Η φορολογία για τον Θωμά Ακινάτη

Η φορολογία για τον Θωμά Ακινάτη

 

Αν έχουν ένα κοινό σημείο όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, είναι η ηθική καταδίκη της φοροδιαφυγής. Μπορεί να διαφωνούν μεταξύ τους για το ύψος της φορολογίας, όμως όλα, από τη Χρυσή Αυγή μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και από το Ποτάμι μέχρι τη Ν.Δ., συμφωνούν ότι οι πολίτες θα πρέπει να πληρώνουν φόρους και ότι αυτοί που δεν το πράτουν θα πρέπει να διώκονται.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι κανένα από αυτά τα κόμματα δεν έχει προσπαθήσει να παράσχει μια δεοντολογική θεμελίωση της υποχρέωσης του Έλληνα πολίτη να πληρώνει φόρους. Έτσι, η φορολογία εμφανίζεται ως η τιμωρία που επιβάλλεται στους κατόχους υλικών αγαθών και εισοδημάτων και η αυστηρότητά της ποικίλλει αναλόγως του μεγέθους των τελευταίων. Όμως αυτός ο τρόπος σκέψης δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη φιλελεύθερη αλλά ούτε καν με τη χριστιανική ηθική.

Από τον Άγιο Αυγουστίνο, οι σοβαρότεροι χριστιανοί στοχαστές έθεταν πάντοτε το ερώτημα ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που διαφοροποιεί μια ληστεία από το νομιμοποιημένο πλιάτσικο (φορολογία), στον βαθμό που αμφότερες οι πρακτικές βασίζονται στη βία και τον καταναγκασμό. Το ερώτημα σχετικά με την ηθική νομοποίηση της βίαιης αφαίρεσης πόρων από τους πολίτες μιας χώρας, είναι θεμελιώδους σημασίας για τη διατύπωσης μιας ηθικής της φορολογίας. Χωρίς μια τέτοια θεωρία, το κυνήγι των «φοροφυγάδων» συνιστά κυνήγι μαγισσών.

Κανείς ίσως άλλος δεν ασχολήθηκε με αυτό το θέμα όσο ο μεγάλος στοχαστής του χριστιανισμού Θωμάς Ακινάτης. Και η απάντησή του είναι απλή: Κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις (που, όπως θα δούμε, δεν υφίστανται στην Ελλάδα) ο πρίγκηπας (το κράτος) έχει το δικαίωμα να επιβάλλει φόρους. Τότε και μόνο τότε η φορολογία διαφέρει από τη ληστεία.

Ο Ακινάτης ξεκινάει την επιχειρηματολογία του αποδεχόμενος ότι ο ηθικός νόμος, που απαγορεύει την άσκηση της βίας και του καταναγκασμού, δεσμεύει τόσο το κράτος όσο και τους πολίτες. Εντούτοις αυτό δεν σημαίνει ότι η φορολογία (tributum) είναι κατ' ανάγκη πάντοτε κλοπή. Αυτό εξαρτάται από τον βαθμό στον οποίο ο πρίγκηπας εκτελεί τα καθήκοντά τους «ως φύλακας της δικαιοσύνης» που σημαίνει ότι «πολεμά τον εχθρό» ή «τιμωρεί τους τους παραβάτες». Οι φόροι είναι η πληρωμή που λαμβάνει ο πρίγκηπας επειδή διασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη. Πέραν αυτού, ο Ακινάτης δέχεται επίσης ότι ο πρίγκηπας δικαιούται να επιβάλλει και ορισμένους αλλους φόρους (vectigal) π.χ. για την κατασκευή και τη συντήρηση δρόμων κ.λπ.

Σε μια πιο σύγχρονη γλώσσα, αυτό σημαίνει ότι το κράτος δικαιούται να συλλέγει φόρους μόνο στον βαθμό στον οποίο παρέχει ορισμένα δημόσια αγαθά -το κυριότερο εκ των οποίων είναι, σύμφωνα με τον Ακινάτη, η ασφάλεια από εξωτερικούς εχθρούς και παραβάτες.

Σύμφωνα με τον χριστιανό στοχαστή, υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους ο πρίγκηπας μπορεί να παραβιάσει αυτή την τάξη των πραγμάτων. Ο πρώτος είναι αν εισπράξει περισσότερα χρήματα από τους υπηκόους του από αυτά τα οποία μπορούν να πληρώσουν. Ο δεύτερος είναι αν δεν δεν εκπληρώσει το καθήκον του να τους παράσχει τα αγαθά και τις υπηρεσίες για τα οποία πλήρωσαν τους φόρους. Στο σημείο αυτό, μάλιστα, ο Ακινάτης προτείνει ότι οι πρίγκηπες είναι υποχρεωμένοι να επιστρέψουν τους φόρους στους πολίτες αν δεν προσφέρουν το δημόσιο αγαθό π.χ. της ασφάλειας, «διότι ο μισθός τούς δίνεται για να διαφυλάσσουν το δίκαιο».

Με άλλα λόγια, για τον μεγάλο στοχαστή η φορολογία είναι ηθικά αποδεκτή στον βαθμό που είναι ανταποδοτική. Η επιβολή φόρων νομιμοποιείται από το γεγονός ότι ο πρίγκηπας παρέχει ορισμένα δημόσια αγαθά, όπως την αμυνα από τους εξωτερικούς εχθρούς, την καταπολέμηση του εγκλήματος, ένα δίκτυο μεταφορών κ.λπ. Αν, όμως, ο πρίγκηπας δεν παρέχει αυτά τα αγαθά και υπηρεσίες, τότε δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ της φορολογίας και της ληστείας.

Είναι προφανές ότι αν μεταφέρουμε τον συλλογισμό του Ακινάτη στα ελληνικά δεδομένα, όλη η φορολογία αποτελεί ένα πλιάτσικο το οποίο ασκεί το κράτος εναντίον των παραγωγικών υπηκόων του. Διότι δεν τους προσφέρει τίποτα ως επιστροφή των φόρων. Για να επαναλάβω αυτά που έχουν ειπωθεί χιλιάδες φορές: Στη «δημόσια» υγεία ο πολίτης πρέπει να πληρώνει από την τσέπη του «φακελάκια» και  νοσοκόμες, στη «δημόσια» παιδεία πρέπει να πληρώνει για ξένες γλώσσες, φροντιστήρια και ιδιαίτερα, στη «δημόσια» ασφάλεια πρέπει να πληρώνει ιδιωτικές εταιρείες για να μην του ληστέψουν σπίτι ή μαγαζί, κοκ. Η ανταποδοτικότητα είναι έννοια ξένη προς το ελληνικό φορολογικό σύστημα.

Δυστυχώς, αυτή η θεμελιώδης ανηθικότητα του φορολογικού συστήματος -δηλαδή η παντελής έλλειψη ανταποδοτικότητας- έχει εξαφανισθεί από την πολιτική συζήτηση. Οι συζητήσεις αφορούν δευτερεύοντα επιφαινόμενα του φορολογικού συστήματος -φορολογικούς συντελεστές, ΕΝΦΙΑ κ.λπ.- ενώ εκείνο το οποίο θα έπρεπε να αμφισβητείται εξ ολοκληρου είναι αυτή καθ' αυτή η σαθρή δεοντολογικά βάση στην οποία στηρίζεται. Έτσι, αντί να συζητείται η ηθική νομιμοποίηση ενός συστήματος το οποίο παραβαίνοντας κάθε στοιχείο δεοντολογίας σου αποσπά πόρους χωρίς να σου προσφέρει τίποτα, η δημόσια συζήτηση εκτρέπεται σε σχετικά δευτερεύοντα θέματα, όπως το ύψος του ΦΠΑ κ.λπ.

Και παράλληλα όλο το πολιτικό κατεστημένο -κομμουνιστές και νεοφιλελεύθεροι, ευρωπαϊστές  και εθνικιστές- εν χορώ, αφορίζει τους «φοροφυγάδες» και καλεί για τη δημιουργία ενός «πιο αποτελεσματικού φορολογικού συστήματος»!

Πλήρες Άρθρο »

Σχολια

 

Από ομιλία του Bill Gates σε ένα γυμνάσιο στις ΗΠΑ


Ο Bill Gates σε μια πρόσφατη ομιλία του σε ένα γυμνάσιο, μίλησε για 11 κανόνες ζωής που δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν στο σχολείο. Μιλάει για το πως οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας και πως αυτή αντίληψη προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον πραγματικό κόσμο.

Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη - συνήθισέ το!

Κανόνας 2: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την αυτό-εκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου.

Κανόνας 3: Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα κερδίσεις και τα δύο.

Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό.

Κανόνας 5: Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν ευκαιρία.

Κανόνας 6: Εάν τα μουσκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι' αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από αυτά.

Κανόνας 7: Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα. Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαριασμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου.

Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την πραγματική ζωή.

Κανόνας 9: Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν να «βρεις» τον εαυτό σου. Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου.

Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλείες τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.

Κανόνας 11: Να είσαι ευγενικός με τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν από αυτούς.

 

O λαϊκισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη

Του Τάκη Μίχα

Αν μου έλεγε κάποιος πριν από μερικούς μήνες ότι θα έφτανα να υποστηρίζω τον Παναγιώτη Λαφαζάνη θα το θεωρούσα ένα κακόγουστο αστείο. Αν μάλιστα πρόθετε ότι όχι απλώς θα τον υποστήριζα, αλλά επιπλέον θα τον υποστήριζα σε αντιπαράθεσή του με έναν (αυτοχαρακτηριζόμενο) «φιλελεύθερο» και «μεταρρυθμιστή» πολιτικό, θα τον χαρακτηριζα ως ψυχασθενή.

Κι όμως. Διότι τα πρόσφατα ειρωνικά σχόλια του Κυριάκου Μητσοτάκη σε κυριακάτικη εφημερίδα, ότι το «προφίλ του Λαφαζάνη θα κοσμεί το νέο χιλιάρικο» (μετά την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη), δεν τον τιμούν ούτε ως πολιτικό αλλά κυρίως ούτε ως επιστήμονα (οικονομολόγο).

Διότι, ως επιστήμονας, γνωρίζει ότι το «νέο χιλιάρικο» θα το κοσμούν οι εικόνες των γιγάντων της σύγχρονης οικονομικής σκέψης, των κατόχων Νομπέλ, οι οποίοι στο σύνολό τους -και ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης- έχουν τονίσει ότι η Ελλάδα δεν έχει θέση στην ευρωζώνη: Μίλτον Φρίντμαν, Γκάρι Μπέκερ, Κένεθ Άροου, Τζέιμς Χέκμαν, Πολ Κρούγκμαν, Αμάρτια Σεν. Καθώς και άλλοι που μπορεί να μην είναι νομπελίστες αλλά έχουν αφήσει ανεξίτηλη την υπογραφή τους στο οικονομικό αφήγημα, όπως ο Μάρτιν Φέλντσταϊν και ο Σάμιουελ Μπρίταν. Για να μην αναφερθω και σε ιστορικούς, όπως ο Νάιαλ Φέργκισον, ή πολιτειολόγους όπως ο Φράνσις Φουκουγιάμα.
Όλοι αυτοί θα βάλουν το προφίλ τους στο «νέο χιλιάρικο» μαζί με τον κ. Λαφαζάνη!

Αντίθετα, αυτοί που βάζουν σήμερα το προφίλ τους στο «ελληνικό ευρώ» είναι ανθρωπάκια, όπως ο Γιουνκέρ, ο Ρομπέι και εκατοντάδες άλλοι απρόσωποι γραφειοκράτες που τρέμουν μη χάσουν τα προνόμια και τους παχυλούς μισθούς τους.

Ασφαλώς το θέμα της παραμονής ή εξόδου από την ευρωζώνη είναι ένα πολύσυνθετο θέμα. Προσωπικά κατανοώ απολύτως τις απόψεις των επικριτών της παραμονής της χώρας στο ευρώ, όσο και εκείνους που φοβούνται τις συνέπειες μιας εξόδου. Όπως λένε και οι Αγγλοσάξωνες: Damned if you do and damned if you don’t.

Όμως ένα είναι πλέον σίγουρο: ότι η ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη -απόφαση που ελήφθη ερήμην των πολιτών- υπήρξε ένα τεράστιο λάθος και οι υπεύθυνοι για αυτήν την πράξη θα πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να εξαφανισθούν από το πολιτικό προσκήνιο.

Ωστόσο, το αν η Ελλάδα πρέπει σήμερα να φύγει ή να παραμείνει στην ευρωζώνη, αποτελεί ένα πολύ δύσκολο ερώτημα που πρέπει να συζητηθεί ανοικτά με νηφαλιότητα και επιχειρήματα.

Δυστυχώς λαϊκιστικές δηλώσεις, οπως αυτές του κ. Μητσοτάκη δεν βοηθούν την ορθολογική συζήτηση.

 

Τα νέα φάρμακα της εθνικής μας εξάρτησης.

Του Ηλία Καραβόλια

Πριν 5 χρόνια μπήκε στην ζωή μας το Μνημόνιο και οι Δανειακές Συμβάσεις .

Μάθαμε τι είναι ο 'ευρωπαικός προσωρινός μηχανισμός στήριξης'(EFSF) και περιμέναμε να φτιαχτεί και ο 'μόνιμος μηχανισμός'( ESM) .

Μπήκε στην ζωή μας το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο( ΔΝΤ) , η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα( ΕΚΤ) και το Eurogroup.

Σήμερα, σχεδόν 5 χρόνια μετά την επαφή μας με τους θεσμούς που μας 'έσωσαν' απο την πτώχευση, μας λένε κάποιοι οτι βγαίνουμε απο την εντατική και μπαίνουμε σε απλό θάλαμο ανάρρωσης.Κοινώς, θα ξαναπαίρνουμε τις 'δόσεις' μας αλλά με νέα φάρμακα .Θα μπούμε σε καθεστώς 'αυξημένης επιτήρησης'( enhanced surveillance).

Αυτό θα είναι το «μαστίγιο». Το «καρότο» θα είναι η ένταξή μας σε προληπτική γραμμή δανειοδότησης, 'χάπι' που φέρει το όνομα ECCL(Enhanced Condition Credit Line)και το οποίο επιτρέπει την πρόσβαση για ρευστότητα όλων των χωρών μελών της ευρωζώνης ,οι οποίες όμως θα πληρούν κάποια από τα κριτήρια ενός άλλου φαρμάκου : του PCL (Precautionary Credit Line), που θα μας το στέλνουν σε συσκευασία ΔΝΤ !

H Ελλάδα λένε ότι δεν πληροί τον βασικό κανόνα του PCCL ,που είναι η βιωσιμότητα και η διατηρησιμότητα του χρέους, ούτε είναι στην κατηγορία των χωρών με ασφαλή δημοσιονομική εξέλιξη.

Έτσι,τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΚΤ επιθυμούν για την Ελλάδα να επιτρέπεται η προληπτική παρέμβαση με διορθωτικά μέτρα(!) όταν κριθεί απαραίτητο από την Ε.Ε., με πρόφαση την ομαλότητα στη δανειοδότηση από τις αγορές.

Με άλλα λόγια, εκτός από την αυξημένη επιτήρηση, αν πάρουμε απο το φάρμακο ECCL θα σημαίνει ότι υπάρχει ανοικτό παράθυρο επιβολής μέτρων.

Διαφορετικά θα διακόπτεται η χρηματοδότηση(και ο ασθενής θα αργοπεθαίνει,ως συνήθως...)

 

 

 

 

 

Ireland's economy fastest growing in European Union

The Guardian

Ireland's economy is now the fastest growing economy in the European Union.

Should the Irish government continue to reduce the deficit to boost economy growth?

Τhe government needs to keep cutting spending and reducing the debt.

http://www.theguardian.com/world/2014/sep/18/ireland-economy-growth-european-union

 

Milton Friedman explains why the Great Recession happened

AEIdeas

'In the video below, Milton Friedman explains how the Great Depression was a failure of government — notably the Federal Reserve — not the private sector.

But in doing so, he also in effect explains how the Fed was responsible for the Great Recession (more on that explanation here) — not business.'

http://www.aei-ideas.org/2014/09/milton-friedman-explains-why-the-great-recession-happened/

 

Labour’s misdiagnosis: A larger state is not the way to raise living standards A.M.

'To paraphrase the economist John Maynard Keynes, Ed Miliband’s speech yesterday to the Labour Party conference was an extraordinary example of how, starting with a mistake, a remorseless logician can end in Bedlam.

For Miliband, the market has failed to deliver rising prosperity, and it is now time for big government to get back in the game.

While Miliband has indeed identified the symptom of stagnating living standards, his diagnosis of market failure as the cause is wrong.

And his chosen treatment of higher taxes, more spending and state control will exacerbate the deep-seated economic weaknesses we face.'

 

ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ

Κάποιος θα έπρεπε να ενημερώσει τον Αντ/δρο τηε κυβέρνησης πως πράγματι η δημοκρατία υφίσταται πιέσεις. Οχι όμως από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα και τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις.  Η δημοκρατία κιδυνεύειε να μείνει δίχως υποστηρικτές από τις πολιτικές χτυπημάτων κατά της ιδιοκτησίας και της περιφρόνησης της προστασίας των ιδιωτικών οικονομικών συναλλαγών. Σύμφωνα με τους εγκυρότερους διεθνείς αναλυτές αυτά είναι τα θεμέλια  πάνω ΣΤΑ ΟΠΟΊΑ στηρίζεται η υποστήριξη των δημοκρατικών θεσμών σε ένα καθεστώς δυτικού τύπου φιλελεύθερης δημοκρατίας. Εχουν λοιπόν οι κυβερνώντες, λόγω των πολιτικών τους, μεγάλες ευθύνες για την σχετική απάθεια των μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων για τις τύχες των δημοκρατικών θεσμών. Σε μιά κοινωνία που μεγάλες μάζες του πληθυσμού δεν έχουν συμφέρον για την στήριξη της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας  κινδυνεύει το πολίτευμα καθώς και τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα.

 

ΣΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ


Εχω παλαιότερα σημειώσει πως τα συμφεροντα Δύσης και Ρωσίας τους φέρνουν ουσιαστικά κοντύτερα λόγω των αυξημέων κινδύνων από το ακραίο Ισλάμ. Αποτελεί τουλάχιστον παραλογισμό να συγκρούονται για ζητήματα που μπορούν να λυθούν με μιά απλή συνάντηση και ουσιαστική διαπραγμάτευση και να αγνοούν την ισχυροποίηση σε παγκόσμια κλίμακα των επιθέσεων των Σαλαφιστών οπαδών της Τζιχάντ που αυτοομολογημένα  έχουν σαν στόχο την καταστροφή των αλλόθρησκων και συνολικά του ευρωπαικού και δυτικού πολιτισμού. Μόλις προχθές (3 Σεπτεμβρίου) Τατάροι ηγέτες απείλησαν ανοιχτά την Ρωσία για επιθέσεις τζιχαντιστών στον Καύκασο και για αντάρτικο σε Βόλγα και Ουράλια ενώ το Ισλαμικό κράτος της Συρίας και του Ιράκ (ISIS) δείχνει έτοιμο νε επεκτείνει την επιθετική του ορμή σε στόχους ευρωπαικούς και χριστιανικούς εκτός Μέσης Ανατολής. Αν κάτι έχει καθυστερήσει αυτές τις επιθέσεις - πέραν των ακρωτηριασμών αμερικανών ομήρων σε αντίποινα για τους βομβαρδισμούς - είναι το γεγονός πως οι χριστιανοί της Δύσης είναι μόλις τέταρτοι στη λίστα των μισητών εχθρών των Σαλαφιστών. Πρώτοι έρχονται οι λεγόμενοι αποστάτες, μουσουλμάνοι δηλ. που εγκατέλειψαν τον φανατισμό και επέλεξαν να ζούν ειρηνικά με τους αλλόθρησκους συνανθρώπους τους. Τέτοιοι βέβαια είναι όσοι αναγνώρισαν τις εσφαλμένες φανατικές τους επιλογές και επέλεξαν να επιστρέψουν στις διδασκαλίες της μετριοπάθειας του Προφήτη. Αυτοί είναι και οι πλέον μισητοί.

Μετά έρχονται όσοι πάντοτε πίστευαν στην θρησκευτική μετριοπάθεια και στην κοσμική φύση των πολιτικών τους καθεστώτων. Τα καθεστώτα της Αιγύπτου, της Αλγερίας, του Πακιστάν  και της Συρίας, μεταξύ άλλων, κατέχουν τις υψηλότερες θέσεις στην λίστα αυτή.

Λίγο πιό κάτω είναι οι άθεοι, οι πολυθεσιστές και οι ειδωλολάτρες. Γι' αυτό οι Σουνίτες σιχαίνονται τους Σιίτες, που αναγνωρίζουν θεότητες (ιμάμηδες) και ιδρύουν ιερά τεμένη αφιερωμένα στον Προφήτη και σε μέλη της οικογένειάς του. Αυτός είναι και ο λόγος που οι κομμουνιστές (άθεοι) αποτελούν φανατικούς τους εχθρούς.

Σε παρακάτω κατηγορία εντάσσονται οι Χρισταινοί και οι Εβραίοι ακριβώς επειδή αποτελούν 'λαούς του βιβλίου'μιά και αναφέρονται στο Κοράνι και είναι κυρίως μονοθειστές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως εξαιρούνται από το μίσος κι από τη ανάγκη καταδίωξς. Δεν αποτελούν απλά πρώτη προτεραιότητα. Εκτός αν για κάποιο λόγο βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα - Εβραίοι στο Ισραήλ και Χριστιανοί σε Ιράκ, Αίγυπτο, σε χωριά της Αλγερίας  και Συρία.

 

Το Ρωσικό εμπάργκο


Υποφέρουν τα ελληνικά προιόντα, και ενδεχόμενα αύριο να υπάρξει και ζήτημα για την ενεργειακή μας επάρκεια, από τις αντιδράσεις της Ρωσίας στα οικονομικά κυρίως μέτρα της Δύσης εναντίον της. Για την κατάσταση αυτή δεν υπάρχουν δικαιολογίες από ελληνικής πλευράς. Όταν η Ευρώπη έπαιρνε τις σχετικές αποφάσεις δεν ήταν αναμενόμενο πως κάπως έτσι θα αντιδρούσε η Ρωσία;  Η ελληνική αντιπροσωπεία πως εκτίμησε τα πράγματα;  Δεν θα έπρεπε από τότε να έχει φροντίσει για την αντιμετώπιση των σχετικών συνεπειών;  Είναι δυνατόν να περιμένεις να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να σκεφθείς τι θα πρέπει να κάνεις;

Από την πρώτη στιγμή η Ελλάδα όφειλε να κάνει σαφή την θέση της.  Μας ρώτησε κανείς όταν από το ξεκίνημα η Ευρώπη προκάλεσε ζητήματα στην Ουκρανία ενθαρρύνοντας την ανατροπή μια νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης; Και πως δεχθήκαμε την επιβολή κυρώσεων στην Ρωσία όταν τόσο πολύ εξαρτάται η πληγωμένη μας οικονομία από την στάση της;
Τι φόβους είχαμε στην περίπτωση ελληνικής διαφοροποίησης; Θα μας έκοβαν μήπως τα δάνεια και τις ενισχύσεις; Και θα εξέθεταν με δική τους πρωτοβουλία τους δανειστές μας (χώρες – μέλη της ΕΕ και το ΔΝΤ) σε καθεστώς στάσης πληρωμών και σε ένα άνευ  προηγουμένου αδιέξοδο; Ενώ βρισκόμαστε σε περίοδο εφαρμογής μέτρων αναδιάρθρωσης της οικονομίας μας με δική τους εποπτεία, πως δεχόμαστε ανατροπές ριζικές των δεδομένων (όπως η κατάρρευση των εξαγωγών στη Ρωσία και ενδεχόμενη ενεργειακή στέρηση) δίχως συζήτηση και σχετικό ξεκαθάρισμα με τους δανειστές;

Οι αδυναμίες των εξωφρενικών ερασιτεχνικών χειρισμών, και όχι μόνο στον τομέα αυτό,  βγάζουν πλέον μάτια. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές σε όλους σχεδόν τους τομείς και νέες αντιλήψεις…

 

Ο ΚΑΚΟΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Η εμμονή με τον 'κακό' νεοφιλελευθερισμό σπάει κόκκαλα. Ποιός είπε πως Λιτότητα και Ανάπτυξη είναι ΝΦ πολιτικές? Η σοσιαλδημοκρατική μανία του Σημιτικού Στουρνάρα που διέλυσε την ιδιοκτησία και μας πέθανε στους φόρους είναι ΝΦ? Τελικά γμωρίζει απο τους συγράφοντες κανείς τι είναι ο ΝΦ? Σε τελευταία ανάλυση ποιά χωρα αναπτύχθηκε τα τελευταία 20 χρόνια δίχως απελευθέρωση αγορών και με κρατισμό? Ολα αυτά βεβαια είναι μάταιος κόπος - φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Και γι αυτό θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε στη δυστυχία και στην γκρίνια...

Πλήρες Άρθρο »

Κρατισμός δημιουργεί ανεύθυνους πολίτες - και την παγίδα του χρέους

Κρατισμός δημιουργεί ανεύθυνους πολίτες - και την παγίδα του χρέους

 

Οι πάντες στην Ελλάδα σήμερα. από την Ακρα Δεξιά, διαπερνώντας το όποιο Κέντρο, μέχρι και το ΚΚΕ είναι σκληρά τοποθετημένοι στο στρατόπεδο του κρατισμού. Κι’ ευαγγελίζονται πολιτικές για έξοδο από την κρίση που στηρίζονται στις ίδιες αντιλήψεις και κοσμοθεωρία με αυτές που μας βύθισαν σε αυτήν. Οι εξοντωτικοί φόροι, η τεράστια γραφειοκρατία και το ατέλειωτο Δημόσιο, οι ελάχιστες ιδιωτικοποιήσεις, η περίπου ασήμαντη συρρίκνωση του Κράτους και η επιβολή άνωθεν κανόνων και περιορισμών για όρια μισθών, συντάξεων κλπ μήπως είναι επιλογές που ακουμπούν πάνω στις αρχές της οικονομίας της αγοράς και της ανοιχτής κοινωνίας? Τι περισσότερο 'αριστερό' θα μπορούσε κανείς να περιμένει από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ?

Η τρέχουσα συζήτηση περί Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς έχει χάσει τελείως τον πολιτικό της στόχο. Ολοι συμφωνούν στην ανάγκη υπεράσπισης των συντεχνιών του δημόσιου τομέα. Όπως και των κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων της δήθεν ιδιωτικής οικονομίας και των εγκατεστημένων φερέφωνων που από κάθε μετερίζι προπαγανδίζουν τις αντιλήψεις αυτές. Η υποτιθέμενη ιδεολογική αντιπαλότητα κατά συνέπεια είναι σήμερα εκ προοιμίου νοθευμένη. Αριστερά και Δεξιά στην Ελλάδα είναι όψεις του ιδίου περίπου νομίσματος. Καλείται ο κόσμος να διαλέξει ανάμεσα στο Κόμμα «Μάλιστα», και στο Κόμμα «Μάλιστα, Κύριε»!! Εσφαλμένα έχει πεισθεί η κοινή γνώμη, λόγω συγχορδίας εξαγγελιών και διακηρύξεων, πως η προστασία των αδυνάτων και η όποια προοδευτικότητα εκκινεί από το Δημόσιο και τις ‘φιλεύσπλαχνες’ και ‘μακρόπνοες’ πολιτικές του. Παραμερίζοντας το γεγονός πως πάρα πολλοί αδύνατοι και πάσχοντες συμπολίτες μας είναι ακριβώς παράγωγα αυτής της καταστροφικής παρεμβατικής πολιτικής του κράτους.

Οι πάντες ανέχονται πολιτικές κατασπατάλησης του εθνικού πλούτου ανεξέλεγκτα από το δημόσιο για λογής ανάγκες και υποτιθέμενους στόχους και σκοπούς. Για εξαγορά ψήφων δηλ. και ενίσχυση του πελατειακού συστήματος. Αυτό όμως αποτελεί μια κοινή πορεία προς το αδιέξοδο και την καταστροφή.

Δεν πρόκειται έτσι ποτέ το χρέος να αντιμετωπισθεί. Αντί για πολιτικές μείωσης εξόδων, και επιβίωσης χωρίς δανεικά, όλοι πασχίζουν να βρούν διεξόδους για εξασφάλιση καλύτερων τρόπων δανεισμού!! Και σκέφτονται «τις αγορές», τις οποίες μέχρι προ τινος καταδίκαζαν σαν ανάλγητες και επικίνδυνες. Επιλέγουν δανεισμό με μεγαλύτερα επιτόκια, που θα μεγαλώνουν με γεωμετρική ταχύτητα το χρέος, αντί τον ορθολογισμό της μείωσης εξόδων και αναγκών που θα οδηγήσει γρηγορότερα σε αυτάρκεια και δυναμική ανάπτυξη. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα χωρών που αναπτύχθηκαν, σε πλαίσια καπιταλιστικής οικονομίας, χωρίς δανεικά που στοχεύουν στην κατανάλωση. Δανείζεσαι σαν δημόσιο μοναχά για υποδομές που θα φέρουν έσοδα και νέο πλούτο. Όλα τα άλλα τα αναλαμβάνουν ιδιώτες.

Αυτό όμως το μοντέλο δεν αρέσει στην Ελλάδα γιατί λογίζεται σαν νεοφιλελεύθερο. Ασχετα αν δεν έχει τολμηθεί ποτέ να εφαρμοσθεί. Και βαφτίζονται «νεοφιλελεύθερα» λογής εκτρώματα παρεμβατισμού, που καταλήγουν σε πρόσκαιρους ψήφους βέβαια αλλά σε αναπόφευκτη τελική καταστροφή. Σαν Δήμαρχος του Πειραιά, πριν κάποια χρόνια, δεν δανείσθηκα, άφησα πλεόνασμα, αλλά και έργα σημαντικά ολοκλήρωσα που άλλαξαν την όψη της πόλης. Γιατί αφού σε μικρογραφία κάτι τέτοιο πέτυχε, δεν θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα και σε μεγαλύτερη κλίμακα;

Ας το πάρουμε απόφαση. Δουλειά της πολιτικής δεν είναι να μοιράζει παροχές, να διορίζει και να παριστάνει τον καλό πατερούλη. Σκοπός της πρέπει νάναι η φροντίδα των αδυνάτων και η δημιουργία προυποθέσεων (καλή παιδεία, υγεία και ορθολογικές υποδομές) ώστε οι πολίτες ελεύθεροι να δημιουργούν και να αναλαμβάνουν ευθύνες. Και να είναι και υπεύθυνοι των συνεπειών των όποιων επιλογών τους, βέβαια. Οι εκλογείς είναι υπεύθυνοι πολίτες, με κρίση και ευθύνες. Δεν είναι άβουλα βρέφη των οποίων οι πράξεις δεν πρέπει να έχουν συνέπειες. Αν δεν λειτουργήσουμε πάνω σε αυτή την λογική δεν θα ενηλικιωθούμε ποτέ σαν κράτος και δεν θα ξεφύγουμε από την παγίδα του χρέους.
 

Πλήρες Άρθρο »