ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ

ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ


Φορολογικές επιδρομές, αλληλέγγυοι και μεταναστευτικό οδηγούν τη χώρα σε κατάσταση 'αποτυχημένου κράτους'. Δίχως περιστροφές, οι προοπτικές για την χώρα είναι εφιαλτικές και για τους πολίτες σχεδόν τρομακτικές. Δεν μου αρέσει να προβάλω ανησυχητικά σενάρια αλλά δεν μπορώ από πουθενά να διακρίνω κάποια αχτίδα αισιοδοξίας. Οι πολιτικές των μνημονίων αλλά και οι εμμονές των δανειστών να συμφωνούν σε επιλογές που δεν οδηγούν πουθενά καταλήγουν σε αδιέξοδα και σε ένα ισχυρό, και πάλι, αντιδυτικό κλίμα στην χώρα.  Μαζί με το μεταναστευτικό όλα αυτά ανοίγουν ενδεχόμενα τον δρόμο μιάς επικίνδυνης και σκληρής εσωτερικής κοινωνικής αναμέτρησης. 

Κάποια ώρα οφείλουμε να το καταλάβουμε. Η χώρα δεν πρόκειται ποτέ οικονομικά - και κοινωνικά - να ανακάμψει αν δεν αποφασισθεί να θυσιασθεί ένα μεγάλο κομμάτι του δημόσιου τομέα. Που σημαίνει βέβαια απολύσεις. Σε κάθε άλλη περίπτωση τα όποια μέτρα αποφασισθούν, και που θα καταλήξουν σε μεγάλες οικονομικές επιβαρύνσεις των φορολογουμένων, δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε διέξοδο. Πρώτον διότι οι φοροδοτικές ικανότητες των ελλήνων έχουν εξαντληθεί και, δεύτερον, διότι πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν έχουν γίνει – ούτε βέβαια και θα γίνουν -  μια και αυτές συνεπιφέρουν καταστροφή όλων των αρνητικών συνηθειών που το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο δεν επιθυμεί να καταργήσει. Ο κρατισμός δεν υπάρχει περίπτωση να ανατραπεί στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αν δεν υπάρξουν συναρπαστικές αλλαγές και ανακατατάξεις. Και βέβαια δεν πρόκειται έτσι να οδηγηθούμε μακριά από τα σημερινά αδιέξοδα διότι έτσι δεν θα υπάρξει οικονομική ανάπτυξη.
 
Τα πράγματα στον τομέα της οικονομίας είναι σχετικά απλά. Αν δεν υπάρξουν πολιτικές που στρέφουν την πλάτη σε λύσεις κρατικοκεντρικές με έμφαση στον ιδιωτικό τομέα και στην ατομική δημιουργικότητα, με περικοπές φόρων και κατάργηση γραφειοκρατικών διαδικασιών, δεν πρόκειται να φανούν επενδύσεις ούτε και να υπάρξει ανάπτυξη. Η πορεία προς την αδιέξοδη παρακμή και την συνακόλουθη τελειωτική οικονομική διάλυση θα είναι ανεμπόδιστη και καταιγιστική.
 
Από την άλλη μεριά οι πρόσφυγες/μετανάστες - έχοντας πλέον αφομοιώσει όλα τα αρνητικά στοιχεία της ελληνικής δημόσιας  ζωής και συνειδητοποιώντας την διάλυση του επίσημου κράτους - αυθαιρετούν, εκβιάζουν και απειλούν. Συνεπικουρούμενοι από αγνώστου προελεύσεως και ποιότητας 'αλληλέγγυους' και εθελοντές εμφανίζονται να απαιτούν από την ελληνική κοινωνία παροχές και παραχωρήσεις που δεν νομιμοποιούνται να απολαμβάνουν ούτε οι ίδιοι οι ντόπιοι πολίτες. Αυθαίρετα προκαλούν ανεπανόρθωτες ζημιές στην ελληνική οικονομία κλείνοντας δρόμους και σιδηροδρομικές γραμμές παραβιάζοντας νόμους και αστυνομικές διατάξεις. Στην λογική της συμπόνοιας για την  δυστυχία που τους κατατρέχει οι άνθρωποι αυτοί απαιτούν να καταστρατηγούνται οι ελληνικοί νόμοι  ώστε να διεκδικούν οι ίδιοι απροσδιόριστα δικαιώματα και παροχές. Από πού προκύπτει ότι η ελληνική κοινωνία είναι υποχρεωμένη οικονομικά  να υφίσταται αφαιμάξεις ώστε να φροντίζει τις ανάγκες ενός κόσμου που εγκατέλειψε την χώρα του για άγνωστους λόγους και που απρόσκλητος παραβιάζει τα εθνικά μας σύνορα απαιτώντας να προσεγγίσει άλλες χώρες.
 
Αναρωτιέται κάποιος τι θα συμβεί όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που τώρα κάτω από συνθήκες ανάγκης και αντικειμενικής αδυναμίας έχουν τέτοιες απαιτήσεις και συχνά βίαια τις διεκδικούν, αποκτήσουν κανονικά πολιτικά δικαιώματα και τα παιδιά τους πολιτογραφηθούν σαν πολίτες της χώρας μας; Σύντομα πολλοί έλληνες θα αρχίσουν να αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους. Ιδιαίτερα όταν σε περιοχές της χώρας θα αρχίσουν να διαμορφώνονται περίεργες νέες πλειοψηφίες και να απαιτούν αξιακές και πολιτιστικές μεταβολές. Όπως έχει γίνει σε περιοχές πολλών χωρών της Δυτικής Ευρώπης η αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας ολόκληρων γεωγραφικών διαμερισμάτων δεν θα είναι κάτι περίεργο η αναπάντεχο.
 
Αυτή η σταδιακή μεταμόρφωση  της ελληνικής κοινωνίας δεν θα περάσει δυστυχώς δίχως αρνητικές συνέπειες. Ούτε είναι και κάτι που ανήκει στο απώτερο μέλλον.  Τα τραγικά συνεπακόλουθα είναι ενδεχόμενο πάρα πολύ σύντομα να συμβούν.  Αρκεί μια απλή τοπική διένεξη ανάμεσα σε πυρήνες μεταναστών και αγανακτισμένους παράγοντες της εκεί ελληνικής κοινωνίας για να ανάψει την σπίθα που πιθανότατα  να οδηγήσει σε σκληρές ευρύτερες συγκρούσεις. Σε συνδυασμό με την οικονομική ανέχεια που συνθλίβει την μέση ελληνική οικογένεια και που οδηγεί πολλούς να μην μπορούν εύκολα να συγκρατήσουν τα νεύρα τους και να είναι έτοιμοι για να ξεσπάσουν μια τέτοια αναταραχή είναι δυνατόν να οδηγήσει σε έναν ευρύτερο κοινωνικό σεισμό. Ο φόβος μου είναι πως διάφορες ομάδες τότε αλληλέγγυων, και άλλων ιδεολογικά συγγενών προς αυτούς πολιτών, να εμπλακούν στη ρήξη – μετατρέποντας έτσι μια περιφερειακή διένεξη σε ευρύτερη πολιτικο-κοινωνική αναμέτρηση.
 
Σε μια χώρα σε βαθιά οικονομική κρίση, με αδύναμους θεσμούς και σοβαρά κλονισμένη δημόσια διοίκηση μια τέτοια κρίση μπορεί να αποτελέσει την θρυαλίδα που θα την οδηγήσει στην οδυνηρή πραγματικότητα μιας ‘αποτυχημένης πολιτείας’.