ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ορισμένα βασικά πράγματα. Σαν νεοφιλελεύθερος πιστεύω σε συγκεκριμένες αρχές. Στην οικονομία της αγοράς, με λιγότερο κράτος και φόρους, περιορισμένη γραφειοκρατία και απόλυτη αξιοκρατία. Σε αρχές δηλαδή που δεν επηρεάζονται από κατά καιρούς πολιτικές αντιλήψεις για αυθαίρετες αναδιανομές εισοδήματος και μεγάλες δημόσιες δαπάνες με στόχο αμφίβολης αποτελεσματικότητας κοινωνικά προγράμματα και άλλες παρεμβάσεις. Τα αποσαφηνίζω αυτά για να τοποθετηθώ με σαφήνεια απέναντι στην καινούργια συμφωνία με τους δανειστές μας.

Με βρίσκει εντελώς αντίθετο η ‘σωτηρία’ μας με δανεικά που στηρίζονται σε φόρους κι άλλες εξ ίσου αντι-αναπτυξιακές κι’ αυθαίρετες παρεμβάσεις. Και να σημειώσουμε πως αυτές οι ρυθμίσεις δεν αποτελούν εισηγήσεις των δανειστών αλλά αποφάσεις της ελληνικής ‘πρώτη φορά αριστερά’ κυβέρνησής μας. Σε πείσμα της λογικής, κι’ όλων των τοποθετήσεων Υπουργών της ευρωζώνης, τα παλληκάρια της ελληνικής αντιπροσωπείας επέμειναν σε μέτρα διάλυσης της οικονομίας και της αγοράς με μέτρα υπερ-φορολόγησης και μειώσεων ουσιαστικά εισοδημάτων αντι για δομικές μεταρρυθμίσεις, καταργήσεις δημόσιων φορέων κι έτσι ουσιαστικές περικοπές δαπανών και γραφειοκρατικών διαδικασιών. Υπέρτατος στόχος όλων, ολόκληρου του πολιτικού συστήματος είναι η διάσωση του δημόσιου τομέα, των προνομίων όσων εκεί έχουν βρεί καταφύγιο και των εξουσιών της κρατικής γραφειοκρατίας.

Είμαι ευτυχής που δεν μετέχω αυτής της Βουλής. Και που δεν έχω να διαλέξω ανάμεσα στην Σκύλα (ρήξη και χρεοκοπία) και την Χάρυβδη (συμφωνία που συνομολόγησε αυτή η κυβέρνηση). Πάντως σωτηρία του τόπου κάτω από παρόμοιες λογικές και συμπεριφορές, πάνω στην γραμμή δηλ.της οικονομικής συρρίκνωσης κι’ εξόντωσης των εισοδημάτων των πολιτών, για διάσωση πάση θυσία του δημόσιου τομέα, δεν πρόκειται να υπάρξει…

 

Πλήρες Άρθρο »

Επιτροπή Αλήθειας στηριγμένη σε Παραμύθια

Επιτροπή Αλήθειας στηριγμένη σε Παραμύθια

 

Πολύς κόσμος πιστεύει ανυπόστατα πράγματα και μάλιστα επιμένει πως αποτελούν αυταπόδεικτα θέσφατα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με το περίφημο «επαχθές χρέος» που φορτώθηκε υποτίθεται άδικα στις πλάτες μας από το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και τους «άτιμους» δανειστές. Η Βουλή αποφάσισε να το διερευνήσει και να καταμερίσει τις σχετικές ευθύνες. Μόνο που επέλεξε διεθνώς αναγνωρισμένους αριστερούς ‘ερευνητές’ για την διαπίστωση του λόγου το ασφαλές. Αν υποθέσουμε πως η σχετική δουλειά θα γίνει με σοβαρότητα και η έρευνα θα είναι ενδελεχής και με βάση τα διεθνώς αποδεκτά στάνταρντς τα αποτελέσματα θα είναι σίγουρα διασκεδαστικά. Θα πρέπει κατ΄ αρχήν να ερωτηθεί ο Γάλλος ειδικός που έχει κληθεί να μετέχει στην σχετική επιτροπή τι ακριβώς διαπίστωσε από την έρευνα που έκανε στον Ισημερινό. Εκεί βεβαιώθηκε επαχθές χρέος που ανταποκρίνεται στον σχετικό όρο του διεθνούς δικαίου. Γιατί δαπανήθηκαν δις. ώστε να γίνουν αγορές μέσων που χρησιμοποιήθηκαν (από την στρατιωτική δικτατορία της χώρας εκείνης) για την καταπίεση και την περιθωριοποίηση του λαού.

Ουσιαστικά «επαχθές» θεωρείται ένα χρέος που δημιουργείται από δικτατορίες ώστε να εξασφαλίσουν τα μέσα καταπίεσης των λαικών στρωμάτων, για την εξασφάλιση της πολιτικής τους υποταγής μέσω βασανισμών και διώξεων. Θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να διαπιστώσει κάποιος πως μπορεί να ονομασθεί επαχθές ένα χρέος που δημιουργήθηκε, όπως στην Ελλάδα, σε καθεστώς πλήρους δημοκρατίας με δαπάνες δισεκατομμυρίων για μισθούς, συντάξεις , επιδοτήσεις και δημιουργία εκατοντάδων φορέων με σκοπό τον διορισμό ανθρώπων και εξασφάλιση ικανοποιητικών αμοιβών. Θα ερευνηθεί λ.χ. το ύψος της διαχρονικής συνεισφοράς του Προυπολογισμού στο ασφαλιστικό σύστημα, ώστε το 2009 η χώρα να έχει μεγαλύτερο κατά 75 δις ευρώ χρέος από το κανονικό; Θα ελεγχθεί τι στοίχησε ακριβώς η απόρριψη των προτάσεων Γιαννίτση και ποίοι πρωτοστάτησαν σε αυτό;

Πολλοί, ακόμη και σήμερα, δεν δείχνουν να είναι έτοιμοι να συγκρατήσουν την αύξησή του χρέους. Όπως σωστά επεσήμανε ο Π. Μανδραβέλης στην Καθημερινή (17-3-2015): «(Πολλοί σήμερα) χουβαρντάδες της προόδου ψέγουν την Κεντρική Ευρωπαική Τράπεζα που προστατεύει τα λεφτά των καταθετών … από διάφορους Υπουργούς που ασκούν την γνωστή πελατειακή πολιτική με τα λεφτά των άλλων». Είχαμε δηλώσει λίγο μετά τις εκλογές πως δεν θα ζητήσουμε καινούργια δανεικά. Και τώρα μιλάμε για χρηματοδοτική ασφυξία γιατί μας λείπουν τα λεφτά της Κεντρικής Ευρωπαικής Τράπεζας, τα υπόλοιπα της δόσης του Μνημονίου και η έκδοση και άλλων έντοκων του Δημοσίου. Όλα αυτά, με διάφορους τρόπους, δανεικά είναι βέβαια που αυξάνουν το χρέος. Θα γίνει και γι’ αυτά έρευνα;

Αυτό που αδυνατούν να καταλάβουν οι εγκέφαλοι του αριστερόστροφου λαικισμού είναι πως στην Ελλάδα, σε αντίθεση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, χρεοκόπησε το κράτος – και όχι οι Τράπεζες. Διότι ξόδευε σε παροχές πολύ περισσότερα από όσα μπορούσε να εισπράξει. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ το 2010 από το σύνολο των δαπανών του δημοσίου το 75% πήγαινε σε μισθούς του δημόσιου τομέα και σε συντάξεις (“… a reduction of public sector wages and pension outlays —which are unavoidable given that those two elements alone constitute some 75 percent of total (non-interest) public spending in Greece” http://www.imf.org/external/np/sec/pr/2010/pr10176.htm). Ούτε λοιπόν η διαφθορά, ούτε και οι όποιες μίζες προκάλεσαν την πτώχευση. Αυτή υπήρξε αποτέλεσμα παροχών, πέραν των δυνατοτήτων της οικονομίας, για την εξασφάλιση της λαικής ευαρέσκειας και για την εξαγορά στην ουσία ψήφων σε εκλογές. Και τώρα τιμωρείται ο ιδιωτικός τομέας, συνθλίβεται η αγορά και μένουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι άνεργοι για να διασωθούν – σε πνεύμα «εξισωτικής δικαιοσύνης» πάντα – οι βολεμένοι του δημοσίου και πολλοί άχρηστοι φορείς του.

Θα έχει πολύ γούστο αν η έρευνα για την διερεύνηση του ελληνικού χρέους καταλήξει να δικαιώσει την περίφημη ρήση του Θόδωρου Πάγκαλου, πως δηλ. «Μαζί τα Φάγαμε»!! Στον δημόσιο τομέα κυρίως.

Πλήρες Άρθρο »

Greek Problem Is a Greek problem: The Economy Needs Radical Reforms

Greek Problem Is a Greek problem: The Economy Needs Radical Reforms

Adlai Discussion Club Website, 14.06.2015

Alexis Tsipras, the Greek PM, has rejected the creditors' latest proposal as 'absurd' (FT, June 5, 2015) but he nevertheless insisted that an agreement is imminent!! It is without doubt a flamboyant public relations maneuver without any similar precedent. Due to the fact that the militant left wing Greek government would have been unable to pass any negotiated agreement through its Marxist rank and file, a settlement 'under duress' was discovered.

What the two parties have agreed on has been named 'proposal of the Greek government' while the creditors have put forward a preposterously unpopular set of measures. Mr Tsipras would then proudly dismiss the creditors' ideas while eventually 'forcing' them to come to terms with his goverment' s demands. At the end everybody will be happy. An agreement would have been negotiated, Mrs Merkel would have saved the integrity of the euro while the militant leftist Greek government could claim victory over the 'absurd' demands of the capitalists.

The fact that the final settlement would mean further hardship for the suffering Greek people, by means of unbearable taxation, heavy state regulation of market procedures and an assault on private property, would pass almost unnoticed!

The discussions at the G7 about Greece did not essentially add anything substantial to the issue. The Greek problem is a Greek problem. This is something that the newly elected government in Athens, as well as the majority of the Greek public, tend to overlook. They as usual look outside for solutions, which of course are not forthcoming. The Greek government has spent five whole months without acting on its financial problem aiming to its creditors for providing relief without serious commitments. Unfortunately, this is not a feasible option. If the current impasse with the three institutions (IMF, the European Commission and the ECB) is not a staged act and in reality there is a real crisis and fall of confidence, the inevitable result will be a default of the Greek economy and a very painful and socially disturbing road to a future recovery.

The problem is that Greece has been conditioned to live through loans, which ended in handouts for the guarantee for votes in forthcoming elections. The Greek economy needs radical reforms based upon the principle of free markets, limited state intervention in the economy, meritocracy and a substantial reduction in direct taxation. Unless there are commitments to similar policies the future of the country is bleak ridden with instability, increased poverty and social turmoil. It won’t be long before the results of the long negotiations with the creditors will reach an end. I hope that a new agreement will be signed, based on a pre-determined scenario. Otherwise, the country will face an uphill struggle to find its way among bumps and difficulties.

Andreas Andrianopoulos is Director of the Institute of Diplomacy and Global Affairs, American College of Greece.
 

Πλήρες Άρθρο »

Τελικά, ποιός φταίει;

Τελικά, ποιός φταίει;

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Τα γεγονότα των τελευταίων πέντε χρόνων έχουν περάσει από πάνω μας δίχως να αφήσουν ίχνος ενοχής σχεδόν σε κανένα. Σύσσωμος ο λαός έχει απόλυτα πεισθεί πως για όλα υπεύθυνοι είναι οι ανίκανοι πολιτικοί που αδιαφόρησαν για τις τύχες του κόσμου και με φαυλότητα έχτισαν το αδιέξοδο πελατειακό κράτος. Δεν δείχνει κανείς να σκέφτεται με τίνος τις πιέσεις οικοδομήθηκαν τα απαράδεκτα αυτά δίκτυα πατρωνίας, ποιανών τις ανάγκες εξυπηρετούν και με τι πλειοψηφικό ενθουσιασμό πάντα βραβεύονταν όσοι πρωτοστατούσαν σε όλες τις σχετικές πρωτοβουλίες. Χώρια από την κατάφωρη εγκατάλειψη όσων τολμούσαν να αντισταθούν στις σχετικές λαικές πιέσεις, οι πάντες παραβλέπουν πως το σχετικό φαύλο πελατειακό οικοδόμημα δεν υπήρξε προιόν της τελευταίας μόνο πενταετίας η δεκαετίας. Πάνω σε τέτοια υλικά οικοδομήθηκε η ‘δημοκρατική’ Ελλάδα, αυτές τις συμπεριφορές προσδοκούσαν από τους εκλεγμένους τους αντιπροσώπους οι ψηφοφόροι και από πάντα πάνω σε αυτό ακριβώς το υλικό ορθοποδούσαν πολιτικοί μηχανισμοί, κόμματα και προσωπικότητες.
Με τη σειρά τους οι πολιτικοί φορτώνουν ο ένας τις ευθύνες στις πλάτες των άλλων επιμένοντας για τα χάλια με τα οποία κάθε φορά η χώρα παραδόθηκε στα χέρια τους. Το εκπληκτικό είναι πως όλα αυτά τα χρόνια, ακόμα και τις δεκαετίες που είχαν μεσολαβήσει από την στροφή του περασμένου αιώνα – του 19ου – μέχρι και την μεταπολίτευση (λαμβάνοντας βέβαια υπ’ όψη την ιδιαιτερότητα κάθε εποχής) η κεντρική λογική και οι βασικές κατευθύνσεις των οικονομικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν ελάχιστα διαφέρουν μεταξύ τους. Κεντρικός άξονας υπήρξαν πάντοτε τα ‘μέτρα’ που έπαιρνε το κράτος για να μοιράσει παροχές. Με στόχο βέβαια σχεδόν πάντα τον στραγγαλισμό της ιδιωτικής οικονομίας, την προστασία των δημοσίων υπαλλήλων και το μεθοδικό πριόνισμα της ουσίας των όποιων φορολογικών επιβαρύνσεων.
Με αυτά και μ’ αυτά οι Ελληνες δεν πλήρωναν φόρους. Είχαν συνηθίσει να ζούν από το κράτος που δανειζόταν για να τους συντηρεί. Οι άτυχοι της εξίσωσης, πέραν κάποιων σοβαρών επιχειρηματιών, ήταν συνήθως οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα που δεν ήταν εύκολο να ξεφύγουν από την τσιμπίδα της εφορίας. Είχαν όμως κι εκείνοι τα δικά τους τυχερά’ όπως δεύτερες αφορολόγητες δουλειές, συγγενικά πρόσωπα στο δημόσιο, βαρέα κι ανθυγιεινά στην ασφάλιση, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις λόγω ζητημάτων (συχνά φανταστικών) υγείας κλπ. Δεν είναι τυχαίο πως κόμμα που να υποστηρίζει την μείωση των φόρων, την απελευθέρωση των αγορών και την αποστασιοποίηση του δημοσίου από οικονομικές δραστηριότητες ποτέ δεν πέρασε το κατώφλι της ελληνικής Βουλής.
Σε όλα αυτά βέβαια προστίθεται και το συνεχές χάιδεμα αυτιών των πολιτών από τις εκάστοτε, η και δυνάμει, εξουσίες που ουδέποτε τόλμησαν να επισημάνουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις των διαφόρων λαικών στρωμάτων. Οι αγρότες ήταν πάντα στο απυρόβλητο ανεξάρτητα σκανδάλων σε συνεταιρισμούς, προβλημάτων σε απατηλές καταγραφές αγροτικών επιδοτήσεων και επιμονή σε εξαιρέσεις φορολογικών επιβαρύνσεων. Το ίδιο ισχύει και για τις λαικές ετυμηγορίες που οδήγησαν σε εθνικά αδιέξοδα λόγω εμπάθειας και αδιαφορίας για την πραγματικότητα. Η καταψήφιση Βενιζέλου το 1920 είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Αλλά και το συνακόλουθο δημοψήφισμα, που επανέφερε τότε τον βασιλιά εξοργίζοντας τους συμμάχους και που οδήγησε στην εθνική τραγωδία, καθώς και η κατρακύλα στον λαικισμό και στο ξεκίνημα του εξωτερικού υπερδανεισμού το 1981, δεν πάει πολύ πίσω.
Αυτά που συμβαίνουν τελευταία δεν απέχουν πολύ από το συνηθισμένο ελληνικό μοτίβο. Η κυβέρνηση της ‘πρώτη φορά Αριστεράς’ απολαμβάνει ουσιαστικά ασυλίας οδηγώντας σε αδιέξοδα. Προωθεί, με σημαντική λαική στήριξη, αντιλήψεις και πολιτικές ταυτόσημες με εκείνες που μας οδήγησαν στην μέγγενη της οικονομικής κρίσης. Με δικαιολογία την έλλειψη κυβερνητικού παρελθόντος ταυτίζει τις πολιτικές του παρελθόντος – των οποίων τα αρνητικά (ιδίως στον οικονομικό τομέα) μόνιμα στήριζε και στα οποία υπερθεμάτιζε – με αρνητικά πρόσημα (λχ νεοφιλελεύθερα) και υπόσχεται το καινούργιο που στην πράξη είναι αναπαραγωγή του χειρότερου παλιού. Συνταιριάζουν όμως όσα υπόσχεται με τις προσδοκίες της κοινής γνώμης. Διέξοδος δηλ από τα αδιέξοδα δίχως κόπο, με νέες παροχές και με απασχόληση στο δημόσιο. Κοντολογής, επανασύσταση του πάρτυ της παρακμής και της κρίσης.
Οι πάντες σε όλη αυτή την πορεία κλείνουν τα μάτια. Αρνούνται να αναγνωρίσουν εμφατικά και δημόσια πως στα αδιέξοδα βρεθήκαμε λόγω μεγάλων παροχών του δημοσίου προς εργαζόμενους και συνταξιούχους. Από χρήματα δανεικά – που η ελληνική οικονομία δεν είχε κερδίσει ποτέ. Και που ουσιαστικά δεν τα άντεχε ο προυπολογισμός του κράτους. Η χρεωκοπία λοιπόν προήλθε από τον δημόσιο τομέα – που δανειζόταν για παροχές που του ήταν αδύνατον να ξεπληρώσει. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ, το 2010 από το σύνολο των δαπανών του δημοσίου το 75% πήγαινε σε μισθούς του δημόσιου τομέα και σε συντάξεις (“… a reduction of public sector wages and pension outlays —which are unavoidable given that those two elements alone constitute some 75 percent of total (non-interest) public spending in Greece” http://www.imf.org/external/np/sec/pr/2010/pr10176.htm). Ούτε λοιπόν η διαφθορά, ούτε και οι όποιες μίζες προκάλεσαν την πτώχευση. Αυτή υπήρξε αποτέλεσμα παροχών, πέραν των δυνατοτήτων της οικονομίας, για την εξασφάλιση της λαικής ευαρέσκειας και για την εξαγορά στην ουσία ψήφων σε εκλογές.
Ούτε βέβαια και ο ισχυρισμός πως το Μνημόνιο απέτυχε και οι ξένοι βέβαια φταίνε για την αποτυχία έχει βάση στην πραγματικότητα. Το πρόγραμμα διάσωσης δεν είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα διότι οι ελληνικές κυβερνήσεις κορόιδευαν. Και δεν το εφάρμοζαν, ενώ ψήφιζαν θεωρητικά τους σχετικούς νόμους, για να μην χαλάσουν τα κακώς κείμενα, για να μην δυσαρεστήσουν οργανωμένες ομάδες και να μην χάσουν οπαδούς και ψήφους. Απελευθερώθηκαν επαγγέλματα; Εγιναν εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις; Εξυγιάνθηκαν τα οικονομικά των ΔΕΚΟ και των νοσοκομείων; Και τόσα άλλα… Πως είναι δυνατόν να κατηγορείται ο γιατρός, όταν ο ασθενής αποφεύγει τα φάρμακα και την θεραπεία;
Στην περίπτωση νέας συμφωνίας η πορεία δεν θα αλλάξει. Η κυβέρνηση θα κατηγορηθεί πιθανότατα για προδοσία, ξεπούλημα τους δανειστές και συνθηκολόγηση με τον ‘νεοφιλελευθερισμό’ των αγορών. Η λύση για την χαιδεμένη κοινή γνώμη είναι πάντα απλή: οι ξένοι να χρηματοδοτούν δίχως απαιτήσεις την αποκατάσταση της δικής μας ευημερίας. Κάτι πλέον που θα υπόσχεται μόνο η άκρα δεξιά. Το μέλλον λοιπόν είναι δύσκολο να προβλεφθεί.
Πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε. Εμείς είμαστε πάντα αδικημένοι, ριγμένοι, αγανακτισμένοι…

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

 

The EU May Soon have Gazprom and Vladimir Putin Running on Fumes

May 01, 2015
William E. Pomeranz

Kennan Institute - Woodrow Wilson Center

For all of President Vladimir Putin’s rhetoric about Russian nationalism and economic self-reliance, he finds himself surprisingly constrained in his ability to respond to the European Commission’s action against Gazprom.
The European Commission’s decision to bring antitrust charges against the Russian energy giant sparked an immediate complaint from Russian Foreign Minister Sergei Lavrov. He loudly protested that the European Union was changing the rules in midstream. The European Union, however, was trying to send a different message to Russia: institutions matter, and Gazprom does not get a free pass around its rules.
The commission charged Gazprom with abusing its dominant market position and overcharging customers in several countries. As a state-owned firm with geo-strategic implications, Gazprom is no ordinary company. In addition, because the potential fines are significant — up to 10 percent of the company’s global revenues — these antitrust allegations cannot go unanswered.
Yet Putin will have to respond at a time when the country’s energy and economic options are limited. He also has to swallow the European Union’s reminder that even after Ukraine, Russia is not an international rule maker.
The commission’s “statement of objections” focused on Gazprom’s use of market partitioning, which demands that gas only be used in the purchasing country and prohibits its re-selling. Such territorial restrictions violate the European Union’s competition requirements, according to the commission, and have directly resulted in higher prices in five EU states — Bulgaria, Estonia, Latvia, Lithuania and Poland.
Russia insists, however, that because Gazprom is a state-owned enterprise, Europe’s competition rules should not apply. Instead, as a “strategic” company (as designated by the Russian government), the European Union and Russia should resolve these charges on an inter-governmental level — not through the normal regulatory process.
Gazprom’s designation as a strategic company has existed under Russian law for several years. The classification was created to make it more difficult for foreign investors to buy controlling interests in dozens of domestic Russian industries, including energy, technology and natural resources. Yet this term has no legal meaning outside Russia and is unlikely to persuade the commission to drop the charges.
It turns out that Gazprom has been seeking special status in Europe for years. To no avail. The EU Third Energy Package of 2009 calls for the separation of European energy suppliers and distributors. This requirement would undermine Gazprom’s business model for Europe. For the energy monolith does not want to share its pipelines with other companies. Moscow ultimately refused to ratify the energy charter treaty and, in 2014, filed a request for consultations at the World Trade Organization, but with no evident change in policy.
Judging by the European Union’s previous actions, the commission appears unwilling to grant any special exemption to Gazprom.
The charges against Gazprom confirm what has become increasingly apparent during the Ukraine crisis — Russia is far more integrated into the global economy than originally believed. These relationships can only be disentangled at a significant financial cost.
In reality, Putin’s options on the energy front are limited. He could, of course, threaten the European Union with gas cut-offs, as he has done in the past. But that would deprive Russia — and Gazprom — of crucial hard currency earnings at a time when Russia finds itself in dire financial straits. Gazprom’s net profits are already down 70 percent this year. With Russia facing major budget deficits and domestic workers grumbling about not being paid, Putin can’t afford to lose even more money.
Putin could also pursue alternative markets for Russia’s gas. Much fanfare accompanied the $400 billion Russia-China gas supply deal in May 2014. The ultimate profitability of this agreement, however, remains in doubt, primarily because the parties failed to divulge any price terms.
The pipeline’s construction is years away from completion in any case, and there are already suggestions that, due to inflation and the decline in the ruble, significant cost overruns will occur. In the near-term, China cannot replace Europe as the major energy market for Russian gas.
Similar constraints exist in the financial markets. Putin, for example, wants to encourage Russian individuals and companies that have their money located in offshore accounts, to return it to Russia under a proposed amnesty. Such a repatriation of funds — without proper checks of the non-criminal origins of the money — runs afoul of the Financial Action Task Force anti-money-laundering recommendations. Russia does not want to be identified as a non-compliant jurisdiction by the task force, though, so the amnesty remains in draft form. And the Russian money stays overseas.
The lesson is clear. Russia is an integral part of the global energy and financial markets. Until such time that Putin can persuade other countries that Russia has a better rules-based system, he will have to abide by the present one.
Integration, it must be stressed, should not be equated with deterrence. As Putin has shown throughout the Ukrainian crisis, he is willing to act in open defiance of international norms no matter what the economic consequences. Putin’s primary leverage remains his control over the level of violence in Ukraine — the world listens when fighting is threatened or ongoing.
Putin cannot truly triumph, however, until he gets to re-write the rules of the game — whether on security, energy, trade or finance. Otherwise, he constantly will have to react to prevailing laws that Russia had no role in drafting.
The European Commission has reminded Putin that such a victory is a long way off.
The opinions expressed here are solely those of the author.
This article was originally published in Reuters.

 

IT IS SO OBVIOUSLY A SET UP

Alexis Tsipras, the Greek PM, has rejected the creditors' latest proposal as 'absurd' (FT, June 5, 2015) but he nevertheless insisted that an agreement is imminent!! It is without doubt a flamboyant public relations maneuver without any similar precedent. Due to the fact that the militant left wing Greek government would have been unable to pass any negotiated agreement through its Marxist rank and file, a settlement 'under duress' was discovered.

What the two parties have agreed on has been named 'proposal of the Greek government' while the creditors have put forward a preposterously unpopular set of measures. Mr Tsipras would then proudly dismiss the creditors' ideas while eventually 'forcing' them to come to terms with his goverment' s demands. At the end everybody will be happy. An agreement would have been negotiated, Mrs Merkel would have saved the integrity of the euro while the militant leftist Greek government could claim victory over the 'absurd' demands of the capitalists.

The fact that the final settlement would mean further hardship for the suffering Greek people, by means of unbearable taxation, heavy state regulation of market procedures and an assault on private property, would pass almost unnoticed!!

 

ΣΥΜΦΩΝΙΑ - ΠΟΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ;

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Προ εβδομάδος η κυβέρνηση διαβεβαίωνε πως η συμφωνία βρικόταν στη διαδικασία της καθαρογράφησης. Τώρα μάθαμε πως μόλις στάlθηκε η ελληνική πρόταση!! Κάποιος δουλεύει κάποιον. Κι όλοι μαζί, όλους μας. Τέτοιες όμως ηγεσίες θέλουμε, τέτοιες μας αξίζουν, και τέτοιες εκλέγουμε. Μετά το επικείμενο μπάχαλο της όποιας τελικής συμφωνίας θα πάμε πιθανότατα και σε εκλογές. Για να αποφασίουν οι έλληνες τι ακριβώς; Οτι θα βάλουν τιμωρία την Ευρώπη και τους δανειστές;

Η εμένα κάτι μου διαφεύγει η έχει ολόκληρη η ελληνική κοινωνία πάθει παράκρουση. Προσπαθούμε να κάνουμε κουμάντο σε κάποιων άλλων τα χρήματα. Φωναζουμε, απειλούμε και καταγγέλουμε τους δανειστές για το πως θα χειρισθούν τις τύχες των δικών τους χρημάτων; Για τι πράγμα ακριβώς τους κατηγορούμε πως μας εκβιάζουν; Πως δεν μας δίνουν τα δικά τους χρήματα για να κάνουμε με αυτά ό,τι θέλουμε; Πιθανότατα εγώ δεν καταλαβαίνω, αλλά μαζί μου και ολόκληρος ο υπόλοιπος κόσμος.

Στην Ελλάδα όμως, κατόπιν από όλα αυτά, αν η κυβέρνηση καταφύγει σε εκλογές λόγω απαράδεκτης συμφωνίας θα κερδίσει με ένα άνετο 40-45% !! Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει τι γίνεται;

 

ΟΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ

Ο φανατισμός των πιστών του κλίματος αρχίζει να ξεπερνά την λογική. Μιά ματιά στα δελτία ειδήσεων αρκεί για να εξηγήσει τα πάντα. Ενώ ένας από τους πιό άγριους χειμώνες της δεκαετίας δεν έχει ακόμη τελειώσει, ρεπορτάζ για αφόρητα κύματα ζέστης - λόγω ανθρώπινης παρέμβασης στο κλίμα πάντα - έχουν αρχίσει να μας κατακλύζουν!! Αυτό που έγινε προ ημερών δεν έχει προηγούμενο. Ενώ τα μισά δελτία ειδήσεων περιέγραφαν απίστευτες πλημμύρες, χιόνια και χαλάζι μέσα στο Μάιο (!), την ίδια ώρα η υπόλοιπη ειδησεογραφία είχε σχέση με το αφόρητο κύμα ζέστης που υποτίθεται πως έπνιγε την χώρα!! Μαγική εικόνα δηλαδή. Η πνιγόμαστε και κρυώνουμε η ζεσταινόμαστε!! Και τα δύο μαζί δεν μπορεί να συμβαίνουν !! Εκτός κι αν είσαι φανατικός του κλίματος και οπαδός της προοδευτικής - λεγόμενης - διανόησης...

 

Δικτατορία της αναδιανομής!
Του Άγη Βερούτη
Capital.gr – 28-5-2015

Οι σημερινές συνθήκες που έφεραν την Ελλάδα στα μνημόνια, και συνεχίζουν να την κρατούν μέσα σε αυτά και την ύφεση, έχουν ως κινητήρα την αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου, όπου 3.000.000 συνταξιούχοι και 1.000.000 υπάλληλοι του στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα, ζουν από το προϊόν της εργασίας και της δήμευσης του πλούτου της παραγωγικής οικονομίας. Αυτοί βγάζουν κυβερνήσεις.

Το να αποκαλεί, λοιπόν, κάποιος θολωμένος την σημερινή Ελληνική οικονομία νεο-φιλελεύθερη, είναι στο ίδιο πνεύμα όπως ονομάστηκε ο αγριότερος και πιο φουρτουνιασμένος ωκεανός του πλανήτη μας “Ειρηνικός”! Είναι σαν να ονομάζεις κάθε Αριστερό, “Σταλινιστή”, αλλά εκείνος πάραυτα να εφαρμόζει φιλελεύθερες πρακτικές...

Ζούμε τη δικτατορία της αναδιανομής!
Ζούμε στη χώρα που βρίσκεται στην 130η θέση οικονομικής ελευθερίας παγκοσμίως από 178 χώρες!

Με φόρους Σουηδίας, υπηρεσίες Ζιμπάμπουε, και μέγεθος δημοσίου τομέα Δανίας!

Στη χώρα όπου 1.000.000 προνομιούχοι πρόωροι συνταξιούχοι και αργόμισθοι του δημοσίου (δεν είναι όλοι αργόμισθοι!), παρασιτούν από τα χρήματα του ΦΠΑ της τυρόπιτας των 1.500.000 ανέργων οι οποίοι δεν παίρνουν κανένα επίδομα ανεργίας, και που τους πείθουν κιόλας ότι αυτή η κατάσταση πρέπει να συνεχίσει! Εσαεί!

 

CELEBRATING FREE TRADE - BUT FOR THE WRONG REASONS !!

President Obama is fighting hard for free trade. HOWEVER, WITH THE WRONG ARGUMENTS. It has to be noted that all five of the benefits that the american administration’s website ascribes to freer trade are beside the point. Each of the “5 ways that trade is linked to our economic strength” highlights ways that freer trade helps American producers. The list contains not even a hint of the chief and overwhelming economic justification for freer trade – namely, the greater access to lower-priced goods and services that freer trade brings to consumers.

By ignoring the immense benefits to American consumers of having access to a larger variety of lower-priced imports – by instead promising only that freer trade will increase American producers’ profits, wages, and exports – the US government distorts and, hence, imperils for the long-run the case for free trade.
Celebrating free trade for the benefits it yields, not to consumers, but to producers is akin to celebrating new life-saving medical breakthroughs for the benefits they yield, not to patients, but to physicians and big pharma. It misses the point completely.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΟΛΠΑ, ΚΟΛΠΑ, ΚΟΛΠΑ

ΚΟΛΠΑ, ΚΟΛΠΑ, ΚΟΛΠΑ

 

Απαράδεκτη θεώρησε ο Πρωθυπουργός την πρόταση των δανειστών για την ολοκλήρωση της επικείμενης συμφωνίας. Παράλληλα όμως μας διαβεβαίωσε πως βρισκόμαστε στα πρόθυρα της τελικής επισημοποίησής της! Όπως πριν εβδομάδος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τόνιζε πως η συμφωνία καθαρογραφόταν. Και μόλις προχθές πληροφορηθήκαμε πως τότε δόθηκαν στους δανειστές οι ελληνικές προτάσεις. Την ίδια ημέρα περίπου που οι «θεσμοί» μας έδιναν το δικό τους ‘απαράδεκτο’ κείμενο. Αν κάποιος μπορεί να βγάλει κάποια άκρη από όλα αυτά δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε ένα μόνο λογικό συμπέρασμα.. Πως κάποιοι, δηλαδή, μας δουλεύουν χοντρά. Πως εξηγείται διαφορετικά να παρουσιάζεται ένα σκηνικό απόλυτης ρήξης και την ίδια ώρα να υπάρχει η διαβεβαίωση πως όλα πάνε καλά και πως η συμφωνία είναι σχεδόν έτοιμη;
Κόλπα λοιπόν και πάλι κόλπα, με αποκλειστικό στόχο να περάσει η περίπου έτοιμη συμφωνία από τις συμπληγάδες της ελληνικής κοινής γνώμης και τον γυμνασιακού επιπέδου Μαρξισμό που κυριαρχεί στις τάξεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Η κατασκευή συνθηκών ‘καταναγκαστικού συμβιβασμού’ επελέγη σαν η καλύτερη λύση.  Η συμφωνία, που προφανέστατα έχει περίπου συνομολογηθεί, παρουσιάζεται σαν τελική συμβιβαστική πρόταση της ελληνικής πλευράς. Σχεδόν ταυτόχρονα με το ‘έξαλλα απαράδεκτο’ τελευταίο πακέτο των δανειστών. Μπροστά στις υπερβολές των ιδεών των ‘θεσμών’ η σκληρότατη δέσμη μέτρων της ελληνικής πλευράς – που θα σήκωνε θύελλα αντιδράσεων αν εμφανιζόταν δημόσια σαν τελικό προιόν της διαπραγμάτευσης – θα μπορούσε να φανεί σαν επιτυχία. Διότι θα έδειχνε πως υποχρέωσε τους δανειστές σε υποχώρηση όταν εκείνοι θα εγκαταλείψουν τις ακρότητες των δικών τους προτάσεων για να ‘συμβιβασθούν’ με τις ιδέες της ελληνικής πλευράς.  Με τις οποίες βέβαια ήταν από την αρχή σύμφωνοι… 
Με διάφορα κόλπα λοιπόν η συμφωνία θα συνομολογηθεί. Και ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ θα εγκαταλείψει ανώδυνα τις προεκλογικές του υποσχέσεις αποδεχόμενος άγριες καιταλιστικές λογικές και τρομερές φοροεπιδρομές, έχοντας σταθερά και εν ειρήνη στο πλάι του και την πιό μαχητική ‘επαναστατική’ του πτέρυγα. Αυτός ομως που θα υποφέρει βέβαια θα είναι ο Ελληνας φορολογούμενος που στο όνομα της προστασίας ενός αναποτελεσματικού, βολεμένου και φαύλου δημόσιου τομέα θα υποστεί ένα καινούργιο καταιγισμό φόρων, αυταρχικών κρατικών παρεμβάσεων στην καθημερινή του ζωή κι ένα παντοδύναμο υφεσιακό κι αυταρχικό κράτος που θα συντρίψει ότι του έχει απομείνει από δικαιώματα ιδιοκτησίας και ελεύθερης οικονομικής δραστηριότητας.
Επιστέγασμα βέβαια της σχετικής παράνοιας είναι η εμφάνιση της ηγεσίας της αντιπολίτευσης σαν εχθρού δήθεν της βαριάς φορολογίας και σαν υπερασπιστή της μεσαίας τάξης !! Ο ΕΝΦΙΑ, ο Στουρνάρας και το 1,3 εκ ανέργων στον ιδιωτικό τομέα φαίνεται να ξεχάσθηκαν. Όχι από τον κόσμο βέβαια. Αλλά από τους πολιτικούς ηγέτες του πλέον αντι-φιλελεύθερου, υποτιθέμενα φιλελεύθερου, κόμματος της χώρας. Δεν την υποχρέωσε ‘η ανάγκη’ να επιβάλει τέτοιους φόρους. Αλλά η βαθιά της πίστη στον κρατισμό και στην απέχθεια κάθε ιδέας μείωσης του δημόσιου τομέα. Πίστη δηλ. στην αύξηση των εσόδων. Μέσω φόρων βέβαια. Κι όχι η προσπάθεια πραγματικής μείωσης δαπανών. Η παρουσία της ΝΔ στο πολιτικό σκηνικό προσφέρει χώρο ζωτικών ελιγμών στην κυβέρνηση που της επιτρέπει με διάφορα κόλπα να κάνει το άσπρο κόκκινο και να περάσει εύκολα τις συμπληγάδες   των δικών της πολιτικών άκρων.

Πλήρες Άρθρο »