεκπεραιώνονται στις ελληνικές ακτές προερχόμενοι από την Τουρκία. Παρά τα εμπόδια με το κλείσιμο πολλών - κυρίως στο Νότο και στα Βαλκάνια - συνόρων η ροή οπαδών του Ισλάμ προς την Ευρώπη δεν αναχαιτίζεται.

Οι πιέσεις όμως που συνακόλουθα ασκούνται στις Ευρωπαικές κοινωνίες κορυφώνονται. Και όχι μοναχά με τους ποταμούς αίματος που κηλιδώνουν δρόμους, πλατείες και χώρους διασκέδασης και γενικά νεανικής μάζωξης σε σημαντικές ευρωπαικές πόλεις. Είναι και το σύννεφο του φόβου και της ανασφάλειας που σταδιακά κυριεύει τις Δυτικές ψυχές και αντιλήψεις. Η ανεμελειά και η χαρά της ζωής εξανεμίζονται. Οι ευρωπαίοι αρχίζουν να κοιτούν πίσω από τον ώμο τους με καχυποψία. Ουδείς πλέον αισθάνεται ασφαλής κι' αισιόδοξος.

 ΟΙ ευρωπαικές ηγεσίες εν τούτοις αρνούνται να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα. Και να αναγνωρίσουν πως η Ευρώπη υφίσταται μιά  καινούργια εισβολή. Μεθοδευμένη, εκτεταμένη κι' ανηλεή. Οι συνθήκες και το περιβάλλον διαφέρουν πολύ από τα προηγούμενα των μουσουλμανικών επιθέσεων (Αραβικών, Ταταρικών και Οθωμανικών) του Μεσαίωνα και προηγουμένως των βαρβαρικών επελάσεων των σκοτεινών χρόνων.

Τα αποτελέσματα όμως θα είναι ίδια. Αν όχι χειρότερα. Διότι η σημερινή εισβολή είναι περισσότερο αποτελεσματική. Εχει την δυνατότητα να κατακλύσει και να κατακτήσει ουσιαστικά, λόγω της δικής της αδράνειας και παθητικής στάσης, την Ευρώπη. Τότε, οι ειβολείς αποκρούσθηκαν είτε αφομοιώθηκαν από την ισχυρότερη κουλτούρα των κρατών υποδοχής. Σήμερα όμως οι ισλαμικές αξίες είναι επιθετικότερες και οι φορείς τους αποφασισμένοι να κυριαρχήσουν πάνω στις παθητικές ευρωπαικές κοινωνίες.

Οταν οι ευρωπαικές ηγεσίες συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα θα είναι πλέον πάρα πολύ αργά. Οι αξίες της ανοχής και του ανθρωπισμού, που υπαγορεύουν την συμπεριφορά τους, αποτελούν και το αδύνατό τους σημείο. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεις με ανοχή και υποχωρήσεις μιά αντίληψη επιθετικότητας, μισαλλοδοξίας και απόλυτου αυταρχισμού.

Το αποτέλεσμα θα είναι να πλημμυρίσει η Δύση από στρατιές μουσουλμάνων και να μετακινηθεί σχεδόν ολόκληρη η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική βορειότερα κατακλύζοντας σημαντικά τμήματα της Δυτικής Ευρώπης. Υπάρχει όμως και το άλλο, εξ΄ίσου δυσάρεστο, ενδεχόμενο. Να πάρουν στα χέρια τους απ' ευθείας οι λαοί της Δύσης την κατάσταση.

Ηδη διαπιστώνουμε σημαντικές αντιπαραθέσεις σε γειτονιές της Γερμανίας, της Βρετανίας και της Γαλλίας ανάμεσα σε ντόπιους εθνικιστές και "ξένους¨ η πολιτογραφημένους μετανάστες. Κυρίως μουσουλμάνους - Αραβες  η Αφρικανούς. Η σταδιακή μεταμόρφωση του εκλογικού σώματος σε ολόκληρη την Ευρωπη και η μετακίνησή του σε περισσότερο ακραίες θέσεις δεν είναι άσχετο με την διόγκωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Ευρώπη αλλά και με την ριζοσπαστικοποίηση των ισλαμιστών. Η βία φέρνει βία και η θρησκευτική αλαζονεία, μαζί με τον φανατισμό, σπέρνει αντίδραση και γεννά όλο και περισσότερο μίσος.

Αναπόφευκτα κινούμεθα για μιά ζωή σε περιβάλλον  ακροτήτων. Τα λαικά στρώματα της Ευρώπης δεν θα σταθούν με απάθεια μπροστά στην υποχωρητική στάση των ηγεσιών τους. Η άνοδος των ξενοφοβικών κομμάτων θα μεγαλώσει και οι κοινωνικές αντιδράσεις μπροστά στην επιθετικότητα των τζιχαντιστών, που κι αυτή θα ενταθεί, θα είναι θεαματικές. Η Ευρώπη όπως την ξέραμε δεν θα υπάρχει πλέον.

Καλό θα είναι να φροντίσουμε για την δική μας κοινωνία και για την διαφύλαξη αρχικά των συνόρων μας. Τους Τούρκους πραξικοπηματίες τους περάσαμε μέσα σε ελάχιστα 24ωρα από δίκη για παράνομη είσοδο στη χώρα μας. Πόσους άλλους έχουμε δικάσει για παρόμοια παραπτώματα; Θα αρχίσει επι τέλους να εφαρμόζεται η νομοθεσία της χώρας απέναντι στους πάντες  (παράνομοι εισβολείς, καταληψίες, βάνδαλοι και τραμπούκοι) με συνέπεια, σταθερότητα και δικαιοσύνη;
Η Δημοκρατία προυποθέτει κανόνες - που ισχύουν για όλους. Μόνο ο Φασισμός επινοεί ρυθμίσεις και μεθοδεύει πρακτικές που εφαρμόζονται μοναχά σε ορισμένους. Να μην κυλίσουμε λοιπόν στον αυταρχισμό με δική μας πρωτοβουλία. Και με  δικαιολογία πως προστατεύουμε δήθεν τους αδύνατους και τους λογής 'ακτιβιστές'.