ΘΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ;

ΘΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ;

 

 

Πολλά και περίεργα συμβαίνουν τις ημέρες μας με την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Στο σοβαρό κομμάτι είναι φανερό πως η κυβέρνηση έχει συμβιβασθεί με τον ρεαλισμό και την πραγματικότητα. Οι ερασιτεχνικές η παλαιο-αριστερές φαντασιώσεις δείχνουν να εγκαταλείφθηκαν και περισσότερο προσγειωμένες απόψεις έρχονται στο πολιτικό προσκήνιο. Η σημερινή κυβέρνηση έχει ένα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα. Με αριστερές ρίζες και απαλλαγμένη από την οποιαδήποτε καχυποψία περί καπιταλιστικών η άλλων νεοφιλελεύθερων (!) διασυνδέσεων έχει το πλεονέκτημα να ομιλεί σε αυτιά ανοιχτά και καλοπροαίρετα. Οφείλει όμως να κινηθεί γρήγορα. Το παράθυρο αξιοπιστίας κάθε καινούργιας κυβέρνησης, σύμφωνα και με τον Friedrich Hayek, δεν διαρκεί παραπάνω από ένα περίπου εξάμηνο. Μέσα σε αυτό το διάστημα έχει την ευκαιρία να προωθήσει μεταρρυθμίσεις και να αντιταχθεί σε συνήθειες και καθιερωμένες αντιλήψεις. Μετά επέρχεται ο κορεσμός, η αυξημένη επικοινωνιακή κόπωση και η όποια φυσιολογική αδράνεια (inertia, όπως την αποκαλούν οι κοινωνιολόγοι).

Οι αναγκαίες επεμβάσεις στις αγκυλώσεις του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος θα πρέπει λοιπόν να πραγματοποιηθούν μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα. Η εξυγίανση του φορολογικού συστήματος, με την κατάργηση των λογής εξαιρέσεων και το κλείσιμο των «παραθύρων» από τα οποία ξέφευγαν ειδικά συμφέροντα και ομάδες βολεμένων, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν ακουμπούσαν λόγω φόβου πολιτικού κόστους, η τακτοποίηση επι τέλους των συχνοτήτων των τηλεοράσεων που αποτελούν δημόσια περιουσία, το λαθρεμπόριο καυσίμων και τσιγάρων θα είναι μερικά από αυτά. Η κυβέρνηση θα πρέπει να αποβάλει το άγχος της μεροληψίας υπέρ των οποιωνδήποτε κάποιων και να αφήσει τους νόμους να λειτουργήσουν δίχως να βλέπουν ευνοούμενους και διωκόμενους. Το ασφαλιστικό σύστημα να γίνει αντικειμενικό και ακριβοδίκαιο. Ολοι να απολαμβάνουν αυτά για τα οποία συνεισέφεραν και όχι εκείνα τα οποία πλήρωσαν κάποιοι άλλοι. Κατάργηση- πραγματική – των όποιων επιβαρύνσεων τρίτων για χάρι βολεμένων συντεχνιών και επαγγελμάτων ευνοημένων από το σύστημα η τοποθετημένων κοντά στις πηγές της πολιτικής εξουσίας.

Υπάρχει απέραντος χώρος για πρωτοβουλίες εξυγιαντικές της νέας κυβέρνησης. Φτάνει να είναι αποφασισμένη και να κινηθεί γρήγορα. Με λογική και δικαιοσύνη. Δεν είναι δίκαιο λχ να κόπτονται όλοι για όσους απολύονται από τον δημόσιο τομέα (λ.χ καθαρίστριες και σχολικοί φύλακες, δίχως ουδείς να αναρωτιέται αν ακούσθηκε πουθενά αλλού στον κόσμο καθαρίστριες- υπάλληλοι του δημοσίου και φυλαγμένους χώρους που όμως σχεδόν καθημερινά αυθαίρετα καταλαμβάνονται και βανδαλίζονται) και κανείς να μην νοιάζεται για τους πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργους του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Πολύ σύντομα θα αρχίσουν να ακούγονται φωνές για ξεπούλημα του δημοσίου, για έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας και κατάρρευση των υπηρεσιών του δημοσίου. Οι περισσότερες θα κρύβουν ειδικά επιχειρηματικά συμφέρονται που τρέφονται από τις προμήθειες του δημοσίου, που ακμάζουν στις παρυφές της κρατικής επιχειρηματικότητας και που επιμένουν στο φαύλο καθεστώς της επιχειρηματικής λαθροθηρείας, της ρεμούλας και των σκοτεινών συναλλαγών με το κράτος. Τα χρήματα όμως είναι πολλά και ο επικοινωνιακός πόλεμος σχετικά φτηνός για να κηρυχθεί. Αν οι κινήσεις εξυγίανσης δεν γίνουν γρήγορα, τα θετικά αποτελέσματα θα είναι πενιχρά…

Υπάρχει όμως και το κομμάτι της έλλειψης σοβαρότητας. Οι πολλές δηλώσεις, οι αψυχολόγητες επιθετικές κινήσεις κατά των δανειστών και οι πομφόλυγες διακηρύξεις για λύσεις που προκαλούν χαμόγελα σε όσους γνωρίζουν έστω και στοιχειωδώς την λειτουργία της διεθνούς οικονομίας διακινδυνεύουν την πορεία της χώρας και το ενδεχόμενο ενός απροσδόκητου εθνικού ναυαγίου. Οταν Υπουργοί σε ρυθμούς χαλαρότητας και δηλώσεων ρουτίνας επιμένουν για το ενδεχόμενο αδυναμίας πληρωμής διεθνών υποχρεώσεων προκαλούν το ενδεχόμενο κήρυξης «πιστωτικού γεγονότος» - χονδρικά δηλ. καθεστώτος διεθνούς πτώχευσης. Για όνομα του Θεού (η του Μάρξ, για τους αμφισβητίες!!) πως παραμένουν στη θέση τους τέτοιοι ερασιτέχνες;

Το ίδιο ισχύει όταν επαναφέρουμε με δηλώσεις ζητήματα που έχουν, υποτίθεται, κλείσει. Οπως η διαγραφή η επεναδιαπραγμάτευση του χρέους. Εχουμε κάνει μιά συμφωνία η όχι; Εχουν και οι άλλες χώρες κοινή γνώμη και σατυρικά ΜΜΕ. Να μην το ξεχνάμε. Οπως κάποια βρετανική τηλεοπτική εκπομπή σχολίασε αρνητικά την ντίσκο ενδυματολογική επικογή του έλληνα Υπ. Οικονομικών : 'Οταν πηγαίνεις στους δανειστές φοράς τα ρούχα της οικονομίας που θέλεις να γίνεις, όχι αυτά εκείνης που έχες!!' Είναι επίσης δυνατόν να ετοιμάζεσαι και πάλι να ζητήσεις χρήματα για να μην καταρρεύσεις, και να αποκαλείς τους επίδοξους δανειστές σου ναζί, βασανιστές της CIA και εκμεταλλευτές – τοκογλύφους; Κι ότι βέβαια πως κάνεις ελιγμούς, ουσιαστικά για να τους ξεγελάσεις…

Όσο για τις οικονομικές θεωρίες που διακινούνται από πολλούς κυβερνητικούς η σαν δορυφόρους γύρω - γύρω περιφερόμενους εγκεφάλους, μόνο για χαμόγελα έχουν αξία. Όπως είπαν πολλοί υπουργοί οικονομικών του eurogoup: «ακούσαμε δωρεάν διαλέξεις, που είχαν αξία ακριβώς επειδή ήσαν τζάμπα». Όλα αυτά αποτελούν προκλήσεις, προερχόμενες από επικίνδυνους άσχετους. Καλύτερη πολιτική θα ήταν η σιωπή…

Ευκαιρία για ανάκαμψη και επιτυχία, επιμένω πως υπάρχει. Δεν έχουν όμως εκλείψει και οι σημαντικοί κίνδυνοι. Τουλάχιστον γλυτώσαμε από τις ανοησίες περί «αντιλαικού νεοφιλελευθερισμού». Τώρα μάλιστα που την κυβερνητική πολιτική στηρίζει και ο …Μίκης Θεοδωράκης.


Ας ελπίσουμε πως θα αποφύγουμε το ατύχημα

Πλήρες Άρθρο »

ΛΕΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ;

ΛΕΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ;

 

Ελάχιστες διαφωνίες μπορώ να έχω με τα σημεία - προτάσεις που υπέβαλε η κυβέρνηση στο Eurogroup. Υπάρχει βέβαια το ζήτημα της ειλικρίνειας των προθέσεων και της τελικής της αποφασιστικότητας για την εφαρμογή τους. Εντούτοις η ετοιμότητά της για ορθολογικές αλλαγές στον δημόσιο τομέα της οικονομίας, για μειώσεις άχρηστων και καταχρηστικών δαπανών (που λογικά μεταφράζεται σε κατάργηση φορέων που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην καθημερινότητα και την ευημερία των πολιτών), στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής με εξοβελισμό όλων αυτών των μικρών η μεγάλων εξαιρέσων που διευκόλυνε μερικές χιλιάδες πολιτών να ξεφεύγουν από την τσιμπίδα της εφορίας και συνακόλουθα υποχρέωνε όλους τους υπόλοιπους να γίνονται τα υποζύγια της κρατικής αυθαιρεσίας και επιβολής.

Εξ ίσου σημαντικές είναι ιο προπθέσεις για την κατάργηση των λογής ανισοτήτων στο ασφαλιστικό σύστημα, η ενοποίηση όλων των ταμείων ('ευγενών' και μη) και η επιβολή γενικών κανόνων που θα αφορούν όλους τους διακαιούχους κοιωνικών παροχών. Εξυπακούτεται πως τέτοιες ρυθμίσεις καταργούν όλες τις ειδικές εξαιρέσεις διαφόρων κατηγοιρών δικαιούχων που απολαμβάνουν συντάξεων και άλλων παροχών χωρίς ουδέποτε να έχουν αναλογικά συνεισφέρει στον φορέα από τον οποίο απολαμβάνουν και απαιτούν - διαμαρτυρόμενοι μάλιστα - παροχές.

Στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων επίσης η κυβέρνηση φέρεται διατεθειμένη να μην κάνει πίσω σε ό,τι έχει γίνει ενώ σε κάθε άλλη άλλη περίπτωση δείχνει αποφασισμένη - δίχως χαριστικές ρυθμίσεις και φωτογραφικές επεμβάσεις - να προχωρήσει αντικειμενικά σε πραγαματικές πωλήσεις δημόσιων περιουσικών στοιχείων με προοπτική την αξασφάλιση τιου υψηλότερου δυνατού τιμήματος και της απκατάσταση της ομαλής λειτουργίας της αγοράς με την κατάργηση κρατικών μονοπωλίων και την καθιέρωση ιδιωτικών πλέον αλλά ανταγωνιστικών επιχειρήσεων.

Είχα σημειώσει παλαιότερα πως αν η κυβέρνηση ακολουθούσε το παράδειγμα της Βραζιλίας, που με μαρξιστική κυβέρνηση του Προέδφρου Λούλα ντα Σίλβα 'άνοιξε' την οικονομία της και την έκανε δυναμική και ανταγωνιστική με αποτέλεσμα να μπεί τους G20, στα BRICς και να ανακυρηχθεί η πλέον πετυχημένη οικονομία στον κόσμο, θα μπορούσε να είναι συνεπής με πολλές από τις προεκλογικές της τοποθετήσεις (λχ μείωση φόρων και συντήρηση η αύξηση εισοδημάτων) και να προχωρήσει μπροστά. με την προυπόθεση βέβαια πως θα κονταοχτυπιόταν με τις συντεχνίες και τα ειδικά συμφέροντα που λυμαίνιονται την ελληνική οικονομία. Με τις θέσεις - προπτάσεις που υπέβαλε στο Eurogoup δείχνει διατερθειμλένη να κινηθεί προς την κατεύθυνση αυτή. Σε μιά τέτοια περίπτωση οι λογικοπί και καθαροί έλληνες θα βρεθούν σίγουρα δίπλα της.

Ελεγα πάντοτε πως αν ακόμη και το ΚΚΕ ενστερνιζόταν κάποιες από τις θέσεις μου και τις βάφτιζε κομμουνιστικές δεν θα δίσταζα να συμφωνήσω μαζί του. Αν πρόκειται αυτές οι προτάσεις της κυβέρνηση να εκφράζουν την ριζοσπαστική αριστερά - ακόμη κι αν διαφωνεί ο αγαπητός Μ. Γλέζος - εγώ θα είμαι μαζί τους. Λέτε να έγινα αριστερός;

ΥΓ.
Διαπιστώνω μια επιθετικότητα από ψευδώνυμους σχολιογράφους που σπάνια αναφέρονται στην ουσία των κειμένων που καταθέτω. Δεν πρόκειται βέβαια να ασχοληθώ με τα λογής γραφόμενά τους, μιά και με ενδιαφέρει ο ουσιαστικός διάλογος κι όχι η απάντηση σε συμπλεγματικές ύβρεις. Οι υπόλοιποι αναγνώστες έχουν φυσικά το δικαίωμα της ανταπόκρισης.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΑΠΟΨΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΒΑΡΟΣ

 


Η ΑΠΟΨΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΒΑΡΟΣ

 

Σε μεγάλο βαθμό η ελληνική κυβέρνηση είχε στηριχθεί στην υποστήριξη των αμερικανικών και γενικότερα των αγγλο-σαξονικών κύκλων στην προσπάθεια αντιπαράθεσης με τον κορμό της Ευρώπης. Αποδείχθηκε πως πέραν κάποιων δηλώσεων και δημοσιευμάτων, που αντικατοπτρίζουν την γενικότερη αντιπάθεια των κύκλων αυτών προς την κυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη, τίποτα ουσιαστικό δεν έγινε προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της Ελλάδας στον αγώνα αυτό. Είναι δεδομένο πως η Ελληνική οικονομία εξαρτάται από την Ευρώπη για τις μελλοντικές της προοπτικές και οι ιδέες διάφορων αριστερόστροφων αμερικανών οικονομολόγων, που δεν έχουν βρεί ακόμη λύση για την δική τους οικονομία, ελάχιστα επηρεάζουν τις ευρωπαικές εξελίξεις.

Αξίζει όμως να κοιτάξουμε λίγο και το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η εξωτερική πολική των ΗΠΑ εξελίσσεται. Με μάλλον άστοχες γενικότερα κινήσεις η εξωτερική πολιτική του Ομπάμα δεν πετυχαίνει τους στόχους που επιδιώκει (βλ. και σχετικό σκίτσο από αμερικανικά έντυπα). Στην Ευρώπη αντιμετωπίζεται με βαθύτατο σκεπτικισμό εφ’ όσον οδηγεί σε αντιπαλότητες που οι χώρες της γηραιάς Ηπείρου δεν επιθυμούσαν και μάλλον αποστρέφονται.

Στην αντιμετώπιση της Ρωσίας η πλήρης αδιαφορία για τις Ρωσικές ευαισθησίες οδηγεί την Ευρώπη σε μια αντιπαράθεση που βρίσκεται αντίθετη με ζωτικά δικά της οικονομικά και γεω-στρατηγικά συμφέροντα. Η Ρωσία θα είναι για πάντα γείτονάς της και τα κοινά τους συμφέροντα για οικονομικές συνεργασίες αλλά και απέναντι στις προκλήσεις του ακραίου Ισλάμ, θολώνουν από την κρίση στην Ουκρανία. Που για την Ευρώπη αποτελεί εγγύτατη ζωντανή πραγματικότητα – ενώ για τις ΗΠΑ μια μακρινή εστία ανάφλεξης.

Οι Ευρωπαίοι φέρουν το βάρος ουσιαστικά της αναζήτησης εκτονωτικής λύσης για να μην κυλήσει ολόκληρη η Ηπειρος στην αγκαλιά ενός καινούργιου κι’ αχρείαστου ψυχρού πολέμου. Δεν θα είχαμε φθάσει ποτέ στην προσάρτηση της Κριμαίας, και στο σημερινό επίπεδο αντιπαράθεσης στην Ουκρανία, αν η Δύση δεν είχε αγκαλιάσει την αντισυνταγματική κατά βάση – κι «αντι-δημοκρατική» ουσιαστικά – αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο. Εφ’ όσον στρατιωτική αντιπαράθεση με την Ρωσία από τα πράγματα δεν είναι λογική, ούτε και δυνατή, προς τι οι αρχικές κινήσεις πρόκλησης των ευαισθησιών της Ρωσίας;

Αλλά και στο μέτωπο του άκρως επικίνδυνου για την συνολική ευρωπαική ασφάλεια Ισλαμικού Χαλιφάτου (ISIS) δεν είναι ευδιάκριτες οι επιλογές της σημερινής αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ενώ υπήρξε σωστή η μη αρχική στρατιωτική επέμβαση εναντίον του Ασσάντ στην Συρία, υπάρχει σύγχυση για τον τρόπο αντιμετώπισης των προπαγανδιστών του ακραίου Ισλάμ στην περιοχή αυτή και όχι μόνο. Η εμμονή του Λευκού Οίκου να μην καταδικάζει σαν ισλαμικές τις ακρότητες των τζιχαντιστών στο Ιράκ αλλά και στη Λιβύη και να μην αναφέρει πως τα θύματα υπήρξαν κατά κύριο λόγο αθώοι χριστιανοί απλοί πολίτες, μπερδεύει πολύ κόσμο κι αφήνει τους εγκληματίες να συνεχίσουν δίχως σοβαρές συνέπειες το αποτρόπαιο έργο τους.

Ενώ η προσέγγιση με το Ιράν στηρίζεται σε απόλυτα λογικές εκτιμήσεις, με βάση τα σημερινά γεωπολιτικά δεδομένα, υπάρχει σύγχυση για την στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Αίγυπτο. Ποιός ακριβώς ενισχύει το ακραίο σουνιτικό Ισλάμ και ποια είναι η στάση της Δύσης συνολικά απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις; Σύμμαχοι αλλά και πολλοί πολιτικοί φίλοι δεν είναι απόλυτα σίγουροι για τις σταθερές επιλογές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή.

Πολλοί μπορεί να αισθάνονται σαν Ιφιγένειες, έτοιμοι να θυσιασθούν στο όνομα μάλλον θολών επιδιώξεων σε μια σκακιέρα που δεν είναι σίγουρο πως είναι σταθερή κι απόλυτα οριοθετημένη. Όπως λ.χ. η ελληνική κυβέρνηση, που επέλεξε να συγκρουσθεί με πολλούς ευρωπαίου εταίρους, με αποτέλεσμα όμως τελικά να ταπεινωθεί αναδιπλωνόμενη μπροστά στην τελική ρεαλιστική πραγματικότητα. Δεν χτίζεται όμως έτσι αξιοπιστία για μελλοντικές κινήσεις και για στήριγμα σε φίλους που θα έπρεπε να εκπέμπουν μια ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.
 

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΠΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ο ΠΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

 

Τώα είναι η ώρα που η κυβέρνηση χρειάζεται την στήριξη όλων. Ανεξάρτητα από τις απίθανες αριστερές μπουρδολογίες που είχαν κατακλύσει τον αέρα του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα, τώρα που η πραγματικότητα του ρεαλισμού έρχεται στην επιφάνεια οφείλουμε όλοι να συστρατευθούμε για να προστατέψουμε την κυβέρνηση από τις όποιες ενδογενείς η εξωγενείς επικίνδυνες αμφισβητήσεις. Διότι η μάχη που δίνει σχετίζεται με την επιβίωση όλων μας.

Οι αφελείς και αστήρικτες διακηρύξεις που εύλογα παρέσυραν την κοινή γνώμη όλο αυτό το διάστημα είναι φανερό πλέον πως ήσαν τουλάχιστον ανεδαφικές. Είναι ποτέ δυνατόν να γίνονται συζητήσεις για δανεισμό η για την διάσωση μιας καταρρέουσας οικονομίας και τους κανόνες να φιλοδοξεί να τους επιβάλει αυτός που εισπράττει κι όχι αυτός που πληρώνει; Είναι λογικό να ισχυρίζεσαι πως δεν ζητάς άλλα χρήματα και την ίδια ώρα να διεκδικείς την έκδοση καινούργιων έντοκων γραμματίων του δημοσίου (νέος δανεισμός), τα περισσευούμενα του ΤΧΣ (πάλι δανεικά) και από την ΚΕΤ το παραπάνω από την πώληση των ακούρευτων ελληνικών ομολόγων (ξένα χρήματα και πάλι). Εξ ίσου δεν είναι ανεδαφικό να κατηγορείς τις Τράπεζες (λχ τελευταίο βιβλίο Βαρουφάκη) για υπερκέρδη και αντικοινωνική συμπεριφορά όταν το κράτος τις έχει οδηγήσει σε αδιέξοδα υποχρεώνοντάς τες να αγοράζουν ομόλογα του δημοσίου και να δανειοδοτούν αδιέξοδες ΔΕΚΟ;

Με την συμφωνία που συνομολόγησε η κυβέρνηση επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από αυτούς τους παραλογισμούς. Στο εσωτερικό της όμως ο έμμονος λαικισμός και ο πολιτικός νεαντερταλισμός παραμένει πανίσχυρος. Όπως και οι διαστρεβλωτικές φωνές που αποκαλούν σαν «νεοφιλελεύθερο» ο,τιδήποτε τις δυσαρεστεί. Όπως τους μεγάλους φόρους, την καταπιεστική γραφειοκρατία και την κρατική βαρβαρότητα στον περιορισμό πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών (!) Απέναντι στις ανεδαφικές υπερβολές της αριστερής ρητορικής - που σε περίπτωση αποτυχίας ανοίγουν τον δρόμο στα αυταρχικά αντιδημοκρατικά πολιτικά άκρα – δεν έχει ελπίδα αναβίωσης το παλιό συντηρητικό κατεστημένο. Που ολοκλήρωσε τον κύκλο του κι έχει στερέψει από ιδέες.
Είναι η ώρα να αναδειχθεί σαν δημοκρατικός αντίπαλος πόλος ένα πραγματικό κίνημα ελευθερίας. Που θα στηρίζει την ουσιαστική ατομική αξιοπρέπεια των πολιτών με επιλογές λιγότερων κρατικών παρεμβάσεων στην κοινωνία και την οικονομία, λιγότερος φόρους, ελαχιστοποίηση της γραφειοκρατίας και μια κοινωνία ανοιχτή σε πειραματισμούς, νέες ιδέες και δυναμικές δημιουργικές πρωτοβουλίες. Κι όχι την προστασία του μεγάλου κράτους.

Πρώτη υποχρέωση λοιπόν είναι η στήριξη των τελευταίων κυβερνητικών επιλογών. Για να μπούμε σε κλίμα σταθερότητας. Κι έπειτα η οικοδόμηση ενός πόλου πραγματικής ελευθερίας. Για το αύριο και την πραγματική ευημερία.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣ

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣ

 

Οταν πριν από λίγα χρόνια έπεσε για κάποιες ώρες το δίκτυο του ηλέκτρισμού στς Ηνωμένες Πολιτείες τα περισσότερα σχεδόν από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης κεραυνοβολούσαν τις ιδιωτικοποιήσεις σαν υπεύθυνες για το συμβάν. Ανεξάρτητα από το γεγονός πως η πτώση του ρεύματος είχε συμβεί στα δια-πολιτειακά Grids (Δίκτυα) που ελέγχονται από δημόσιου χαρακτήρα εταιρίες. Το ίδιο έγινε και λίγο αργότερα όταν το ηλεκτρικό σύστημα ολοκληρωτικά κατέρρευσε στην Ιταλία. Και πάλι με κρατικούς αναδόχους υπεύθυνους για το ζήτημα. Και δίως καμία ιδιωτικοποίηση να έχει αλοιλώσει το σύστημα διανομής ηλεκτρισμού στην γειτονική μας χώρα. Τότε τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης εσίγησαν. Κάτι που έκαναν και πάλι όταν έπεσε στην Γερμανία το σύστημα ηλκτροδότησης με αποτέλεσμα να βυθισθούν στο σκοτάδι ολόκληρες χώρες της Δυτικής Ευρώπης που είναι συνδεδεμένες με το κατ' αρχήν αξιόπιστο Γερμανικό σύστημα. Το γεγονός πως και εκεί τα Grids βρίσκονται στα χέρια του δημοσίου δεν ερέθισε τους ντόπιους σχολιαστές. Αναλογισθείτε τι θα είχε συμβεί αν όλα τα παραπάνω είχαν συμβεί σε ιδιωτικοποιημένες εταιρίες που είχαν αναλάβει διευρωπαικά την διακίνηση και διανομή ηλεκτρικού ρεύματος.

Δεν χωράει αμφιβολία πως η ιδιωτικοποίηση έχει βγάλει κακό όνομα στις περισσότερες χώρες που ακόμη ζούν κάτω από μιά ατμόσφαιρα θεοποίησης του δημόσιου τομέα και εξιδανίκευσης των δυνατοτήτων της Πολιτείας. Γι αυτό και στη χώρα μας η πρώτη εξαγγελία της νέας κυβέρνησης ήταν η κατάργησή τους. Τώρα βέβαια φαίνεται να επικρατούν διαφορετικές σκέψεις. Μιά και στο Eurogroup συμφωνήθηκε να μην επικρατήσει καμία αλλαγή. Αν δεν συμφωνήσουν γι αυτήν και οι δανειστές.

Οι ιδιωτικοποιήσεις έχει δημιουργηθεί γενικά η εντύπωση πως είναι κοινωνικά άδικες και ευνοούν τα ισχυρά οικονομικά κοινωνικά στρώματα. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Κατ' αρχήν οι ιδιωτικοποιήσεις μεταφέρουν στον ιδιωτικό τομέα δύσκαμπτες και αντι-παραγωγικές δημόσιες επιχειρήσεις με αποτέλεσμα εκεί που το δημόσιο συνήθως χρηματοδοτεί ελλείμματα να εισπράττει τώρα φόρους από ιδιωτικές πλέον επιχειρήσεις.


Επίσης στη θέση της μιάς και μονοπωλιακής κρατικής επιχείρησης υπάρχει τώρα η δυνατότητα, εφ' όσον βέβαια η εκάστοτε κυβέρνηση αποφασίσει να καταργήσει και το σχετικό φυσικό μονοπώλιο, εναλλακτικών υπηρεσιών και η ευκαιρία απασχόλησης καινούργιων ανθρώπων σε νέες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Το παράδειγμα της κατάργησης του μονοπωλίου του κράτους στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και η πληθώρα των νέων ευκαιριών απασχόλησης που δημιουργήθηκαν είναι χαρακτηριστικό.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις η ιδιωτικοποίηση δεν προκαλεί πρόσκαιρη ανεργία. Στην Αργεντινή λ.χ. μεταξύ 1987 και 1997 χάθηκαν περίπου 150.000 θέσεις εργασίας σε τομείς που είχαν γίνει ιδιωτικοποιήσεις. Στο Μεξικό το 50% των εργαζομένων σε ιδιωτικοποιημένες εταιρίες έχασαν την δουλειά τους. Στη Βραζιλία επίσης μόνο στους σιδηροδρόμους χάθηκαν 90.000 θέσεις δουλειάς μετά τις ιδωτικοποιήσεις ενώ στη Νικαράγουα το 15% του συνόλου της εργατικής δύναμης της χώρας μετά τις ιδιωτικοποιήσεις βρέθηκε στην ανεργία. Οπως επίσης είναι σωστό πως σε ορισμένες περιπτώσεις η ιδιωτικοποίηση, που δεν συνοδεύθηκε από άμεση κατάργηση του φυσικού μονοπωλίου, προκάλεσε άνοδο των τιμών των παρεχομένων υπηρεσιών. Κυρίως στους τομέις της παροχής νερού, έργων αποχέτευσης, ηλεκτρισμού και μεταφορών. Αλλά όλα αυτά συμβαίνουν στην αρχική φάση που η νέα ιδιωτική πλέον εταιρία οφείλει να εκσυγχρονισθεί, να κάνει νέες επενδύσεις και να αναζητήσει διαφορετικούς τρόπους
εξυπηρέτησης των πελατών της.

Παρά όμως τις παραπάνω κατ' αρχήν αρνητικές παρατηρήσεις πρόσφατες έρευνες έχουν αποδείξει πως οι ιδιωτικοποιήσεις λειτουργούν θετικά για τους κοινωνικά μη προνομιούχους. Οπως έδειξε η σχετικά πρόσφατη μελέτη των David MacKenzie και Dilip Mooherjee, ('Paradox and Perception: Evidence From Four Latin Amnerican Countries' στο John Nellis και Nancy Birdsall, Reality Check: The Ditsributional Impact of Privatization in Developing Countries. Center Of Global Development, 2005),το γενικό αποτέλεσμα στην
αύξηση της ανεργίας από τις ιδιωτικοποιήσεις υπήρξε μικρό και παροδικό ενώ διευκόλυνε αφάνταστα την πρόσβαση των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων σε υπηρεσίες που θεωρούνταν μέχρι τότε δυσπρόσιτες η και πανάκριβες. Στη Βραζιλία λ.χ. η απόκτηση τηλεφώνου πριν από τις ιδιωτικοποιήσεις ήταν μιά εξαιρετικά δυσχερής υπόθεση που μπορεί να στοίχιζε και 4.000 δολάρια στην αγορά της διαφοράς για την εξασφάλισή του (βλ. The Economist, 28-10-2006). Τώρα είναι υπόθεση λίγων σχετικά ωρών. Πόσοι δεν θυμούνται την αντίστοιχη ταλαιπωρία που υπήρχε και στην Ελλάδα για την απόκτηση τηλεφωνικής γραμμής. Επίσης μιά άλλη
μελέτη του John Nellis ('Privatization - A Summary Assessment', Center for Global Development, Μάρτιος 2006) αποδεικνύει πως οι ιδιωτικοποιήσεις 'είτε μειώνουν την φτώχεια είτε δεν έχουν καμία επίπτωση επάνω της' ενώ στο ζήτημα της ανισότητας οι επιπτώσεις τους είναι περίπου ανύπαρκτες (0,2% η και λιγότερο πάνω σε μιά συντεταγμένη σχετικλής μέτρησης - Gini coefficients). Ουσιαστιά τα συμπεράσματα όλων των μελετών συγκλίνουν στο συμπέρασμα πως στην ανεργία δεν υπάρχουν σοβαρές επιπτώσεις λόγω των νέων ευκαιριών απασχόλησης που τελικά δημιουργούνται ενώ στις τιμές οι όποιες αρχικές αυξήσεις εξουδετερώνονται από την γιγαντιαία διευκόλυνση στην πρόσβαση στις υπηρεσίες αυτές μεγάλων ομάδων του πληθυσμού που μέχρι
τότε βρίσκονταν εκτός.

Κοντολογής, η επιλογή των ιδιωτικοποιήσεων διευκολύνει τα λαικά στρώματα και διευρύνει την γενικότερη ευημερία.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ…

ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ…

 

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Τα πρώτα ουσιαστικά δείγματα γραφής της καινούργιας κυβέρνησης άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια. Πρώτα, η απόλυτη συνέπεια. Επελέγη για Πρόεδρος της Δημοκρατίας κάποιος που ανταποκρίνεται πιστά στις προδιαγραφές της αριστερόστροφης κυβερνητικής αντίληψης περί κρατισμού και κοινωνικής μπαχαλοποίησης. Σαν Υπουργός, αρμόδιος για την δημόσια διοίκηση, συνέβαλε ουσιαστικά στην διόγκωση του δημόσιου τομέα και στο οδήγημα της χώρας στην χρεοκοπία ενσωματώνοντας στο δημόσιο πάνω από 800.000 υπαλλήλους. Εξ ίσου, σαν αρμόδιος για την δημόσια τάξη, επέτρεψε αδρανής και ατάραχος να καεί η Αθήνα εκείνο τον αλησμόνητο Δεκέμβριο του 2008, στα μετέπειτα της δολοφονίας του μαθητή Γρηγορόπουλου. Εξ ίσου ψύχραιμος και ατάραχος ,σε πνεύμα πλήρους δημοκρατικής ανοχής, παρακολούθησε τον ξυλοδαρμό ενώπιόν του της βουλευτού του ΚΚΕ Λιάνας Κανέλλη. Σίγουρα λοιπόν δεν είναι νεοφιλελεύθερος. Ταιριάζει γάντι, κατά συνέπεια, στο πολιτικό προφίλ της σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας. Λαμπρά!!

Πάμε τώρα στις ανακλήσεις των προεκλογικών δεσμεύσεων και των υποτιθέμενων μαχητικών αρχών. Αρχικά ξεχάσθηκαν τα περί διαγραφής του χρέους και τα περί διεθνούς συνδιάσκεψης για αλλαγή της σχετικής ευρωπαικής λογικής. Τώρα άξαφνα το χρέος από τοξικό και θεμελιακά καταστρεπτικό, έγινε βιώσιμο. Η κυβέρνηση απορρίπτει κατ’ αρχήν τις ιδιωτικοποιήσεις. Θα τις εξετάζει όμως κατά περίπτωση. Δεν δέχεται επέκταση του προγράμματος δανεισμού. Αλλά με προθυμία αγκαλιάζει το masterfinancial assistance facility agreement (κύρια σύμβαση χρηματοδοτικής διευκόλυνσης) που θα αντικαταστήσει τη δανειακή σύμβαση ή το πρόγραμμα μνημόνιο (!) Είναι κάτι μεταξύ της φράσης loan Agreement (δανειακή σύμβαση) και extension of current program(επέκταση του τρέχοντος προγράμματος) που υπήρχε σε όλα τα κείμενα του Eurogroup. Εικάζω πως κάποιοι, τουλάχιστον οι οπαδοί της κυβέρνησης, αντιλαμβάνονται απόλυτα την διαφορά.

Τώρα θα έχουμε «συμβόλαιο», αντί για μνημόνιο. Θα υπάρχει συνεργασία, και σχετική εποπτεία των δραστηριοτήτων μας, από τους «θεσμούς» (ΔΝΤ, Ευρωπαική Επιτροπή και Ευρωπαική Τράπεζα) – κι όχι από την τρόικα. Ανακοινώνουμε νομοθετικές πρωτοβουλίες τις οποίες όμως στη συνέχεια μεταθέτουμε για αργότερα ώστε να μην ανατραπεί η δέσμευσή μας πως δεν θα κάνουμε τίποτα μονομερώς. Ετοιμάζουμε τα πάντα με δική μας ανεξάρτητη πρωτοβουλία και θέληση, αλλά τα αφήνουμε να υλοποιηθούν αργότερα ώστε να μην θεωρηθούν πως συγκρούονται με όσα άλλα μας δεσμεύουν… Με πόση νοσταλγία θυμάμαι την ρήση Βαμβακούλα που τόσοι πολλοί τότε ειρωνεύθηκαν : “να σχηματίσουμε μια πενταμελή επιτροπή με τρία μέλη». Πρόκειται τελικά σίγουρα περί «θεωρίας των παιγνίων». Αλλά τελικά μάλλον παιγνίων με τα νεύρα μας.

Σε τελική ανάλυση - παρά τους ανέξοδους παληκαρισμούς, αλλά και τις περίφημες διαλέξεις Βαρουφάκη στο Eurοgroup περί δημοκρατίας και κοινωνικής ευαισθησίας πού όμως κάποιοι μετέχοντες εταίροι (σύμφωνα με ρεπορτάζ του ξένου τύπου) τις βρήκαν διασκεδαστικές εφ’ όσον ήσαν και δωρεάν - άπαξ και τελικά υπάρξει συμφωνία θα είναι καλό για τον τόπο. Θα παραμείνει όμως και κάποιο μάθημα για τους αφελείς οπαδούς που παραμυθιάζονται με συνθήματα, μεγαλοστομίες και υπερμεγέθεις μπαρούφες; Δεν είμαι σίγουρος. Κι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα για το μέλλον.

ΥΓ. Είναι μάλλον παράδοξο στο Eurogroup η χώρα μας να αντιμετωπίζει ένα τείχος 18 άλλων εταίρων που μας βλέπουν σαν ενοχλητική υποσημείωση και ο Πρωθυπουργός να επιμένει πως σε επίπεδο κορυφής (δηλ. Πρωθυπουργών ) οι συσχετισμοί διαφέρουν. Πως, δηλαδή, πολλοί περισσότερες χώρες συντάσσονται στο πλευρό μας. Οι Υπουργοί οικονομικών δηλαδή αυτονομούνται και ξεχνούν πως είναι κι εκείνοι εκλεγμένοι πολιτικοί; Μετατρέπονται έτσι ξαφνικά σε υπαλλήλους του κ. Σόιμπλε; Παραμένουν όμως πάντα τα λόγια του Κυπρίου Υπουργού των Οικονομικών, πως δεν μπόρεσε στο τελευταίο Eurogoup να καταλάβει τι ακριβώς ζητούσε ο έλληνας ομόλογός του. Δηλαδή, κι' αυτός ήταν σε διαφορετική γραμμή από την κυβέρνηση της Κύπρου; Ο γυαλός είναι στραβός η κάποιοι στραβά αρμενίζουν...;

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

 

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ;

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Οι αγγλοσαξωνες στηρίζουν την κυβέρνηση σε ένα αγώνα αντιπαράθεσης με την Γερμανία και τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι αν αυτό θα φέρει αποτέλεσμα η θα θυσιασθούμε σαν Ιφιγένεια στον βωμό αντιπαράθεσης των μεν με τους δε. Πολύ ριψοκίνδυνο το παιχνίδι

 

Τί συμφέρει την Ελλάδα για το Χρέος.

Του Ηλία Καραβόλια

Το χθεσινό δημοσίευμα της ιταλικής La Republica που κάνει λόγο για προσυμφωνηθέντα μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών αναφέρει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προ τών εκλογών είχε ήδη συμφωνήσει στα βασικά σημεία του σχεδίου με τις Βρυξέλλες ! Σύμφωνα λοιπόν με το δημοσίευμα, η Ελλάδα μέχρι το 2020 θα αποπληρώνει μόνο τα δάνεια του ΔΝΤ και παράλληλα επεκτείνεται η ωρίμανση των ελληνικών ομολόγων έως το 2057!

Το κατά πόσο είναι αληθές κάτι τέτοιο, φυσικά δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Άλλα έχει περάσει μια ολόκληρη μέρα και ουδείς (ΕΕ, ΔΝΤ και Αθήνα) βγήκε να το διαψεύσει. Πάντως η La Republica είναι ιστορική εφημερίδα, ευρείας κυκλοφορίας, εντός και εκτός Ιταλίας.

Το ζητούμενο όμως για την Ελλάδα είναι να δούμε τί μας συμφέρει να αποκομίσουμε απο τις διαπραγματεύσεις και πώς θα πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα,ώστε να μην προκληθεί ευθεία σύγκρουση με τους εταίρους και δανειστές. Με την Μέρκελ και τον Σόιμπλε να είναι 'κάθετοι', η περίπτωση του κουρέματος μάλλον δεν εξετάζεται από την ΕΕ . Όμως πληροφορίες σε διεθνή ΜΜΕ κάνουν λόγο για μια 'πιθανή' κίνηση απο τις Βρυξέλλες,ώστε να κάμφθούν οι  απαιτήσεις της Ελλάδος για κούρεμα. Ποιά είναι αυτή η κίνηση; Να αποδεχθούν οι εταίροι μας την μεταφορά των 25 δις της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών (που τα χρεωθήκαμε ως Δημόσιο)  στον ESM (Μόνιμο Μηχανισμό). Αυτόματα αυτό σημαίνει ελάφρυνση του χρέους κατά 25 δις ευρώ. Εάν ισχύει κάτι τέτοιο τότε θα ήταν ιδανική ευκαιρία να ζητήσουμε ώστε να συμπεριληφθούν και τα 14 δις του χρηματοδοτικού κενού των τραπεζών, δηλαδή των κεφαλαίων που δόθηκαν απο το Ελληνικό Δημόσιο ώστε να καλυφθεί το χάσμα μεταξύ ενεργητικού και παθητικού που εμφάνισαν οι τράπεζες μετά το PSI.

Και το ερώτημα τώρα είναι το εξής: γίνεται το χρέος βιώσιμο εάν αφαιρεθούν αυτά τα 39 δις (25 + 14); Απάντηση: όχι ,το χρέος μας δεν γίνεται βιώσιμο. Αλλά δεν πρέπει να είναι αυτός ο στόχος μας. Στόχος μας πρέπει να είναι πώς να παγώσουμε αποπληρωμές για κάποια χρόνια μέχρι να σημειώσουμε ''βιώσιμα'' πλεονάσματα και σταθερά ανοδικούς ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ. Με άλλα λόγια, πώς να βάλουμε ρήτρα ανάπτυξης στην αποπληρωμή του χρέους, κάτι που πλέον αναφέρουν ανοιχτα και αρκετά ξένα ΜΜΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι φρόνιμο να  προτείνει επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων (144 δις από τον EFSF, 51 δις διακρατικά και 32 δις από το ΔΝΤ)  καθώς και οριακή έστω μείωση των επιτοκίων (πχ. 0,5% χαμηλότερα από τα τρέχοντα επίπεδα) Αυτά τα ζητούμενα νομίζω ότι θα αποτελούσαν μια ορθολογική βάση διαπραγμάτευσης. Και το λέω αυτό δεδομένου  ότι ενώ μέχρι πρότινος ούτε η ΕΕ ούτε το ΔΝΤ συζητούσαν εναλλακτικές λύσεις ,τώρα μάλλον φαίνεται οτι παίρνουν και αυτοί πρωτοβουλίες για μια θετική εξέλιξη αμοιβαίου οφέλους.  Για να είμαστε όμως ακριβείς και ρεαλιστές, η αλήθεια είναι ότι τόσο η 'δομή' του δημοσίου χρέους μας όσο και το μή ανταγωνιστικό μοντέλο παραγωγής στην χώρα,αποτελούν βαρίδια για την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Μακάρι να πετυχαίναμε το maximum, δηλαδή ένα κούρεμα στα δάνεια του EFSF καθώς και μετακύλιση (roll over) στα ελληνικά ομόλογα που κατέχει η ΕΚΤ. Ακόμη όμως και αν δεν πετύχουμε κάτι απο αυτά τα τελευταία, οι πρώτες πιθανές λύσεις που περιγράφω ,και φάινεται να μην απορρίπτονται άμεσα απο τις Βρυξέλλες, θα μας δώσουν ανάσες και οξυγόνο ώστε να καταπολεσήμουμε ενδογενείς παθογένειες και να προχωρήσουμε σε 'παραγωγικές' μεταρρυθμίσεις (και όχι σε απλές οριζόντιες περικοπές συν φορολογία και αντιαναπτυξιακά κίνητρα).

Και φυσικά να μην ξεχνάμε ποτέ ότι ακόμα και αν θέλουν να μας βοηθήσουν οι Βρυξέλλες, οι Γερμανοί δείχνουν άκαμπτοι. Το θέμα λοιπόν είναι καθαρά πολιτικό και είναι ζήτημα συσχετισμού δυνάμεων στο διευθυντήριο της Ευρωζώνης...

 

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η ωριμότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν θα κριθεί από τα αποτελέσματα της κάλπης. Θα φανεί από τις μετεκλογικές κινήσεις των κομμάτων και από τους χειρισμούς του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στην περίπτωση που θα προκύψει αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα δείχνουν ευκολότερα. Εν όψει όμως των σοβαρών μελλοντικών δυσχερειών θα είναι βήμα σημαντικής πολιτικής ομαλότητας αν το κόμμα του κ. Τσίπρα επιλέξει την συνεργασία με άλλες παρατάξεις η εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες για την δημιουργία ενός ευρύτερου εθνικού μετώπου διαχείρισης των εξαιρετικά ευαίσθητων επικείμενων ζητημάτων. Θα είναι υποχρέωση όλων τότε η επιτυχία της κυβέρνησης για την διάσωση της ομαλότητας αλλά και την προστασία του πολιτεύματος από ενδεχόμενη μελλοντική ανωμαλία.

Δεν θα πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως κατάρρευση μιάς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει στην άνοδο στην εξουσία των αντιδημοκρατικών ναζιστικών άκρων. Σαν των μοναδικών εκπροσώπων που βρίσκονται έξω και εναντίον του «συστήματος». Οφείλουν όλοι τότε να προσπαθήσουν ώστε η κυβέρνηση να πετύχει ώστε να επιβιώσει η Δημοκρατία. Τόσο απλά…

Στην περίπτωση απουσίας αυτοδυναμίας οι ελιγμοί και οι κινήσεις των κομμάτων του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου θα είναι κρίσιμοι για να διατηρηθεί η ομαλότητα, να σχηματισθεί βιώσιμη κυβέρνηση και να αποφευχθού6ν μελλοντικές οικονομικές περιπέτειες. Το τρίτο κυρίως κόμμα θα έχει την κύρια ευθύνη για την αναζήτηση λύσης. Στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιμείνει στην αποδοχή του προγράμματός του από τον οποιοδήποτε που θα ήταν διατεθειμένος να συνεργασθεί μαζί του τότε το τρρίτο κόμμα θα έχει την δυνατότητα ενός κρίσιμου στρατηγικού ελιγμού. Μπορεί να προσφέρει κοινοβουλευτική ανοχή, δίχως συμμετοχή στην κυβέρνηση, και στη συνέχεια στήριξη για πολιτικές επιλογές με τις οποίες συμφωνεί. Η κυβέρνηση, μειοψηφίας ουσιαστικά τότε, θα είναι υποχρεωμένη να πολιτεύεται μ μετριοπάθεια για να εξασφαλίζει την κοινοβουλευτική της επιβίωση.

Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει αν το ζήτημα φθάσει στην τελική φάση τρων συνεννοήσεων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ανεξάρτητα της όποιας εμμονής του πρώτου κόμματος σε (καταστροφικές ουσιαστικά για τον τόπο) νέες κάλπες θα μπορούσε ο Πρόεδρος, εφ όσον έχει την συγκατάθεση του τρίτου κόμματος, να επιβάλει κυβέρνηση ανοχής-μειοψηφίας με τις ψήφους της πλειοψηφίας της Βουλής. Εντολή δηλ στο πρώτο κόμμα και στήριξη από το τρίτο για την αποφυγή νέων εκλογών. Μια τέτοια εξέλιξη, με τους κατάλληλους χειρισμούς του Προέδρου, θα διασώσει την κατάσταση, θα προσφέρει κυβέρνηση στην χώρα και θα επιβάλει την συναίνεση και τρην συνεννόηση που θα βρίσκεται κοντά στις επιθυμίες της πλειοψηφίας του λαού.

*Επειδή το κέιμενο γράφτηκε πριν βγούν τα αποτελέσματα, αυτονόητα εννοείται 'τρίτο κόμμα' πλήν Χρυσής Αυγής.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ

Γίνεται τόση κουβέντα τελευταία περί διαπραγμάτευσης που έχει κανείς την αίσθηση πως αποτελεί μια βιωματική πραγματικότητα ώστε όλοι να κατανοούμε απόλυτα τις διαστάσεις της. Εν τούτοις για τις εμπειρίες, τις συνήθειες και τις αντιλήψεις της κοινωνίας μας η διαπραγμάτευση δεν είναι οικείος όρος η πρακτική. Διδάσκοντας τελευταία σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και σε στελέχη επιχειρήσεων τεχνικές επικοινωνίας και μεθόδους επαγγελματικής αυτοβελτίωσης έχω διαπιστώσει πως η διαπραγμάτευση είναι έννοια πολύ διαφορετική από αυτή που όλοι αρχικά θεωρούν. Συγχέεται σχεδόν πάντοτε με την αντιπαράθεση και την σύγκρουση. Δεν υπάρχει περίπτωση σε μια διαπραγμάτευση κάποιος να μπεί περιμένοντας να συντρίψει η να πάρει τα πάντα από τον συνομιλητή του.

Σε μια διαπραγμάτευση οφείλεις να είσαι έτοιμος να κερδίσεις αλλά και να δώσεις. Το ζήτημα είναι να πάρεις αυτό που θεωρείς απόλυτα σημαντικό, και να δώσεις εκείνο που φαίνεται αρκετά ουσιαστικό για τον συνομιλητή σου αλλά όχι τόσο ζωτικής σημασίας για εσένα. Μετά από μιά διαπραγμάτευση ουδείς θριαμβολογεί. Ομιλούν απλά όλοι για πρόοδο και αποφυγή χειρότερων εξελίξεων. Δεν πρόκειται να αποχωρήσεις ανέγγιχτος από μιά σοβαρή διαπραγμάτευση. Πρέπει όμως να έχεις κερδίσει σημεία που ευνοούν την προοπτική σου και διευκολύνουν μελλοντικές σου κινήσεις. Είναι λάθος πριν ξεκινήσεις να διαπραγματεύεσαι να αφιονίζεις τους δικούς σου ώστε να περιμένουν θριάμβους. Θα καταλήξουν εναντίον σου ξεσπώντας την οργή τους για τις γκρεμισμένες τους προσδοκίες.

Η σύγκρουση είναι μια εντελώς διαφορετική διαδικασία. Στην διαπραγμάτευση δεν θέλεις να χάσεις αυτά που έχεις. Τουλάχιστον όχι τίποτα σημαντικό. Στην αντιπαράθεση επιδιώκεις να εκμηδενίσεις τον αντίπαλό σου. Διακινδυνεύοντας όμως και ζωτικά δικά σου κεκτημένα. Μπορείς να θριαμβεύσεις, κερδίζοντας κατά κράτος τον αντίπαλο. Μπορείς όμως και να χάσεις, αποχωρώντας συντριμμένος. Στην διαπραγμάτευση δεν ρισκάρεις ζωτικά σου συμφέροντα. Στην σύγκρουση διακινδυνεύεις σχεδόν τα πάντα και περιμένεις, αν δεν πετύχεις, τον αναπόφευκτο μπορεί και εξοντωτικό λογαριασμό. Στην αντιπαράθεση ενθουσιάζονται οι οπαδοί. Θα αντιμετωπίσουν όμως τραγωδίες, αν δεν έχεις τα μέσα να επιβάλεις οριστικά κι αδιαμφισβήτητα τις απόψεις σου.

Οι συνετοί και σχετικά αδύναμοι διαπραγματεύονται. Κι αποκτούν δεξιότητες που τους δίνουν επιτυχίες. Οι παρορμητικοί αλλά και οι πανίσχυροι συγκρούονται. Κερδίζουν αν έχουν ισχύ, αλλά προσωρινά. Η άλλη πλευρά θα τους περιμένει πάντα στην γωνία. Για την αναπόφευκτη ρεβάνς. Αν δεν έχουν δύναμη καταστρέφονται. Και τα ρίχνουν σε σκοτεινές δυνάμεις, σε συμφέροντα ακόμα και σε συνωμοσίες του σύμπαντος. Η ζημιά όμως γίνεται. Η αγωνία και η δυσπραγία είναι άγνωστο για πόσο θα κρατήσει. Συχνά, αυτό που χάνεται δεν αποκτάται ξανά ποτέ…

Διαπραγματεύεσαι με μέθοδο και υπομονή. Για να βελτιώσεις την θέση σου. Γνωρίζοντας πως θα υποχρεωθείς και σε υποχωρήσεις. Συγκρούεσαι μοναχά όταν είσαι βέβαιος πως έχεις όλα τα ατού. Και δεν διακινδυνεύεις καταστροφή. Η σύγκρουση επιβάλλεται να γίνει σε τόπο και χρόνο, σε γενικές συνθήκες δηλ, που έχεις διαλέξει εσύ. Ώστε να ελέγχεις τις περισσότερες παραμέτρους. Διαφορετικά, μπορεί να καταστραφείς τελειωτικά, Με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Διαπραγματεύεσαι ξεκινώντας με αιτήματα πολύ υψηλότερα από αυτά που σε ενδιαφέρουν. Ώστε υποχωρώντας να εξασφαλίσεις περίπου αυτά στα οποία στοχεύεις. Και ο αντίπαλός σου όμως θα ξεκινήσει λογικά με παρόμοια τακτική. Αυτό που κρίνει την επιτυχία από την τελική αποτυχία είναι να διακρίνεις τα πραγματικά όρια του συνομιλητή σου. Εχοντας μελετήσει και με σωστή πληροφόρηση. Τι πραγματικά τον ενδιαφέρει και με τι θα φύγει σχετικά ευχαριστημένος. Επιμένεις λοιπόν με σθένος πάνω σε αυτά από τα οποία δεν μπορεί να κάνει πίσω. Που είναι αδύνατον να τα δεχθεί. Μπλοφάρεις πως αυτά είναι για σένα το πάν. Την κρίσιμη στιγμή κάνεις μια μικρή υποχώρηση. Που γι αυτόν όμως γνωρίζεις πως δεν είναι αρκετή. Εκεί επάνω επιμένεις. Με σθένος. Επιμένεις πως δεν μπορείς να κάνεις άλλη υποχώρηση. Όταν τελικά τα πράγματα φθάνουν στα άκρα δέχεσαι κάποια από τα αιτήματά του. Που βρίσκονται ακριβώς επάνω σε αυτά που από την αρχή ήθελες να εξασφαλίσεις.

Ανάλογα με τις πληροφορίες που διαθέτεις για τις διαθέσεις η τις ανάγκες του συνομιλητή σου μπορείς έτσι να πετύχεις πολλά η έστω να χάσεις (γιατί κι’ αυτός θα χρησιμοποιήσει παρόμοια τακτική) ελάχιστα. Η διαπραγμάτευση είναι μια μέθοδος επιτυχίας για όλους όσους μετέχουν σε αυτή. Φτάνει να μην βασίζεται σε χίμαιρες και υπερβολικές προσδοκίες.

Με βάση αυτά, ο καθένας καταλαβαίνει τις δυσκολίες συνεννοήσεων που στηρίζονται σε απολυτότητες και απόψεις ολοκληρωτικής επικράτησης. Η κυβέρνηση δείχνει θάρρος στην προσπάθειά της. Χρειάζεται όμως την στήριξη όλων στον στόχο εξασφάλισης του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος. Οι υπερβολές είναι πάντα κακός σύμβουλος. Και οι προσδοκίες για επίτευξη των πάντων δυσκολεύουν τους χειρισμούς.

Πλήρες Άρθρο »

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ …«ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ» ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ!!

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ …«ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ» ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ!!

 

Για τους περισσότερους δυστυχώς στην Ελλάδα η φιλελευθεροποίηση και ο νεοφιλελευθερισμός είναι καταραμένες λέξεις. Και σχεδόν όλοι περιμένουν να κατακτήσουν το μέλλον με οράματα αναδιανομής εισοδήματος, με φόρους κατά των λεγομένων «εχόντων» (τών μοναδικών δηλ. που συνεισφέρουν ουσιαστικά στην κοινωνία δημιουργώντας πλούτο και συνεισφέροντας σημαντικά στα δημόσια έσοδα) και με προσδοκίες σοσιαλιστικών μετασχηματισμών.

Θα ξεκαρδίζονταν στα γέλια στο εξωτερικό ακούγοντας παρόμοιες πολιτικές θέσεις. Στην Ελλάδα βέβαια έχουν ακόμη σχετικά μεγάλα ακροατήρια. Σε κόμματα. Αλλά και σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης. Των οποίων οι κύριοι αναλυτές είναι συνήθως απόφοιτοι της κομμουνιστικής αριστεράς. Οσοι βέβαια δεν πρόλαβαν να πιάσουν την καλή. Και σε βάρος του δημόσιου τομέα (προμήθειες, εργολαβίες, η με «αγώνες» υπέρ των φτωχών κλπ) να κατορθώσουν να γίνουν πολυεκατομμυριούχοι.

Σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο οι αριστεροί και οι σοσιαλδημοκράτες ψάχνονται. Κι’ αναζητούν διεξόδους στα αραχνιασμένα τους ιδεολογικά θέσφατα με ενέσεις φιλελευθεροποίησης. Ακόμα και με ιδέες ξεκάθαρου νεοφιλελευθερισμού. Διατηρώντας πάντα τα στοιχεία κοινωνικής ευαισθησίας που τους χαρακτηρίζουν. Το εγκυρότερο πολιτικό περιοδικό στον κόσμο, το κεντρώας απόκλισης Βρετανικό Prospect, εμφανίσθηκε προ καιρού με κεντρικό θέμα την προτροπή προς το Εργατικό Κόμμα: «Φιλελευθεροποιηθείτε η Πεθάνετε». Με απροκάλυπτο αξίωμα πως “για να επιβιώσει το Νέο Εργατικό Κόμμα θα πρέπει να γίνει νεοφιλελεύθερο”!!

Για τους έλληνες πρωταθλητές της υποτιθέμενης υπεράσπισης των λαικών δικαιωμάτων τέτοιες απόψεις προκαλούν ανατριχίλα. Αυτές οι θέσεις όμως ακουμπούν στην πραγματικότητα. Σε μιά κοινωνία εκτεταμένης φοροδιαφυγής, ονείρων γρήγορου - και κατά το δυνατόν άκοπου – πλουτισμού, με πολίτες που αγωνιούν απλά για την ανασφάλεια που προκαλείται από τις εξελίξεις για το αύριο και την αδυναμία εξασφάλισης προσόδων από το δημόσιο , οι τοποθετήσεις των ελλήνων αριστερών ακούγονται σαν χριστιανικό ευχολόγιο στην καρδιά της Κόλασης.

Διάβασα προ ετών ειρωνικά σχόλια για την πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου να μαζέψει τότε διεθνείς προσωπικότητες στην Χαλκιδική – ανάμεσά τους Νομπελίστες και διάσημους δημοσιογράφους, καθηγητές και πολιτικούς - να συζητήσουν τα πιό πιεστικά θέματα της διεθνούς οικονομικής κυρίως σκηνής. Προφανώς για τους πανέξυπνους σχολιαστές θα ήταν περισσότερο αποδοτικό να συγκαλέσει κάποια κομματική σύναξη με σοσιαλιστές συνθηματολόγους της δεκαετίας του ‘70. Και είχε διατυπωθεί και έκπληξη για την δική μου παρουσία εκεί. Εντυπωσιάσθηκαν οι σχολιαστές από την προσέλευση κάποιων διάσημων ξένων. Το γεγονός πως κάποιοι απ΄ αυτούς ήσαν συνάδελφοί μου σε ιδρύματα του εξωτερικού δεν τους προβλημάτισε. Με τον Misha Glenny, για παράδειγμα, μπορούμε να ήμαστε ταυτόχρονα εταίροι και ερευνητές στο Woodrow Wilson Center στην Oυάσιγκτον η με τον Rony Heifez να βρισκόμαστε στο Χάρβαντ. Το να είμαστε όμως μαζί στο Συμπόσιο της Σύμης στην Χαλκιδική ήταν παράδοξο για κάποιους!!

Το σοσιαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα, παρά το ενισχυτικό εμβόλιο των πρόσφατων εκλογών, αντιμετωπίζει ζητήματα μακρόχρονης επιβίωσης. Με «ολίγη νεοφιλελευθερισμού», μπορεί και να σταθεί στα πόδια του. Διαφορετικά, μόνο με τρύκ της «θεωρίας των παιγνίων», που διδάσκει ο κ. Βαρουφάκης ελπίζει στο μέλλον. Τίποτε απολύτως καινούργιο δεν προκύπτει από τους όποιους αριστερούς προβληματισμούς. Αλλά κι εκεί, στα θεωρητικά τεχνάσματα του game theory, φαίνεται να διαστρεβλώνονται θεμελιώδεις κανόνες. Για βολέψεις επικοινωνιακές. Που όμως μπορεί να προκαλέσουν τραγωδίες.

Με τους ευρωπαίους ακολουθούμε τους κανόνες του «φοβιτσιάρη» (chicken-κοτόπουλο). To παίγνιο αυτό προυποθέτει γνωστό τελικό αποτέλεσμα (λ.χ. ουδείς σκοπεύει να βγεί – ούτε και να τον βγάλουν - από την ευρωζώνη). Μπλοφάρουν λοιπόν και οι δύο, σκληραίνοντας και κλιμακώνοντας την αντιπαράθεση μέχρις ότου κάποιος υποχωρήσει – διότι θεωρείται πως κάποιος σίγουρα θα υποχωρήσει – πρώτος. Τρέχουν λχ με το αυτοκίνητο για τον γκρεμό. Χάνει όποιος φοβηθεί περισσότερο και πηδήξει έξω πρώτος. Όμως στη θεωρία υπάρχει βασική προυπόθεση να έχουν και οι δύο ανάλογο ειδικό βάρος. Να διακινδυνεύουν δηλ ισοδύναμου μεγέθους απώλειες. Διαφορετικά, αυτός με την Πόρσε θα φθάσει στον γκρεμό σε 40΄΄ και θα περιμένει χαμογελώντας τον άλλο, που θάχει λχ. VW. Προκαλώντας τον να πηδήξει (!), για να αποδείξει την μαγκιά του. Πρόβλημα, δηλαδή. Όπως συμβαίνουν βέβαια κι ατυχήματα. Μερικές φορές μερικοί καλούν να τον αντίπαλο να υλοποιήσει την απειλή του.
Καταστροφή, δηλαδή...

Εξ ίσου εξωπραγματικός ηχεί ο ισχυρισμός του νέου μας Υπουργού Οικονομικών στο τελευταίο του βιβλίο (Η Γένεση της Μετα-Μνημονιακής Ελλάδας. Εκδ Gutenberg, 2015) , όταν διαβλέπει καταχθόνια σχέδια των Τραπεζιτών στην πρόκληση της κρίσης και στην διάσωσή τους σε βάρος των απλών πολιτών. Όμως δεν σχολιάζει καθόλου το γεγονός πως μοναχά στην Ελλάδα την κρίση προκάλεσε η χρεοκοπία του δημοσίου – κι όχι των Τραπεζών, όπως παντού αλλού. Οι δε Τράπεζες κατρακύλισαν σ’ αυτήν λόγω αγοράς ομολόγων του δημοσίου και χρηματοδότησης δημοσίων επιχειρήσεων. Όχι εθελοντικά βέβαια. Αλλά επειδή τους το «ζήτησε» – το επέβαλε, το κράτος. Ποιος λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος – ακόμα περισσότερο, Τραπεζίτης – θα αγόραζε την εποχή αυτή ομόλογα του ελληνικού δημοσίου; Kι όμως, σχεδόν όλοι τους καταγγέλλουν σαν υπεύθυνους των αδιεξόδων. Ακόμα και επαγγελματίες οικονομολόγοι, όπως ο Γ. Βαρουφάκης!! Αντιλήψεις φορτισμένες ιδεολογικά, που έχουν πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα και τον ρεαλισμό.

Σε ένα τέτοιο κλίμα δεν είναι περίεργο πως οι ιδέες της Αριστεράς εξακολουθούν να ασκούν γοητεία σε ένα μεγάλο, πιθανότατα πλειοψηφικό, μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Γι αυτό και η πορεία ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας θα συνεχίσει να συναντά ανυπέρβλητες δυσκολίες…

Πλήρες Άρθρο »

ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΚΗΣ ΟΡΑΣΗΣ;

ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΚΗΣ ΟΡΑΣΗΣ;

 

«ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ» ΒΛΕΠΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΥΠ. ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ. ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΣΜΟ!!

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Το σημαντικότερο για τα σημερινά πάθη του ελληνισμού βρίσκεται στον ασφυκτικό κρατισμό που κληρονόμησε το καχεκτικό οικονομικά Βυζάντιο στους Ελληνες. Αλλά και στο γεγονός πως οι ηγέτες της Επανάστασης οραματίσθηκαν μια μοντέρνα ευρωπαική αστική κοινωνία την στιγμή που δεν υπήρχε ίχνος αστικής τάξης αλλά ούτε και αντίληψη εμπορίου και ανοιχτών οικονομικών συναλλαγών στην υπόδουλη χώρα. Μάταια λοιπόν σήμερα κάποιοι, ανάμεσά τους και πολλοί από τους δανειστές μας, προσπαθούν να εμπνεύσουν εκσυγχρονιστικές αλλαγές σε μια κοινωνία που ακόμη κυριαρχείται από τον δεσποτικό προστατευτισμό του θεοκρατικού Βυζαντίου της παρακμής.

Η νεώτερη, όποια, αστική τάξη δημιουργήθηκε στην Ελλάδα τεχνικά – μέσω κρατικής παρέμβασης δηλαδή. Πλήθος επαγγελμάτων εμφανίσθηκε μέσω ειδικής κρατικής αδειοδότησης (κουρεία, κομμωτήρια, φορτηγά, εστιατόρια, ταξί, περίπτερα, καφετέριες, επαρχιακά λεωφορεία κλπ) σχηματίζοντας έτσι μια μεσαία τάξη με αστικά εξωτερικά στοιχεία δίχως όμως αστικό χαρακτήρα και ηθική βάση. Το χωριό δηλ μεταφέρθηκε στην πόλη με όλα τα σύνδρομα της επαρχιακής μικρο-μονάδας και τα σχετικά συμπλέγματα φθόνου και μεταβατικότητας. Ουδείς αισθάνθηκε ποτέ συνειδητά μέλος μιάς συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης. Ησουνα ταγμένος κάπου μέχρι να πιάσεις την καλή και να μεταφερθείς κάπου παραπάνω. Όλα υπήρξαν ρευστά, προσωρινά και αβέβαια. Πρακτικά ήταν αδύνατο να χτισθούν αξίες κοινωνικές και αρχές ηθικές πάνω σε ένα τέτοιο ευμετάβλητο τοπίο.

Εξ ού βέβαια και η εθνική νοοτροπία πως για το κάθε τι κάποιος άλλος φέρει το βάρος της ευθύνης. Δανειζόμαστε ασταμάτητα για να κάνουμε παροχές και να εξαγοράσουμε ουσιαστικά ψήφους από μια ευγνωμονούσα λαική μάζα, φταίνε αυτοί που ζητάνε τα δανεικά πίσω μόλις έρχεται η ώρα της αποπληρωμής. Εξασφαλίζουμε δανειακές παροχές δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ – μοναδικά ποσά στην παγκόσμια ιστορία, αλλά και σχετικά παράνομα με βάση την συστατική νομοθεσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου - σαν «τοκογλύφοι» περιγράφονται οι δανειστές μας που έχουν το θράσος να απαιτούν μέτρα για την πιθανή μελλοντική αποπληρωμή τους. Το γεγονός πως οι περισσότεροι από αυτούς δανείζονται με υψηλότερα επιτόκια από εκείνα με τα οποία προχωρούν στην δανειοδότησή προς εμάς, περνάει μάλλον απαρατήρητο.

Ακόμα και για “παράνομο χρέος” κάποιοι τόλμησαν να μιλήσουν. Διαστρεβλώνοντας τους διεθνείς κανόνες που ονομάζουν “επαχθές” το χρέος που δημιουργείται από δικτατορίες για αγορά όπλων και τεχνολογικών μέσων για την καταπίεση των λαικών στρωμάτων. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι επαχθές χρέος που δημιουργήθηκε από δημοκρατικές κυβερνήσεις για παροχές και αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις !! Η αλληλεγγύη των ξένων προς την χώρα μας – και ιδιαίτερα των κοινοτικών μας εταίρων – εκλαμβάνεται από κάποιους ευφυείς σαν υποχρέωση να συνεχίζεται ο προς την χώρα μας δανεισμός δίχως υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και πιθανότητα αποπληρωμής. Οι άλλοι δηλ να πληρώνουν για να καλοπερνάμε εμείς…

Εντεχνα, οι οπαδοί της αντι-μνημονιακής ισοπέδωσης, όπως ο σημερινός Υπ. Εξωτερικών (βλ. Νίκου Κοτζιά, Ελλάδα: Aποικία Χρέους. Εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2013) συσκοτίζουν τα πραγματικά αίτια της κακοδαιμονίας μας που κατέληξε στην χρεοκοπία. Τα θεωρούν δηλ. αποτέλεσμα δήθεν φαυλότητας των ηγετικών ελίτ της χώρας. Η Ελλάδα γίνεται σκόπιμα, υποστηρίζουν, «αποικία χρέους» και μετατρέπεται έτσι σε κατώτερης βαθμίδας μέλος της ευρωπαικής οικογένειας. Με την Ευρώπη «αυτοκρατορία» και την Γερμανία «ηγέτιδα δύναμη» εμείς, η Κύπρος και άλλες χώρες του Νότου μετατρεπόμαστε σε ταπεινούς υπηκόους πανίσχυρων αφεντικών.

Η εκδοχή αυτή παραγνωρίζει τα πραγματικά αίτια σχηματισμού του δημοσίου χρέους της χώρας, που υπήρξαν οι λογής παροχές και οι εκτός οικονομικού ρεαλισμού αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και ο πολλαπλασιασμός φορέων του δημόσιου τομέα. Επιμένει δε πως υπεύθυνη για όλα είναι η «διαπλεκόμενη Ολιγαρχία». Με αναφορές στην εισφοροδιαφυγή, την φοροδιαφυγή, την φούσκα του χρηματιστηρίου και άλλες παρόμοιες αιτιάσεις ρουτίνας θολώνει τα νερά αποκρύπτοντας την ουσία.

Τα νούμερα όμως είναι αδυσώπητα. Με βάση ανακοίνωση του ΔΝΤ του Μαίου 2010, το 75% των ετήσιων δαπανών του ελληνικού κράτους καλύπτει μισθούς του δημόσιου τομέα και συντάξεις. Μέσα σε 3 δεκαετίες οι δημόσιοι υπάλληλοι τριπλασιάστηκαν, ενώ όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα έμειναν οι μισοί. Στην ανέμελη πενταετία 2004-2009, οι πρωτογενείς δαπάνες του κράτους εκτοξεύτηκαν από τα 30,4 δις στα 57,9. Μέσα σε μια δεκαετία, τη μοιραία δεκαετία του 2.000, οι δαπάνες για μισθούς και συντάξεις διπλασιάστηκαν. Το κόστος του κράτους, από 43% περίπου του ΑΕΠ, ανέβηκε στο 55%. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση (το κράτος) να μην χρεοκοπήσει.

Ο κρατισμός μας βούλιαξε. Δεν υπάρχει περίπτωση ο κρατισμός και πάλι, μέσω αναπτυξιακών πολιτικών μεγέθυνσης των δημοσίων δαπανών, να μας οδηγήσει στην ανάπτυξη και την σωτηρία.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ

 

Η χώρα περνάει δύσκολες στιγμές και η κυβέρνηση κινείται πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Είναι εντελώς άκαιρο και εν πολλοίς καταστροφικό να ασκείται αυτή την ώρα κριτική στους χειρισμούς του κυβερνητικού επιτελείου, κυρίως με έμφαση στο κατά πόσο παραβιάζονται οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε και ενδιαφέρουν οι ενδυματολογικές επιλογές του Νίκου Βαρουφάκη και οι κοινωνικοί του τρόποι. Αυτό που έχει σημασία είναι οι χειρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης να μην ρίξουν την χώρα στα βράχια και να ευοδωθούν οι στρατηγικές της επιλογές.

Ανεξάρτητα από ιδεολογικές προτιμήσεις και πολιτικούς προσανατολισμούς σύσσωμη η ελληνική κοινωνία και ο πολιτικός κόσμος οφείλει να συντρέξει ώστε οι χειρισμοί να πετύχουν και το αποτέλεσμα να αναδειχθεί θετικό για το μέλλον της χώρας και της ελληνικής οικονομίας. Υπάρχει χρόνος για διαφοροποιήσεις και ενδεχόμενη κριτική χειρισμών αφού όμως λήξει αυτός ο λεπτός αγώνας ελιγμών και τοποθετήσεων. Τώρα επιβάλλεται κοινό μέτωπο και συμπαράσταση. Ο φόβος είναι η χώρα να μην μετατραπεί σε Ιφιγένεια. Οι αγγλοσαξωνες φαίνονται να στηρίζουν την κυβέρνηση σε ένα αγώνα αντιπαράθεσης με την Γερμανία και τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι αν αυτό θα φέρει αποτέλεσμα η θα θυσιασθούμε στον βωμό αντιπαράθεσης των μεν με τους δε. Σαν νέα Ιφιγένεια δηλαδή. Πολύ ριψοκίνδυνο το παιχνίδι. Αλλά και τα κέρδη αν ευοδωθεί θα είναι σημαντικά. Ας ελπίσουμε για το καλύτερο…

Πρέπει να έχουμε όλοι στο μυαλό μας πως αποτυχία της κυβέρνησης δεν θα φέρει πίσω την ΝΔ, όπως ορισμένοι αφελείς στο πρώην κόμμα μου πιστεύουν. Θα ανοίξει δυστυχώς τον δρόμο διάπλατα για την κυριαρχία του Φασισμού. Μια και μόνο αυτός θα έχει μείνει να αντιστρατεύεται τότε το σύστημα στο σύνολό του. Και για αυτό δεν θα είναι υπεύθυνος ο ΣΥΡΙΖΑ που θα έχει αποτύχει στους χειρισμούς του. Αλλά η προηγούμενη συγκυβέρνηση που με τις πολιτικές Σαμαρά και Στουρνάρα έχει απονομιμοποιήσει τις όποιες φιλελεύθερες επιλογές κι’ έχει καταστρέψει την κοινωνικο – πολιτική ραχοκοκαλιά της αστικής παράταξης και της κεντροδεξιάς.

Τώρα βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο κλαδί. Για να διασωθεί η δημοκρατία πρέπει να δουλέψουμε ώστε η κυβέρνηση να πετύχει. Τις ιδεολογικές διαφορές μας θα τις βρούμε αργότερα.

Πλήρες Άρθρο »