Σχόλια

 

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ;

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Οι αγγλοσαξωνες στηρίζουν την κυβέρνηση σε ένα αγώνα αντιπαράθεσης με την Γερμανία και τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι αν αυτό θα φέρει αποτέλεσμα η θα θυσιασθούμε σαν Ιφιγένεια στον βωμό αντιπαράθεσης των μεν με τους δε. Πολύ ριψοκίνδυνο το παιχνίδι

 

Τί συμφέρει την Ελλάδα για το Χρέος.

Του Ηλία Καραβόλια

Το χθεσινό δημοσίευμα της ιταλικής La Republica που κάνει λόγο για προσυμφωνηθέντα μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών αναφέρει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προ τών εκλογών είχε ήδη συμφωνήσει στα βασικά σημεία του σχεδίου με τις Βρυξέλλες ! Σύμφωνα λοιπόν με το δημοσίευμα, η Ελλάδα μέχρι το 2020 θα αποπληρώνει μόνο τα δάνεια του ΔΝΤ και παράλληλα επεκτείνεται η ωρίμανση των ελληνικών ομολόγων έως το 2057!

Το κατά πόσο είναι αληθές κάτι τέτοιο, φυσικά δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Άλλα έχει περάσει μια ολόκληρη μέρα και ουδείς (ΕΕ, ΔΝΤ και Αθήνα) βγήκε να το διαψεύσει. Πάντως η La Republica είναι ιστορική εφημερίδα, ευρείας κυκλοφορίας, εντός και εκτός Ιταλίας.

Το ζητούμενο όμως για την Ελλάδα είναι να δούμε τί μας συμφέρει να αποκομίσουμε απο τις διαπραγματεύσεις και πώς θα πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα,ώστε να μην προκληθεί ευθεία σύγκρουση με τους εταίρους και δανειστές. Με την Μέρκελ και τον Σόιμπλε να είναι 'κάθετοι', η περίπτωση του κουρέματος μάλλον δεν εξετάζεται από την ΕΕ . Όμως πληροφορίες σε διεθνή ΜΜΕ κάνουν λόγο για μια 'πιθανή' κίνηση απο τις Βρυξέλλες,ώστε να κάμφθούν οι  απαιτήσεις της Ελλάδος για κούρεμα. Ποιά είναι αυτή η κίνηση; Να αποδεχθούν οι εταίροι μας την μεταφορά των 25 δις της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών (που τα χρεωθήκαμε ως Δημόσιο)  στον ESM (Μόνιμο Μηχανισμό). Αυτόματα αυτό σημαίνει ελάφρυνση του χρέους κατά 25 δις ευρώ. Εάν ισχύει κάτι τέτοιο τότε θα ήταν ιδανική ευκαιρία να ζητήσουμε ώστε να συμπεριληφθούν και τα 14 δις του χρηματοδοτικού κενού των τραπεζών, δηλαδή των κεφαλαίων που δόθηκαν απο το Ελληνικό Δημόσιο ώστε να καλυφθεί το χάσμα μεταξύ ενεργητικού και παθητικού που εμφάνισαν οι τράπεζες μετά το PSI.

Και το ερώτημα τώρα είναι το εξής: γίνεται το χρέος βιώσιμο εάν αφαιρεθούν αυτά τα 39 δις (25 + 14); Απάντηση: όχι ,το χρέος μας δεν γίνεται βιώσιμο. Αλλά δεν πρέπει να είναι αυτός ο στόχος μας. Στόχος μας πρέπει να είναι πώς να παγώσουμε αποπληρωμές για κάποια χρόνια μέχρι να σημειώσουμε ''βιώσιμα'' πλεονάσματα και σταθερά ανοδικούς ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ. Με άλλα λόγια, πώς να βάλουμε ρήτρα ανάπτυξης στην αποπληρωμή του χρέους, κάτι που πλέον αναφέρουν ανοιχτα και αρκετά ξένα ΜΜΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι φρόνιμο να  προτείνει επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων (144 δις από τον EFSF, 51 δις διακρατικά και 32 δις από το ΔΝΤ)  καθώς και οριακή έστω μείωση των επιτοκίων (πχ. 0,5% χαμηλότερα από τα τρέχοντα επίπεδα) Αυτά τα ζητούμενα νομίζω ότι θα αποτελούσαν μια ορθολογική βάση διαπραγμάτευσης. Και το λέω αυτό δεδομένου  ότι ενώ μέχρι πρότινος ούτε η ΕΕ ούτε το ΔΝΤ συζητούσαν εναλλακτικές λύσεις ,τώρα μάλλον φαίνεται οτι παίρνουν και αυτοί πρωτοβουλίες για μια θετική εξέλιξη αμοιβαίου οφέλους.  Για να είμαστε όμως ακριβείς και ρεαλιστές, η αλήθεια είναι ότι τόσο η 'δομή' του δημοσίου χρέους μας όσο και το μή ανταγωνιστικό μοντέλο παραγωγής στην χώρα,αποτελούν βαρίδια για την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Μακάρι να πετυχαίναμε το maximum, δηλαδή ένα κούρεμα στα δάνεια του EFSF καθώς και μετακύλιση (roll over) στα ελληνικά ομόλογα που κατέχει η ΕΚΤ. Ακόμη όμως και αν δεν πετύχουμε κάτι απο αυτά τα τελευταία, οι πρώτες πιθανές λύσεις που περιγράφω ,και φάινεται να μην απορρίπτονται άμεσα απο τις Βρυξέλλες, θα μας δώσουν ανάσες και οξυγόνο ώστε να καταπολεσήμουμε ενδογενείς παθογένειες και να προχωρήσουμε σε 'παραγωγικές' μεταρρυθμίσεις (και όχι σε απλές οριζόντιες περικοπές συν φορολογία και αντιαναπτυξιακά κίνητρα).

Και φυσικά να μην ξεχνάμε ποτέ ότι ακόμα και αν θέλουν να μας βοηθήσουν οι Βρυξέλλες, οι Γερμανοί δείχνουν άκαμπτοι. Το θέμα λοιπόν είναι καθαρά πολιτικό και είναι ζήτημα συσχετισμού δυνάμεων στο διευθυντήριο της Ευρωζώνης...

 

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η ωριμότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν θα κριθεί από τα αποτελέσματα της κάλπης. Θα φανεί από τις μετεκλογικές κινήσεις των κομμάτων και από τους χειρισμούς του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στην περίπτωση που θα προκύψει αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα δείχνουν ευκολότερα. Εν όψει όμως των σοβαρών μελλοντικών δυσχερειών θα είναι βήμα σημαντικής πολιτικής ομαλότητας αν το κόμμα του κ. Τσίπρα επιλέξει την συνεργασία με άλλες παρατάξεις η εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες για την δημιουργία ενός ευρύτερου εθνικού μετώπου διαχείρισης των εξαιρετικά ευαίσθητων επικείμενων ζητημάτων. Θα είναι υποχρέωση όλων τότε η επιτυχία της κυβέρνησης για την διάσωση της ομαλότητας αλλά και την προστασία του πολιτεύματος από ενδεχόμενη μελλοντική ανωμαλία.

Δεν θα πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως κατάρρευση μιάς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει στην άνοδο στην εξουσία των αντιδημοκρατικών ναζιστικών άκρων. Σαν των μοναδικών εκπροσώπων που βρίσκονται έξω και εναντίον του «συστήματος». Οφείλουν όλοι τότε να προσπαθήσουν ώστε η κυβέρνηση να πετύχει ώστε να επιβιώσει η Δημοκρατία. Τόσο απλά…

Στην περίπτωση απουσίας αυτοδυναμίας οι ελιγμοί και οι κινήσεις των κομμάτων του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου θα είναι κρίσιμοι για να διατηρηθεί η ομαλότητα, να σχηματισθεί βιώσιμη κυβέρνηση και να αποφευχθού6ν μελλοντικές οικονομικές περιπέτειες. Το τρίτο κυρίως κόμμα θα έχει την κύρια ευθύνη για την αναζήτηση λύσης. Στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιμείνει στην αποδοχή του προγράμματός του από τον οποιοδήποτε που θα ήταν διατεθειμένος να συνεργασθεί μαζί του τότε το τρρίτο κόμμα θα έχει την δυνατότητα ενός κρίσιμου στρατηγικού ελιγμού. Μπορεί να προσφέρει κοινοβουλευτική ανοχή, δίχως συμμετοχή στην κυβέρνηση, και στη συνέχεια στήριξη για πολιτικές επιλογές με τις οποίες συμφωνεί. Η κυβέρνηση, μειοψηφίας ουσιαστικά τότε, θα είναι υποχρεωμένη να πολιτεύεται μ μετριοπάθεια για να εξασφαλίζει την κοινοβουλευτική της επιβίωση.

Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει αν το ζήτημα φθάσει στην τελική φάση τρων συνεννοήσεων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ανεξάρτητα της όποιας εμμονής του πρώτου κόμματος σε (καταστροφικές ουσιαστικά για τον τόπο) νέες κάλπες θα μπορούσε ο Πρόεδρος, εφ όσον έχει την συγκατάθεση του τρίτου κόμματος, να επιβάλει κυβέρνηση ανοχής-μειοψηφίας με τις ψήφους της πλειοψηφίας της Βουλής. Εντολή δηλ στο πρώτο κόμμα και στήριξη από το τρίτο για την αποφυγή νέων εκλογών. Μια τέτοια εξέλιξη, με τους κατάλληλους χειρισμούς του Προέδρου, θα διασώσει την κατάσταση, θα προσφέρει κυβέρνηση στην χώρα και θα επιβάλει την συναίνεση και τρην συνεννόηση που θα βρίσκεται κοντά στις επιθυμίες της πλειοψηφίας του λαού.

*Επειδή το κέιμενο γράφτηκε πριν βγούν τα αποτελέσματα, αυτονόητα εννοείται 'τρίτο κόμμα' πλήν Χρυσής Αυγής.