ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

 

Πολλά πράγματα είναι απόλυτα πιστευτά ενώ δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Είναι συνηθισμένο να κατηγορούνται οι Τράπεζες για τα τρέχοντα οικονομικά αδιέξοδα. Παρά την αποδειγμένη πραγματικότητα πως μοναχά στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν οι Τράπεζες αλλά το κράτος, χιλιάδες επιμένουν στην βεβαιότητα πως όλοι δουλεύουν για τις Τράπεζες. Με αφορμή την ανακεφαλαιοποίησή τους πολλοί επιμένουν πως το πρόβλημα βρίσκεται στην δική τους αδυναμία. Εν τούτοις επιμένουν να αγνοούν πως οι δυσκολίες των Τραπεζών ακολούθησαν τα αδιέξοδα του δημόσιου τομέα. Για τον απλούστατο λόγο πως το κράτος είχε επιβάλει στο ελληνικό Τραπεζικό σύστημα την αγορά δημοσίων ομολόγων που ουδείς εχέφρων επενδυτής – πολύ περισσότερο αν ήταν Τραπεζίτης – δεν θα επέλεγε να κάνει με την ελεύθερη βούλησή του. Ακόμη και τώρα, όταν και τα ταμεία διστάζουν να τοποθετήσουν τα αποθετικά τους σε κρατικούς τίτλους, η κυβέρνηση διεκδικεί την άδεια της ΚΕΤ για τη έκδοση εντόκων γραμματίων του δημοσίου που θα υποχρεωθούν να αγοράσουν βέβαια οι Τράπεζες. Παράδειγμα η πρόσφατη δήλωση Υπουργού πως κάποια Τράπεζα όφειλε να χρηματοδοτήσει την χρεοκοπημένη κρατική εταιρία ζάχαρης λόγω σχετικής κρατικής εντολής!! Με την μέθοδο αυτή οι τραπεζικοί φορείς οδηγούνται σε καινούργια ενδεχόμενα αδιέξοδα – και πολλοί φωνάζουν επειδή το κράτος θα υποχρεωθεί σε μια τέτοια περίπτωση να τους «διασώσει» για να εξασφαλίσει την ηρεμία της οικονομίας!!

Άλλο σοβαρότατο ζήτημα παρανόησης είναι η λεγόμενη αποτυχία του μνημονίου και οι φορολογικές επιδρομές που αυτό, υποτίθεται, πως επέβαλε. Για να αποτύχει όμως κάτι θα έπρεπε πρώτα να εφαρμοσθεί. Ελάχιστες διαθρωτικές αλλαγές έχουν μέχρι τώρα υλοποιηθεί ενώ πολλές από αυτές που αποφασίσθηκαν αργότερα, με διατάγματα και αποφάσεις, ματαιώθηκαν. Είναι σαν ο γιατρός να συνιστά συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή κι ο ασθενής να την αγνοεί, κατηγορώντας όμως την ίδια ώρα τον γιατρό για την αποτυχία …της θεραπείας!! Ποιές ιδιωτικοποιήσεις έγιναν, ποια επαγγέλματα ελευθερώθηκαν, σε ποιες ΔΕΚΟ έγιναν ουσιαστικές μισθολογικές περικοπές, σε ποια νοσοκομεία προωθήθηκαν εξορθολογιστικές μεταρρυθμίσεις, πόσα ταμεία ενοποιήθηκαν, πόσες πρόωρες συντάξεις καταργήθηκαν και τόσα άλλα. Το κυριότερο από όλα είναι πως γίνεται μάχη για την διάσωση του δημόσιου τομέα και των διακλαδώσεών του – μέσω καταστροφής της ιδιωτικής οικονομίας και της αγοράς, δίχως να καταργούνται φορείς και διάφορες δημόσιες οντότητες που στην πράξη είναι άχρηστες για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ακόμα και ο Οργανισμός για την Κωπαίδα, που έχει αποξηρανθεί εδώ και 150 χρόνια, διατηρείται στην ζωή. Ζητάω από 20ετίας την κατάργησή του. Η σχετική πρόσφατη απόφαση όμως και πάλι ανατράπηκε… Το ελληνικό δημόσιο δεν πεθαίνει ποτέ...

Το περισσότερο εξωφρενικό όμως επιχείρημα είναι η καταγγελία των δανειστών πως μας προκαλούν ασφυξία επειδή αρνούνται να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες μας. Ενώ είχαμε δηλώσει πως δεν χρειαζόμαστε πλέον τα δανεικά τους κι ενώ δεν παρέχουμε εγγυήσεις για την αποπληρωμή τους συμπεριφερόμαστε σαν να υπάρχει από όλους τους άλλου υποχρέωση να μας συντηρούν. Από πουθενά δεν προκύπτει, είτε εγγράφως είτε έμμεσα από διακηρύξεις και δηλώσεις, δέσμευση των εταίρων να συντηρούν και να καλύπτουν τις όποιες δικές μας ανάγκες. ΟΙ φόροι και οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις δεν αποτελούσαν αρχικές προτροπές των δανειστών. Αυτοί απαιτούσαν, και απαιτούν, συγκεκριμένο ύψος δαπανών και ελλειμμάτων. Η επίτευξή τους ήταν πάντα αντικείμενο επεμβάσεων των ελληνικών κυβερνήσεων. Σε απουσία σχετικών ελληνικών κυβερνητικών προτάσεων υπήρξαν τελικά προτροπές των δανειστών (της τρόικας).

Είναι φανερό πως στην ελληνική πλευρά επικρατούσε, αλλά και συνεχίζει να επικρατεί, σύγχυση. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως δεν υπάρχει σχεδιασμός και προγραμματισμός. Τα πάντα εξαρτώνται από τις διακυμάνσεις της κοινής γνώμης και τις ευφάνταστες εμπνεύσεις Υπουργών, πολιτικών στελεχών και κομματικών συμβούλων. Το μοναδικό ευδιάκριτο πλάνο είναι πως σημερινή κυβερνητική επιθυμία είναι η παραμονή στην ευρωζώνη. Δεν είναι όμως σε θέση να εξασφαλίσει χρηματοδότηση πέραν των τριών δανειστών («θεσμών», τώρα). Τα περί Ρωσίας, Κίνας, ΗΠΑ και Ιράν δεν στέκονται σε σοβαρή αξιολόγηση. Δίχως όμως εξωτερική ενίσχυση δεν υπάρχει δυνατότητα επιβίωσης. Τι μέλλει γενέσθαι; Μου είναι αδύνατον να προβλέψω…Με μύθους όμως δεν τρέφεται μια χώρα κι’ ένας λαός…

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΦΡΗΝΤΜΑΝ, Ο ΧΑΥΕΚ ΚΑΙ ΤΟ «ΕΠΑΧΘΕΣ» ΧΡΕΟΣ

Ο ΦΡΗΝΤΜΑΝ, Ο ΧΑΥΕΚ ΚΑΙ ΤΟ «ΕΠΑΧΘΕΣ» ΧΡΕΟΣ

 


Πολύς κόσμος πιστεύει ανυπόστατα πράγματα και μάλιστα επιμένει πως αποτελούν αυταπόδεικτα θέσφατα. Πρόσφατα σημείωσα πως το βιβλίο του Μίλτον Φρήντμαν «Καπιταλισμός και Ελευθερία» εκδόθηκε στα ελληνικά κάπου πενήντα χρόνια μετά την αρχική του δημοσίευση και κάτω από την απόλυτη σιωπή όλων των ντόπιων μέσων ενημέρωσης. Πολλοί σχολίασαν πως αυτό ήταν φυσικό μια και το βιβλίο αυτό εκτιμήθηκε μοναχά από τον …Πινοσέτ (!) και οι απόψεις που αντανακλά έχουν περάσει στο περιθώριο της ιστορίας. Πέρα από την προφανή ανοησία αυτών των ισχυρισμών (δεν υπάρχει λ.x. αριστερούλης σ’ αυτό τον τόπο που να μην επιμένει πως τα όποια λαικά κινήματα δίνουν σήμερα αγώνες επιβίωσης εναντίον του πανίσχυρου νεοφιλελευθερισμού – πως γίνεται λοιπόν ταυτόχρονα οι μέντορες του σχετικού κινήματος, – Φρήντμαν και Χάυεκ – να έχουν περάσει στα αζήτητα της ιστορίας;) είναι αδιανόητο να χτίζονται ιδεολογίες και κινήματα εναντίον ενός φαινομένου που καθ’ ολοκληρία αγνοούν. Εφ όσον τα σχετικά βιβλία παραμένουν άγνωστα πως τόσοι στρατεύονται εναντίον των απόψεων που αυτά εκφράζουν; Και παράλληλα θαυμάζουν όσους τις αντιπαλεύουν (λ.χ. Νάομι Κλάιν), συνειδητά διαστρεβλώνοντάς τες.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με το περίφημο «επαχθές χρέος» που φορτώθηκε υποτίθεται άδικα στις πλάτες μας από το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και τους «άτιμους» δανειστές. Ευτυχώς που η Βουλή αποφάσισε να το διερευνήσει και να καταμερίσει τις σχετικές ευθύνες. Αν υποθέσουμε πως η σχετική δουλειά θα γίνει με σοβαρότητα και η έρευνα θα είναι ενδελεχής και με βάση τα διεθνώς αποδεκτά στάνταρντς τα αποτελέσματα θα είναι σίγουρα διασκεδαστικά. Θα πρέπει κατ΄ αρχήν να ερωτηθεί ο Γάλλος ειδικός που έχει κληθεί να μετέχει στην σχετική επιτροπή τι ακριβώς διαπίστωσε από την έρευνα που έκανε στον Ισημερινό. Εκεί βεβαιώθηκε επαχθές χρέος που ανταποκρίνεται στον σχετικό όρο του διεθνούς δικαίου. Γιατί δαπανήθηκαν δις. ώστε να γίνουν αγορές μέσων που χρησιμοποιήθηκαν (από την στρατιωτική δικτατορία της χώρας εκείνης) για την καταπίεση και την περιθωριοποίηση του λαού.

Ουσιαστικά «επαχθές» θεωρείται ένα χρέος που δημιουργείται από δικτατορίες ώστε να εξασφαλίσουν τα μέσα καταπίεσης των λαικών στρωμάτων, για την εξασφάλιση της πολιτικής τους υποταγής μέσω βασανισμών και διώξεων. Θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να διαπιστώσει κάποιος πως μπορεί να ονομασθεί επαχθές ένα χρέος που δημιουργήθηκε, όπως στην Ελλάδα, σε καθεστώς πλήρους δημοκρατίας με δαπάνες δισεκατομμυρίων για μισθούς, συντάξεις , επιδοτήσεις και δημιουργία εκατοντάδων φορέων με σκοπό τον διορισμό ανθρώπων και εξασφάλιση ικανοποιητικών αμοιβών. Θα ερευνηθεί λ.χ. το ύψος της διαχρονικής συνεισφοράς του Προυπολογισμού στο ασφαλιστικό σύστημα, ώστε το 2009 η χώρα να έχει μεγαλύτερο κατά 75 δις ευρώ χρέος από το κανονικό; Θα ελεγχθεί τι στοίχησε ακριβώς η απόρριψη των προτάσεων Γιαννίτση και ποίοι πρωτοστάτησαν σε αυτό;

Πολλοί, ακόμη και σήμερα, δεν δείχνουν να είναι έτοιμοι να συγκρατήσουν την αύξησή του χρέους. Όπως σωστά επεσήμανε ο Π. Μανδραβέλης στην Καθημερινή (17-3-2015): «(Πολλοί σήμερα) χουβαρντάδες της προόδου ψέγουν την Κεντρική Ευρωπαική Τράπεζα που προστατεύει τα λεφτά των καταθετών … από διάφορους Υπουργούς που ασκούν την γνωστή πελατειακή πολιτική με τα λεφτά των άλλων». Είχαμε δηλώσει λίγο μετά τις εκλογές πως δεν θα ζητήσουμε καινούργια δανεικά. Και τώρα μιλάμε για χρηματοδοτική ασφυξία γιατί μας λείπουν τα λεφτά της Κεντρικής Ευρωπαικής Τράπεζας, τα υπόλοιπα της δόσης του Μνημονίου και η έκδοση και άλλων έντοκων του Δημοσίου. Όλα αυτά, με διάφορους τρόπους, δανεικά είναι βέβαια που αυξάνουν το χρέος. Θα γίνει και γι’ αυτά έρευνα;
Αυτό που αδυνατούν να καταλάβουν οι εγκέφαλοι του αριστερόστροφου λαικισμού είναι πως στην Ελλάδα, σε αντίθεση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, χρεοκόπησε το κράτος – και όχι οι Τράπεζες. Διότι ξόδευε σε παροχές πολύ περισσότερα από όσα μπορούσε να εισπράξει. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ το 2010 από το σύνολο των δαπανών του δημοσίου το 75% πήγαινε σε μισθούς του δημόσιου τομέα και σε συντάξεις (“… a reduction of public sector wages and pension outlays —which are unavoidable given that those two elements alone constitute some 75 percent of total (non-interest) public spending in Greece” http://www.imf.org/external/np/sec/pr/2010/pr10176.htm). Ούτε λοιπόν η διαφθορά, ούτε και οι όποιες μίζες προκάλεσαν την πτώχευση. Αυτή υπήρξε αποτέλεσμα παροχών, πέραν των δυνατοτήτων της οικονομίας, για την εξασφάλιση της λαικής ευαρέσκειας και για την εξαγορά στην ουσία ψήφων σε εκλογές. Και τώρα τιμωρείται ο ιδιωτικός τομέας, συνθλίβεται η αγορά και μένουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι άνεργοι για να διασωθούν – σε πνεύμα «εξισωτικής δικαιοσύνης» πάντα – οι βολεμένοι του δημοσίου και πολλοί άχρηστοι φορείς του.

Θα έχει πολύ γούστο αν η έρευνα για την διερεύνηση του ελληνικού χρέους καταλήξει να δικαιώσει την περίφημη ρήση του Θόδωρου Πάγκαλου, πως δηλ. «Μαζί τα Φάγαμε»!! Στον δημόσιο τομέα κυρίως.
Σχολιογράφος της ιστοσελίδας σας αναφέρθηκε με απαξίωση στο πρόσωπό μου σχετικά με την πορεία μου στην ελληνική πολιτική ζωή. Δικαίωμά του. Και χαρά μου βέβαια που άτομα με τις δικές του αντιλήψεις υποβαθμίζουν την όποια πολιτική μου παρουσία. Θα με ενοχλούσε το αντίθετο. Το καταθλιπτικό είναι πως κάποιοι άνθρωποι αντιτίθενται σε απόψεις και ζητήματα που δεν κατανοούν και δεν έχουν παρακολουθήσει η διαβάσει. Αποτελεί προπαγάνδα υπέρ της δυστυχίας των πολιτών, σύμφωνα με την παρανοική του άποψη, η διαπίστωση πως οι ώρες εργασίας, κυρίως στον δημόσιο τομέα, δεν συνδέονται υποχρεωτικά με την απόδοση του όποιου εργαζόμενου? Μπορεί κάποιοι να χτυπάνε κάρτα στις 8 το πρωί και να φεύγουν στις 2 το μεσημέρι. Τι κάνουν ακριβώς τις ενδιάμεσες ώρες είναι το ζητούμενο. Η εμπειρία όλων μας από τα γκισέ δημοσίων υπηρεσιών δίνει απάντηση στην σχετική απορία. Για την διάσωση όμως όλων αυτών μπήκε η χώρα στον κυκεώνα των μνημονίων που οδήγησε στην διάλυση της ιδιωτικής οικονομίας και σε δεκάδες χιλιάδες ανέργων στον ιδιωτικό τομέα. Εκεί ακριβώς δηλ που οι ώρες απασχόλησης συνδυάζονται με πραγματική και σκληρή εργασία. Την διάκριση αυτή, που στο κείμενό μου είναι αρκετά σαφής, παραγνωρίζει ο κριτής των πάντων σχολιαστής.

Οσο για την διάσωση των ευρωπαικών τραπεζών μέσω της χρονοτριβής του μνημονίου ήμουνα ο μόνος που επέμενα να προειδοποιώ – από την συχνότητα του FLASH μάλιστα - όταν, παρά το γεγονός πως δεν εφαρμόζαμε τους όρους της τρόικας, μας εκταμίευαν τις δόσεις. Όχι μόνο αγνοούσαν οι πάντες τις τότε προειδοποιήσεις μου, αλλά τα ομόλογα που είχαν οι δυτικοευρωπαικές τράπεζες στα χέρια τους κατέληξαν στα χαρτοφυλάκια Κυπριακών Τραπεζών (!). Οι τώρα ανανήψαντες αγανακτισμένοι τηρούσαν τότε σιγή ιχθύος φέρνοντας με την ψήφο τους στην Βουλή και στην κυβέρνηση παρατάξεις που δεν είχαν πάρει μυρουδιά για τα συμβαίνοντα. Αυτό βέβαια συνιστά επιβεβαίωση πολιτικής αφέλειας που προσεγγίζει στα όρια της προσωπικής βλακείας.

Τώρα βέβαια εξακοντίζουν κατηγορίες κατά των πάντων. Προφανώς ο καθρέπτης βρίσκεται μακριά από εκεί που βρίσκονται.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Η ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

 

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Ο θάνατος του Lee Kuan Yew, ιστορικού ηρέτη τηςε Σιγκαπούρης σημοτοσότησε το τελος μιάς σειράς μεγάλων ηγετών της ανθρωπότητας. Για τον άνθρωπο έχουν γραφτεί πολλά και πιθανά να υπάρχουν και διάφορες απόψεις για την πορεία και τις πολιτικές του πρακτικές. Λίγοι όμως μπορούν να διαφωνίσουν για τα επιτεύγματα της πολιτικής στον τομέα της ανάπτυξης της χώρας του. Οι δε ιδέες του πάντα προκαλούσαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Οποτε ο Lee Kuan Yew αποφάσιζε να μιλήσει Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί, Διπλωμάτες, και κορυφαία διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων άκουγαν με προσοχή. Πόσοι μπορούν να διεκδικήσουν στον κόσμο όλο την απόλυτη προσοχή παρόμοιων ακροατηρίων; Ο Lee, που υπήρξε ο ιδρυτής της σύγχρονης Σιγκαπούρης και Πρωθυπουργός της για πάνω από τριάντα χρόνια, αποτελούσε, μέχρι τον πρόσφατο θάνατό του, μια από τις ελάχιστες διεθνείς προσωπικότητες των οποίων το κύρος παρέμενε αμείωτο και των οποίων οι απόψεις αντιμετωπίζονται με απόλυτο σεβασμό. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από αδύναμες ηγεσίες και από πολιτικούς που υποκύπτουν στα κελεύσματα του φτηνού λαικισμού ο Lee εξακολουθούσε να εκφράζει τις ιδιότητες ενός ηγέτη που άνοιγε δρόμους για το μέλλον – για την χώρα του αλλά και για τον κόσμο.

Σε ένα πρόσφατο μικρό βιβλίο (Lee Kuan Yew: The Grand Master's Insights on China, the United States, and the World. MIT Press 2013), που φέρει σαν τίτλο το όνομά του, εντυπωσιάζεται κανείς από το βάθος της ωριμότητάς του αλλά και την παγκόσμια διάσταση των απόψεών του. Εξακοντίζει σαν ασήμαντα σκουπίδια στο κενό της ανυποληψίας όλες εκείνες τις ηγεσίες που οδήγησαν την Δύση στο τέλμα της σημερινής οικονομικής παρακμής. Επισημαίνει τις κοντόθωρες επιδιώξεις εγκατάλειψης μιάς ορθολογικής οικονομικής πολιτικής στο βωμό της ικανοποίησης πρόσκαιρων οικονομικών ανταμοιβών με αποτέλεσμα την τελική χρεωκοπία και την επιβάρυνση των μελλοντικών γενεών. Επειδή οι φόροι, επιμένει, δεν μπορούσαν να συντηρήσουν ένα δημόσιο τομέα σπάταλο και ανοιχτοχέρη οι ηγεσίες της Δύσης κατέφυγαν στον δανεισμό. Που αναπόφευκτα όμως οδηγεί σε αδιέξοδα. Για να ευχαριστήσουν τους σημερινούς εκλογείς καταστρέφουν τους αυριανούς.

Την ίδια ώρα επιμένει πως και η Κίνα αξιολογεί την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ σαν εξαιρετικά χρήσιμη για τις δικές της προοπτικές μια και εξασφαλίζει την αναγκαία σταθερότητα που είναι απαραίτητη για την ομαλή της ανοδική πορεία. Η Κίνα δεν επιθυμεί ανταγωνισμό ούτε και αντιπαλότητα. Προσβλέπει σε συνεργασία. Μόνο έτσι σε 40-50 χρόνια πιθανότατα θα κατακτήσει την παγκόσμια κορυφή σε οικονομική και πιθανότατα πολιτική ισχύ. Περιγράφει την ανάγκη απορρόφησης ταλαντούχων αλλοεθνών για την πορεία ανάκαμψης μιάς χώρας μαζί με την απαραίτητη εξοικείωση με την αγγλική γλώσσα που επιτρέπει άμεση πρόσβαση στις τελευταίες κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας. Γι αυτό είναι μπροστά παγκόσμια και με διαφορά οι ΗΠΑ, έτσι πραγματοποιήθηκε το οικονομικό «θαύμα» της Σιγκαπούρης κι εκεί βρίσκονται οι ενδημικές αδυναμίες της Κίνας και της Ινδίας.

Οι ηγεσίες, σημειώνει ο Lee Kuan Yew, οφείλουν να συμπεριφέρονται με φροντίδα προς τον λαό τους επιμένοντας να επικρατεί η τάξη, η πειθαρχία καθώς και ο σεβασμός στις ιστορικές τους αξίες και παραδόσεις. Η δημοκρατία από μόνη της δεν εξασφαλίζει ανάπτυξη. Για τον στόχο αυτό μεγαλύτερη σημασία έχει η πειθαρχία παρά η δημοκρατία. Δεν μεταβιβάζονται κουλτούρες από την μιά πλευρά της γής στην άλλη. Για να πάς μπροστά οφείλεις να χτίσεις πάνω σε αυτό που υπήρχε πριν από εσένα. Οι αξίες ενός λαού έχουν κορυφαία σημασία για το μέλλον που μπορεί με επιτυχία να χτίσει.

Η επέκταση της γνώσης και η βελτίωση ατομικών ικανοτήτων των πολιτών αποτελούν θεμελιώδεις προυποθέσεις ώστε μια χώρα να βρεθεί σε δρόμο ανάκαμψης. Απορρόφηση ταλέντων που έρχονται από διάφορες περιοχές και εθνότητες δίνουν βάθος στο αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό που είναι απαραίτητο για κάθε προσπάθεια κατάκτησης κορυφαίων αναπτυξιακών στόχων. Οπως αναγκαία όμως είναι και η ενστάλαξη νοοτροπιών αναζήτησης καινούργιων μεθόδων δράσης, καινοτομιών και εγκατάλειψης του παλιού ακόμα και για το απλό εργατικό δυναμικό. Ο Lee εκτιμά πως χωρίς επιτεύγματα στη γνώση, στις επιστήμες και στην τεχνολογία το μέλλον είναι ιδιαίτερα σκοτεινό. Ο θρίαμβος θα έρθει μόνο μέσα από την ενσωμάτωση του καινούργιου.

Η ηγεσία, για τον εκλιπόντα Υπουργό Μέντορα της Σιγκαπούρης, οφείλει να διακρίνει και να αποδέχεται την διαφορετικότητα αλλά και να επιβραβεύει την ιδιαιτερότητα των ανθρώπων που έχουν τα προσόντα να προσεγγίζουν την τελειότητα. Ο ηγέτης πρέπει να θέτει στόχους και να επιδιώκει δίχως παλινωδίες την υλοποίησή τους. Δεν πρέπει να κάμπτεται από πρόσκαιρες θεωρήσεις πολιτικού κόστους. Οι δύσκολες επιλογές, κόντρα στις όποιες αντιδράσεις, πρέπει να υιοθετούνται στο ξεκίνημα μιάς θητείας. Ώστε κοντά στο τέλος της να έρχονται και τα όποια αρχικά θετικά αποτελέσματα. Εγκλημα είναι η προσπάθεια διατήρησης της όποιας δημοτικότητας στην αρχή και η ανταπόκριση στα προβλήματα αργότερα – που θα οδηγήσει σε απογοήτευση από τις, αναγκαστικά καθυστερημένες, δύσκολες και αντι-δημοφιλείς επιλογές.

Η επιδίωξη της ισότητας είναι φενάκη. Και σίγουρη συνταγή που οδηγεί στην καταστροφή. Τίποτα δεν είναι απόλυτα ίδιο με κάτι άλλο στη φύση. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους. Όπως εξηγεί ο Friedrich Hayek στο The Fatal Conceit: Errors of Socialism, κανένας πανίσχυρος εγκέφαλος δεν μπορεί να σχεδιάσει ένα σύστημα απόλυτης κοινωνικής δικαιοσύνης και να ανατρέψει αιώνες ιστορικής εξέλιξης η κοινωνικού Δαρβινισμού. Τίποτα δεν μπορεί να ταυτοποιήσει τον κόσμο και να τον διαμορφώσει σύμφωνα με κάποιο ιδεατό σχήμα. Ο κόσμος γίνεται πολυεπίπεδος, αλλάζει, υιοθετεί διαφορετικά σχήματα και πορείες. Η πολυποικιλότητα είναι πλούτος. Πρέπει να την φροντίζουμε, κι όχι να την πολεμάμε. Ο καθένας πρέπει να έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τις ιδέες και την ικανότητά του. Κανείς δεν επιτρέπεται όμως να εγκαταλείπεται στην απόλυτη καταστροφή, αν αποτύχει.

Ο ρόλος του φωτισμένου ηγέτη για το καλό του λαού του πρέπει να είναι αυτός του παραδείγματος, της επιμονής και της υπομονής. Πρέπει αυτός να δείχνει τον δρόμο, να χαράσσει την πορεία και να μένει αταλάντευτος μέχρι το τέλος. «Ο πολιτικός ηγέτης οφείλει να περιγράφει με ζωηρά χρώματα το όραμά του για το μέλλον του λαού, να μεταφράζει μετά το όραμα αυτό σε πολιτικές ώστε να πεισθεί ο λαός να το ακολουθήσει και τελικά να τους εμπνεύσει, έτσι ώστε να συμβάλουν με την στήριξη και τις κινητοποιήσεις τους στην εφαρμογή τους» επισημαίνει ο Lee (σελ. 114). Ο ρόλος μιάς κυβέρνησης είναι να παίρνει καθαρές αποφάσεις ώστε να υπάρχει σταθερότητα και σιγουριά στις υποθέσεις των πολιτών. Η Ανατολή, υποστηρίζει ο Lee, στηρίζεται στην αυτονομία και την υπευθυνότητα των πολιτών για τις συνέπειες των επιλογών τους. Στη Δύση σήμερα ισχύει το αντίστροφο. Οι κυβερνήσεις ζητούν λαική εντολή για να λύσουν όλα τα κοινωνικά προβλήματα. Και οδγηγούνται σε αδιέξοδα και καταστροφή.

Μιά κυβέρνηση οφείλει να απεξαρτηθεί από την φοβία της κάλπης. Οταν κυριαρχεί το δέος της όποιας μελλοντικής εκλογικής αναμέτρησης η κυβέρνηση είναι ήδη παραδομένη πριν αρχίσει καν να κυβερνά. Δεν χρειάζεται να είναι μιά ηγεσία δημοφιλής σε όλη την διάρκεια άσκησης της εξουσίας. Υπάρχουν ώρες, επιμένει ο Lee, που θα πρέπει να είναι απόλυτα αντιδημοφιλής. Αν στόχος είναι η δημοτικότητα, τότε η διακυβέρνηση θα είναι τραγικά αποτυχημένη. Οπως υποστήριξε σωστά ο Μακιαβέλλι, μεταξύ του να είναι κάποιος αγαπητός η να τον φοβούνται η επιλογή του φόβου προσδίδει βαρύτητα και σεβασμό. Η άποψη του πλήθους για τον ηγέτη κατά καιρούς, είναι εντελώς αδιάφορη. Εφ όσον αυτός πιστεύει πως οι επιλογές του είναι σωστές αγωνίζεται με πάθος για την εφαρμογή τους. Και πιστεύει πως θα έλθει έγκαιρα η ώρα της δικαίωσης και της λαικής αναγνώρισης.

Το κενλό που άφησε ο θάνατός του είναι δυναπλήρωτο. Οχι μόνο για την Ασία αλλά και για τον κόσμο όλο.

Πλήρες Άρθρο »

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ «ΕΠΑΧΘΟΥΣ» ΧΡΕΟΥΣ

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ «ΕΠΑΧΘΟΥΣ» ΧΡΕΟΥΣ

 

Ζούμε σε ένα κόσμο γενικής παράκρουσης. Οπου πολύς κόσμος πιστεύει ανυπόστατα πράγματα και μάλιστα επιμένει πως αποτελούν αυταπόδεικτα θέσφατα. Πρόσφατα σημείωσα πως το βιβλίο του Μίλτον Φρήντμαν «Καπιταλισμός και Ελευθερία» εκδόθηκε στα ελληνικά κάπου πενήντα χρόνια μετά την αρχική του δημοσίευση και κάτω από την απόλυτη σιωπή όλων των ντόπιων μέσων ενημέρωσης. Πολλοί σχολίασαν πως αυτό ήταν φυσικό μια και το βιβλίο αυτό εκτιμήθηκε μοναχά από τον …Πινοσέτ (!) και οι απόψεις που αντανακλά έχουν περάσει στο περιθώριο της ιστορίας. Πέρα από την προφανή ανοησία αυτών των ισχυρισμών (δεν υπάρχει λ.x. αριστερούλης σ’ αυτό τον τόπο που να μην επιμένει πως τα όποια λαικά κινήματα δίνουν σήμερα αγώνες επιβίωσης εναντίον του πανίσχυρου νεοφιλελευθερισμού – πως γίνεται λοιπόν ταυτόχρονα οι μέντορες του σχετικού κινήματος, – Φρήντμαν και Χάυεκ – να έχουν περάσει στα αζήτητα της ιστορίας;) είναι αδιανόητο να χτίζονται ιδεολογίες και κινήματα εναντίον ενός φαινομένου που καθ’ ολοκληρία αγνοούν. Εφ όσον τα σχετικά βιβλία παραμένουν άγνωστα πως τόσοι στρατεύονται εναντίον των απόψεων που αυτά εκφράζουν; Και παράλληλα θαυμάζουν όσους τις αντιπαλεύουν (λ.χ. Νάομι Κλάιν), συνειδητά διαστρεβλώνοντάς τες.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με το περίφημο «επαχθές χρέος» που φορτώθηκε υποτίθεται άδικα στις πλάτες μας από το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και τους «άτιμους» δανειστές. Ευτυχώς που η Βουλή αποφάσισε να το διερευνήσει και να καταμερίσει τις σχετικές ευθύνες. Αν υποθέσουμε πως η σχετική δουλειά θα γίνει με σοβαρότητα και η έρευνα θα είναι ενδελεχής και με βάση τα διεθνώς αποδεκτά στάνταρντς τα αποτελέσματα θα είναι σίγουρα διασκεδαστικά. Θα πρέπει κατ΄ αρχήν να ερωτηθεί ο Γάλλος ειδικός που έχει κληθεί να μετέχει στην σχετική επιτροπή τι ακριβώς διαπίστωσε από την έρευνα που έκανε στον Ισημερινό. Εκεί βεβαιώθηκε επαχθές χρέος που ανταποκρίνεται στον σχετικό όρο του διεθνούς δικαίου. Γιατί δαπανήθηκαν δις. ώστε να γίνουν αγορές μέσων που χρησιμοποιήθηκαν (από την στρατιωτική δικτατορία της χώρας εκείνης) για την καταπίεση και την περιθωριοποίηση του λαού.

Ουσιαστικά «επαχθές» θεωρείται ένα χρέος που δημιουργείται από δικτατορίες ώστε να εξασφαλίσουν τα μέσα καταπίεσης των λαικών στρωμάτων, για την εξασφάλιση της πολιτικής τους υποταγής μέσω βασανισμών και διώξεων. Θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να διαπιστώσει κάποιος πως μπορεί να ονομασθεί επαχθές ένα χρέος που δημιουργήθηκε, όπως στην Ελλάδα, σε καθεστώς πλήρους δημοκρατίας με δαπάνες δισεκατομμυρίων για μισθούς, συντάξεις , επιδοτήσεις και δημιουργία εκατοντάδων φορέων με σκοπό τον διορισμό ανθρώπων και εξασφάλιση ικανοποιητικών αμοιβών. Θα ερευνηθεί λ.χ. το ύψος της διαχρονικής συνεισφοράς του Προυπολογισμού στο ασφαλιστικό σύστημα, ώστε το 2009 η χώρα να έχει μεγαλύτερο κατά 75 δις ευρώ χρέος από το κανονικό; Θα ελεγχθεί τι στοίχησε ακριβώς η απόρριψη των προτάσεων Γιαννίτση και ποίοι πρωτοστάτησαν σε αυτό;

Πολλοί, ακόμη και σήμερα, δεν δείχνουν να είναι έτοιμοι να συγκρατήσουν την αύξησή του χρέους. Όπως σωστά επεσήμανε ο Π. Μανδραβέλης στην Καθημερινή (17-3-2015): «(Πολλοί σήμερα) χουβαρντάδες της προόδου ψέγουν την Κεντρική Ευρωπαική Τράπεζα που προστατεύει τα λεφτά των καταθετών … από διάφορους Υπουργούς που ασκούν την γνωστή πελατειακή πολιτική με τα λεφτά των άλλων». Είχαμε δηλώσει λίγο μετά τις εκλογές πως δεν θα ζητήσουμε καινούργια δανεικά. Και τώρα μιλάμε για χρηματοδοτική ασφυξία γιατί μας λείπουν τα λεφτά της Κεντρικής Ευρωπαικής Τράπεζας, τα υπόλοιπα της δόσης του Μνημονίου και η έκδοση και άλλων έντοκων του Δημοσίου. Όλα αυτά, με διάφορους τρόπους, δανεικά είναι βέβαια που αυξάνουν το χρέος. Θα γίνει και γι’ αυτά έρευνα;

Αυτό που αδυνατούν να καταλάβουν οι εγκέφαλοι του αριστερόστροφου λαικισμού είναι πως στην Ελλάδα, σε αντίθεση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, χρεοκόπησε το κράτος – και όχι οι Τράπεζες. Διότι ξόδευε σε παροχές πολύ περισσότερα από όσα μπορούσε να εισπράξει. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ το 2010 από το σύνολο των δαπανών του δημοσίου το 75% πήγαινε σε μισθούς του δημόσιου τομέα και σε συντάξεις (“… a reduction of public sector wages and pension outlays —which are unavoidable given that those two elements alone constitute some 75 percent of total (non-interest) public spending in Greece” http://www.imf.org/external/np/sec/pr/2010/pr10176.htm). Ούτε λοιπόν η διαφθορά, ούτε και οι όποιες μίζες προκάλεσαν την πτώχευση. Αυτή υπήρξε αποτέλεσμα παροχών, πέραν των δυνατοτήτων της οικονομίας, για την εξασφάλιση της λαικής ευαρέσκειας και για την εξαγορά στην ουσία ψήφων σε εκλογές. Και τώρα τιμωρείται ο ιδιωτικός τομέας, συνθλίβεται η αγορά και μένουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι άνεργοι για να διασωθούν – σε πνεύμα «εξισωτικής δικαιοσύνης» πάντα – οι βολεμένοι του δημοσίου και πολλοί άχρηστοι φορείς του.

Θα έχει πολύ γούστο αν η έρευνα για την διερεύνηση του ελληνικού χρέους καταλήξει να δικαιώσει την περίφημη ρήση του Θόδωρου Πάγκαλου, πως δηλ. «Μαζί τα Φάγαμε»!!

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ ΜΕ ΠΙΡΟΥΝΙΑ

ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ ΜΕ ΠΙΡΟΥΝΙΑ

 

'Αν οι Κανίβαλοι χρησιμοποιούσαν πιρούνι θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε πως υπάρχει πρόοδος;' Η απάντηση στο ερώτημα αυτό ενός γνωστού Πολωνού ποιητή θα μπορούσε αυθόρμητα να είναι: 'εξαρτάται από ποιανού την μεριά το βλέπει κανείς'. Aπό την πλευρά του Κανίβαλου αποτελεί σίγουρα πρόοδο. Διότι βελτιώνει τον τρόπο απόλαυσης του φαγητού και αποφεύγει την δραματική φυσική επαφή με το ανθρώπινο σφαχτό. Από την πλευρά όμως του δυστυχισμένου θύματος αμφιβάλω πως θα υπήρχε μια αντίστοιχη θετική αποτίμηση του γεγονότος. Ο αβάσταχτος πόνος της εξόντωσης μαζί και με την φρικτή προοπτική του αποκρουστικού τέλους θα ζύγιζε πολύ περισσότερο στην εκτίμηση της κατάστασης από τον περισσότερο μοντέρνο τρόπο διεκπεραίωσης της φονικής πράξης.

Για τους φανατικούς όμως υποστηρικτές της αδίστακτης φορολόγησης των πάντων, με στόχο την προστασία όσων εκείνοι μόνοι τους αποφασίζουν πως αξίζουν της κρατικής φροντίδας, πρόοδος δεν είναι η κατάργηση της σφαγής αλλά η βελτίωση των μεθόδων εξόντωσης. Αδίστακτα λοιπόν το δημόσιο, και οι εκάστοτε εξουσιαστές του, εξαγοράζουν ψήφους για να διατηρηθούν στην εξουσία. Και θυσιάζουν στην διαδρομή αυτή το εισόδημα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων των οποίων μοναδικό αμάρτημα υπήρξε πως έτυχε να γεννηθούν στην χώρα των αυθαίρετων αυτών λαϊκιστών.

Οι κανίβαλοι της εποχής μας κατασπαράσσουν ατιμώρητα το βιός των απλών πολιτών. Και για πιρούνι, ώστε η κλοπή να μην αποκαλύπτεται στις πραγματικές αποκρουστικές της διαστάσεις, χρησιμοποιούν το ενδιαφέρον τους δήθεν για την φροντίδα των αδυνάτων. Στο σημείο αυτό επάνω τίθενται δύο βασικά ζητήματα. Το πρώτο έχει να κάνει με το ποίος αξιολογεί και πως το ποίοι πραγματικά είναι αυτοί οι αδύνατοι. Το δεύτερο με τον εύλογο προβληματισμό για το αν οι πόροι αυτοί πραγματικά πιάνουν τόπο και καταλήγουν στα χέρια - η έστω στις τσέπες - των αδυνάτων. Και στις δύο περιπτώσεις τα ερωτήματα είναι μεγάλα και οι απαντήσεις διστακτικές και ομιχλώδεις.

Με ποιό τρόπο ακριβώς αξιολογείται στην εποχή μας η έννοια του φτωχού κι αδύνατου; Παλαιότερα σαν αδύνατος λογιζόταν εκείνος που βρισκόταν δίχως απασχόληση, ο μεροκαματιάρης βιομηχανικός εργάτης, ο εξαθλιωμένος γεωργός, ο εξαρτημένος για τα καθημερινά από τις κρατικές παροχές και τα επιδόματα πολίτης. Σήμερα οι εικόνες αυτές έχουν δραστικά αλλάξει. Δεν μπορεί να νοηθεί σαν 'αδύνατος' κάποιος που επιλέγει να μην δουλεύει διότι εκτιμά πως η όποια εργασία δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή η τον συμφέρει περισσότερο η άκοπη είσπραξη του κοινωνικού επιδόματος από την κοπιαστική καθημερινή εργασία. Ούτε βέβαια και είναι δυνατόν στις σημερινές κοινωνίες να αντικρίζουμε τις κοινωνικές διαιρέσεις με βάση τις οικονομικές κατηγορίες του παρελθόντος.

H σιγουριά της μόνιμης ένταξης κάπου, δεν υπάρχει πλέον σήμερα. Οι ρόλοι μπερδεύονται και ο πολίτης σαν άτομο λειτουργεί σαν 'νομάς', περιδιαβαίνοντας συνεχώς από επάγγελμα σε απασχόληση, μην βρίσκοντας πουθενά λιμάνι για να αράξει. Η εποχή μας έχει σηματοδοτήσει το τέλος της σιγουριάς (βλ. σχετ. Ulrich Beck, The Reinvention of Politics.Cambridge: Polity Press, 1997).O Mάρξ στήριξε τις θεωρίες του στην ανάγκη που είχε το κεφάλαιο να εκμεταλλεύεται την φθηνή ανθρώπινη εργασία. Σήμερα το κεφάλαιο δεν χρειάζεται πια τον ανειδίκευτο εργάτη. Τον στέλνει στα αζήτητα, περιθωριοποιώντας τον κοινωνικά και οικονομικά. Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπινου κόπου, αλλά η αδιαφορία γι' αυτόν

Το ποιός ακριβώς εξ' άλλου είναι 'φτωχός' σήμερα είναι μια εξαιρετικά σχετική υπόθεση. Στα χρόνια της βιομηχανικής εποχής φτωχός ήταν ο δίχως απασχόληση άνεργος. Εκείνος δηλ. που δεν είχε καθόλου εισοδήματα και κάποια σταθερή δουλειά. Ο φτωχός σήμερα, ανεξάρτητα από την τρέχουσα οικονομική κρίση που έχει αλλοιώσει πολλά μεγέθη, μετριέται αντιθέτως με βάση τα πόσα και ποία ακριβώς πράγματα μπορεί να καταναλώσει. Μπορεί να έχει εισόδημα, να βρίσκει απασχόληση αλλά να αισθάνεται 'φτωχός', διότι αδυνατεί να παραβγεί σε μιά κοινωνία καταναλωτών με τα μοντέλα συμπεριφοράς που του επιβάλλει η πραγματικότητα ζωής που εισβάλλει καθημερινά στο σπίτι του μέσω των ΜΜΕ (βλ. και Zygmunt Bauman, Work, Consumerism and the New Poor. Buckingham: Open Univers., 1998).

Καθ΄ όσον αφορά τους πόρους που διατίθενται για την ανακούφιση των αδυνάτων από τα προβλήματά τους, έγκυρες μελέτες έχουν δείξει πως σπάνια καταλήγουν να εξυπηρετούν τους στόχους για τους οποίους θεσμοθετήθηκαν. Διότι κάποιοι μαθαίνουν να ζούν με τα χρήματα αυτά και δίνουν μάχες για να μην τα αποχωρισθούν.

Οι κανίβαλοι λοιπόν εξακολουθούν να διατυμπανίζουν τις πραμάτειες τους. Μόνο που χρησιμοποιώντας πιρούνια παρουσιάζουν σαν πρόοδο την σταθερή τους προσκόλληση στο παρελθόν

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Λεγόμενης Κεντροδεξιάς


Εχω κι άλλες φορές σημειώσει πως το πολιτικό μόρφωμα που εμφανίζεται σήμερα με τον τίτλο Νέα Δημοκρατία ελάχιστη σχέση έχει με μια άξια του σχετικού ονόματος Κεντροδεξιά. Παγκοσμίως η Κεντροδεξιά απεχθάνεται τον καταπιεστικά ρυθμιστικό ρόλο του κράτους, αντιστρατεύεται την διόγκωση του δημόσιου τομέα, αναπνέει το οξυγόνο των ιδιωτικοποιήσεων, της ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης, σέβεται τα ατομικά δικαιώματα (μεταξύ των οποίων και το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία), απεχθάνεται τους μεγάλους φορολογικούς συντελεστές και τις συνεχείς αλλαγές συστημάτων φορολόγησης κι επιβολής λογής άλλων οικονομικών επιβαρύνσεων. Κοντολογής, η Κεντροδεξιά σέβεται τις αγορές και επιμένει στην ατομική ευθύνη των πολιτών για τις επιλογές τις οποίες ελεύθερα επιλέγουν. Τι σχέση όλα αυτά μπορεί να έχουν με την καθαρά κρατικιστική ΝΔ;  Ελάχιστα, πάντα κατά τη γνώμη μου…

Στην σύνοδο της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ, την πρώτη μετά την συντριπτική εκλογική ήττα, έγιναν λίγα από τα ίδια. Με ελάχιστες αναφορές σε πολιτικές επιλογές και σε στρατηγικές κατευθύνσεις το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης αναλώθηκε άμεσα η έμμεσα σε ζητήματα ιδιοκτησίας των κομματικών οφιτσίων. Και εκεί όμως, με ελάχιστη σχετική ευθύτητα. Κατά βάση με έμμεσους υπαινιγμούς και με βολές γύρω από τον στόχο. Με την εξαίρεση της κας Μπακογιάννη σχεδόν κανείς δεν ακούμπησε πάνω στην ουσία των προβλημάτων. Από πού μπορεί κανείς να περιμένει στον συγκεκριμένο κομματικό χώρο κάτι να αλλάξει. Πιο εντυπωσιακή μάλιστα υπήρξε η τοποθέτηση παλαιο-καραμανλικού στελέχους που κατηγόρησε την κυβέρνηση Σαμαρά για …νεοφιλελεύθερη απόκλιση (!)  επειδή με σημαία τον σοσιαλδημοκράτη Γιάννη Στουρνάρα επέβαλε τον ΕΝΦΙΑ και άλλους αυξημένους φόρους. Αν είναι δυνατόν! Πολιτικές δηλ. καθαρά παλαιομοδίτικες κι έντονα κρατικο-παρεμβατικές να βαφτίζονται ‘ακραία φιλελεύθερες’. Ενώ, βέβαια, και σύμφωνα με την ίδια αντίληψη,  η δημιουργία εκατοντάδων δημόσιων φορέων από την προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ επί Κ Καραμανλή καθώς και ο διορισμός την ίδια περίοδο τεράστιου  αριθμού  εκλογέων από μία και μόνο εκλογική περιφέρεια στο Μετρό της Αθήνας, να συνιστούν πολιτικές που εκπέμπουν κεντροδεξιά δημοκρατικά αντανακλαστικά !!
Δυστυχώς, ο κομματικός φορέας που αρέσκεται να πιστεύει πως εκφράζει τον φιλο-ευρωπαικό, αστικό, κεντροδεξιό χώρο συρρικνώνεται δραματικά κάτω από συνθήκες τραγικής πολιτικής ελαφρότητας.    

 

 

Το σκίτσο με τη Μέρκελ φορτωμένη ευρώ και τον ΣΥΡΙΖΑ σε ρόλο τζίτζικα κοσμεί το άρθρο του Ζαν Κατρεμέρ και δημοσιεύεται στη Liberation.

 

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ

Φάγαμε περίφημα χθες το βράδυ. Μας τα χάλασαν όμως κάποιοι Γερμανοί από το διπλανό τραπέζι που δεν ήθελαν με τίποτα να μας πληρώσουν τον λογαριασμό...

ΤΕΡΜΑ Η ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Τελείωσε η τρόικα. Τώρα θα εξετάζει την πορεία της ελληνικής οικονομίας η Ευρωπαική Τράπεζα, η Ευρωπαική Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Γλυτώσαμε από το Μνημόνιο. Τώρα θα υπάρξει Συμβόλαιο. Οπως έλεγε κι ο Βαμβακούλας κάποτε: 'να γίνει μιά πενταμελής επιτροπή με ...τρία μέλη'.

Πλήρες Άρθρο »

ISLAM WATCH-7

 

Spain: 'The Mediterranean Corridor of Jihadism'
by Soeren Kern • March 11, 2015 at 5:00 am

The arrests have, once again, cast a spotlight on the problem of radical Islam in Catalonia, which has the largest Muslim population in Spain. The region is home to an estimated 465,000 Muslims, who account for more than 6% of the total Catalan population of 7.5 million.

Catalonia is home to approximately 465,000 Muslims. At least 10% of them are estimated to be 'radicals' who are hardcore believers in the 'doctrine of jihadism.' — Jofre Montoto, Catalan terrorism analyst.
In February, the lower house of the Spanish Congress approved far-reaching changes to the country's penal code, as a way to combat Islamic extremism and support for the Islamic State.
Under the new law, anyone convicted of carrying out a terrorist attack will be subject to a life sentence (35 years) without the possibility of parole. The law also calls for 20-year sentences for anyone convicted of supplying weapons to terrorists, or ten-year sentences for funding terror networks.

Samira Yerou was arrested March 7 at Barcelona's airport, on suspicion of running a jihadist recruiting network. (Image source: Spanish Ministry of the Interior)

Spanish police have arrested a Moroccan woman on suspicion of running a jihadist recruiting network for the Islamic State.
Samira Yerou, 32, was arrested at Barcelona's El Prat airport on March 7 upon her arrival on a flight from Turkey, where authorities had detained her for trying illegally to enter Syria with her three-year-old son, a Spanish citizen.

Police say Yerou, who lives in Rubí, a Catalan town situated 15 kilometers north of Barcelona, disappeared in December 2014, while her son's father, a Moroccan-Spaniard, was away on a trip to Morocco. Spanish authorities issued an international warrant for Yerou's arrest.

 


Why Politicians Pretend Islam Has No Role in Violence
by Daniel Pipes
The Washington Times
March 9, 2015

Prominent non-Muslim political figures have embarrassed themselves by denying the self-evident connection of Islam to the Islamic State (ISIS) and to Islamist violence in Paris and Copenhagen, even claiming these are contrary to Islam. What do they hope to achieve through these falsehoods and what is their significance?

First, a sampling of the double talk:

President Barack Obama tells the world that ISIS 'is not Islamic' because its 'actions represent no faith, least of all the Muslim faith.' He holds 'we are not at war with Islam [but] with people who have perverted Islam.'

British Prime Minister David Cameron and U.S. President Barack Obama agree that violence perverts Islam.
Secretary of State John Kerry echoes him: ISIS consists of 'coldblooded killers masquerading as a religious movement' who promote a 'hateful ideology has nothing do with Islam.' His spokesperson, Jen Psaki, goes further: the terrorists 'are enemies of Islam.'

Jeh Johnson, the U.S. secretary of Homeland Security, assents: 'ISIL is [not] Islamic.' My favorite: Howard Dean, the former Democrat governor of Vermont, says of the Charlie Hebdo attackers, 'They're about as Muslim as I am.'

Howard Dean, former governor of Vermont, has declared himself a Muslim?
Europeans speak identically: David Cameron, the Conservative British prime minister, portrays ISIS as 'extremists who want to abuse Islam' and who 'pervert the Islamic faith.' He calls Islam 'a religion of peace' and dismisses ISIS members as not Muslims, but 'monsters.' His immigration minister, James Brokenshire, argues that terrorism and extremism 'have nothing to do with Islam.'

On the Labour side, former British prime minister Tony Blair finds ISIS ideology to be 'based in a complete perversion of the proper faith of Islam,' while a former home secretary, Jack Straw, denounces 'the medieval barbarity of ISIS and its ilk' which he deems 'completely contrary to Islam.'

Across the channel, French president François Hollande insists that the Charlie Hebdo and Hyper Cacher criminals 'have nothing to do with the Muslim faith.' His prime minister, Manuel Valls, concurs: 'Islam has nothing to do with ISIS.'

Dutch Prime Minister Mark Rutte echoes the same theme: 'ISIS is a terrorist organization which misuses Islam.' Daniel Cohn-Bendit, a left-wing German politician, calls the Paris murderers fascists, not Muslims. From Japan, Prime Minister Shinzo Abe agrees: 'Extremism and Islam are completely different things.'

This is not a new view: for example, prior U.S. presidents Bill Clinton and George W. Bush also aired their insights about what is and is not Islam, though less assertively.

Summarizing these statements, which come straight out of the Islamist playbook: Islam is purely a religion of peace, so violence and barbarism categorically have nothing to do with it; indeed, these 'masquerade' and 'pervert' Islam. By implication, more Islam is needed to solve these 'monstrous' and 'barbaric' problems.

But, of course, this interpretation neglects the scriptures of Islam and the history of Muslims, seeped in the assumption of superiority toward non-Muslims and the righteous violence of jihad. Ironically, ignoring the Islamic impulse means foregoing the best tool to defeat jihadism: for, if the problem results not from an interpretation of Islam, but from random evil and irrational impulses, how can one possibly counter it? Only acknowledging the legacy of Islamic imperialism opens ways to re-interpret the faith's scriptures in modern, moderate, and good-neighborly ways.

Why, then, do powerful politicians make ignorant and counterproductive arguments, ones they surely know to be false, especially as violent Islamism spreads (think of Boko Haram, Al-Shabaab, and the Taliban)? Cowardice and multiculturalism play a role, to be sure, but two other reasons have more importance:

First, they want not to offend Muslims, who they fear are more prone to violence if they perceive non-Muslims pursuing a 'war on Islam.' Second, they worry that focusing on Muslims means fundamental changes to the secular order, while denying an Islamic element permits avoid troubling issues. For example, it permits airplane security to look for passengers' weapons rather than engage in Israeli-style interrogations.

According to non-Muslim politicians these Taliban members have nothing to do with Islam.

My prediction: Denial will continue unless violence increases. In retrospect, the 3,000 victims of 9/11 did not shake non-Muslim complacency. The nearly 30,000 fatalities from Islamist terrorism since then also have not altered the official line. Perhaps 300,000 dead will cast aside worries about Islamist sensibilities and a reluctance to make profound social changes, replacing these with a determination to fight a radical utopian ideology; three million dead will surely suffice.

Without such casualties, however, politicians will likely continue with denial because it's easier that way. I regret this – but prefer it to the alternative.

Mr. Pipes (DanielPipes.org, @DanielPipes) is president of the Middle East Forum. © 2015 by Daniel Pipes. All rights reserved.

 


'Top Secret' Turkey is No Secret
by Burak Bekdil : Middle East Forum

Turkey's support for jihadist groups, involving arms and ammunition, is now as public as its country profile on Wikipedia.

http://www.meforum.org/5082/top-secret-turkey


Crack Norwegian Punisher troops to help train Kurds to take on ISIS in Iraq
| Daily Mail Online

'To Valhalla!': Crack Norwegian 'Punisher' troops sent to Iraq to help take on fanatical ISIS army

  • Telemark Battalion is an elite mechanised Norwegian Army infantry unit
  • Soldiers known for wearing patches with Marvel character's skull emblem
  • Antihero from comic series is vigilante who slaughters criminals
  • Patches honour comrade killed by Taliban roadside bomb in Afghanistan
  • Fifty fighters will travel to Irbil in northern Iraq to help Kurdish forces
  • Peshmerga troops are locked in bitter armed struggle with Islamic State

http://www.dailymail.co.uk/news/article-2980663/Crack-Norwegian-Punisher-troops-help-train-Kurds-ISIS-Iraq.html


650 Germans have joined Isis jihad:
minister - The Local

650 “Germans” have joined the Islamic State, according to the headline.

Really?

How many are Roman Catholics and how many are Lutherans?

All 650 are actually Muslims, of course.

Do they consider themselves Germans in any way other than geographically?

Unlikely.

They almost certainly were taught Islamic values, including[:]
the distaste that the “best of people” (Qur’an 3:110) should have for the jahiliyya, the society of the “most vile of created beings” (Qur’an 98:6) — unbelievers.

They clearly reject a great deal of what most Germans would consider essential to what it means to be a Scot.

Yet for The Local, they are as German as Goethe and Beethoven — reflecting a dogma of the Left, that sociocultural values are the same everywhere, and thus it is only geography that makes for nationality.

Move a Russian to Poland, and presto, his children will be Polish.
The Western intelligentsia believes that if Muslims move to Germany, and their children are born there, that those children will grow up German, with German values — and that if they don’t, it is the fault of German authorities, who declined to allow them to assimilate because of their racism.

The idea that all too many Muslims in Germany might have had no interest in assimilating is not allowed to be discussed.


http://www.thelocal.de/20150306/interior-minister-more-germans-joining-isis-jihad


What Antidote to Radical Islam?

by Daniel Pipes

Mar 3, 2015

Cross-posted from National Review Online: The Corner
http://www.danielpipes.org/blog/2015/03/what-antidote-to-radical-islam

.
'Radical Islam is the problem, moderate Islam is the solution' has been my watchword since 2002, meaning that Islam's many problems will only be solved when Muslims leave Islamism, an attempt to regress to a medieval model, and favor a modern, moderate, and good-neighborly version of their faith.
Plenty of people disagree with this analysis, but no one offered an alternate solution. Now, Murat Yetkin editor-in-chief of the Hürriyet Daily News in Turkey has done so in a recent column, 'Antithesis of radical Islam is not moderate Islam, it is secularism.'

Murat Yetkin, editor-in-chief of Turkey's Hürriyet Daily News.
He finds my solution old and discredited: 'As radical Islamist movements started to emerge, politicians in the West … tried to recruit 'moderates',' building them up 'without realizing or bothering to understand that they would become the new radicals.' Yetkin locates this pattern variously in Afghanistan, Pakistan, Iraq, Egypt, Iraq, and Syria.

The real antithesis of radical Islam, he posits, is not moderate Islam, but rather 'separating state affairs from religion.' Secularists, the West can rest assured, won't turn against it. Calling for a revival of Atatürk's secularism, Yetkin approves of a recent speech by Turkish opposition leader Kemal Kılıçdaroğlu urging Muslims to adopt secularism as'the antidote to terror.'

In reply, I start by noting that secularism has two quite different meanings:

(1) Separation of church and state: This kind of secularism, which Yetkin alludes to, is not 'the antidote to terror' (think Communists) but it does offer a previous method to avoid religious conflicts. Indeed, secularism evolved out of the ferocity of religious wars in seventeenth-century Europe, providing a live-and-let-live haven from faith-inspired violence. What worked in Europe four centuries ago will work again in Muslim-majority countries today.
Yetkin is right to promote a secular order. I also do so by calling on Western governments always to work against Islamists, to cooperate warily with tyrants, and exuberantly to support liberals and secularists.

(2) Irreligiosity: Secularism also means rejecting faith – similar to agnosticism or atheism. Quietly, irreligiosity is spreading among Muslims; organizations of ex-Muslims, an unprecedented phenomenon, have appeared in twelve countries. One analysis finds that 25 percent of Arabic-speakers have become atheists.
A publication of one of the organizations of ex-Muslims that recently came into existence.

But even if this (high) number is accurate, 75 percent of the population remains believing. Moderate Islam applies to them, offering sound ideas to replace the repugnant ones of Islamism. In this sense, Yetkin is wrong, for irreligiosity cannot fulfill the spiritual longings of most Muslims. Moderate Islam can. It therefore offers the main solution to radical Islam.

But I partially concede Yetkin's point: Together, moderate Islam and secularism are the answer to radical Islam; so too is conversion to other religions. Nearly anything works that takes Muslims away from the Islamist mentality.


ISIS CALIPHATE MEETS CHINA’S SILK ROAD ECONOMIC BELT
- GLORIA

This report examines the clashing ambitions between ISIS and China.
With ISIS’s declaration of a caliphate that encompasses China’s Muslim Xinjiang, Chinese strategists will now consider how ISIS’s Eastward pivot will impact China’s own Westward march to create a Silk Road Economic Belt across Eurasia.
While the Western U.S.-led coalition continues to be hamstrung by a lack of ground forces, the coveted “boots on the ground” could eventually come from the East–as China asserts its military power to protect its energy supply and stem ISIS-inspired insurgency in its strategic Xinjiang province.

http://www.rubincenter.org/2015/02/isis-caliphate-meets-chinas-silk-road-economic-belt/


Drones spotted flying over Paris overnight

By Staff writer | Al Arabiya News
Tuesday, 24 February 2015
At least five drones were spotted flying over central Paris landmarks during the night and the operators have not been apprehended, a security source said Tuesday, according to Agence-France Presse.
The first drone sighting was near the US embassy in the French capital. The Eiffel Tower, the Place de la Concorde and the Invalides military museum “were also flown over” in the early hours of Tuesday, the source said.

“It could be a coordinated action but we don't know for now,” the source, who asked not to be identified, said. “We did everything to try and catch the operators but they were not found,” another source close to the investigation said.

France has experienced a series of mysterious drone appearances in the last few months. On January 20, a pilotless aircraft briefly went over the presidential palace in Paris, while around 20 drones were earlier seen flying above nuclear power plants.

However until Tuesday “there have never been so many drones appearing in one night,” the security source said.

French law bans small, civilian drones from areas such as nuclear facilities, which are protected by a no-fly zone that spans a 2.5-kilometre (1.6-mile) radius and a height of 1,000 metres.

Despite a heightened security alert over the risk of Islamist attacks in France, police so far have been unable to identify who is behind the drone activity. Experts say that the small unmanned craft would not pose a threat if crashed into a hardened nuclear facility.


THE PARTICIPATION OF NORTH CAUCASIAN JIHADISTS IN THE SYRIAN CIVIL WAR AND ITS SECURITY IMPLICATIONS
- GLORIA

This article examines the participation of North Caucasian fighters in the Syrian Civil War, including their motivations for joining the conflict, activities and recruitment, and their ties with jihadi networks.

It also discusses the international and security implications, for Russia in particular, and the role of certain Gulf states as financiers.

It concludes that North Caucasians not only participate in combat but also contribute to recruitment efforts by drawing in volunteers from post-Soviet republics, with financial backing from Turkey and Gulf states.

The article also draws parallels between the North Caucasian insurgency in Russia and the Syrian Civil War.

http://www.rubincenter.org/2015/02/the-participation-of-north-caucasian-jihadists-in-the-syrian-civil-war-and-its-security-implications/


WHITE HOUSE just updated the national-security strategy, look what they added -

It doesn't really matter what’s going on in the world.
The Islamic State can gain more territory while burning and beheading anyone who gets in their way.
Iran can continue to expand its nuclear program, and our leaders can release more Gitmo prisoners.

Climate change is the real security threat.
The way conservatives view the Islamic State, that’s how liberals view climate change.
There’s no true scientific consensus that mankind is responsible for the earth’s fluctuating climate, but you won’t hear the left talk about it.
They’ll forever repeat the faulty “97 percent of scientists agree” even though it’s been debunked.

http://www.youngcons.com/wh-just-updated-national-security-strategy-look-added/


Austria Threatens to Close Saudi-Backed Interfaith Dialogue Center

by Soeren Kern • February 8, 2015 at 5:00 am

Austrian Chancellor Werner Faymann has expressed public outrage over the refusal of the King Abdullah bin Abdulaziz International Centre for Interreligious and Intercultural Dialogue to speak out against the flogging of Raif Badawi, a Saudi human rights activist and blogger who has been sentenced to 1,000 lashes and 10 years in prison for 'insulting Islam.'

'Saudi Arabia practices a form of Sharia law that is one of the most brutal systems in the world... Does the Austrian Foreign Ministry really want to give such a state the opportunity to build an international propaganda center in Austria?' — Editorial, Die Presse.
'An inter-religious dialogue center that remains silent when it is time to speak out clearly for human rights is not worthy of being called a dialogue center. It is a silence center.' — Austrian Chancellor Werner Faymann.

'If the center wants to remain only an economic center with a religious fig leaf, then Austria should no longer be a part of it. In any event, Austria will not allow itself to be threatened or blackmailed.' — Austrian Chancellor Werner Faymann.

The Austrian government has threatened to close a controversial Saudi-sponsored religious dialogue center because of the latter's failure to condemn the flogging of a Saudi human rights activist and blogger.

Saudi Arabia has responded to the threat by issuing a counter-threat to move the permanent headquarters of the Organization of the Petroleum Exporting Countries [OPEC] out of the Austrian capital of Vienna.

The dust-up began in mid-January, when Austrian Chancellor Werner Faymann expressed public outrage over the refusal of the King Abdullah bin Abdulaziz International Centre for Interreligious and Intercultural Dialogue [KAICIID] to speak out against the flogging of Raif Badawi, a Saudi human rights activist and blogger who has been sentenced to 1,000 lashes and 10 years in prison for 'insulting Islam.'


Turkey's Dance with Jihadists
by Burak Bekdil
January 26, 2015 at 4:00 am
http://www.gatestoneinstitute.org/5134/turkey-jihadists


Turkish columnist Anmet Hakan was curious why the articles of the Turkish Penal Code that regulate 'praising crime and criminals' were never applied to Islamists, while Turkish prosecutors, citing the same article, have the habit of indicting thousands of other individuals.

On January 16, Muslims in Istanbul's devout Fatih district went to the mosque for their usual Friday prayers. Before crowds appeared in front of the mosque, everything looked normal. It was going to be just another day of quiet prayers. But this time, mosque-goers gathered earlier than the usual hour. They were there to hold funeral services (in absentia) for the terrorists who perpetrated the murderous attack on Charlie Hebdo in Paris -- the Kouachi brothers. Then the worshippers at the mosque held a demonstration with a banner and placards:

'If freedom of expression has no limits, be prepared for our freedom to commit actions with no limits.'
'We are threatening (you)! Do you dare?'
'We are all Kouachi' (in what appears like the Turkish response to the Charlie Hebdo slogan 'Je suis Charlie')

In a similar eulogy, members of the Aczmendi Lodge in Istanbul conducted funeral prayers for the Kouachi brothers and praised them as 'martyrs.' And a billboard in the eastern town of Tatvan read: 'Salute to the Kouachi brothers who avenged the Messenger of Allah. May Allah accept your martyrdom.'

All of which prompted prominent Turkish columnist Anmet Hakan to ask in the daily, Hurriyet: 'Are Muslims who are killed by other Muslims the orphans of the Muslim world?' He was curious why the articles of the Turkish Penal Code that regulate 'praising crime and criminals' were never applied to Islamist protesters while Turkish prosecutors, citing the same article, have the habit of indicting thousands of other individuals. Good question. But it will most likely remain unanswered. Forever.

The fact is, Turkey's ruling Islamists and their judges probably do not view the Kouachi brothers as people whose praise should amount to offence on the basis of praising criminals. On a de facto basis, perhaps, the Kouachi brothers are not even viewed as criminals. But that should not come as a surprise for a country whose prime minister has just offered a red-carpet welcome ceremony to Khaled Mashaal, head of Hamas' political bureau.

Prime Minister Ahmet Davutoglu who, ironically, was among the many statesmen from across the world who marched in Paris for solidarity with the victims and denounce terror, thinks that Israel's Prime Minister, Benjamin Netanyahu, is no different than the Kouachi brothers who left behind 17 dead. Davutoglu said that Netanyahu has committed crimes against humanity the same as those terrorists who carried out the Paris massacre. Insane? Just Turkish Islamism.

Rafael Sadi, one of tens of thousands of Turkish Jews living in Israel, wrote an open letter to Davutoglu:

'I have just watched your speech likening the Israeli prime minister to terrorists...

'It is truly saddening that the country whose prime minister who likened a man defending his country against Arab terrorism that has been unstoppably targeting it for the last 67 years is my first country...

'As the prime minister of a country that has lost 40,000 citizens in terrorism, could you explain to me how should we treat those who come to kill our children?

'You call the leaders of the Hamas terror organization 'my brothers.' Your country, only last year, sent $300 million to Hamas in financial aid. (The Turkish missile company) Roketsan sent to Hamas, through the company Tewazun, 10,000 rocket parts... And shamelessly you liken a prime minister who has devoted himself to protect his country to terrorists...

'I have felt pain [of your words], being a Turkish Jew and an Israeli citizen. Turkey does not deserve a prime ministerial attitude as such...'

Ironically, Turkey's systematic euphemizing of Islamist terrorism comes at a time when the country itself is exposed to the risk of being a target of the kind of men Turks praise as martyrs. Recently, a police intelligence report raised red alert over 3000 or so people in Turkey with links to the jihadist Islamic State [IS], which has conquered parts of Syria and Iraq. The police are deeply concerned over possible future acts of terror by IS 'sleeper cells' in Turkey. Worse, those 3000 pro-IS sleeper cell members in Turkey come in addition to between 700 and 1000 Turks fighting for IS in Iraq and Syria. Foreign Minister Mevlut Cavusoglu has admitted Turkey's concern over their potential return to Turkey.

Davutoglu, Cavusoglu and their fellow Islamists in the Turkish cabinet should have thought about that grim possibility much earlier. In October, Metropoll, a Turkish pollster, found that 'only a mere five percent of Turks felt sympathetic to ISIL.' So, jihadist sentiment in Turkey was only marginal. But this author wrote at that time:

'If a mere 5% of Turks feel sympathetic to ISIL, it means there are nearly 4 million souls residing in Turkey who feel sympathetic to jihadists. And that is too many. If 10% of ISIL sympathizers in Turkey decided to join the jihad, that would mean 400,000 new jihadists willing to fight across the border in Iraq and Syria, or inside Turkey if they think Ankara allied with the West against their Salafist comrades.'

Davutoglu should be able to understand that if a terrorist decided to strike Turkey in the name of jihad, his name will not be Benjamin Netanyahu.

Burak Bekdil, based in Ankara, is a Turkish columnist for the Hürriyet Daily and a Fellow at the Middle East Forum.


Islamic Terrorism: The Taboo Topic
by Uzay Bulut
J

 

The political violence of the Koran is eternal and universal. The political violence of the Bible was for that particular historical time and place. This is the vast difference between Islam and other ideologies.' — Bill Warner, Director, Center for the Study of Political Islam.

The word has turned into a place where free speech is confused with hate speech, and people in positions of responsibility, who take that responsibility seriously, such as the Dutch parliamentarian Geert Wilders, are bullied, marginalized and brought to trial.

So, to a degree are we all mentally ill, but not all mental illnesses are socially acceptable and not every mentally ill person channels his mental illness through a prism of religion that glorifies homicide.

Every time Islamic terrorism is discussed, those who bring up the 'Christian terrorism' of the Ku Klux Klan or anti-abortion violence simply block free speech, as if deliberately trying to scramble the main topic. They seem to be saying, 'Whether the Islamic State is Islamic or not is irrelevant; there are Christian terrorists as well, so do not talk about Islamic terrorists.'

When violence and domination in a religion are so deeply rooted -- and sanctioned with promises of rewards -- fundamentalists will always find people to excite and people to persecute. It is a magnificent ready-made outlet for people who wish to be violent and dominate, or identify with a cause bigger than themselves.

That is why Islamic theology, ideology and goals desperately need to be discussed. They deeply affect the life choices most Muslims make.

Shhhh! We can talk today of all religions but one. We can question all religions but one today. We know that any question of Islam can be taken as a criticism, and put our lives at risk, as seen most recently in Paris with the murders of the staff of Charlie Hebdo magazine. It is the only religion that people -- including the apologists for 'Islamophobia' -- have to think ten times before discussing. At the same time, it is the same religion that is perpetually associated with 'peace.'

Why should anyone be afraid of a 'religion of peace'? Because some of its supporters threaten to kill you, and often do.

Is there even one critic of Islam who has not received a threat, or been able to live freely without worrying about his or her safety? We are now living in a world where, if a prominent critic of Islam stays alive, or out of a court of law, it is considered almost a miracle -- in both the Muslim world and the West.

We are living in a world where, in Britain, Muslim rape gangs and sharia law courts abound, but where defenders of liberty, such as Geert Wilders, Robert Spencer, Susanne Winter, Lars Hedegaard or Elisabeth Sabaditsch-Wolff are variously banned, sued or threatened with jail -- if they are not first murdered, as was Theo van Gogh or the cartoonists of Charlie Hebdo, by the people or groups that they were trying to warn us about. Worse yet, in a blame-the-victim inversion that could be out of Orwell, if you do speak up and are harmed, it is all too often considered your fault: if you had just kept quiet, so the thinking goes, nothing would have happened to you. Just try telling that to the aid workers beheaded in their orange jump suits, or, among many others, the victims of Britain's 7/7, America's 9/11, Spain's train bombings, Toulouse, the Jewish museum in Belgium, the Canadian Parliament, a massacre in Boston or Fort Hood, in Australia or a Parisian supermarket.

The world has turned into a place where free speech is confused with hate speech; and where people in positions of responsibility, who take that responsibility seriously, such as Dutch Parliamentarian Geert Wilders, are bullied, marginalized and brought to trial.

The apologists for Islamophobia have many tales to tell to hinder free speech. Every time Islam is brought up, they bring up the issue of violence committed against individuals who provide abortions. But anti-abortion violence is not 'Christian terrorism,' and nowhere in the New Testament does a single teaching command that people who either have or provide abortions must be murdered or assaulted.

Verses of violence in any scripture that are open-ended commands to kill should, instead, like the violent verses in the Old Testament, be stories that relate to history, restricted by their historical context, not interpreted as requirements for piety. Christians no longer engage in the Inquisition.

Every time the Quran is discussed, apologists for Islam say 'Oh, what about the violent verses in the Old Testament?' But there are qualitative and quantitative differences between the Hebrew Bible and the Quran, even if they do not want to see that.

The Director of the Center for the Study of Political Islam, Bill Warner, compares Islamic doctrine to other religions quantitatively and qualitatively. Islamic books are neither peaceful nor are their violent verses restricted by their historical context.

'The real problem goes far beyond the quantitative measurement of ten times as much violent material [as in the Hebrew Bible]; there is also the qualitative measurement. The political violence of the Koran is eternal and universal. The political violence of the Bible was for that particular historical time and place. This is the vast difference between Islam and other ideologies. The violence remains a constant threat to all non-Islamic cultures, now and into the future. Islam is not analogous to Christianity and Judaism in any practical way. Beyond the one-god doctrine, Islam is unique unto itself.'[1]

He notes that, 'There is no admonition towards political violence in the New Testament.' He might also have added that the violence in Islam remains a threat also to many Islamic sects: Sunni, Shi'a, Sufi, Ahmadiyya, Alawite.

After the Islamic State [IS] started beheading and raping innocent people wholesale in Iraq and Syria, people were so shocked that they attempted to find explanations for these vicious acts. Some of the shocked have accused the lyrics of a former rapper who later joined the IS[2]; some accused the United States[3], and some accused historical British colonialism[4].

And another popular explanation is that Muslim terrorists in general, and Islamic State terrorists in particular, are simply the victims of mental illness [5]. So, to a degree are we all, but not all mental illnesses are socially acceptable, and not every mentally ill person channels his mental illness through the prism of a religion that glorifies homicide.

According to this explanation, even no matter what terrorists themselves say, anything but Islamic theology seems to be responsible for Islamic violence. Even if people or organizations proclaims their Islamic beliefs for their actions, shout Islamic slogans and carry the flag of Islam, their violence always seems to have 'nothing to with the Islamic ideology.'

A photo that compares the Ku Klux Klan [KKK] to IS, for instance, has been shared on the social media for weeks. The photo's caption, referring to the Klan, read: 'No one thinks that these people are representative of Christians.' Then, referring to IS terrorists, it asked: 'so why do so many think that these people are representative of Muslims?'

A cartoon referring to IS read: 'This is an Islamic organization... about as much as this [KKK] is a Christian organization.'

Sadly, such photos and cartoons show how theologically illiterate many people are. They have lost the ability to analyze or critique what they are observing in the face of a deadly threat -- in this instance a religion, Islamic ideology. These images, and messages like them, seem intended to mislead one into concluding that fundamentalist Islamic ideology contradicts the Islamic State's killings in Iraq and Syria, and that Islam is not violent. 'ISIL is not Islamic,' U.S. President Barack Obama said. That conclusion is wrong.

To determine whether a group is a terrorist organization inspired by a certain religion, what needs to be looked at is whether there is a parallel between the stated goals of the group and the teachings of their religion. The stated objective of IS is to establish an Islamic caliphate under Sharia law[6].

Every time Islamic terrorism is discussed, those who bring up the 'Christian terrorism' of the KKK or anti-abortion violence, simply block free speech, as if deliberately trying to scramble the main topic. They seem to be saying, 'Whether the Islamic State is Islamic or not is irrelevant; there are Christian 'terrorists' as well, so do not talk about Islamic terrorists.'

The Quran, however, contains dozens of verses promoting violence -- at least 109 verses call on Muslims to wage war with nonbelievers for the sake of Islam. It would be hard to interpret these verses as a spiritual struggle.

For instance, the Quran commands: 'If the hypocrites, and those in whose hearts is a disease, and the alarmists in the city do not cease, We verily shall urge thee on against them, then they will be your neighbors in it but a little while. Accursed, they will be seized wherever found and slain with a (fierce) slaughter.' (33:60-62)

Such teachings in Islam sanction slaughter against three groups:

Muslims who refuse to 'fight in the way of Allah' are hypocrites and they are to be massacred (3:167).
People with 'diseased hearts' -- including Jews and Christians (5:51-52; 33:61-62).
'Alarmists,' those who speak out against Islam, should also be slain. (33:62).
When violence and domination in a religion are so deeply rooted -- and sanctioned with promises of rewards -- fundamentalists will always find people to excite and people to persecute. It is a magnificent ready-made outlet for people who desire to be violent and dominate, or identify with a cause bigger than themselves.

Worse yet, Muslims who do not join the fight are called 'hypocrites' (Quran: 3:167) and warned that if they do not join the violence, they will be sent to a Hell of eternal fire. It is an order apparently intended to neutralize one's conscience, encourage and sanction human aggression, and promote murder -- seemingly why it has worked so well for so long. As the leading Sunni cleric Sheikh Yusuf al-Qaradawi admitted, 'If they [Muslims] had gotten rid of the punishment for apostasy, Islam would not exist today.'

Part of the appeal of the Islamic State to many of its young recruits seems to be this appetite for blood. It starts with videos of beheading men in orange jumpsuits, and now reasons for murder have spread to killing people for wanting to leave the IS -- not Islam, just the IS -- and, in the instance of women and girls, for refusing to marry jihadists.

On December 18, 2014, the Hindu Human Rights Group [HHR] reported that,

'Text books in Pakistani schools foster prejudice and intolerance of Hindus and other religious minorities, while most teachers view non-Muslims as 'enemies of Islam,' according to a study by a US government commission released on Wednesday.'

...

'The findings indicate how deeply ingrained hard-line Islam is in Pakistan and help explain why militancy is often supported, tolerated or excused in the country.... The textbooks make very little reference to the role played by Hindus, Sikhs and Christians in the cultural, military and civic life of Pakistan, meaning 'a young minority student will thus not find many examples of educated religious minorities in their own textbooks.''

As seen easily in the history of Islamic militancy in Pakistan, if the extremist fundamentalists of this religion can find any Jews, Christians, Hindus, atheists or other non-Muslims, who are referred to in the Quran in less than favorable terms, the extremists target them[7]. Sometimes the extremists kill them, and sometimes they only forcibly convert them. If they cannot find non-Muslims, they attack the believers of other sects of Islam -- as in the battles between Sunnis and Shias. If people from those sects cannot be found to dehumanize and attack, then the extremists target their own members. If supremacy, conquest, violence and forced conversion are commanded and sanctioned in a religion to such a great extent, the number of victims of that religion will naturally continue to grow.


Fortunately, of course, most Muslims do not engage in fundamentalist Islam, jihad or violence, but this still does not mean that those teachings are not commanded by fundamentalist Islamic theology. Of course, that ideology should never be confused with individuals. Muslims should never be stereotyped, mistreated, or discriminated against just because of their Muslim identity. Islam needs to be analyzed on the basis of its teachings -- not on the basis of Muslims.

But that is why Islamic theology, ideology and goals desperately need to be discussed. They deeply affect the life choices most Muslims make.

[1] 'It turns out,' he writes, 'that jihad occurs in large proportion in all three texts (Koran, Sira, and Hadith, or the Islamic Trilogy). It is very significant that the Sira (life of Muhammad) devotes 67% of its text to jihad.... Now let's go to the Hebrew Bible. When we count all the political violence, we find that 5.6% of the text is devoted to it. ... When we count the magnitude of words devoted to political violence, we have 327,547 words in the Trilogy (Koran, Sira, and Hadith) and 34,039 words in the Hebrew Bible. The Trilogy has 9.6 times as much wordage devoted to political violence as the Hebrew Bible.'

[2] Hisham Aidi, for instance, a lecturer at the School of International and Public Affairs and the Institute of African Affairs at Columbia University, argues whether extremist hip hop is helping the Islamic State. Instead, he should be asking, 'are some certain Islamic teachings helping IS or why do the lyrics of extremist Muslim hip hop promote so much violence?

[3] Various students who were interviewed on the quad by Campus Reform said that they believe America, not the Muslim fanatics who behead innocent people, is the biggest threat to world peace.

[4] For example, David L. Phillips, Director of the Program on Peace-building and Human Rights at Columbia University's Institute for the Study of Human Rights, wrote that 'ISIS has a legitimate grievance against Western countries that carved up the Middle East, with blatant disregard for tribal and sectarian affiliations of the local population.

[5] For instance: Psychiatrists Dr. Paul-André Lafleur, and Dr. Hubert Van Gijseghem say that the homegrown radicalization of the two men -- Martin Couture Rouleau, who rammed his vehicle into two Canadian soldiers, killing one, and Michael Zehaf Bibeau, who shot dead a soldier guarding the National War Memorial in October -- stems from acute psychiatric problems of paranoia, personal identity crisis and possible psychosis. Rouleau, however, had called 911 during the chase to say that he carried out his acts in the name of Allah. Similarly, Zehaf-Bibeau had made a video prior to the attack in which he expressed his motives as being related 'to Canada's foreign policy and in respect of his religious beliefs', according to the Royal Canadian Mounted Police.

[6] On 29 June 2014, the Islamic State proclaimed a new caliphate and appointed al-Baghdadi as its caliph. Laith Kubba, the director for the Middle East and North Africa at the National Endowment of Democracy, explained: 'Baghdadi declared a caliphate, and anyone who knows theology and the background would realize that this declaration, according to traditional fiqh, puts an obligation of anyone who is religiously observant to declare allegiance.' When the caliphate was announced, IS stated: 'The legality of all emirates, groups, states and organizations becomes null by the expansion of the khilafah's [caliphate's] authority and arrival of its troops to their areas.'

[7] Other Muslims targeted in Pakistan include the Ahamdiyyas.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΓΟΛΓΟΘΑ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΓΟΛΓΟΘΑ

 

Το πρόβλημα παραμένει πάντα το ίδιο. Ατολμία στο να εξηγηθεί στον λαό η αλήθεια οδηγεί σε αδιέξοδ και τελικά σε αυτογελοιοποίηση. Ο κυβερνητικός Γολγοθάς συνεχίζεται με τον Υπουργό των Οικονομικών να πασχίζει με συνεντεύξεις δεξιά - αριστερά  να εξηγήσει τα δυσεξήγητα   Η Αντιπολίτευση από την άλλη μεριά στροβιλίζεται σε ένα κυκεώνα πολιτικής σύγχυσης και αδυναμίας να συνειδητοποιήσει την ουσία των εξελίξεων.  Η κοινωνία  κολλημένη στις εμμονές ενός αδιέξοδου κρατισμού ψάχνει για ήρωες έτοιμους να εξολοθρεύσουν τους δράκους του διεθνούς καπιταλισμού (δανειστές και Γερμανούς) προσφέροντας την άκοπη λύτρωση. Η σκληρή πραγματικότητα μια ς χώρας στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και του διεθνούς οικονομικού και πολιτικού εξευτελισμού διαφεύγει από όλους.

Κι όμως, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα. Και με σχετικά εύκολο τρόπο. Η νέα κυβέρνηση θα μπορούσε να ανατρέψει τις ανόητες πολιτικές των προκατόχων της και να φέρει την χώρα σχετικά σύντομα σε ήρεμα νερά. Αρκούσε να επιλέξουν την σύγκρουση με κάποια ολιγαρχικά ειδικά συμφέροντα κιαι τον δραματικό περιορισμό του δημόσιου τομέα της οικονομίας και των σχετικών μεγάλων κρατικών δαπανών. Να κάνουμε τα πράγματα απλά. Αγνοώντας μνημόνιο και δανειακή σύμ βαση η κυβέρνηση θα μπορούσε να ικανοποιήσει απόλυτα τους δανειστές αν, σύμφωνα με τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, σημαντικά μείωνε πολλές φορολογικές επιβαρύνσεις (λχ τον ΕΜΦΙΑ αλλά και πολλούς άλλους φόρους), αποκαθιστούσε εισοδηματικές απώλειες από μισθούς και συντάξεις και άφηνε ανέγγιχτες για την ώρα τις συντάξεις.

Σε αντικατάσταση των όποιων απωλειών που αυτές οι πολιτικές θα έφερναν, θα μπορούσε η κυβέρνηση να προχωρήσει σε γενναίες περικοπές κρατικών φορέων. Ολες οι δημόσιες οντότητες που ιδρύθηκαν από το 2004 και δώθε θα μπορούσαν με μια μονοκονδυλιά να καταργηθούν.  Οι διορισμένοι εκεί άνθρωποι είναι σχετικά νέοι  σε ηλικία και θα μπορούσαν σε μια οικονομία που θα ξανάπαιρνε εμπρός να βρούν σύντομα απασχόληση. Κονδύλια θα μπορούσαν  επίσης να εξοικονομηθούν από μιά δαπάνη – δαπάνη αναθεώρηση του προυπολογισμού και περικοπή ό,τιδήποτε  δεν ήταν απόλυτα απαραίτητο για την ομαλή λειτουργία του δημοσίου και  ιδιαίτερα για τους τομείς της υγείας, της πρόνοιας, της παιδείας  και των συγκοινωνιών. Από εκεί και κάτω γενικές και ειδικές γραμματείες με ολόκληρο το προσωπικό  τους θα μπορούσαν να καταργηθούν  στα περισσότερα Υπουργεία και πάρα πολλά χρήματα έτσι να εξοικονομηθούν.

 Από τα πράγματα μια τέτοια πολιτική, συνοδευόμενη από μια πλημμυρίδα γενναίων  ιδιωτικοποιήσεων, κατάργησης κατοχυρωμένων μονοπωλιακών οντοτήτων και πολλών άχρηστων στην ουσία κανονισμών που ελέγχουν τις αγορές θα οδηγούσαν σε προυποθέσεις οικονομικού ανταγωνισμού, θα επέτρεπαν την  είσοδο πολλών καινούργιων επιχειρήσεων στην αγορά καθώς και στην φυσιολογική προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Εφ’ όσον, ανεξάρτητα από πιέσεις και επιμέρους ενδιαφέροντα, η κυβέρνηση επέμενε σε ένα σταθερό φορολογικό σύστημα και καθαρή μείωση των παρεμβάσεων στην αγορά είναι σίγουρο πως η χώρα θα γινόταν κράχτης για εισροή πόρων από το εξωτερικό. Υπάρχει βέβαια ζήτημα αξιοπιστίας, συνέχειας και σταθερότητας. Αν όμως η κυβέρνηση επιμείνει τότε η χώρα θα μπορούσε γρήγορα να μεταβληθεί σε παράδεισο καταφυγής διεθνών κεφαλαίων και μοντέλο ταχύρυθμης οικονομικής ανάπτυξης.
 
Τα μειονεκτήματα της πολιτικής αυτής είναι βέβαια το γεγονός πως αντιστρατεύεται βαθιά  ριζωμένες αντιλήψεις κρατισμού και παντοδυναμίας του δημοσίου.  Αντιλήψεις ριζωμένες  όχι μόνο στην Αριστερά. Εχθρός αυτής της πολιτικής θα είναι κατ’ αρχήν τα επιχειρηματικά συμφέροντα που βλέπουν το δημόσιο σαν αγελάδα για άρμεγμ α. Αυτοί οι ολιγάρχες ελέγχουν σημαντικά μεσα ενημέρωσης και βαφτίζουν κάθε πρωτοβουλία ανοίγματος των αγορών και μείωσης των κερδών τους σαν πολιτικές δήθεν «αντιλαικές» που έχουν έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας. Δεν έχει ποτέ περάσει από το μυαλό των καλόπιστων και αθώων ακροατών και τηλεθεατών πως γίνεται ιδιωτικά συμφέροντα που ελέγχουν ΜΜΕ να αποκαλούν πολιτικές ευνοικές θεωρητικά για τα ίδια , εφ’ όσον στηρίζουν την οικονομία της αγοράς, αντιλαικές και να τις πολεμούν με τέτοιο φανατισμό και μίσος;

Άλλο ζήτημα ανητικό για την κυβέρνηση  θα είναι βέβαια η αύξηση της ανεργίας στο  δημόσιο.  Εφ’ όσον όμως μειωθούν φόροι, αυξηθούν απολαβές και συντάξεις και καταπολεμηθεί η γραφειοκρατία τότε η σχετική αύξηση της ανεργίας στον δημόσιο τομέα, που από πουθενά δεν οφείλει να είναι ο μηχανισμός απορρόφησής της,  θα μπορούσε να γίνει ανεκτή. Εξ άλλου με την διάλυση της ιδιωτικής οικονομίας και της αγοράς η ανεργία στον ιδιωτικό τομέα έχει φθάσει περίπου στο 1 εκατ. 300 χιλ. ανθρώπους. Οσοι απασχολούνται στον δημόσιο τομέα αποτελούν ιερές αγελάδες και θα πρέπει με κάθε τρόπο να προστατεύονται από κάθε κακουχία και ανακατάταξη; Που βρίσκεται ακριβώς εδώ η όποια κοινωνική δικαιοσύνη;

Και για κάποιους που θεωρούν πως όσοι υπήρξαμε οποτεδήποτε στο παρελθόν στην πολιτική  δεν έχουμε δικαίωμα να έχουμε απόψεις θα ήθελα να θυμίσω πως από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 κάποιοι από εμάς επιμέναμε σε περικοπές στον δημόσιο τομέα, σε κατάργηση των κρατικών ελέγχων στις αγορές και προωθούσαμε με έμφαση ιδιωτικοποιήσεις και απελευθέρωση αγορών. Στην λογική αυτή επάνω άνοιξε και η αγορά των καυσίμων. Αλλά η τιμή της βενζίνης δεν αυξήθηκε από αυτό, αλλά από την επιβολή από το δημόσιο ενός νέου φόρου (κρατική παρέμβαση και πάλι) αφού εγώ είχα παραιτηθεί από το σχετικό Υπουργείο. Μια και δεν δεχόμουνα με τίποτα  την επιβολή του σχετικού φόρου.   Οποιος θέλει να είναι συνεπής, και όχι λιβελογράφος, δεν έχει παρά να τσεκάρει τις ημερομηνίες και τις σχετικές υπογραφές.

Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν πως ο λαός και πάλι επέλεξε τον Α. Παπανδρέου – την λογική δηλ. των παροχών και πάλι και των καινούργιων δανείων.  Αλλά και η ΝΔ κύλισε σε παρόμοιες λογικές. Με συνέπεια να φθάσουμε στην διακυβέρνηση Κ. Καραμανλή που με την λογική της ‘ήπιας προσαρμογής’ οδήγησε την χώρα στον δρόμο της χρεοκοπίας. Το 2004 υπήρξε ένα διάλειμμα ορθολογισμού στο ΠΑΣΟΚ, με την προεδρία τότε Γ. Παπανδρέου, που γρήγορα όμως εγκαταλείφθηκε με επιστροφή – κάτω από αφόρητη κομματική πίεση – στην οδό  των παροχών.

Σήμερα πλέον το δίλημμα παραμένει. Επιλογή του δρόμου της ανάπτυξης με μείωση φόρων,  περικοπών στον δημόσιο τομέα, απελευθέρωση αγορών και συνεργασία με τους δανειστές μας και την Ευρώπη. Είτε, από την άλλη μεριά, κατρακύλα στα αδιέξοδα, στην χρεοκοπία και τελικά στον φασισμό. Είναι θέμα της κυβέρνησης, αλλα και των λαικών πιέσεων, ποιος δρόμος τελικά θα ακολουθηθεί.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΧΑΟΣ ΣΤΑ ΕΔΑΦΗ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΑΤΟΥ

ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΧΑΟΣ ΣΤΑ ΕΔΑΦΗ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΑΤΟΥ

 

Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή οδηγείται σε επικίνδυνα αδιέξοδα. Τα ξεκίνημα της εξέγερσης κατά του Ασσάντ στη Συρία είχε σαν κίνητρο αρχικά την απαλλαγή από μια καταπιεστική δικτατορία. Και την αποκατάσταση των ελευθεριών μιάς πλειοψηφίας σουνιτών μουσουλμάνων ώστε να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα δίχως κινδύνους και διώξεις. Σήμερα τα πράγματα έχουν οδηγηθεί σε μια άνευ προηγουμένου ανθρώπινη τραγωδία και σε ένα καθεστώς εκκαθαρίσεων, σκοτωμών και ατέλειωτων αλληλο-συγκρούσεων.

Αρχικά οι σουνίτες κάτοικοι της Συρίας πήραν τα όπλα ενάντια σε μια οικογενειακή δολοφονική μαφία που με στήριγμα κάποιες φυλετικές ομάδες αλαουιτών μουσουλμάνων ( υποδιαίρεσης του σιιτικού δόγματος) εκμεταλλεύονταν μονοπωλιακά την πολιτική εξουσία αλλά και σχεδόν ολόκληρο τον δημόσιο πλούτο της χώρας. Σταδιακά όμως οι εξεγερμένοι σουνίτες άρχισαν να διασπώνται και εσωτερικά με αφορμή τους ιδιαίτερους στόχους και επιδιώξεις της οργάνωσης Αλ-Νούσρα, παραρτήματος της Αλ Καέντα στην Συρία. Η γενική όμως ισχύς των σουνιτών στη χώρα, και η διαφαινόμενη αρχικά επικράτησή τους επί των κυβερνητικών δυνάμεων του Ασσάντ και των αλαουιτών υποστηρικτών του, άρχισε να προκαλεί τον ξεσηκωμό και την συμπαράσταση φιλικών σιιτικών δυνάμεων από τον γειτονικό Λίβανο και το Ιράν. Η διαφαινόμενη ισχυροποίηση της σιιτικής παράταξης – αλλά και των συγγενών τους κυβερνητικών δυνάμεων του Ασσάντ – ξεσήκωσε το ενδιαφέρον μιάς γενικότερης σουνιτικής κινητοποίησης.

Με πυρήνα του νέου ξεσηκωμού το γειτονικό Ιράκ και τις περιθωριοποιημένες και φιλικά διακείμενες προς το πρώην καθεστώς του Σαντάμ Χουσείν δυνάμεις καταπιεσμένων σουνιτών (από το εκδικητικό και σεχταριστικό σιιτικό καθεστώς Μαλίκι στη Βαγδάτη) γρήγορα οργανώθηκε το περίφημο Ισλαμικό Χαλιφάτο. Με κέντρο αρχικά επιχειρήσεων στο βόρειο Ιράκ το ISIS (Ισλαμικό Χαλιφάτο Ιράκ και Συρίας) επεκτάθηκε δυναμικά στην ερημική ενδοχώρα που αδυνατούσε να υπερασπίσει το καθεστώς Ασσάντ. Οι αντιμαχόμενες την Δαμασκό (τον Ασσάντ δηλαδή) σουνιτικές δυνάμεις της Συρίας άξαφνα βρέθηκαν να χωρίζονται σε τρία μέτωπα. Από την μια μεριά βρέθηκαν εκείνοι που ήθελαν απλά ελευθερίες και την αποτίναξη του καταπιεστικού ζυγού του στρατιωτικού καθεστώτος. Αυτούς θεωρητικά στήριζε η Δύση και όσοι απλά δεν ήθελαν από τον έξω κόσμο τον Ασσάντ. Οι θρησκευτικοί φανατικοί της Αλ- Νούσρα αποτελούσαν το άλλο μέτωπο. Και με τις δύο όμως αυτές ομάδες βρέθηκε απέναντι το Χαλιφάτο της ISIS με στόχο την εξόντωση κάθε αντιπάλου (σιίτη, σουνίτη, χριστιανού η Κούρδου) που δεν ασπαζόταν την δική του εκδοχή για την εφαρμογή της Σαρία.

Το χάος που ακολούθησε επέτεινε η παρέμβαση των σιιτικών παραστρατιωτικών οργανώσεων από Ιράν, Λίβανο και Ιράκ αλλά και, μετά την παραίτηση Μαλίκη, οι επίσημες –αλλά κατά βάση σιιτικές – Ιρακινές ένοπλες δυνάμεις όπως και Κούρδοι Πεσμεργκά. Αν σε όλα αυτά προστεθούν οι βομβαρδισμοί των συμμάχων κατά του ISIS (Δυτικοί και Αραβες), η περίεργη στάση της Τουρκίας (κατά Ασσάντ και υπέρ όλων των σουνιτών), η οικονομική ενίσχυση των δυνάμεων του Χαλιφάτου από Σαουδάραβες και Κατάρ αλλά και η εισροή χιλιάδων σουνιτών μουσουλμάνων από όλα τα σημεία της γής ( Τσετσενία, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ινδονησία, Σομαλία, Νιγηρία και χώρες της Δυτικής Ευρώπης) εύκολα γίνεται κατανοητή η σύγχυση και η αγωνία που επικρατεί σήμερα ανάμεσα στους κατοίκους των εδαφών αυτών. Ποιος είναι με ποιούς και κάτω από ποιες συνθήκες; Οσοι διαφεύγουν στην Τουρκία, έστω και για λίγο η για προσωρινή διάσωση, αντιμετωπίζουν τις αντιπαλότητες Κούρδων και Τούρκων, τις δυσκολίες συμβίωσης σουνιτών προσφύγων από Συρία με ντόπιους Τούρκους Αλαουίτες των περιοχών αυτών αλλά και η αγωνία των ντόπιων πληθυσμών, σουνιτικών κατά βάση που υποφέρουν όμως από το ISIS, για το τι θα αντιμετωπίσουν αν «απελευθερωθούν» από τις παραστρατιωτικές σιιτικές φιλο-ιρανικές δυνάμεις η από τους Κούρδους Πεσμεργκά.
Η δυστυχία των τοπικών πληθυσμών εξηγεί τις ροές προσφύγων προς κάθε κατεύθυνση αλλά και τους κινδύνους που ελλοχεύουν αν οι τζιχαντιστές σκόπιμα στέλνουν οργανωμένα, μυημένα στελέχη τους, ανάμεσα στους πρόσφυγες με στόχο την δημιουργία τρομοκρατικών πυρήνων στη Δύση.

Οι προκλήσεις είναι τεράστιες. Οφείλουμε όλοι να κατανοήσουμε πως οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του Ιράκ και της Συρίας θα πρέπει να αναζητήσουν και να επιβάλουν τις λύσεις των προβλημάτων τους. Δική μας ευθύνη είναι η φροντίδα ώστε τα προβλήματα αυτά να μην ξεχειλίσουν και να πλημμυρίσουν και τις δικές μας κοινωνίες. Βέβαια οι λύσεις αυτές δεν μπορούν νε επιβληθούν μέσα από επιλογές σεκταριστικές που διαιωνίζουν τις εκδικήσεις και τις αντεκδικήσεις και που επιδιώκουν με νέους ποταμούς αίματος να ξεπλύνουν τους παλιούς. Οι σουνίτες λχ, και μόνο αυτοί μόνοι τους, μπορούν να λύσουν τις εκκρεμότητες ανάμεσα σε σουνίτες. Κι όχι οι Κούρδοι, οι Ιρανοί η άλλοι σιίτες. Δίχως αυτό να γίνει κατανοητό, το μέλλον, η ειρήνη αλλά και η ασφάλεια στην Δυτική Ευρώπη δεν φαίνεται εφικτή…

Πλήρες Άρθρο »

ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

 

Ξανάρχισε η συζήτηση για την κεντροδεξιά και τις προοπτικές της. Μετά την ήττα στις εκλογές και τo επικοινωνιακό blitzkrieg της κυβέρνησης Τσίπρα η ΝΔ βρίσκεται σχεδόν στα σχοινιά. Ακούγονται περίεργες, σχεδόν εξωτικές, ιδέες από διάφορα στελέχη και σπουδαίους η και σπουδαιοφανείς παράγοντες αλλά σχεδόν κανείς δεν στοχεύει στην καρδιά του προβλήματος που έχει ο χώρος. Κι αυτός δεν είναι άλλος από την πολιτική ταυτότητα αυτού που θεωρητικά αποκαλείται κεντροδεξιά. Επιτέλους, σε τι ακριβώς πιστεύει αυτός ο χώρος και που θέλει να οδηγήσει την κοινωνία; Όλα τα άλλα δεν είναι παρά περίτεχνες ασκήσεις επί χάρτου που συγκαλύπτουν τις επι μέρους επιδιώξεις των διαφόρων επιπέδων εμπειρίας και ικανότητας στελεχών.
Όταν είχε γίνει η τελευταία δοκιμασία επιλογής αρχηγού της παράταξης, μετά την παταγώδη αποτυχία των εκλογών του 2009, και πάλι το πρόβλημα είχε συγκαλυφθεί. Ουδείς είχε αναζητήσει τα πραγματικά αίτια εκείνης της ήττας. Και η επιλογή του καινούργιου αρχηγού είχε αναζητηθεί σε υποτιθέμενες καθαρές ιδεολογικές προδιαγραφές που θα οδηγούσαν την παράταξη και πάλι στις ρίζες της. Αναζητήθηκε μια έκφραση σε προδιαγραφές γνήσια «δεξιές». Κι εκλέχθηκε αρχηγός με στόχο να αναδείξει τις πατροπαράδοτες ρίζες του χώρου. Διότι, υποτίθεται, η προηγούμενη κυβέρνηση (του Κ. Καραμανλή) είχε αποτύχει διότι είχε αποκλίνει από τις αρχές αυτές. Ουδέποτε όμως ψάχθηκαν να εντοπισθούν ποιες ακριβώς είναι οι αρχές αυτές. Και η νέα ηγεσία κατρακύλησε στα ίδια λάθη και σε παρόμοια αδιέξοδα. Που αντικατοπτρίσθηκαν στις κυβερνητικές της επιλογές.
Ποιες είναι λοιπόν ακριβώς αυτές οι ρίζες; Στην ουσία η κυβερνητική ΝΔ ουδέποτε υπήρξε φιλελεύθερο κόμμα. Από τα χρόνια του Κωνσταντίνου Καραμανλή ακόμη αυτό που διέπνεε τις πολιτικές της επιλογές ήταν ένας παραδοσιακός αντι-φιλελεύθερος, αλλά αξιοπρεπής και πάντα δημοκρατικός, συντηρητισμός. Με άλλα λόγια η ΝΔ υπήρξε και συνέχισε πάντα να είναι ένα κόμμα του δημόσιου τομέα. Βλέποντας πάντα, άλλοτε με λιγότερη κι άλλοτε με μεγαλύτερη, καχυποψία την αγορά και την επιχειρηματική δράση υπήρξε πάντα μεγάλος θιασώτης των δραματικών κυβερνητικών παρεμβάσεων στην οικονομία και την κοινωνία. Η εξαγγελία «νέων μέτρων» υπήρξε πάντα το οξυγόνο της πολιτικής της πρακτικής και η πατερναλιστική της στάση απέναντι σε κοινωνία και οικονομία χρωμάτιζε διαχρονικά το μωσαικό των ιδεολογικο-πολιτικών της αξιών. Μικρό διάλειμμα σημειώθηκε στις πρακτικές αυτές στη διάρκεια της ηγεσίας Κων. Μητσοτάκη, δίχως όμως το κόμμα πραγματικά να απαγκιστρωθεί οριστικά από τις νοοτροπίες αυτές. Ο τότε αρχηγός είχε χαρακτηρισθεί σκωπτικά σαν προσωρινής διάρκειας σώγαμπρος. Γι αυτό και η παράταξη επανήλθε σχεδόν αμέσως στα παλιά μόλις τα ηνία του κόμματος πέρασαν και πάλι στα χέρια νέο-καραμανλικών ηγεσιών (Εβερτ, Κ. Καραμανλή).
Η ΝΔ υπήρξε πάντα παράταξη του μεγάλου κράτους. Κρατικοποιήσεις, ασφυκτικοί έλεγχοι των αγορών, διοικητικές παρεμβάσεις σε όφελος συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων μέχρι και ίδρυση προστατευόμενων επαγγελμάτων με αποφάσεις από πάνω, χαρακτήρισαν την πολιτική της διαδρομή. Γι αυτό και το όποιο σοσιαλιστικό ιντερμέτζο δεν ξένισε ιδιαίτερα τον δεδομένο εθνικό κοινωνικό ιστό. Το ΠΑΣΟΚ πέρασε και ενσωματώθηκε – δεν συντάραξε ούτε και ανέτρεψε. Η επανάκαμψη της ΝΔ στην εξουσία μετά το 2004 δεν άλλαξε αυτή την ροπή. Με μια ουσιώδη διαφορά. Μεγάλωσε θεαματικά τα δημόσια χρέη. Τα δημιουργημένα πλέον τότε κρατικά δεδομένα δεν μπορούσαν να συντηρήσουν μια παραδοσιακή συντηρητική πολιτική παρά μόνο με καινούργιο δανεισμό. Εκτός αν η κυβέρνηση επέλεγε την φιλελεύθερη ρήξη. Που θα απέτρεπε μεν την επερχόμενη χρεοκοπία, θα ξένιζε όμως την στελεχιακή βάση και θα ξεβόλευε τις παραδοσιακές αντιλήψεις κι αρχές. Εξ’ ού κι’ ο εξοβελισμός πολλών από εμάς τότε (Ανδριανόπουλος, Μάνος) εκτός κόμματος σαν επικίνδυνων και ακραίων. Η χώρα έτσι οδηγήθηκε στο γκρεμό. Λόγω κρατισμού γενικά και «ήπιας προσαρμογής» ειδικότερα
Ο θαυμαστής του παλαιομοδίτικου ήπιου σοσιαλισμού Γ. Παπανδρέου ήταν αδύνατον να αποφύγει την επίσημη χρεοκοπία. Εξ ού και το πρόγραμμα διάσωσης, η τρόικα, ο κ. Σόιμπλε και το μνημόνιο. Αντί τότε η ΝΔ να αλλάξει ρότα και να αγκαλιάσει τον απαραίτητο μεταρρυθμιστικό εκσυγχρονισμό, ξανακύλισε στα παλιά. Ανακάλυψε την παλαιομοδίτικη δεξιά, την νοσταλγία του παραδοσιακού κρατισμού και την παλαιοσυντηρητική εξαγγελία (Ζάππεια 1 και 2) μεγαλώματος δαπανών και της μείωσης εσόδων!! Ενός ανέφικτου δηλ κοκτέηλ καταστροφής και βουλιάγματος στο τέλμα του πολιτικά φανταστικού και της ολοκληρωτικής ανυποληψίας. Όταν έφτασε να κερδίσει τις εκλογές, λόγω κλαταρίσματος του ΠΑΣΟΚ και της ευνουχισμένης κυβέρνησης Παπαδήμου, δεν υπήρξε άλλη επιλογή από την ολοκληρωτική τούμπα και την προδοσία κάθε ιδεολογικής αρχής και καθαρής πολιτικής αξίας.
Η ΝΔ κατέρρευσε στις τελευταίες εκλογές όχι επειδή πρόδωσε τις παραδοσιακές πολιτικές της καταβολές αλλά επειδή ακριβώς προσπάθησε να μείνει πιστή σε αυτές!! Μαζί βέβαια και με κάποιες στροφές παλαιομοδίτικα δεξιές κι έντονα φοβικές και αντιδραστικές. Επιχείρησε δηλαδή με κάθε τρόπο να προστατεύσει τον δημόσιο τομέα της οικονομίας. Και οδηγήθηκε αναγκαστικά σε διάλυση του ιδιωτικού και της αγοράς. Με πάθος υπεραμύνθηκε των π0αραδοσιακών επιτευγμάτων του χώρου. Δεν πείραξε τις ΔΕΚΟ, δεν ακούμπησε τα κλειστά και προστατευμένα επαγγέλματα ούτε και χτύπησε το χάος των ασφαλιστικών ταμείων καθώς και τις ομάδες των ειδικών συμφερόντων που πλέουν σε πελάγη αυθαιρεσίας και φοροδιαφυγής. Εκανε όμως μεγάλη ζημιά, πάνω στην προσπάθεια αυτή, στον κοινωνικό κορμό αυτού του πολιτικού χώρου. Με σημαιοφόρο τον σοσιαλδημοκράτη Γιάννη Στουρνάρα ρήμαξε με φόρους την μεσαία αστική τάξη και συνέτριψε την ατομική ιδιοκτησία. Και φάνηκε τότε ολοκάθαρα πως δύο καρπούζια δεν χωράνε στην ίδια μασχάλη. Συντριβή της μεσαίας τάξης μέσα σε απίστευτη ιδεολογική σύγχυση οδήγησε σε ουσιαστική διάλυση της κεντροδεξιάς πολιτικής παράταξης.
Και τώρα, τί; Μέσα στον χώρο η κουβέντα είναι και πάλι για λίγο από τα ίδια. Όμως στην εξουσία τώρα βρίσκεται η γνήσια Αριστερά. Και ο δημόσιος τομέας δεν βρίσκεται, ούτε θα είναι ξανά, κάτω από πιθανό δικό τους έλεγχο. Τώρα είναι η μόνη γνήσια ευκαιρία για να βρεί η ΝΔ την πραγματική πολιτική της ταυτότητα. Να γίνει το κόμμα του πραγματικού μεσαίου αστικού χώρου. Το κόμμα δηλαδή όχι του κράτους αλλά της ελεύθερης οικονομίας, της ατομικής ιδιοκτησίας, των λιγότερων έως ελάχιστων φόρων, της ανάπτυξης μέσω ιδιωτικών επενδύσεων, της ιδιωτικοποίησης κρατικών φορέων και των λιγότερων δημόσιων διοικητικών παρεμβάσεων στη ζωή μας. Το κόμμα δηλ φανατικός εχθρός και αντίπαλος της δημόσιας γραφειοκρατίας και υποστηρικτής των κάθε είδους ατομικών ελευθεριών. Και σίγουρα βέβαια μέσα από μια καινούργια, αξιόπιστη, δυναμική και νεανική ηγεσία.
Θα τα κάνει όλα αυτά; Το ελπίζω, αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρος…

Πλήρες Άρθρο »

ΘΑΝΑΤΟΙ ΦΙΛΩΝ

ΘΑΝΑΤΟΙ ΦΙΛΩΝ

 

Κάθε φορά που χάνεται κάποιος με τον οποίο υπήρξες πολύ κοντά το συναίσθημα του κενού είναι καταλυτικό και σχεδόν συντριπτικό. Την Παρασκευή το πρωί το έδαφος έφυγε σχεδόν κάτω από τα πόδια μου όταν πληροφορήθηκα πως άφησε των ζωή ένας παλιός συμμαθητής με τον οποίο είχαμε σαν νέα παιδιά μοιρασθεί πολλές χαρές και λύπες. Το χειρότερο ήταν πως είχε αφαιρέσει την ζωή του με δική του πρωτοβουλία. Είχε χρεοκοπήσει η επιχείρησή τ ου και δεν άντεχε, έλεγε στον περίγυρό του, να αντικρύσει τους λιγοστούς υπαλλήλους του γραφείου του στους οποίους είχε καθυστερήσει να καταβάλει, λόγω αντικειμενικής αδυναμίας, για δύο εβδομάδες τους μισθούς τους. Η βαθειά αστική του ηθική τον είχε δοηγλήσει στην απόγνωση και στην αδυναμία αντιμετώπισης της ζωής. Κόντρα στις λογής καγαγγελίες που ακούγονται για τους αδίστακτους δήθεν απιχειρηματίες που εί ναι υποτίθεται έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για το ατομικό τους κέρδος ο συνειδητοποιημένος μεγαλοαστός διδάσκει ηθικές αρχές και συνέπεια όταν πάσχει για τις τύχες των εργαζομένων στην επιχείρησή του και δεν αντέχει, ούτε την έμμεση έστω, κοινωνική απαξίωση. Ο φίλος μου άφησε την ζωή συγκλονίζοντάς μας όλους με την απώλειά του και δείχνοντας το μεγαλείο μιάς ψυχής γαλουχημένης σε ηθικές αρχές και ορθολογικές ατσικές αξίες.

Το Σάββατο σαν κεραυνός με χτύπησε η αναγγελία της δολοφονίας του Μπόρις Νέμτσοφ. Παλιός φίλος από το μακρυνό 1999 στην Ουάσιγκτον, όταν είχε βρεθεί εκεί για ένα μικρό διάστημα ενώ είχε υπηρετήσει σαν Κυβερνήτης του Νίζνιι Νόβγκροντ (πρώην Στάλινγκραντ) σε ηλικία 29 μόλις ετών και Αντιπρόεδρος της Ρωσικής κυβέρνησης με πρώθυπουργό τον Σεργκέι Κιριγένκο . Εντονα φιλελεύθερος με δημοκρατικές ιδέες και συμφιλιωτικές ιδέες ακολούθησε σχετικά μοναχικούς δρόμους στη συνέχεια που τον έφεραν σε αντίθεση με την εξουσία και τις εθνικιστικούς κύκλους της χώρας του. Κατέληξε νεκρός από δολοφονικές σφαίρες σε μιά γέφυρα της Μόσχας απέναντι από το Κρεμλίνο. Μιά ακόμα φιλελεύθερη γωνή σίγησε . Χτυπημένη από το μίσος των ακραίων και τις σφαίρες των σκοτεινών κύκλων του πολιτικού φανατισμού.

Για όλους εμάς τους υπόλοιπους η ζωή συνεχίζεται. Με πρόσθετο όμως βάρος στις πλάτες και την υποχρέωση να συνεχίσουμε την προσπάθεια για ιδέες και αξίες.

Πλήρες Άρθρο »