ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΟΥΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΟΥΣ

 

Οι πληγωμένες καρδιές του σοσιαλιστικού Βορρά (Σουηδοί, Νορβηγοί και η αγγλική κεντροαριστερή εφημερίδα Guardian) χύνουν δάκρυα απόγνωσης για τις τύχες των χιλιάδων προσφύγων που πλημμυρίζουν τις ακτές και τα σύνορα κρατών του Νότου και της Βαλκανικής. Από την σιγουριά της απόστασης ασκούν κριτική στις κυβερνήσεις και τους λαούς του Νότου για τον τρόπο αντιμετώπισης των μεταναστών. Δεν είναι όμως οι δικές τους κοινωνίες που κινδυνεύουν να τιναχθούν στον αέρα από την αλλοίωση της κοινωνικής, θρησκευτικής και αξιακής τους σύνθεσης. Δεκάδες χιλιάδες μεταναστών - όχι όλοι απαραίτητα πρόσφυγες από τις φρικαλεότητες των εμφυλίων σπαραγμών στις χώρες τους – πλημμυρίζουν τις προσβάσεις προς τις χώρες της Μεσογείου και της Κεντρικής Ευρώπης αναζητώντας καλύτερη τύχη.

Οφείλω εδώ να κάνω δύο παρατηρήσεις. Ο κόσμος αυτός είναι κατά βάση μουσουλμάνοι που αρνούνται τις αξίες του Χριστιανισμού και εμμένουν στην ανωτερότητα της δικής τους θρησκείας. Γιατί στρέφονται λοιπόν προς την Ευρώπη και δεν κινούνται – κοντύτερα – προς ευημερούσες κοινωνίες της δικής τους αξιακής υποδομής; Γιατί δεν στρέφονται προς την Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ και τα Εμιράτα; Γιατί η Ευρώπη, που ουδέποτε τους κάλεσε, είναι υποχρεωμένη να τους δεχθεί; Πόσο μπορεί η παλιά Ευρωπαική ήπειρος να αντέξει την εισροή/εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων (εκατομμυρίων στην ουσία) μεταναστών δίχως να υποστεί σημαντικές κοινωνικές εντάσεις και πιθανές βίαιες αναταραχές και ανατροπές; Γιατί η αντίδραση απέναντι σε αυτές τις προοπτικές αντιμετωπίζεται με κριτική κι απαξίωση από αριστερόστροφους φορείς και ΜΜΕ – ιδίως της Βόρειας Ευρώπης και κάποια των ΗΠΑ; Για ποιο λόγο επίσης τα λεφούσια αυτά των προσφύγων δεν στρέφονται προς χώρες που βρίσκονται κοντύτερα στα δικά τους σύνορα και που οικονομικά εμφανίζουν δείκτες καλύτερους από τους Ευρωπαικούς; Λχ η Κίνα και η Ρωσία θα μπορούσαν με μεγαλύτερη επιτυχία να έπαιζαν αυτό τον ρόλο. Ούτε υπαινιγμός όμως δεν γίνεται για το γεγονός πως όλοι αυτοί οι «δυστυχισμένοι» θα μπορούσαν να στραφούν προς άλλες κατευθύνσεις και πολιτείες. Μήπως επειδή στις χώρες αυτές η υποδοχή που θα τους γινόταν θα ήταν μάλλον εχθρική κι αποφασιστικά αποθαρρυντική;

Υπάρχουν όμως και άλλα σημαντικά ζητήματα. Σε ποιο βαθμό οι μουσουλμάνοι μετανάστες αποστρέφονται τις βαρβαρικές επιλογές του ισλαμικού χαλιφάτου; Πότε και που σημειώθηκαν μαζικές διαμαρτυρίες των λεγόμενων μετριοπαθών μουσουλμάνων για τις θηριωδίες των ομοπίστων τους; Κι αφού προφανέστατα δεν νοιάζονται να διαφοροποιηθούν γιατί οι δυτικοί χριστιανοί θα πρέπει να ανοίξουν αγκαλιές φιλοξενίας; Αντί να μείνουν στις χώρες τους και να πολεμήσουν τους φρικαλέους ισλαμιστές έρχονται εδώ αδιαφορώντας για τα εγκλήματα εναντίον του ελληνο-δυτικού πολιτισμού (λχ στην Παλμύρα) που διαπράττουν οι ιδεολογικοί και θρησκευτικοί συγγενείς τους στις χώρες από τις οποίες έφυγαν. Και μάλιστα σε πολλά από αυτά τα εγκλήματα μετέχουν κι ‘ευρωπαίοι μουσουλμάνοι δεύτερης και τρίτης γενιάς’ που ξεκίνησαν από την Ευρώπη για να την πληγώσουν στη Συρία και το Ιράκ.  Μισώ βαθύτατα όσους λεηλάτησαν  και βεβήλωσαν τα ιερά μνημεία πολιτισμού της Παλμύρας. Κι εξ ίσου αντιπαθώ όλους εκείνους που προστρέχουν στη Δύση διατηρώντας την μουσουλμανική τους πίστη, συνήθειες και παραδόσεις. Εφ’ όσον δεν δείχνουν την παραμικρή διάθεση να καταγγείλουν έμπρακτα τα κτήνη που προσβάλουν το ανθρώπινο είδος με τις πράξεις τους.

Για να ξεκαθαρίσω την θέση μου. Η χώρα δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι για όποιον επικαλεστεί  την προσφυγιά για να παραβιάζει τα σύνορά της.  Εφ όσον επιλέγει την χώρα μου θα αφήσει υποχρεωτικά πίσω τις αξιακές του ιδιαιτερότητες. Θα πάψει να είναι μουσουλμάνος. Και πρέπει να υποστεί αυστηρούς ελέγχους δεξιοτήτων ώστε τελικά να γίνουν δεκτοί σαν καινούργιοι κάτοικοι – οι πολίτες εκείνοι που έχουν να προσφέρουν στην νέα τους πατρίδα. Ανάμεσά τους υπάρχουν πραγματικά άνθρωποι αξιόλογοι που περιποιούν τιμή σε μια χώρα όταν την διαλέγουν για καινούργιο τόπο εγκατάστασής τους. Πρόσφατα στους Financial Times o  Πρόεδρος της σοβαρής Γαλλικής Δεξαμενής Σκέψης Generation Libre, Gaspard Koenig, έγραφε απογοητευμένος για το γεγονός πως τόσες χιλιάδες αξιόλογοι μουσουλμάνοι προτιμούν την Βρετανία σαν προορισμό, από την πατρίδα του την Γαλλία ( “The  optimistic manifesto of a Frenchman scorned”, 8 Αυγούστου 2015). Οφείλουμε λοιπόν να γνωρίζουμε ποιοι ακριβώς έρχονται, και για ποιο λόγο. Κόλπα του είδους  «καταστράφηκαν τα χαρτιά», «βούλιαξε η βάρκα» η «βρεθήκαμε ναυαγοί δίχως ταυτότητες σε έρημο  νησί κι ανάψαμε φωτιά για να μας δείτε» δεν θα γίνονται ανεκτά. Ολοι αυτοί θα πηγαίνουν πακέτο από εκεί που ήλθαν, την Τουρκία η την Λιβύη, και με παρόμοιο τρόπο. Με πλοίο που θα τους αποβιβάζει στις ακτές.

Σε όσους δε αρέσουν αυτές οι πρακτικές (ΟΗΕ, Κομισιόν, Βόρειες Χώρες) μπορούν  να βάλουν τα πορτοφόλια τους εκεί που είναι το στόμα τους, είτε καταβάλλοντας αλμυρότατα ποσά για τον καθένα από τους πρόσφυγες, είτε ανοίγοντας τα σύνορα στις δικές τους πατρίδες. Οφείλουν όλοι να καταλάβουν πως το πάρτυ τελείωσε . Τα εδάφη μας δεν θα ξαναπεράσουν τις εμπειρίες του 378 μχ,  μετά την καταστροφική για τους Ρωμαίους μάχη της Αδριανούπολης, και την τελική κατακλυσμική εισβολή των βαρβάρων. Γνωρίζουμε τι έγινε τότε. Δεν θα επιτρέψουμε να γίνουν, με διαφορετικές μεθόδους, τα ίδια και τώρα…

Πλήρες Άρθρο »

Will the Gamble Pay?: SYRIZA and the Οthers

Will the Gamble Pay?: SYRIZA and the Οthers

 

It was definitely a gamble the decision by Greek PM Alexis Tsipras to resign opting for a snap election. His aim was to set the ballot box in the shortest possible time denying his internal opposition forces the chance to organize and form a viable political alternative. However, he had not studied in full the provisions of the Constitution. Which makes it obligatory for the President of the Republic to invite the rest of the political leaders to explore the possibility of forming a government. No matter whether this is unfeasible, it is nevertheless time consuming. During the time of exploring alternative coalition solutions and the usual political infighting the anti-Tsipras forces within his own party found the chance to get together and form a new political organization – Popular Unity (LAE). Thus SYRIZA has now split between LAE, the mainstream Tsipras majority, the Speaker of the Parliament Mrs Konstantopoulou and a number of other influential figures who either do not support anyone and choose to resign from politics or look elsewhere. This may have grave consequences for the fate of SYRIZA in the upcoming elections.


It is not however everything bleak and depressing for Tsipras. His opponents from within SYRIZA it is very difficult to poll a considerable number of votes without ample preparation and an efficient orgnizational apparatus. The fact also that Tsipras adapted a more pro-Europe stand offers him the possibility to penetrate deep in the ranks of the voting public of some of his more conservative opponents. His partner in government Kammenos (ANEL party) is very doubtful whether will succeed in entering Parliament again. Most of his votes will most probably be won by SYRIZA. Likewise, something similar may happen with PASOK and Potami parties whose pro-european stance is now imitated by Tsipras and SYRIZA. Why then some – or all – of their votes would not end up supporting a party with similar views and with stronger credentials to be the next government.


The big question mark is the conservative ND party. If it relies in a political platform of ‘some of he same’, ie supporting Europe, the bailout programs and politics of clientelism and support of the public sector, it runs the risk of facing the prospect of a devastating defeat. Why should someone vote a party of the old, instead of the new fresh face of SYRIZA’s Prime Minister who supports a big public sector, its Trade Union off shoots and heavy financial hand outs to everyone who requests them. And he now has the funds, since Europe is all out behind him. ND however has another card to lay. It can draw a distance from its unpopular and traditional past by maintaining its insistence in cutting taxes and keeping safe salaries and pensions but decide to limit the size of the public sector. Discover adequate financial strength therefore to replace the reduction in taxation by cutting down on public spending and courageously limiting beraucracy. This is the only way to attract foreign investment and get the economy running.


Would ND opt for this kind of policy? It is quite doubtful. Because it has to combat its insticts and previous practices. It is the only way however to offer to the electorate something different with the prospect of ending the bailout imprisonment. Otherwise, Tsipras’ gamble my pay off. He will win the election without, however, full majority. This would necessitate the formation of a new post-election party coalition which would reproduce the same political problems that lead to the election. It is anyone’s guess what the future will hold for the country and the people. Especially in the face of a grave international economic situation and a polarized world affairs political environment.

 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΔ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΔ

 

Η απόγνωση απέναντι στα αδιέξοδα που μας οδήγησε το κυβερνητικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ δεν οδηγεί σε κάποια ορατή εναλλακτική λύση. Γιατί όλοι περίπου οι δυνητικά βιώσιμοι πολιτικοί σχηματισμοί της χώρας είναι αιχμάλωτα μιάς λογικής εξιδανίκευσης του δημόσιου τομέα από τον οποίο και περιμένουν την όποια μελλοντική λύση. Ουδείς τολμά να αρθρώσει το απλό και λογικό. Για να σωθεί ο τόπος χρειάζεται να καταργήσει δημόσιους φορείς, να καταργήσει γραφειοκρατικές διαδικασίες, να περικόψει δραστικά τους φόρους και να διώξει κόσμο από το δημόσιο – δηλαδή από το κράτος. Χωρίς τέτοιες κινήσεις δεν υπάρχει σωτηρία. Ούτε και αναπτυξιακά βιώσιμη διέξοδος.

 

Η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από ένα καινούργιο πολιτικό αφήγημα. Που να είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα. Είναι απαραίτητο ένα ριζοσπαστικό κέντρο. Διαφορετικό από τον παραδοσιακό κρατισμό Αριστεράς και Δεξιάς. Και να αντιστρατεύεται την καταστροφική πολιτική της προσοδοθηρίας, των πελατειακών σχέσεων και του κράτους –πατερούλη. Που αντιλαμβάνεται τους πολίτες σαν άβουλα βρέφη. Δίχως υποχρεώσεις αλλά μοναχά με τίτλους κατ’ απονομή προς εξόφληση. Ο τόπος έχει ανάγκη από ένα πολιτικό φορέα που να πιστεύει βαθιά στους μηχανισμούς της αγοράς, σε ένα μικρό αλλά αποτελεσματικό κράτος - που να φροντίζει μονάχα για την προστασία των πραγματικά αδυνάτων - και σε μια κοινωνία γνήσιας αξιοκρατίας, ανεξάρτητα κομμάτων και προσωπικών διασυνδέσεων.

 

Η ΝΔ έχει ακόμη τα φόντα να παίξει αυτό τον ρόλο. Αφού όμως αλλάξει ριζικά τις αντιλήψεις, τις ιδεοληψίες και τις πολιτικές της προτάσεις. Αφού πάρει δηλ διαζύγιο από το καταστρεπτικό πρόσφατο παρελθόν της. Που με τις απαράδεκτες εμμονές της στον κρατισμό, τους βαρύτατους φόρους και τον πατερναλιστικό δημόσιο τομέα διευκόλυνε την Αριστερά να σκαρφαλώσει στην εξουσία και να κυριαρχήσει στον κόσμο των ιδεών. Δεν υπάρχει χρόνος για άλλη καθυστέρηση. Η δουλειά μπροστά τους είναι τεράστια. Η ενημέρωση της ελληνικής κοινωνίας για την δυναμική των αγορών και την καταστρεπτική παρουσία του κράτους δεν είναι εύκολη, αλλά είναι αναγκαία προυπόθεση.

Διαφορετικά, το τέλος της ΝΔ θα είναι αναπόφευκτο. Υποσχόμενη λίγο από τα ίδια δεν ελκύει πλέον τη κοινωνία. Που θα στραφεί και πάλι προς το περισσότερο νεανικό που όμως δεν γεμίζει κανένα πιά με σιγουριά για το αύριο. Ο τόπος έτσι δεν έχει μέλλον. Μαύρα σύννεφα θα πυκνώσουν τον ορίζοντα. Οι εναλλακτικές λύσεις που καιροφυλακτούν, μετά μία ακόμη απογοήτευση, θα οδηγήσουν σε άφρονες εθνικισμούς και επιλογές αυτοκαταστροφής. Η ΝΔ έχει ακόμη μια ευκαιρία. Γι’ αυτήν και για τον τόπο. Αν δεν την αδράξει δύσκολα θα αποφύγουμε την καταχνιά που φαίνεται ήδη στον ορίζοντα.

Πλήρες Άρθρο »

No one forced Greece to take on heavy debts

No one forced Greece to take on heavy debts

 

Sir, Mark Mazower insists that rules should not necessarily be obeyed to salvage a country and preserve the cohesion of the EU (“Berlin’s outdated devotion to rules harms Europe’s union” (August 3).


Germany is at fault, he implies, when it stubbornly enforces the rules of the European institutions and the Maastricht treaty. It is surprising, however, that Professor Mazower does not pay any particular attention to the causes that brought Greece to the brink of economic collapse. And it is not the first time in its modern history.


If the country is in danger of losing part of its sovereignty it has only itself to blame. Nobody forced Greece to indulge in a policy of heavy debt for the purpose of distributing funds to its citizens — money, however, that had never been earned. It is a different question if, instead of destroying the market and the private economy, Greece and its creditors had turned their efforts to the public sector aiming to reduce it and substantially lower its expenses.


It is the Greek political authorities’ fault that the country, after five years of austerity, still confronts the menacing spectre of economic bankruptcy.


Andreas Andrianopoulos


Director, Institute of Diplomacy and Global Affairs,

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ ΦΟΥΣΚΕΣ ΚΑΙ ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ ΦΟΥΣΚΕΣ ΚΑΙ ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

 

Η έκρηξη των μεθόδων και τακτικών επικοινωνίας τα τελευταία χρόνια τείνει να καταλήξει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Με εμμονή στην επικοινωνία δημόσια πρόσωπα και πολιτικοί φορείς παρακάμπτουν την ουσία κατασκευάζοντας εικονικούς παραδείσους όταν η πραγματικότητα παραμένει ισχνή, αποκρουστική και αδιάφορη. Σημασία έχει το τι φαίνεται κι όχι το τι στην πράξη γίνεται. Σε πολλές περιπτώσεις η εξαγγελία αρκεί για να ‘πιεί’ την ουσία. Η οποία πολλές φορές ξεχνιέται, εγκαταλείπεται κι αγνοείται. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που κατασκευάζονται φαινόμενα και προσδοκίες που ουδέποτε υλοποιούνται. Η κοινή γνώμη όμως ικανοποιείται. Λησμονεί η αγνοεί το τι τελικά έγινε μένοντας με την εντύπωση της εξαγγελίας. Τέτοια παραδείγματα από την ζωή δεν είναι λίγα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα βρίσκεται στις εξαγγελίες αθλητικών – κυρίως ποδοσφαιρικών μεταγραφών. Πολλά ονόματα κατά καιρούς ακούγονται και μονοπωλούν τις πρώτες σελίδες εφημερίδων. Ξαφνικά χάνονται, δίχως την παραμικρή εξήγηση, κι αντικαθίστανται από άλλους. Ο κόσμος ουσιαστικά αδιαφορεί, εν τούτοις η στρατηγική των παραγόντων παραμένει επιτυχής. Διότι οι θετικές εντυπώσεις για τους ‘δραστήριους’ συλλόγους παραμένουν – ανεξάρτητα αν η δραστηριότητα αυτή είναι απλά και μόνο επικοινωνιακή μέσω των σελίδων των εφημερίδων και των ρεπορτάζ των τηλεοράσεων.
Στην πολιτική η τακτική αυτή κυριαρχεί. Πολλά πρόσωπα χτίζουν καριέρες με στήριγμα ανύπαρκτα επιτεύγματα και αναζητούμενες ικανότητες. Σχεδόν όλα αποτελούν επικοινωνία. Πρόσωπα πλασάρονται πολιτικά με βάση εντυπώσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η ουσία πολύ σπάνια ακολουθεί. Πριν από μήνες λχ γνωστή προσωπικότητα είχε κατακλύσει την επικαιρότητα με πρωτοβουλίες για επικείμενη οργάνωση επίσκεψης το καλοκαίρι δημοφιλούς πρ Προέδρου των ΗΠΑ ,που θα βοήθαγε την Ελλάδα στα προβλήματά της. Το καλοκαίρι ήρθε, επίσκεψη βέβαια δεν έγινε και η πρωτοβουλία ξεχάσθηκε. Οι θετικές εντυπώσεις όμως θα πρέπει ακόμη να υφίστανται. Στη συλλογική μνήμη του κόσμου δεν υπάρχει το φιάσκο της όλης υπόθεσης. Αυτό που έχει προφανώς αγκιστρωθεί είναι οι υποτιθέμενες διασυνδέσεις της προσωπικότητας, και οι άδολες προσπάθειές της για τη χώρα !!
Η εντύπωση λοιπόν ξεπερνά την πραγματικότητα. Στη ζωή σήμερα σημασία έχει κάτι να έχει επικοινωνιοποιηθεί. Δεν έχει σημασία αν έχει γίνει. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να έχει δημοσιοποιηθεί. Ακόμη κι αν δεν έχει γίνει. Γεγονός είναι αυτό που έχει ανακοινωθεί και κοινοποιηθεί. Ανεξάρτητα αν ποτέ δεν έχει υπάρξει. Πασίγνωστη είναι η δήθεν δήλωση Κίσινγκερ για τους Ελληνες. Πως επειδή είναι ατίθασοι θα πρέπει να καθυποταχθούν. Που όμως δεν έγινε ποτέ. Επειδή γράφτηκε όμως και αναπαράχθηκε, στην Ελλάδα πολλές χιλιάδες την πιστεύουν σαν αλήθεια. Η όποια διάψευση σε τέτοιες περιπτώσεις ελάχιστη σημασία έχει. Είναι αδύνατον να βρεθούν όλοι όσοι έχουν γίνει κοινωνοί της αρχικής πληροφορίας. Η φαντασία έχει γίνει πραγματικότητα. Για όλους. Ακόμη και για εκείνους που ξεκίνησαν την όποια εκστρατεία ψεύδους.
Πρόσφατα μέσα από το Ιντερνέτ, βασικό δίαυλο αναληθειών και λογής ύβρεων, υπερβολών και φαντασιώσεων, εξαπολύθηκε μιά καινούργια εκστρατεία απίστευτου, και πολιτικά επικίνδυνου, ψεύδους. Μέσα από την ιστοσελίδα defence.net ξεπήδησε έγκυρο υποτίθεται ρεπορτάζ περί επιθετικών δηλώσεων του Ρώσου Προέδρου Πούτιν κατά της Τουρκίας και του Ερντογάν. Απροκάλυπτα ο Ρώσος Πρόεδρος καταγράφεται, με πηγή το Moscow Times, να κατακεραυνώνει την Τουρκία για την πολιτική της απέναντι στην Συρία, τους Κούρδους και τον ISIS. Απειλεί μάλιστα πως, αν ο Τούρκος Πρόεδρος δεν συνετισθεί, θα αντιμετωπίσει από πλευράς μιάς επιτιθέμενης Μόσχας ένα καινούργιο Στάλινγκραντ! Στον καθένα γίνεται φανερή η σοβαρότητα ενός τέτοιου δημοσιεύματος. Εν τούτοις πουθενά αλλού δεν έγινε η παραμικρή αναφορά. Ανέτρεξα στους Moscow Times. Τίποτε απολύτως!! Κανένα διεθνές έντυπο δεν έκανε την παραμικρή αναφορά. Αντίθετα υπήρχε σωρεία ρεπορτάζ σχετικά με συνεργασία Μόσχας και Τουρκίας αναφορικά με τις εξελίξεις στην Συρία !! Προφανέστατα το ‘ρεπορτάζ’ ήταν κατασκευασμένο από την αρχή μέχρι το τέλος. Με άγνωστη σκοπιμότητα, που χωρίς αμφιβολία υπάρχει. Ουδείς όμως έδειξε να ενδιαφέρεται για την εξαπάτηση. Που όμως ενδεχόμενα να είχε ουσιαστικές συνέπειες. Κάποιες μετοχές μπορεί να ανεβοκατέβηκαν και χρήματα να κερδήθηκαν η να χάθηκαν. Business deals μπορεί να προχώρησαν η και να ματαιώθηκαν!! Σε επίπεδο διεθνών σχέσεων δυνατόν να προκλήθηκαν εντάσεις και αν το site ήταν μεγαλύτερης εμβέλειας να υπήρχαν εμπλοκές. Οι αρχές δεν έδειξαν να ενδιαφέρονται. Ετσι όμως το Ιντερνέτ, λόγω ταχύτητας κι ευκολίας αναπαραγωγής, κινδυνεύει να ματατραπεί σε ωρολογιακή βόμβα. Με άγνωστες επιπτώσεις. Tο Ιντερνέτ επίσης διευκολύνει άγνωστους γραφικούς, κάτω από την προστασία της ανωνυμίας, να βγάζουν χολή εκφράζοντας απόψεις άσχετες, ασυνάρτητες, προσβλητικές και καμιά φορά επικίνδυνες. Γι αυτό είναι μέσον που πρέπει να αντιμετωπίζεται με περίσκεψη και μπόλικο προβληματισμό. Παραμένει όμως φαινόμενο των καιρών...
Υπήρξε όμως πρόσφατα και μια όαση γελοιογραφικής απόλαυσης που μεταδόθηκε μέσω διαδικτύου (βλ. συνημ.). Σε ελληνικό εστιατόριο, μάλλον των ΗΠΑ, η σερβιτόρα πλησιάζει τον ιδιοκτήτη και με περισσή ψυχρότητα του ανακοινώνει: «οι πελάτες στο τραπέζι 2 δεν μπορούν να πληρώσουν τον λογαριασμό. Εκαναν ψηφοφορία κι αποφάσισαν να σου ζητήσουν να περικόψεις τον λογαριασμό και να τους δανείσεις τα υπόλοιπα για να μπορέσουν να σε πληρώσουν!» Η όποια ομοιότητα με πραγματικές καταστάσεις αφιερώνεται στο μέτωπο της αντι-μνημονιακής ‘αξιοπρέπειας’…

Πλήρες Άρθρο »