ΟΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ‘ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΙ’

Εχει πλέον καταντήσει βαρετό να κατηγορούνται για οτιδήποτε δυσάρεστο επισυμβαίνει στη χώρα οι σκοτεινές ‘νεοφιλελεύθερες’ δυνάμεις. Καταντάει βαρετό διότι έχουν δημιουργηθεί αντανακλαστικά στο λαό – από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά – που συνδέουν ότι δεν αρέσει με νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Υπεύθυνες γι’ αυτό είναι συνολικά οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας συνεπικουρούμενες από την άθλια παιδεία, την ημιμάθεια των φερεφώνων της ενημέρωσης και το πελατειακό σύστημα της Ελλάδας που διακρίνει καταλυτικές απειλές στις πολιτικές της ελεύθερης αγοράς.

Μια προσπάθεια διευκρίνισης της πολιτικής ουσίας και των εννοιών φοβάμαι πως δεν πρόκειται να προσθέσει πολλά πράγματα. Ελάχιστοι θα το διαβάσουν και, αφού εγκεφαλικά το επεξεργασθούν, θα το υιοθετήσουν. Οι περισσότεροι είναι ήδη απόλυτα πεισμένοι. Παρότι αγνοούν την ουσία, τις πολιτικές έννοιες και την διεθνή εμπειρία. Οσοι λοιπόν φέρνουν τα πράγματα στις ουσιαστικές τους διαστάσεις ματαιοπονούν. Δεν μπορούν όμως να εγκαταλείψουν τον στίβο ης μάχης. Αν και οι ελπίδες πραγματικής διαφώτισης κι επικράτησης στην Ελλάδα είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Γι’ αυτό και οι προοπτικές σωτηρίας της χώρας κι επικράτησης της λογικής της δυναμικής οικονομικής ανάπτυξης είναι περίπου ανύπαρκτες.

Γιατί οι πολιτικές των δανειστών όπως και σχεδόν όλων των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων είναι νεοφιλελεύθερες; Υπήρξαν πρωτοβουλίες μείωσης των δημοσίων δαπανών μέσω περικοπών και κατάργησης φορέων του κυρίως κράτους; Ζήτησαν μήπως κάτι τέτοιο ποτέ και με επιμονή οι δανειστές; Υπήρξε ποτέ εκστρατεία μείωσης φόρων και σεβασμού του απαραβίαστου της ατομικής ιδιοκτησίας; Οικοδομήθηκαν θεσμοί αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με στόχο την ισονομία- δίχως διακρίσεις σε αστούς, αγρότες, δημ. υπαλλήλους και ειδικές προστατευόμενες κατηγορίες – και την συνθλιβή της προσοδοθηρίας και των διαφόρων εκφάνσεων του λαικισμού; Τέλος, προωθήθηκαν ποτέ γενναίες ιδιωτικοποιήσεις, απορυθμίσεις αγορών με καταργήσεις νόμων κανονισμών και διαδικασιών ελέγχου; Υπήρξε, τέλος, ιδεολογικό πρόσημο που να ορίζει πως σε κάθε πρόβλημα η λύση αναζητείται στις αγορές και στα άτομα – όχι στο κράτος και τις δημόσιες διαδικασίες; Κι εφ’ όσον σε όλα αυτά οι απαντήσεις είναι αρνητικές, πώς είναι δυνατόν να συζητάμε για κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και για νεοφιλελεύθερο κλίμα στις απόψεις των δανειστών;
Όλα αυτά βέβαια δεν πρόκειται να κάνουν κανενός το αυτί να ιδρώσει. Ιδίως εκείνων που ψάχνουν τον 21ο αιώνα στην πνευματική κληρονομιά του Λένιν (!) διεξόδους από τα σύγχρονα προβλήματα αλλά και στους άλλους που βλέπουν στο πρόσωπο του Γιάννη Στουρνάρα (του ουσιαστικού εκτελεστή της ατομικής ιδιοκτησίας στην Ελλάδα κι αυτού που διευκόλυνε την άνοδο της ‘πρώτη φοράς Αριστερά’ στην εξουσία) τον θεματοφύλακα της ευρωπαικής πορείας της χώρας. Αυτό που χαρακτήριζε την πολιτική του συνόλου των ελληνικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα (βοηθούσης και της Αριστεράς που υπερθεμάτιζε πάντα σε κρατισμό και παροχές) ήταν ο κρατικοπαρεμβατικός λαικισμός και ό αυταρχικός συντηρητισμός σε σχέση με την λειτουργία του κράτους. Αυτά τα νεοφιλελεύθερα (!) βρίσκονται εγκλωβισμένα μοναχά σε ελληνικούς ατυχείς εγκεφάλους που ψάχνουν για δικαιολογίες για τις δικές τους αδιέξοδες πολιτικές.

Ποια είναι λοιπόν η ‘αντίσταση’ του όποιου ελληνικού αντι-νεοφιλελεύθερου μετώπου; Οι προηγούμενες κυβερνήσεις κατέφευγαν στις δοκιμασμένες και προφανέστατα αδιέξοδες πολιτικές των δανειστών που μέσω βαριάς φορολογίας και γενικές, αλλά πάντα μη πραγματοποιήσιμες, υποσχέσεις για θεσμικές μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές έβλεπαν την λύση, που όμως ποτέ δεν ερχόταν. Η σημερινή κυβέρνηση που αντιστέκεται στον νεοφιλελευθερισμό επέλεξε μια πορεία σκληρής διαπραγμάτευσης που οδήγησε σε ένα αποτέλεσμα αιχμαλωσίας στις απόψεις των δανειστών. Σκληροί φόροι και πάλι, περικοπές σε συντάξεις και πιθανότατα σε μισθούς και υποσχέσεις – εκτιμήσεις για μελλοντικές ιδιωτικοποιήσεις, απελευθερώσεις επαγγελμάτων και εφαρμογή κάποιων ρυθμίσεων του ΟΟΣΑ συνθέτου το νέο πακέτο που η κυβέρνηση νομοθέτησε κι ετοιμάζεται να εφαρμόσει αλλά δηλώνει πως απεχθάνεται. Γιατί λοιπόν δεν προτείνει και εφαρμόζει αυτά που πιστεύει; Γιατί προφανώς είναι ανύπαρκτα, ξεπερασμένα και ανεδαφικά. Η υποτιθέμενη αντίσταση στον νεοφιλελευθερισμό οδηγεί σε πολιτικές αιχμαλωσίας σε ένα πατερναλιστικό συντηρητικό αυταρχισμό.

Οι νεοφιλελεύθερες επιλογές αντίθετα είναι ολοζώντανες και ικανές να οδηγήσουν σε βιώσιμη διέξοδο. Δραστικές περικοπές φορέων του δημοσίου με αντίστοιχη μείωση προσωπικού. Οι επιλογές προστασίας του δημόσιου τομέα – που επιλέγονταν μέχρι τώρα και που βέβαια δεν είναι νεοφιλελεύθερες – προκάλεσαν πάνω από 1 εκ. 300 χιλιάδες ανέργους στον ιδιωτικό τομέα. Καιρός είναι ο δημόσιος τομέας, που προκάλεσε την κρίση να σηκώσει ένα μέρος του βάρους των σημερινών αδιεξόδων. Αυτό θα έδινε την δυνατότητα να μειωθούν ουσιαστικά οι φόροι και να περιορισθεί η γραφειοκρατία καθώς και οι λογής κανονιστικές ρυθμίσεις στην οικονομία. Η μονιμότητα και σταθερότητα αυτών των ρυθμίσεων θα προκαλούσε εισροή επενδύσεων και ταχύτατη ανάκαμψη της οικονομίας.

Ο νεοφιλελευθερισμός προσφέρει ορατές και βιώσιμες λύσεις. Ποιες είναι οι εναλλακτικές προτάσεις των υποτιθέμενων ‘αντιστασιακών’;

Πλήρες Άρθρο »

EUROPEAN POLICY IN SHAMBLES

EUROPEAN POLICY IN SHAMBLES

 

Misunderstanding is the mother of all lies. Likewise, intention kills the best dispositions. You can discern this in most major international events as well as in efforts of nations to overcome difficulties and dead end situations. Europe has already started losing its grip searching for complex solutions to relatively straightforward pending issues.

Talking to serious and moderate people in Russian cities that I found myself during the last two weeks I started realizing why the european experiment is in danger of perishing. While the USA utilize all means available to promote aims and achieve end results, Europeans get entangled in conceptual ambiguities and fruitless choices. In the case of Iran, it is obvious that Americans and Russians worked in cohort to open ways of communication aiming far beyond Tehran’s nuclear efforts. Notwithstanding the cool façade in relations between Washington and Moscow, the two great powers comprehend global geopolitical realities and the need for understanding to be in charge of unfolding events and consequences.

The agreement with Iran paves the way for a head on confrontation with the murdering jihadists of the Islamic chalifate of Iraq and Syria. Having achieved the support of Iran in this struggle, obviously with the tacit agreement of Russia, Assad’s regime in Syria would inevitably read the writing in the wall and thus either will agree to a compromise or face its demise. Likewise, other peripheral powers will acknowledge the fact that the period of pretention is over. The Turkish Prime Minister Tayip Erdogan has already faced reality and turned his guns against ISIS while simultaneously desperately attempting to avert the establishment of a Kurdish state in the region.

For Saudi Arabia also the signs are clear that an epoch is coming to an end. Playing friendly games with the West while protecting and encouraging jihadist radicalism cannot go any further. The dilemma id profound. Either a lid is enforced upon the fanatical Wahhabis who play a pivotal role in the governance of the Kingdom or phenomena like the Shia revolt in Yemen will spread to the oi rich districts of the eastern Saudi peninsula itself. With a menacing and powerful Shia Iran on the opposite shore. A similar message is obviously forwarded to neighboring Qatar. Where a nominally pro-western regime blinks the eye to the Sunni extremists of the Chalifate, by means of generous financial handouts. In return, the hegemony of the ruling family in Dhoha is excluded from possible jihadist assaults.

What Russia gains from these developments is not difficult to discern. While receding somehow in Iran, Lebanon and Syria its interests are served with the termination of the war that Saudi Arabia had declared on the price of oil aiming to reduce its revenues and undermine its global market share. In this Moscow has the United States as its ally, since the collapse of the oil price created difficulties to the extraction of shale oil since the various operations had been rendered unprofitable. At the same time, Russia sees eye to eye with the West a far as the curtailing of the jihadi activity is concerned and the restriction of their means of finance.

Talking with people in Kazan, in the Muslim dominated Russian Republic of Tatarstan, and in Astrahan, near the Caspian Sea, but also with pundits in Moscow, it became clear to me that there is a lot of concern and that the need for common action is desirable. The thorn of the Ukraine I judge that it won’t be long before it becomes an issue of the past. There are many more pressing things ahead that require common action. Many people in the West have started to recognize that an act of favoritism of the Soviet regime in the past, to offer as a prize the Russian speaking territories of Crimea and Donetsk to the Ukraine for the purpose of regional enlargement and to serve the caprice of powerful at the time leaders of the USSR whose origins were in the Ukraine (Khrushchev, Podgorny), is unnatural to burden todays developments and endanger the world’s political architecture. A timely decision to reverse the previous ruling of the Soviet government would had solved the problem. Andropov had contemplated it, and Gorbachev – although he had it scheduled – failed to enact it on time. When Yeltsin came to power it was already too late to proceed on it.

As for the Europeans, they are always out of focus. They handle issues in an amateurish fashion lacking depth and vision. They are involved halfheartedly in the course of events failing to show initiatives and rational planning. They were pathetically absent with Iran and are now rallying to do business with Tehran, Indifferent to the perils of Islamic radicalism, they have allowed their societies to be corroded with an influx of alien populations and are now wondering thoughtlessly for the emerging hate and for the cost of curtailing the waves of incoming refugees. Wherever they took the initiative they ended up in a mess. The case of Libya is paramount among their blunders. Intsn the case of the Ukraine they were responsible for outcomes without having first study special national circumstances and institutional set ups. Former President Yanukovits was overthrown by a decision of Parliament. This however was not legitimate under Ukraine’s constitution. Institutionally democratic Europe is a wonder how it came to accept such a turn of events? Europe even proceeded with sanctions against Russia, disregarding plebiscites and popular feeling in the Crims.ea. Moscow’s decision to annex Crimea is closely tied to European apathy and wrongly judged initiatives. French MPs are now touring the area talking about genuine popular disposition that lead to the annexation. They obviously see damaged French economic interests and the need to do something about it. The government in Kiev protests about violation of sanctions, but it is obvious that the overall political climate is changing. The French are the first Europeans who try to catch up with events.
The way Brussels dealt with the Greek debt crisis is a typical token of European shortsightedness and operational imbecility. Struggling with countless regulations and bureaucratic entanglements Europe assumes that for every problem there is a technical solution. It constantly bypasses issues of national characteristics as well as local habits and traditions. It assumes that if 50 gets in, by necessity 50 will get out. In Greece, for example, instead of insisting on structural changes to the political system which would have abolished clientelism and made deficit spending obsolete, they adamantly persisted in imposing heavier taxes and lukewarm cuts in spending. All these proved ineffective since society overruled them and political authorities very randomly attempted to enforce them. Tax evasion in Greece is not a matter of legislation and institutional framework. It is rather the result of a genuine social contract eversince the Greek state was founded. It was based on the understanding that taxes would be imposed without people having to pay them. Elections signaled the plundering of state coffers by supports of the victorious party. Since major parties were succeeding each other in office the whole society was partaking in the spoils of office. Whatever laws are to change this populist logic remains intact. Failure to comprehend this results in disastrous outcomes. Lending is destined never to solve Greece’s financial problems. Radical changes to the political system, and especially to the electoral procedure, may produce a situation resembling modernization and an approach to a contemporary democratic polity. As the Greek author and journalist Th. Papandropoulos has written, populism in Greece has produced not only economic but brain damage as well. Europe has to understand that unless bridges that connect state handouts, electoral process and the institutional build up of the country are demolished nothing is ever going to change in the country.

Europeans are stuck in a series of self- perpetuating concepts of their own. They adore heavy taxation which, they believe, will accumulate revenue for an efficiently functioning public sector. For Greeks there is an opposite trend of events: funds are distributed – by and large borrowed – so that political authorities would secure the necessary votes for their re-election and impose taxes to cover handout for which the loans are not adequate. Two elements can break this self-perpetuating process. The abolition of the personal cross of preference during parliamentary elections, which would render obsolete the anxiety of a politician’s personal re-election. And the reduction of the need for public sector borrowing to enable the country become self-sufficient and autonomous. Europe failed in both counts. Its authorities continue to insist in new taxes to rationalize (!) the public sector while turning a blind eye to the country’s obvious deficient political procedures. Other European member-states are now loaded with the burden of the Greek debt (see excellent analysis by Benn Steil και Dinah Walker, Greece Fallout: Italy and Spain Have Funded a Massive Backdoor Bailout of French Banks, 2 Ιουλίου 2015), while Greece continues to pursue policies even its government does not believe they may succeed.

There is no doubt therefore that misconceptions lead to falsehood. And thus to tragic no results. Would someone in Europe finally wake up to reality?

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΟΝ ΜΠΟΥΣΟΥΛΑ

Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΟΝ ΜΠΟΥΣΟΥΛΑ

Η παρανόηση είναι η μητέρα του ψεύδους. Ετσι και η σκοπιμότητα δολοφονεί και τις καλύτερες προθέσεις. Το βλέπει αυτό κανείς σε σημαντικά διεθνή γεγονότα αλλά και στις προσπάθειες κρατών να ξεπεράσουν δυσκολίες και αδιέξοδα. Η Ευρώπη έχει αρχίσει να χάνει τον μπούσουλα αναζητώντας περίπλοκες λύσεις σε σχετικά απλά προβλήματα.

Μιλώντας με ανθρώπους σοβαρούς και μετριοπαθείς σε διάφορες πόλεις της Ρωσίας, που τις τελευταίες ημέρες βρίσκομαι, άρχισα να αντιλαμβάνομαι γιατί το ευρωπαικό πείραμα κινδυνεύει να αποτύχει. Ενώ οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν κάθε διαθέσιμη δυνατότητα για να προωθήσουν στόχους και επιδιώξεις, οι ευρωπαίοι μπλέκουν σε εννοιολογικά αδιέξοδα κι ατελέσφορες τελικές επιλογές. Στην περίπτωση του Ιράν, ΗΠΑ και Ρωσία δούλεψαν συντονισμένα για να βρεθούν τρόποι επικοινωνίας με στόχους ευρύτερους από τον έλεγχο των πυρηνικών πειραμάτων της Τεχεράνης. Ανεξάρτητα από το ψυχρό κλίμα που επιφανειακά υπάρχει ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Μόσχα, οι δύο μεγάλες δυνάμεις δείχνουν να αντιλαμβάνονται τις διεθνείς γεωπολιτικές πραγματικότητας και την ανάγκη επαφής μεταξύ τους για έλεγχο των εξελίξεων.

Η συμφωνία με το Ιράν ανοίγει τον δρόμο για αποφασιστική αντιμετώπιση των ακραίων τζιχαντιστών του Ισλαμικού Χαλιφάτου στο Ιράκ αλλά και στη Συρία. Με την συμπαράσταση του Ιράν, και προφανέστατα το πράσινο φώς από Ρωσία,  και το καθεστώς του Ασσάντ θα καταλάβει πως τα ψωμιά του είναι μετρημένα και είτε θα συμβιβασθεί είτε θα τελειώσει αλλά και άλλες περιφερειακές δυνάμεις θα νοιώσουν πως τα ψέματα τελειώνουν. Ο Ερντογάν ήδη κατανόησε το ζήτημα, στρέφεται επιτέλους κατά του ISIS αλλά και παλεύει να αποτρέψει την αναπόφευκτη αυτονομία των Κούρδων της περιοχής. Η Σαουδική Αραβία επίσης αισθάνεται πως το τέλος μιάς εποχής πλησιάζει. Το παιχνίδι με την Δύση και ταυτόχρονα η προστασία και ενθάρρυνση των ανά την γή τζιχαντιστών δεν μπορεί να συνεχίσει. Το δίλημμα γίνεται φανερό. Είτε περιορίζονται δραστικά οι Ουαχάμπις φανατικοί ισλαμιστές, που ουσιαστικά συγκυβερνούν το Βασίλειο, είτε το φαινόμενο τη Σιιτικής εξέγερσης στην Υεμένη θα επεκταθεί στα πετρελαιοφόρα ανατολικά εδάφη  της ίδιας της Σαουδικής Αραβίας με ένα πανίσχυρο Σιιτικό Ιράν απέναντι και το μέλλον άδηλο και σκοτεινό. Το ίδιο μήνυμα περνάει και στο γειτονικό Κατάρ. Που εμφανίζεται σαν στυλοβάτης δυτικών επιδιώξεων αλλά «κλείνει» το μάτι στους Σουνίτες τζιχαντιστές ενισχύοντας οικονομικά τις επιδιώξεις τους. Με αντάλλαγμα προφανώς την ασυλία της ηγεμονικής εκεί οικογένειας από το στόχαστρο του Χαλιφάτου.

Το συμφέρον της Ρωσίας από τις εξελίξεις δεν είναι αδιευκρίνιστο. Με μερική υποχώρηση των συμφερόντων της σε Ιράν, Λίβανο και Συρία εξασφαλίζει τον τερματισμό του πολέμου για τις πετρελαικές τιμές που τις έχει ανεπίσημα κηρύξει η Σαουδική Αραβία – κάτι που συμφέρει και τους Αμερικανούς λόγω ασύμφορου, εξ αιτίας χαμηλών τιμών πετρελαίου, πλέον σήμερα κόστους εξόρυξης από σχιστόλιθους. Παράλληλα όμως η Ρωσία εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για τον περιορισμό της δράσης των τζιχαντιστών και των πηγών χρηματοδότησής τους.

Μιλώντας με ανθρώπους στο Καζάν του Ταταρστάν, στο Αστραχάν της Κασπίας αλλά και με παράγοντες στη Μόσχα παρατήρησα  πως η ανησυχία είναι αμείωτη και η ανάγκη κοινής δράσης εμφανής. Το αγκάθι της Ουκρανίας εκτιμώ πως δεν θα αργήσει να υποχωρήσει. Πολλοί στη Δύση πλέον αναγνωρίζουν πως μια πράξη του Σοβιετικού καθεστώτος, που παραχώρησε τις καθαρά Ρωσόφωνες περιοχές της Κριμαίας και του Ντονέτσκ στην Ουκρανία  για να αλλοιώσει την πληθυσμιακή σύνθεση της περιοχής και για να γίνει το καπρίτσιο κάποιων Ουκρανών μελών της τότε ηγεσίας της ΕΣΣΔ (Κρούστσεφ και Ποντγκόρνι), είναι αφύσικο να βαραίνει στις σημερινές εξελίξεις και να θέσει σε κίνδυνο την παγκόσμια πολιτική αρχιτεκτονική.  Μια έγκαιρη ανάκληση της απόφασης του Σοβιετικού καθεστώτος θα είχε λύσει το πρόβλημα. Το είχε σκεφθεί ο Αντρόπωφ, και δεν πρόλαβε - αν και το είχε προγραμματίσει - δυστυχώς ο Γκορμπατσώφ. Επί Γιέλτσιν ήταν πλέον αργά, και ήταν πρακτικά αδύνατον.
  
Και οι Ευρωπαίοι; Πάντα κινούνται σαν ερασιτέχνες και σαν μαριονέτες των πρωτοβουλιών των μεγάλων. Δυστυχώς συνήθως χωρίς όραμα και με ελάχιστη λογική. Αδρανείς και αμέτοχοι στα των εξελίξεων με το Ιράν τρέχουν τώρα σαν ανθρωπάκια να κάνουν μπίζνες με την Τεχεράνη. Αδιάφοροι ουσιαστικά για τα ισλαμικά έχουν γεμίσει τις κοινωνίες τους με αλλόπιστους μετανάστες κι’ αναρωτιούνται ανόητα για το μίσος που έχει δημιουργηθεί και για το κόστος αντιμετώπισης των κυμάτων των προσφύγων. Οπου πήραν πρωτοβουλίες τα έκαναν θάλασσα. Όπως για παράδειγμα στη Λιβύη. Στην Ουκρανία δημιούργησαν καταστάσεις δίχως να μελετήσουν ιδιαιτερότητες και θεσμικά πλαίσια. Ο πρώην Πρόεδρος Γιανούκοβιτς ανετράπη με απόφαση της Βουλής. Κάτι όμως εντελώς αντισυνταγματικό. Η θεσμικά δημοκρατική Ευρώπη πως δέχθηκε να νομιμοποιήσει κάτι τέτοιο; Και να συνεχίσει μάλιστα με τις κυρώσεις, αγνοώντας δημοψηφίσματα και λαικές θελήσεις. Η Ρωσική πρωτοβουλία για προσάρτηση έχει συνάφεια με Ευρωπαικές αδράνειες και λαθεμένους αψυχολόγητους χειρισμούς. Τώρα Γάλλοι βουλευτές περιοδεύουν στην Κριμαία μιλώντας για γνήσια λαική ετυμηγορία που οδήγησε στην προσάρτηση, γιατί βλέπουν τα Γαλλικά οικονομικά συμφέροντα να έχουν υποστεί σοβαρότατες ζημιές. Οι Ουκρανοί διαμαρτύρονται για παραβίαση δήθεν των κυρώσεων, αλλά είναι φανερό πως το κλίμα αλλάζει…  Η προσέγγιση μάλλον έρχεται. Και οι Γάλλοι είναι οι πρώτοι Ευρωπαίοι που τρέχουν να προλάβουν.

Η αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους είναι χαρακτηριστικό δείγμα Ευρωπαικής ανοησίας και επιχειρησιακής ανικανότητας. Πνιγμένη σε κανονισμούς και γραφειοκρατία η Ευρώπη εκτιμά πως όλα τα προβλήματα έχουν τεχνικές λύσεις. Παραβλέπει με επιμονή τις ιδιαιτερότητες των εθνικών χαρακτήρων και των τοπικών παραδόσεων και συνηθειών. Νομίζουν πως αν κάπου βάλεις 50, το ίδιο θα βγάλεις και στην έξοδο. Στην Ελλάδα λχ η φοροδιαφυγή δεν είναι ζήτημα νόμων και τεχνικών διαδικασιών. Με την ίδρυση του ελληνικού ‘δημοκρατικού’ κράτους δύο ζητήματα ουσιαστικά συμφωνήθηκαν ανάμεσα σε αρχές και πολίτες. Φόροι θα μπαίνουν αδιαμαρτύρητα δίχως ουσιαστικά να πληρώνονται. Και οι εκλογές θα σηματοδοτούν κατάληψη του δημόσιου ταμείου για διανομή παροχών στους εκάστοτε ημετέρους. Επειδή δεν θα είναι το ίδιο κόμμα κάθε φορά στην εξουσία, ουσιαστικά ολόκληρη η κοινωνία θα μετέχει στην διανομή των προσόδων και των παροχών. Οσοι νόμοι και να αλλάξουν, αυτή είναι η λογική του ελληνικού λαικισμού. Όπως έχει γράψει και ο Θ.Παπανδρόπουλος, ο λαικισμός έχει πειράξει και τον εγκέφαλο. Αν δεν κοπούν οι γέφυρες ανάμεσα σε παροχές, εκλογική διαδικασία και θεσμική θωράκιση της χώρας τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Οι Ευρωπαίοι είναι κολλημένοι σε μια σειρά από δικές τους αντιλήψεις και εμμονές. Πιστεύουν στους φόρους για να μαζέψουν έσοδα ώστε να λειτουργήσει ένα αποτελεσματικός δημόσιος τομέας. Η ελληνική νοοτροπία είναι ανάποδη: μοιράζουμε λεφτά – κατά τεκμήριο δανεικά – ώστε να εξασφαλίσουμε ψήφους επανεκλογής και βάζουμε φόρους για να καλύψουμε παροχές για τις οποίες δεν αρκούν τα δάνεια. Tα δύο στοιχεία που μπορούν να σπάσουν τον αδιέξοδο αυτό κύκλο είναι: η κατάργηση του σταυρού προτίμησης για να διαρραγεί το άγχος της ατομικής επανεκλογής. Και ο περιορισμός η κατάργηση των δανείων ώστε να αποκτηθεί αυτονομία και εθνική αυτάρκεια. Η Ευρώπη και στα δύο απέτυχε, η ρίχνει καινούργιο λάδι στην φωτιά των αδιεξόδων. Τα ελληνικά δάνεια ήταν σχεδόν όλα από Ευρωπαικές τράπεζες, κυρίως Γαλλικές και Γερμανικές. Στον τομέα των θεσμικών μεταρρυθμίσεων η τρόικα η οι θεσμοί ουδέποτε έθιξαν ζήτημα σταυρού προτίμησης και λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Η πολιτική τους επιμένει την λογική πάρτε νέα δανεικά και βάλτε καινούργιους φόρους. Από τα πράγματα λοιπόν  είναι δεδομένο πως τίποτε δεν θα αλλάξει. Και το νέο πρόγραμμα θα καταλήξει σε αδιέξοδο. Κι έπειτα, και πάλι από την αρχή.

Η Ευρώπη στο ζήτημα αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης είναι αδύνατον να ξεφύγει από τις δικές της σκοπιμότητες και ιδεοληψίες. Νέα δανεικά και χρήματα για επενδύσεις ελπίζουν, η αυτοκοροιδεύονται, πως θα φέρουν την λύση. Αυτό όμως είναι αδύνατον. Ποτέ χρήματα ‘από πάνω’ δεν άνοιξαν καινούργιους δρόμους. Σε μια χώρα μάλιστα που πάντα περιμένει να έρθει κάποιος άλλος να της λύσει το πρόβλημα. Κι αυτή απαθής να παρατηρεί και μάλιστα συχνά να υβρίζει. Φορτώνονται έτσι κι άλλες χώρες, μέχρι τώρα χωρίς ανάμιξη, με μερίδιο του ελληνικού χρέους (βλ. εξαιρετική ανάλυση των Benn Steil και Dinah Walker, Greece  Fallout:  Italy  and  Spain  Have  Funded  a  Massive  Backdoor   Bailout  of  French  Banks,  2  Ι ουλίου 2015),  ενώ  η  Ελλάδα  επιμένει  πως  ακολουθεί  μια  πολιτική  στην  οποία  δεν πιστεύει.  Από τα  πράγματα  λοιπόν  δεν  πρόκειται   με  επιτυχία  να  εφαρμόσει.    Κανείς  δεν  μπορεί  να  καταλάβει  σε  τι  αποβλέπουν  αυτές οι  πολιτικές.   Σε λύσεις   πάντως  όχι.

Η  παρανόηση  λοιπόν  οδηγεί  στο  ψεύδος.  Κι  αυτό  σε  τραγικά  αδιέξοδα.  Δεν  θα  βρεθεί  κάποιος   από  την   ελληνική  τουλάχιστον  πλευρά  να  κόψει  τον  Γόρδιο   αυτό  Δεσμό  και  να  αναγνωρίσει  την  αλήθεια;

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ 1.260 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ…

Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ 1.260 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ…

O Θανάσης Παπανδρόπουλος έγραψε ένα εξαιρετικό κείμενο που με εκφράζει απόλυτα και με το οποίο δείχνει ότι ο λαϊκισμός μπορεί να προκαλέσει βαρύτατης μορφής διανοητική αναπηρία –και εξ αυτής μύρια δεινά έπονται. Το παραθέτω αυτούσιο

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το κόστος του λαϊκισμού και η ασυναρτησία που αυτός προκαλεί προσλαμβάνει πλέον απίστευτες διαστάσεις. Στην σημερινή πραγματικότητα δε, αποτελεί θανατηφόρο οικονομικό και κοινωνικό καρκίνο για την χώρα.

Τα 35 τελευταία χρόνια, δηλαδή από την ένταξή μας στην σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση ως το δέκατο μέλος της το 1981, η Ελλάδα δέχτηκε σε επιδοτήσεις και ποικίλης μορφής δάνεια, από την Ευρώπη κυρίως, το απίστευτο ποσόν των 1.260 δισεκατομμυρίων ευρώ –ήτοι, διαχρονικά, κάπου επτά Ακαθάριστα Εγχώρια Προϊόντα (ΑΕΠ).

Και για να γίνουμε πιο σαφείς, το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε 63 χρόνια δυτική οικονομική βοήθεια στους πεινασμένους της Αφρικής, ενώ αντιπροσωπεύει δέκα φορές την οικονομική στήριξη που δέχθηκαν τα 20 τελευταία χρόνια οι 12 χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, όταν κατάφεραν να απαλλαγούν από την κομμουνιστική πανώλη. Γι αυτό, εξάλλου, οι χώρες αυτές σήμερα, ως μέλη της ΕΕ, αντιδρούν στην χορήγηση νέας βοήθειας προς την Ελλάδα, η οποία δείχνει να θέλει να διατηρήσει τον σοβιετικό χαρακτήρα της οικονομίας της.

«Η επιθυμία αυτή του ελληνικού λαού είναι θεμιτή και σεβαστή», μάς είπε Σλοβάκος συνάδελφος «όμως δεν μπορεί να υλοποιηθεί με δικά μας λεφτά. Εάν ο ελληνικός λαός θέλει ένα νεοκομμουνιστικό καθεστώς, είναι ελεύθερος να το αποκτήσει, αλλά με τα δικά του μέσα. Και βέβαια εκτός ευρωζώνης και ΕΕ, καθ’ όσον παρόμοια καθεστώτα δεν είναι συμβατά με τις ευρωπαϊκές αρχές περί δημοκρατίας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Παρόμοιο είναι το διανοητικό κλίμα που κερδίζει έδαφος πλέον και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι δε συνέπειες για την εικόνα και την φήμη της χώρας ίσως αποδειχθούν μοιραίες.

Πέρα από το απίστευτο υλικό του κόστος, ο ελληνικός μεταπολιτευτικός λαϊκισμός έχει προσλάβει πλέον και ολέθριες συνθηματικές διαστάσεις, που τροφοδοτούν και ποικίλες επικοινωνιακές υπερβολές, προσβλητικές για την Ελλάδα. Θα πρέπει δε, από την άποψη αυτή, να τονίσουμε ιδιαίτερα ότι, ως υπουργός Οικονομίας, ο κ. Γ.Βαρουφάκης προκάλεσε τεράστια ζημιά στην χώρα, σε όλα τα επίπεδα. Άτομο επηρμένο, βαθύτατα αντιδημοκρατικό και προκλητικό λόγω αμάθειας, ο πρώην υπουργός υπήρξε το μοιραίο λάθος του πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα. Λάθος του οποίου το υπέρογκο κόστος ήδη καταβάλει ο ελληνικός λαός, ξεροσταλιάζοντας μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζών. Έπεται δε και συνέχεια.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το πνιγηρό περιβάλλον, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι κλείνει με τρόπο δραματικό και ο μεταπολιτευτικός κύκλος –με αυτούς που εξέθρεψαν τον λαϊκισμό να περιμένουν μία νέα ευκαιρία. Τα όρνεα του λαϊκισμού –ζάπλουτα, διεφθαρμένα, αδίστακτα και διεστραμμένα– είναι έτοιμα να επωφεληθούν από την ελληνική τραγωδία για να ανανεώσουν ένα σύστημα διαφθοράς και κρατικο-κομματικής διαπλοκής, το οποίο όμως σήμερα δεν θα μπορεί να δανείζεται.

Συνεπώς, η επιβίωση του λαϊκισμού ως πηγή εξουσίας και χρήματος προϋποθέτει και την απαραίτητη δημοκρατική εκτροπή. Ήδη, ο φαιοκόκκινος βόθρος φουσκώνει. Οι δημοκρατικές αντιστάσεις θα αρχίσουν να αποδυναμώνονται. Η Ευρώπη κάπου έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Αν κάνει το μοιραίο λάθος να αφήσει ελεύθερο πεδίο στον ελληνικό νεολαϊκισμό, θα έχει συνυπογράψει την αυριανή αποσύνθεσή της.

Υπό αυτή την έννοια, το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι πλέον τεχνοκρατικό και αμιγώς οικονομικό. Είναι πρωτίστως ηθικό-πολιτικό και πολιτιστικό. Είναι πρόβλημα-πρόκληση για την Ευρώπη του 21ου αιώνα, η οποία, σχεδόν 60 χρόνια μετά το ξεκίνημα της ενοποιητικής της διαδικασίας, υπό πρωτόγνωρες θεσμικές συνθήκες, δεν έχει το ιστορικό δικαίωμα να αφήσει τις δυνάμεις του ζόφου, της παρακμής και της πολιτικής χυδαιότητας να την διαλύσουν.

Όσο για την Ελλάδα, όλοι οι δημοκράτες αντίπαλοι του νεολαϊκισμού και της εθνικιστικής ασυναρτησίας καλούνται να αντισταθούν. Πολύ σθεναρά, μάλιστα. Για την επιβίωσή τους και το μέλλον της ιστορίας μας…

(Για την αντιγραφή, Ανδρέας Ανδριανόπουλος)

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

Η κυβέρνηση στερείται αξιοπιστίας και σοβαρότητας


Στο στόχαστρο του πρώην υπουργού βρέθηκε και η Ν.Δ., την οποία κατηγόρησε ότι δεν προσφέρει βιώσιμη εναλλακτική λύση για τον κόσμο.

Η Ελλάδα έχει χάσει κάθε αξιοπιστία και κάθε σοβαρότητα, υποστήριξε ο πρώην υπουργός Ανδρέας Ανδριανόπουλος, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό «Alpha 989».

«Είμαστε πολύ ευάλωτοι στις διαπραγματεύσεις διότι έχουμε συντρίψει την αξιοπιστία μας. Έχω αρχίσει και σηκώνω τα χέρια, δεν ξέρω ποια είναι η αξιοπιστία μας και ποια η σοβαρότητα μας. Χάνουμε τη σοβαρότητα μας, δημιουργούμε πρόβλημα σε όλη την ελληνική κοινωνία και δεν είμαστε πια σοβαροί» εξήγησε χαρακτηριστικά ο πρώην υπουργός.

Απευθυνόμενος προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος υποστήριξε πως «δεν υπάρχει μπούσουλας στην κυβέρνηση, βγαίνει ο καθένας και απειλεί τον παγκόσμιο καπιταλισμό, γελάει ο κόσμος. Δεν μπορείς το 2015 να μιλάς με τέτοιες αντιλήψεις και προτάσεις, και λες αυτό τώρα είναι τακτική είναι πολιτική; Δεν υπάρχει περίπτωση σωτηρίας αν εξακολουθήσουμε να έχουμε αυτή τη νοοτροπία». Μάλιστα, προειδοποίησε πως «αν δεν πετύχει αυτή η κυβέρνηση μετά μας περιμένουν οι φασίστες».

Μάλιστα, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι λέει ψέματα: «Πριν από 10 μέρες ακούγαμε ότι καθαρογραφόταν μια συμφωνία. Λένε ψέματα, δεν κοροϊδεύουν μόνο εμάς, αυτά περνάνε και στο εξωτερικό».

Στο στόχαστρο του πρώην υπουργού βρέθηκε και η Ν.Δ., την οποία κατηγόρησε ότι δεν προσφέρει βιώσιμη εναλλακτική λύση για τον κόσμο.
«Όταν η ΝΔ τσάκισε με φόρους την αστική κορμοστασιά πως περιμένατε να κερδίσει τις εκλογές; Έχει μια αβάσταχτη ελαφρότητα δεν μπορεί αν πείσει τον κόσμο ότι έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το αύριο» τόνισε χαρακτηριστικά, διευκρινίζοντας πως «δεν είναι θέμα αρχηγού, αλλά πολιτικών θέσεων».

Αναφερόμενος ειδικότερα στον αρχηγό της Ν.Δ., διαμήνυσε πως ό,τι και να λέει ο κ. Σαμαράς, δεν τον ακούει πια κανείς. «Θα έπρεπε να πει ό,τι έκανε και τώρα να πει ότι κάθεται στην πάντα, θα τον δικαίωνε η ιστορία» πρόσθεσε ο κ. Ανδριανόπουλος.

Πλήρες Άρθρο »

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ

 

Σε κανένα δεν αρέσουν τα μέτρα. Ιδιαίτερα στους φιλελεύθερους που σιχαίνονται τους φόρους κι απεχθάνονται το μεγάλο δημόσιο. Εφ’ όσον όμως οι έλληνες έχουν επιλέξει να ζουν με το μεγάλο κράτος και δεν επιθυμούν την ελεύθερη οικονομία της αγοράς, δεν υπήρχε άλλη λύση. Η Ελλάδα εισέπραξε χρήματα από τους φορολογούμενους άλλων κρατών, με αντάλλαγμα τον περιορισμό των ασυγκράτητων δικών της δαπανών και την μεταρρύθμιση της οικονομίας της.

Αυτές οι επιλογές ούτε υπονομεύουν την δημοκρατία, ούτε αποτελούν αποτέλεσμα πολιτικού εκβιασμού ούτε και περιορίζουν την εθνική κυριαρχία. Οσες χώρες δεν επιθυμούν την εφαρμογή τέτοιων προγραμμάτων, απλούστατα δεν τα ζητούν. Ουδείς τα επιβάλλει και κανένας βέβαια δεν εκβιάζει για την εφαρμογή τους.

Η μέχρι τώρα συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης έχει καταστρέψει την αξιοπιστία της. Αλλά και ο χειρισμός μέσα στην χώρα της συμφωνίας δεν έχει βελτιώσει τα πράγματα. Τι θα πεί ψηφίζουμε και θα εφαρμόσουμε κάτι που απεχθανόμαστε; Τι σημαίνουν οι ισχυρισμοί, μας επεβλήθη με ‘πραξικόπημα’; Αν δεν μας αρέσει δεν κάνουμε την συμφωνία και δεν προωθούμε τα μέτρα. Οι συνέπειες βέβαια θα είναι δικό μας δημιούργημα. Δεν είναι δυνατόν οι άλλοι να σε πληρώνουν, και ταυτόχρονα να κατηγορούνται σαν εκβιαστές και πραξικοπηματίες!! Ας εφαρμόσουμε σοσιαλιστικά μέτρα. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οπως έλεγε και η Μάργκαρετ Θάτσερ, 'το πρόβλημα του σοσιαλισμού είναι πως κάποια στιγμή τελειώνουν τα χρήματα των άλλων'..Και άλλα δεν υπάρχουν...

Αν θέλουμε να γίνουμε σοβαρή χώρα, με σοβαρό και ώριμο πληθυσμό οφείλουμε να καταλάβουμε πως η ευημερία και η ανάπτυξη δεν έρχονται με δανεικά, παροχές και ψευτο-παλληκαρισμούς. Αλλά με σκληρή δουλειά στη βάση μιάς αναμορφωμένης οικονομίας της αγοράς.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Η ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

 

Το καινούργιο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας του οποίου τις βασικές κατευθύνσεις ενέκρινε η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι νεοφιλελεύθερο αλλά Γερμανο-ευρωπαικό. Σε αντίθεση με τους πομφόλυγες του σοσιαλισμού που χύνουν καυτά δάκρυα για την προδομένη αλλά αναποτελεσματική τους ιδεολογία, οι φιλελεύθεροι έχουν σαφείς και βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις. Μια οικονομική πολιτική δηλαδή με λιγότερους φόρους, λιγότερο δημόσιο, λιγότερη γραφειοκρατία και πολύ περισσότερη ανάπτυξη και ευημερία.

Είναι τουλάχιστον απλοικό να ισχυρίζεται κάποιος πως μιά ιδεολογία σηκώνει τα χέρια σε περιόδους κρίσεων και αναζητά λύσεις σε αλλότρια λιμάνια. Τότε η ιδεολογία αυτή είναι για τα σκουπίδια. Οι πολιτικές θέσεις δεν είναι κοστούμια που χρησιμοποιεί κάποιος μοναχά τις Κυριακές για να πάει στην εκκλησία. Όταν δηλαδή η οικονομία είναι εύρωστη και ελκυστική και πιθανή επιλογή είναι οι παροχές και η προσοδοθηρία. Η ιδεολογία οφείλει να είναι εργαλείο μάχης ικανό να σε βγάλει από τις δυσκολότερες συγκυρίες. Και αποδεικνύεται περίτρανα πως ο σοσιαλισμός δεν είναι τέτοιο εργαλείο.

Αυτό είναι απάντηση στον απίθανο κυβερνητικό ισχυρισμό πως ψηφίζει το νέο μνημόνιο με κρύα καρδιά διότι τον βρίσκει εντελώς εντίθετο με τις πολιτικές του αρχές και πιστεύω. Και σαν εναλλακτική, αριστερή, λύση βρίσκει μοναχά επιλογές καταστροφικές για τον λαό και την οικονομία – όπως το Grexit, την πτώχευση η τα IOUs. Η φιλελεύθερη εναλλακτική λύση αντίθετα οδηγεί μακριά από το σημερινό αδιέξοδο δίχως εξόντωση των λαικών στρωμάτων, δίχως χρεοκοπία, δίχως επιστροφή στη δραχμή και δίχως διάλυση των πάντων στην οικονομία και την κοινωνία. Διότι απλά αυτή η ιδεολογία είναι εργαλείο μάχης και για τις εύκολες αλλά και για τις δύσκολες ώρες.

Οι φιλελεύθερες επιλογές συνεπάγονται απλά μείωση δαπανών κι όχι προσπάθεια αύξησης εσόδων. Περικοπές στο δημόσιο, δηλαδή, με κατάργηση φορέων, οργανισμών, άχρηστων ουσιαστικά για την κοινωνία στο σύνολό της ολόκληρων τμημάτων Υπουργείων και άλλων κρατικών οντοτήτων. Αυτό θα έδινε την δυνατότητα, χωρίς να αλλάζει το τελικό αριθμητικό αποτέλεσμα, να μειωθούν φόροι και άλλες επιβαρύνσεις του κοινωνικού συνόλου, να καταργηθούν πάμπολλες γραφειοκρατικές διαδικασίες, να ενισχυθεί η αγορά και οι ελεύθερες οικονομικές συναλλαγές κι έτσι να ενισχυθούν οι επενδύσεις και να εμφανισθεί η ποθητή ανάπτυξη. Κι όλα αυτά δίχως να μειωθούν μισθοί και συντάξεις και να περικοπούν λαικά εισοδήματα.

Θα υπάρξουν βέβαια αυτόματες απολύσεις στον δημόσιο τομέα μέσω της κατάργησης φορέων. Αλλά μέχρι τώρα έχουμε περίπου 1 εκ. 300 χιλι ανέργους στον ιδιωτικό τομέα και ουδενός δεν έχει ιδρώσει το αυτί. Γιατί δεν θα πρέπει και το δημόσιο, που βασικά ευθύνεται για τα τραγικά σημερινά οικονομικά μας χάλια, να αναλάβει το κόστος ενός μέρους αυτής της επίπονης προσαρμογής; Η διαφορά μεταξύ των δύο επιλογών είναι πως η φιλελεύθερη, σε αντίθεση με την κρατικο-παρεμβατική συντηρητική (και την ανύπαρκτη βέβαια αριστερή), έχει προοπτικές ανάκαμψης που σύντομα θα δώσει λύση σε όσους θα αντιμετωπίσουν το φάσμα μιάς μεσοπρόθεσμης ανεργίας. Όλες οι άλλες διέξοδοι αυξάνουν τις δυσκολίες και την κοινωνική δυσπραγία, παραπέρα βυθίζουν την οικονομία και τις αγορές σε αδιέξοδα δίχως το άνοιγμα προοπτικών για ένα καλύτερο μέλλον.

Οποιος έχει μάτια βλέπει. Αν όμως εθελοτυφθεί…

Πλήρες Άρθρο »

CELEBRATING THE ‘NO’ OF THE GREEK REFERENDUM !!

CELEBRATING THE ‘NO’ OF THE GREEK REFERENDUM !!

 

In most cases of heavy psychosis the patient feels proud for his actions enjoying their consequences. The Greek case after the result of its last referendum has been registered, which brought the country deep into disrepute and pushed it to the edge of economic and social catastrophe, is not distancing itself very much from the responsibility of psychiatry.

A series of pictures have made the tour of the world showing high spirited Greeks celebrating the ‘NO’ result of the referendum. At the same time the despicable former Greek Minister of Economics, Yanis Varoufakis, was directing his verbal Parthian arrows against the ‘hated’ lenders – blaming them in essence for fraud, blackmail and harshness.

Similarly, Varoufakis was enjoying national celebrity honors for his contribution to the aforementioned result. Prominent, among his admirers was the solemn figure of his aged father who was wondering about the sacking of his son since, practically, the NO result was ‘a product of his efforts’.

At the same time, however, the Greek leadership, in a state of panic, was rushing to Brussels for the purpose of extracting from the ‘blackmailers’ and ‘political crooks’ a new economic agreement which would possibly salvage the Greek society from a unanimous drop out decision. News coming from the home city of the EU and from Berlin insist on a profoundly negative anti-Greek atmosphere.
«Eurozone officials” wrote Peter Spiegel of the FT «have entrusted their lawyers to examine all EU legal texts to identify ways enabling the expulsion of Greece from the Eurozone». And he continues immediately afterwards:
«Although Eurozone officials insist that there is little disposition to negotiate with Greece, the signs are that political leaders and Bankers do not want to take the blame for a Grexit» (7 July 2015).
Alarm bells are clearly ringing. Everyone is looking for an alibi for the imminent execution of Greece. The question does not appear to be in what way the country can be saved. But rather who will carry the blame for the final catastrophe. In the meantime, the ones responsible for the disaster, namely the voters and the NO propagandists, are celebrating dancing in town squares!!

Without the necessary liquidity from the ECB coffers, after of course a guarantee obtained from the Eurozone, the Greek Banks will remain firmly closed. Cash will entirely disappear, salaries will be impossible to disperse, businesses will shut down, goods will disappear from shops and supermarket shelfs.

The situation will grow worse. Hunger will menace the households of the big towns and lay heavy over the countryside. To avoid this appalling state of affairs a new agreement with the country’s lenders is required. With the backing of the eurozone. The ‘blackmailers’, that is, the ‘enemies’ and the ‘crooks’. Who in their shoes would willingly give this guarantee?

The excuse of the democratic procedure that justifies the Greek stand does not cut much ice with the lenders. Voting in favor of receiving funds from other nations without accounting for their use, does not in itself reflect respect for democratic procedures. How would the others, whose money you request, vote if a similar question was put to them? Slovakia has already hinted at conducting a referendum questioning the desirability of granting Greece new bailout money. Would they decide against such an option which democratic sensitivities would weigh more?

This is where the country has been lead by short sighted so-called revolutionaries, by pretending imitators of real life, by flamboyant theoreticians of the concept of nothing and by the fanatics of absolute stupidity. May the Lord look mercifully upon us…

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΣΟΙΜΠΛΕ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΟΧΙ

Ο ΣΟΙΜΠΛΕ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΟΧΙ

 

Με έκπληξη η ελληνική κοινή γνώμη βλέπει να εκτυλίσσεται ένα δράμα στις Βρυξέλλες που έχει σχέση με τις προοπτικές της ελληνικής κοινωνίας και την δυνατότητα της οικονομίας μας να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ αλλά και στην ίδια την Ευρωπαική Ενωση. Είχαν οι Ελληνες πεισθεί πως τρομοκρατημένοι από την ετυμηγορία του ελληνικού λαού οι ευρωπαίοι θα προσέτρεχαν στα πόδια του Πρωθυπουργού της χώρας μας προσφέροντας γή και ύδωρ. Αυτό που ουδείς κατανοεί στην Ευρώπη είναι την πεποίθηση που επικρατεί στην Ελλάδα πως τα αποτελέσματα των ελληνικών εκλογών αποτελούν κανόνα που επιβάλλει συμπεριφορές σε όλους τους άλλους. Η Δημοκρατία όμως είναι ίδια για όλους. Όπως αποφασίζουμε εμείς, αντίστοιχα δικαιούνται να αποφασίζουν και οι άλλοι. Όπως οι Ελληνες αποφασίζουν να απορρίψουν τις προτάσεις των δανειστών, έτσι και οι Σλοβάκοι, οι Φινλανδοί η οι Γερμανοί λχ αποφασίζουν να …μην δώσουν λεφτά στην Ελλάδα!! Μια και όλη η φασαρία γίνεται για ..τα λεφτά των άλλων!!
Το κουβάρι ξετυλίγεται με δυναμικό κι αναπάντεχο τρόπο. Είναι φανερό πως ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Είναι αδιανόητο για τους περισσότερους λαούς της Ευρώπης, και ιδιαίτερα τους βόρειους, μια χώρα συντριπτικά να ψηφίζει εναντίον μιάς πρότασης και σε επτά μέσα ημέρες να εμφανίζεται η ηγεσία της, με την σύμφωνη γνώμη μάλιστα και των αντιπάλων της, ζητώντας τα ίδια που απέρριψε και μάλιστα βαρύτερα! Την ίδια ώρα φέρνουν στο νού τους όλα όσα οι ελληνικές κυβερνήσεις υπέγραψαν και ουδέποτε εφάρμοσαν. Καθυβρίζοντας μάλιστα τους δανειστές για αποτυχία και εσφαλμένα σχέδια.
Την ίδια ώρα η τακτική του πελατειακού κράτους καλά κρατεί. Στο δημόσιο επανέρχονται όσοι – ελάχιστοι -μετά κόπων απομακρύνθηκαν. Ενώ ο ιδιωτικός τομέας καταρρέει και η αγορά εξοντώνεται. Ολη η φροντίδα είναι για το δημόσιο. Για τις συντεχνίες και τους βολεμένους. Τα σχετικά φερέφωνα φροντίζουν μάλιστα να καθυβρίζουν όσους τολμούν να θίξουν τα προφανή. Παραβλέποντας την πραγματικότητα. Για όσο διάστημα το πολιτικό σύστημα μπορούσε να συντηρεί αλώβητο το πελατειακό κράτος, μοιράζοντας προσόδους, παροχές, διορισμούς και ρουσφέτια τα παραδοσιακά κόμματα έμεναν στο απυρόβλητο διατηρώντας εντυπωσιακά εκλογικά ποσοστά. Ενώ όσοι είχαν το θάρρος να αντισταθούν στην πολιτική αυτή, στέλνονταν με την ψήφο του κόσμου συνήθως, σπίτι τους για τα περαιτέρω.
Μόλις χτύπησε η κρίση, λόγω αλόγιστων δημοσίων δαπανών, και παροχών δίχως αντίκρισμα, ξέσπασε και η οργή των ‘αγανακτισμένων’. Οσων δηλαδή άξαφνα συνειδητοποίησαν πως το πάρτι τελείωσε και οι πελατειακές παροχές στέρεψαν. Εγκαταλείφθηκε έτσι το πολιτικό σύστημα. Διότι έγινε κατανοητό πως συνέχεια του πελατειακού κράτους από τις παραδοσιακές παρατάξεις δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Οι συντεχνίες κι όσοι περίμεναν συνέχεια στις άκοπες προσόδους στράφηκαν στα νέα πολιτικά υποκείμενα. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ εκτινάχθηκαν εκλογικά. Ενώ η απουσία ιδεολογικής ραχοκοκαλιάς της ΝΔ καθώς και η αδυναμία διεκπεραίωσης λαικίστικων προσδοκιών του ΠΑΣΟΚ τους οδήγησε σταδιακά στο περιθώριο. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει την στυγνή πραγματικότητα. Οι δανειστές/εταίροι είναι φανερό πλέον πως δεν είναι ‘εκμεταλλευτές’ και ‘κερδοσκόποι’. Πολλοί απ’ αυτούς δεν θέλουν πλέον την Ελλάδα στο ευρώ. Γιατί τους στοιχίζει πολλά σε χρήμα (καινούργια 85 δις τώρα) και πολιτικό κεφάλαιο. Μοναδική, αποτρόπαια βέβαια, λύση για μας είναι η συνθηκολόγηση σε απαιτήσεις βαρύτατων μέτρων, ώστε να τρέξει το χρήμα που η Ελλάδα ζητά. Που θα την σώσει από την κατάρρευση και την άγρια χρεοκοπία.
Θα γίνει τώρα φανερό πως οφείλουμε να αλλάξουμε προσανατολισμό; Να αποκτήσουμε σοβαρότητα, υπόσταση κανονικής προηγμένης δημοκρατίας με σταθερούς θεσμούς και δίχως πελατειακούς μηχανισμούς; Εχω πολλές επιφυλάξεις. Φοβάμαι πως οι αποικίες εκλογέων που μετακόμισαν από ΝΔ/ΠΑΣΟΚ σε ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα στραφούν και πάλι σε εύκολες λαικίστικες διεξόδους. Με όραμα την επιστροφή στην ψεύτικη, χωρίς κόπο, ευημερία των δανεικών, ο λαικισμός θα πάρει και πάλι το πάνω χέρι. Ο κίνδυνος να είναι αποδέκτης της σχετικής οργής – προσδοκία ευημερίας μέσω εξασφάλισης κρατικών προσόδων και παροχών – η νεοναζιστική άκρα δεξιά, είναι πιθανότατο. Είναι χαρακτηριστικό πως ανάμεσα στους νέους 8 στους 10 στήριξαν το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Μεγαλωμένοι στα χρόνια της επίπλαστης ΠΑΣΟΚικής ευημερίας και προιόντα της περιθωριοποιημένης ελληνικής παιδείας οι νέοι αυτοί δεν έχουν μάθει (από ποιόν να το μάθουν;) πως η δημοκρατία είναι σταθεροί θεσμοί που ορίζουν το πλαίσιο ζωής σε συνθήκες αξιοκρατίας, ανταγωνισμού κι’ ορθολογικής αγοράς. Κι εκτιμούν πως η αυθαιρεσία, η ατιμωρησία και η άκοπη προσοδοθηρία είναι όχι μόνο φυσική κατάσταση αλλά και αναφαίρετο δικαίωμα!! Η άκρα δεξιά μπορεί όλα αυτά να τα υπόσχεται. Ακοπα και χωρίς τον φόβο των ανέφικτων υποσχέσεων. Διότι η πολιτική της ατζέντα αν έλθει στην εξουσία δεν περιλαμβάνει μελλοντικές εκλογικές δοκιμασίες.
Το τραγελαφικό των εξελίξεων είναι πως ο φανατικότερος υποστηρικτής του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, που άνοιξε τον δρόμο για τους αντιπάλους της ελληνικής συμμετοχής στο ευρώ, πρέπει να ήταν ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Β. Σόιμπλε. Κατατρόπωσε τον δικό μας καθηγητή της Θεωρίας των Παιγνίων στο δικό του γήπεδο, στο λεγόμενο ‘κοτόπουλο’. Όπως ο ίδιος ο Βαρουφάκης έγραψε στην Guardian, ο Σόιμπλε από καιρό σχεδίαζε την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Τι καλύτερο δώρο για ευόδωση των σχεδίων του από το να ζητηθεί από τους Ελληνες, με πρωτοβουλία Βαρουφάκη, η εγκατάλειψη του προγράμματος διάσωσης (Μνημόνιο) και η απόρριψη των ευρωπαικών προτάσεων; Ετσι, τώρα δεν υπάρχει πρόγραμμα. Και χρειάζεται ομοφωνία από όλους για να υπάρξει καινούργιο. Δεν είναι δύσκολη υπόθεση η ενορχήστρωση κάποιων αντιρρήσεων!! Αρκεί ένας δηλ. να αρνηθεί, για να καταρρεύσει η Ελλάδα. Ετσι, το παιχνίδι της σκλήρυνσης μέχρι το τέλος ευνόησε τον ισχυρότερο. Αυτόν ουσιαστικά που δεν είχε στην πράξη να χάσει τίποτε. Η εκτίμηση πως οι ευρωπαίοι δεν ήθελαν το Grexit και θα υποχωρούσαν, αποδείχθηκε τραγικά λανθασμένη. Ιδιαίτερα από κάποιον, όπως ο Βαρουφάκης, που ισχυρίζεται ως γνώριζε του Σόιμπλε τα πλάνα!! Αφέλεια; Ανοησία; Εγκληματική λάθος στόχευση; Ουδείς γνωρίζει…
Ο κ. Σόιμπλε προφανώς πόνταρε στο ΟΧΙ, και κέρδισε…

Πλήρες Άρθρο »