ΘΑΝΑΤΟΙ ΦΙΛΩΝ

ΘΑΝΑΤΟΙ ΦΙΛΩΝ

 

Κάθε φορά που χάνεται κάποιος με τον οποίο υπήρξες πολύ κοντά το συναίσθημα του κενού είναι καταλυτικό και σχεδόν συντριπτικό. Την Παρασκευή το πρωί το έδαφος έφυγε σχεδόν κάτω από τα πόδια μου όταν πληροφορήθηκα πως άφησε των ζωή ένας παλιός συμμαθητής με τον οποίο είχαμε σαν νέα παιδιά μοιρασθεί πολλές χαρές και λύπες. Το χειρότερο ήταν πως είχε αφαιρέσει την ζωή του με δική του πρωτοβουλία. Είχε χρεοκοπήσει η επιχείρησή τ ου και δεν άντεχε, έλεγε στον περίγυρό του, να αντικρύσει τους λιγοστούς υπαλλήλους του γραφείου του στους οποίους είχε καθυστερήσει να καταβάλει, λόγω αντικειμενικής αδυναμίας, για δύο εβδομάδες τους μισθούς τους. Η βαθειά αστική του ηθική τον είχε δοηγλήσει στην απόγνωση και στην αδυναμία αντιμετώπισης της ζωής. Κόντρα στις λογής καγαγγελίες που ακούγονται για τους αδίστακτους δήθεν απιχειρηματίες που εί ναι υποτίθεται έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για το ατομικό τους κέρδος ο συνειδητοποιημένος μεγαλοαστός διδάσκει ηθικές αρχές και συνέπεια όταν πάσχει για τις τύχες των εργαζομένων στην επιχείρησή του και δεν αντέχει, ούτε την έμμεση έστω, κοινωνική απαξίωση. Ο φίλος μου άφησε την ζωή συγκλονίζοντάς μας όλους με την απώλειά του και δείχνοντας το μεγαλείο μιάς ψυχής γαλουχημένης σε ηθικές αρχές και ορθολογικές ατσικές αξίες.

Το Σάββατο σαν κεραυνός με χτύπησε η αναγγελία της δολοφονίας του Μπόρις Νέμτσοφ. Παλιός φίλος από το μακρυνό 1999 στην Ουάσιγκτον, όταν είχε βρεθεί εκεί για ένα μικρό διάστημα ενώ είχε υπηρετήσει σαν Κυβερνήτης του Νίζνιι Νόβγκροντ (πρώην Στάλινγκραντ) σε ηλικία 29 μόλις ετών και Αντιπρόεδρος της Ρωσικής κυβέρνησης με πρώθυπουργό τον Σεργκέι Κιριγένκο . Εντονα φιλελεύθερος με δημοκρατικές ιδέες και συμφιλιωτικές ιδέες ακολούθησε σχετικά μοναχικούς δρόμους στη συνέχεια που τον έφεραν σε αντίθεση με την εξουσία και τις εθνικιστικούς κύκλους της χώρας του. Κατέληξε νεκρός από δολοφονικές σφαίρες σε μιά γέφυρα της Μόσχας απέναντι από το Κρεμλίνο. Μιά ακόμα φιλελεύθερη γωνή σίγησε . Χτυπημένη από το μίσος των ακραίων και τις σφαίρες των σκοτεινών κύκλων του πολιτικού φανατισμού.

Για όλους εμάς τους υπόλοιπους η ζωή συνεχίζεται. Με πρόσθετο όμως βάρος στις πλάτες και την υποχρέωση να συνεχίσουμε την προσπάθεια για ιδέες και αξίες.