ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

 

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν καταφυγή για όλους  είναι η μαζική συσπείρωση σε γνώριμους χώρους. Όταν εκτίθεσαι πολιτικά σε επιλογές δύσκολες και σπάνια αποτελεσματικές συνήθως στρέφεσαι στον πυρήνα της πολιτικής σου βάσης για αναβάπτιση και  επανεκκίνηση. Σπάνια όμως οι κινήσεις αυτές φέρνουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Διότι η ζημιά έχει γίνει από τις πολιτικές επιλογές που έχουν προηγηθεί και δεν αναθεωρήθηκαν. Τα πολιτικά σχήματα και οι τύχες κομματικών παρατάξεων δεν είναι αποτέλεσμα κινήσεων και τοποθετήσεων πολιτικών προσωπικοτήτων. Αποτελούν προιόντα επιλογών και αποφάσεων που έχουν συνέπειες και κοινωνικά αποτελέσματα. Οσο αυτά αγνοούνται η παραγνωρίζονται έτσι και οι τύχες των πολιτικών σχηματισμών δεν είναι ρόδινες.

Η συζήτηση που ξεκίνησε πρόσφατα για την συσπείρωση του κεντροδεξιού χώρου στην Ελλάδα ακολουθεί τα χνάρια αυτών των πρακτικών. Δίχως κανείς να υπολογίζει τις πολιτικές που έχουν οδηγήσει στην συρρίκνωση του χώρου, και που έχουν αφύσικα διογκώσει την στήριξη σε σχήματα ακραία και ουσιαστικά αντιδημοκρατικά, επιχειρείται η αναγέννηση της κεντροδεξιάς απλά με κινήσεις και προσχωρήσεις προσώπων και μικρών πολιτικών σχηματισμών.  Ο κόσμος όμως σήμερα υποφέρει και έχει συγκεκριμένα αίτια για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.  Δεν πρόκειται να βάλει στο πλάι τις πίκρες  και την απόγνωσή του λόγω της τύχης και της πορείας πολιτικών προσώπων που πλέον δεν εμπιστεύεται  ούτε και συμπαθεί.

Το ζήτημα είναι κατά κύριο λόγο πολιτικο-ιδεολογικό. Όταν ακολουθείς επιλογές που συνθλίβουν τον κοινωνικό κορμό  του κόσμου που παραδοσιακά σε στηρίζει (ιδιοκτησία, μικρομεσαίες και μεγαλύτερες επιχειρήσεις, επιστήμονες επαγγελματίες, καλά αμοιβόμενοι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα κλπ)  για να υποστηρίξεις όσους στέκονται κατά βάση στο πλάι των αντιπάλων σου (δημόσιο και κρατικές επιχειρήσεις)  αδυνατίζεις τραγικά την εκλογική σου βάση. Οι διάφορες σπασμωδικές κινήσεις της λεγόμενης λαικής δεξιάς (κοινωνικός συντηρητισμός) δεν καλύπτει το χαμένο έδαφος με τα θιγμένα βαθιά οικονομικά συμφέροντα και την γενικότερη απελπισία.

Μοναδική διέξοδος για τον χώρο, αλλά και για το μέλλον της δημοκρατίας που κινδυνεύει σοβαρά  από την μειούμενη υποστήριξη των βασικών της θεσμών λόγω υπονόμευσης θεμελιακών ατομικών δικαιωμάτων (ιδιοκτησία, ελευθερία και απόρρητο συναλλαγών), είναι ένας ριζικός επαναπροσδιορισμός πολιτικών. Το δημόσιο είναι βασικά υπεύθυνο για τα σημερινά αδιέξοδα. Είναι αναπόφευκτο αυτό να πρέπει να πληρώσει και το μεγαλύτερο κομμάτι του λογαριασμού. Αντί για τις απαράδεκτες σοσιαλδημοκρατικές επιλογές του διωγμού του ιδιωτικού τομέα και της ιδιοκτησίας η κυβέρνηση οφείλει να περιορίσει τον δημόσιο τομέα,  καταργώντας φορείς και κόβοντας λειτουργικές και καταναλωτικές δαπάνες. Αυτό θα της δώσει την δυνατότητα να μειώσει τις φορολογικές επιβαρύνσεις, να εξαφανίσει πολλές γραφειοκρατικές διαδικασίες και να κάνει την χώρα επιτέλους ελκυστική στις επενδύσεις.

Η επανασυσπείρωση της κεντροδεξιάς μοναχά από αλλαγές πολιτικής μπορεί να προέλθει. Κι όχι σαν αποτέλεσμα μάζωξης προσωπικοτήτων που σαν κύριο μέλημα θα έχουν την προσωπική τους πολιτική επιβίωση

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Στα σοβαρά, όλοι συζητούν για ανάπτυξη. Μόνο που με όσα υποστηρίζουν κάνουν τα πάντα για την υπονομεύσουν και να την ματαιώσουν. Η ανάπτυξη δεν είναι πολιτική. Είναι ‘αποτέλεσμα’ πολιτικής. Κι όταν όσα γίνονται οδηγούν στην καθυστέρηση και το περιθώριο η χώρα είναι καταδικασμένη. Ανάπτυξη δεν πρόκειται να υπάρξει.

Για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι απαραίτητη, κατ αρχήν,  η δημιουργικότητα. Που οφείελει να βασίζεται σε μιά παιδεία ανοιχτή, πρωτοποριακή, προθυμη να απορροφίσει μεταρρυθμίσεις και καινοτομίες. Οπως η Φινλανδία και η Δανία λχ. Βλέπει κανείς τις προυποθέσιες για κάτι τέτοιο στην Ελλάδα; 

Απαραίτητη επίσης είναι και η κυριαρχία των επιλογών του καταναλωτή. Γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος να ξεκαθαρισθεί ποιές επιλογές και δραστηριότητες αξίζουν πράγματι τον κόπο να  προωθηθούν και ποιες να εγκαταλειφθούν – με απόλυτη ελευθερία για τον παραγωγό και τον καταναλωτή. Δίχως κρατικές παρεμβάσεις, ελέγχους, κανονισμούς και άδειες. Πάνω στην λογική πως όλα επιτρέπονται, εκτός από όσα ρητά απαγορεύονται. Μακρινό όνειρο για την Ελλάδα του σήμερα, δηλαδή.

Άλλο κρίσιμο ζήτημα, ο σεβασμός και η προστασία θεσμών που περιορίζουν την κρατική εξουσία κι’ αυθαιρεσία. Πρωταρχικός ανάμεσά τους η ατομική ιδιοκτησία. Που σήμερα στην Ελλάδα χτυπιέται βάναυσα στο όνομα της εξασφάλισης πόρων για την διάσωση του δημοσίου. Σοσιαλιστικές αντιλήψεις σε πολιτικές κυβερνήσεων θεωρητικά φιλελεύθερων! Με την ατομική ιδιοκτησία σε διωγμό δεν υπάρχει άμυνα κατά της κρατικής αυθαιρεσίας. Και η δημοκρατία χάνει συνέχεια υποστηρικτές.

Με την οικονομική ανάκαμψη να μετατρέπεται σε χίμαιρα και ανάμνηση.
Ανάπτυξη τέλος δεν μπορεί να υπάρξει σε ένα πολιτιστικό περιβάλλον που εκθειάζει τον εξισωτισμό, βλέπει με καχυποψία το κέρδος και δεν πανηγυρίζει για επιχειρηματικά επιτεύγματα. Η θεοποίηση της σιγουριάς της δημοσιο-υπαλληλίας  σκοτώνει την ατομική αναζήτηση και την όποια προσπάθεια εφαρμογής νέων ιδεών.

Πόσο μακριά λοιπόν βρίσκεται στην πραγματικότητα η ανάπτυξη από τhν χώρα μας;
 


KATI ΠOY MENEI ΚΡΥΦΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΑΖΑ


Το Ισραήλ κατηγορείται για βιαιότητες και βάρβαρο αποκλεισμό της Γάζας. Αυτό όμως που μένει κρυφό για τις εξελίξεις στην περιοχή  είναι πως οι Αραβες, και κυρίως η Αίγυπτος, έχουν μετατρέψει την Γάζα σε υπαίθρια φυλακή. Εχουν κλείσει τις όποιες διόδους προς τα εκεί και έχουν απαγορεύσει την διακίνηση ανθρωπιστικής βοήθειας και άλλων ειρηνικών προμηθειών προς τους Παλαιστίνιους κατοίκους της.

Πριν ένα χρόνο 100 περίπου μουσουλμάνοι διανοούμενοι υπέγραψαν έκκληση με την οποία κατηγορούσαν την Αίγυπτο και άλλες Αραβικές χώρες πως συμμετείχαν στον αποκλεισμό της Γάζας κλείνοντας τα σύνορα στην περιοχή Ραφάχ και παρεμποδίζοντας έτσι την διακίνηση ιατροφαρμακευτικού και γενικότερα ανθρωπιστικού υλικού.

Οι Αιγύπτιοι κάνουν τα πάντα ώστε το κλείσιμο του συνόρου Ραφάχ να μην γίνεται γνωστό. Απόδειξη πως στην τελευταία συνάντηση για κατάπαυση του πυρός στην περιοχή που έγινε στο Κάιρο έγινε μεγάλη προσπάθεια ώστε οι Παλαιστίνιοι να μην αναφερθούν στον σχετικό αποκλεισμό. Το ερώτημα είναι γιατί  αυτό γίνεται δεκτό και όλοι κατηγορούν για τα πάντα μόνο το Ισραήλ.

Να μην μας διαφεύγει πως ενώ κάθε άλλη είσοδος στην Γάζα είναι σφραγισμένη,  εκατοντάδες φορτηγά με τρόφιμα και άλλες στοιχειώδεις προμήθειες – όπως και νοσοκομειακά αυτοκίνητα πρώτων βοηθειών και ιατρικό υλικό – μεταφέρονται στη Γάζα από συνοριακές εισόδους με το Ισραήλ!!

 

Λάθος η πεποίθηση πως οι ισλαμικές συγκρούσεις δεν μας αφορούν!!


Την περασμένη εβδομάδα στην πόλη Hereford της Βεστφαλίας στην Γερμανία ξέσπασαν βίαιες συγκρούσεις ανάμεσα σε φανατικούς μουσουλμάνους Σαλαφιστές και Κούρδους, μέλη της θρησκευτικής κοινότητας των μη μουσουλμάνων Γιαζίντις. Τα επεισόδια πήραν έκταση με τραυματισμούς και συλλήψεις πολλών μεταναστών. Ανάμεσά τους και Τσετσένοι ακραίοι Σαλαφιστές, οπαδοί της Τζιχάντ. Αξαφνα η Ευρώπη ξύπνησε στην συνειδητοποίηση πως οι συγκρούσεις ανάμεσα σε φανατικές θρησκευτικές ομάδες στην Μέση Ανατολή άρχισαν να ακουμπούν τις γειτονιές των σχετικά ‘κοσμικών΄κρατών της Ευρωπαικής Ενωσης.  Η πλυμμηρίτιδα μουσουλμάνων μεταναστών που γίνονται πολίτες της Ευρώπης δίχως όμως να έχουν εντερνισθεί τον πολιτισμό και τις αντιλήψεις των χωρών που τους έχουν υποδεχθεί αρχίζει να ξεσπά σαν μια καταιγίδα μίσους και αναστάτωσης. Οι φατριακές αντιπαραθέσεις σουνιτών και σιιτών μουσουλμάνων, οι βαθιές αντι-δυτικές και αντι-χριστιανικές πεποιθήσεις των Σαλαφιστών φανατικών, που πιστεύουν στην αναπόφευκτη ανατροπή κάθε συστήματος που δεν πιστεύει στις αρχέγονες διδασκαλίες του Προφήτη αλλά και οι εμμονές των οπαδών της Τζιχάντ να βλέπουν παντού εχθρούς και στόχους ανατροπής έχουν πυροδοτήσει επικίνδυνα εκρηκτικά στα θεμέλια των κοινωνιών της Δύσης.

Η αναταραχή στην Μέση Ανατολή μας αφορά πλέον όλους. Δεν είναι δυνατόν  να μας γυρίσουν στα σκοτάδια ενός βάρβαρου Μεσαίωνα εκείνοι που έφτασαν στη Δύση σε αναζήτηση οικονομικής επιβίωσης και  μιάς καλύτερης ζωής. Αντί όμως αυτά να μας απασχολούν και να μας κάνουν να ανατριχιάζουμε από ανησυχία και αγωνία οι ηγεσίες της Δύσης ανακάλυψαν στην Ρωσία τον καινούργιο επικίνδυνο δυνάστη. Ενας οικονομικός – εμπορικός πόλεμος έχει ξεσπάσει που είναι αδιευκρίνιστο ακόμη μέχρι που ακριβώς ενδεχόμενα θα φθάσει.  Αντί να εξετάζουμε το Ισλάμ και τις επικίνδυνες περιπλοκές που αυτό σηματοδοτεί για την Ευρώπη βλέπουμε στην Ουκρανία δείγματα μιάς καινούργιας σειράς εχθροπραξιών. Καταδικάζουμε χωρίς νε ξέρουμε. Παίρνουμε θέσεις χωρίς να πολυκαταλαβαίνουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Υποφέρουμε όλοι, στο οικονομικό επίπεδο,  από ένα ακήρυχτο πόλεμο παραγνωρίζοντας πως Δύση και Ρωσία έχουν κοινά συμφέροντα σε ένα καινούργιο επικίνδυνο μέτωπο. Στη σύγκρουση με τους φανατικούς της Τζιχάντ, που πολλαπλασιάζονται και κοντοζυγώνουν.

Κοιτάξτε την Μέση Ανατολή. Εκεί βρίσκονται οι πραγματικοί κίνδυνοι για τις κοινωνίες μας. Που όπως φαίνεται έχουν ήδη αρχίσει να διαβρώνονται. Καθήστε σε ένα τραπέζι και βρείτε μια λύση για την Ουκρανία. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Ο άλλος γρίφος είναι περίπου άλυτος. Πως αντιμετωπίζονται οι φανατικοί οπλοφόροι του προφήτη. Που βρίσκονται ήδη ανάμεσά μας.

 

ΔΑΚΡΥΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ


Και βέβαια κανείς δεν επιθυμεί τις σφαγές αμάχων και τους θανάτους μικρών παιδιών στη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. Υπεύθυνοι όμως δεν είναι μοναχά αυτοί που ρίχνουν τις βόμβες. Αλλά κι εκείνοι που χρησιμοποιούν αυλές σχολείων, νοσοκομείων και παιδικών σταθμών για την εκτόξευση ρουκετών που αναπόφευκτα θα προσελκύσουν φονικά αντίποινα. Ο λόγος για την Γάζα βέβαια και τις «ανθρωπιστικές» ενέργειες της Χαμάς που επιυμεί να προκαλέσει απώλειες αμάχων για λόγους επικοινωνιακούς. Στη Δύση χύνουν δάκρυα για τα χαμένα παιδιά, των οποίων οι μανάδες δεν νοιάζονται όταν οι ισλαμιστές ηγέτες της Χαμάς τα ρίχνουν στη φωτιά έτοιμοι να τα θυσιάσουν. Είναι χαρακτηριστικό πως οι Αραβικές χώρες σχεδόν αδιαφορούν. Γιατί καταλαβαίνουν το παιχνίδι. Και σιχαίνονται τους ακραίους μουσουλμάνους.

Αυτοί που συγκινούνται για την τύχη των παλαιστίνιων γιατί δεν χύνουν δάκρυα και για τις χιλιάδες των αμάχων, παιδιά και γυναίκες ανάμεσά τους, που χάνουν την ζωή τους σχεδόν καθημερινά στα χέρια των Τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους της Συρίας και του Ιράκ, των ακραίων φανατικών μουσουλμάνων της Λιβύης και της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία. Οι σφαγές που γίνονται εκεί γιατί δεν ενοχλούν εξ ίσου τις φιλεύσπλαχνες καρδιές των συμπονετικών δυτικών; Το Ισραήλ είναι που τους πειράζει; Επειδή βρίσκεται κοντά στη Δύση – και δεν το κρύβει;

Ας θέσουμε το θέμα λίγο ρητορικά. Θα υπήρχε ο οποιοσδήποτε πόλεμος και αιματοχυσία αν οι Παλαιστίνιοι της Χαμάς άφηναν το Ισραήλ στην ησυχία του; Σε εδάφη που αυτό τους παραχώρησε δίχως να έχει χάσει κάποιον πόλεμο. Κι αμέσως σχεδόν αφού τους παραχωρήθηκε η Γάζα, άρχισαν οι εχθροπραξίες. Γιατί σκάβουν τούνελ; Γιατί προμηθεύονται βόμβες και ρουκέτες αντί να αξιοποιήσουν τα χρήματα που τους διατίθενται για έργα ειρηνικά – για νοσοκομεία, σχολεία και έργα αστικής υποδομής;

Θέλει το Ισραήλ τον πόλεμο η οι Παλαιστίνιοι που επιδιώκουν την οριστική του εξαφάνιση; Το Ισραήλ δεν πρόκειται να φύγει από την Μέση Ανατολή. Και θα πολεμάει με νύχια και με δόντια για την επιβίωσή του… Η επίτευξη της ειρήνης είναι εύκολο να καταλάβει κανείς σε ποιανού τα χέρια βρίσκεται…

 

ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Είναι απίστευτοι οι ελληνικοί πολιτικοί διαξιφισμοί για τις εξελίξεις στην Αργεντινή. Η κυβερνητική παράταξη επιχαίρει για την κατάληξη του πειράματος και την πτώχευση ξανά της χώρας αυτής. Λησμονούν όμως πως αυτή οφείλεται αφ’ ενός στην άρνηση μερίδας πιστωτών να συμφωνήσουν με τον γενικό διακανονισμό του χρέους. Και την επιδίκαση από αμερικανικό δικαστήριο της υποχρέωσης της χώρας να πληρώσει τα πάντα στο ακέραιο. Αλλά επίσης και στο γεγονός πως η κυβέρνηση Κίρτσνερ διόγκωσε παραπέρα τον δημόσιο τομέα αποφεύγοντας να περικόψει δαπάνες, πλην των αρχικών περικοπών σε μισθούς και συντάξεις. Τι ακριβώς μας θυμίζει αυτό;

Από την άλλη η Αριστερά κατηγορεί δήθεν «τους γύπες» των αγορών επειδή διεκδικούν στο ακέραιο τα λεφτά που έχουν δανείσει. Θα ήταν δηλαδή «ηθικότερο» αν κάποιοι δάνειζαν χρήματα που θα πήγαιναν σε παροχές και οι δανειζόμενοι στη συνέχεια αρνούνταν να πληρώσουν. Τα δανεικά κι αγύριστα δηλαδή, που κανείς δεν υποχρεώθηκε να εισπράξει, συμπληρώνουν την ηθική και συνεπή λογική κάποιων. Να προστεθεί σε αυτά το γεγονός πως η Αργεντινή έχει ισχυρότατη οικονομία με εξαγωγές κρέατος και σόγια και πλούσιο υπέδαφος σε ενέργεια και άλλα μεταλλεύματα. Εχει δηλαδή πιστωτικό βάθος και σχετική σιγουριά για τους δανειστές. Τι αντίστοιχο έχει να παρουσιάσει η Ελλάδα;

 

ΑΡΙΣΤΕΡA ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΞΙΑ

Αυτό που είπε ο μεχρι πρόσφατα ΓΓ του Υπουργικού Συμβουλίου, πως 'πρέπει όλοι να γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα το πιο αριστερό κόμμα είναι η λαϊκή Δεξιά' απηχεί την πραγματικότητα. Τα μόνα σημεία που στηυν πράξη διαφέρει η (και η ακραία ακόμη) Δεξιά από την Αρισςερά είναι ο Εμφύλιος, ο Βασιλιάς και η Δικτατορία. Σε όλα τα υπόλοιπα, και ιδίως στην οικονομία και στην στήριξη του δημόσιου τομέα, υποστηρίζουν περίπου τα ίδια. Το ερώτημα είναι πότε θα υπάρξει πραγματική δημοκρατική δεξιά στην Ελλάδα;

 

Πλήρες Άρθρο »

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

 

Καταντάει κουραστικό και για τον ίδιο να επανέρχεται κάποιος στις ίδιες περίπου παρατηρήσεις. Ακούγοντας μάλιστα συχνά σχόλια επιδοκιμαστικά για τις τοποθετήσεις του. Το πρόβλημα βρίσκεται στην διαπίστωση πως ενώ πάρα πολλοί συμφωνούν στο ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί άλλο αυτή η κατάσταση, τελικά τίποτε δεν αλλάζει. Είτε κυριαρχεί η πολιτική και κοινωνική αδράνεια, είτε εκτιμήσεις μικροπολιτικού χαρακτήρα και περιθωριακής αντίληψης εγκλωβίζουν τις εξελίξεις στα ίδια μονοσήμαντα μονοπάτια. Τα πράγματα παραμένουν στάσιμα.

Δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς για ποιο λόγο το αυτονόητο δεν γίνεται γενικά αποδεκτό. Πολλοί τονίζουν πως μετά τόσες ριζοσπαστικές ‘μεταρρυθμίσεις’ η κοινωνία έχει κουραστεί και τίποτε άλλο δεν μπορεί να γίνει. Μεταρρυθμίσεις όμως ακούμε. Ελάχιστες στην πραγματικότητα έχουν πραγματοποιηθεί. Με την εξαίρεση κάποιων αλλαγών σε δημοσιονομικές διαδικασίες μεταρρυθμιστικοί νόμοι ψηφίζονται, σε συνθήκες πολιτικής αντάρας μάλιστα, αλλά σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζονται. Εκατοντάδες διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις ποτέ δεν εκδίδονται και η ουσία τελικά των μεταρρυθμίσεων ουδέποτε πραγματοποιείται.

Η μοναδική πολιτική σταθερά είναι ο καταιγισμός δημοσιευμάτων και δηλώσεων δημοσίων προσώπων, και  η συνακόλουθη δηλητηρίαση των αντιλήψεων των πολιτών, για τους ‘ανάλγητους’ δανειστές που εξαρθρώνουν αδίστακτα τον κοινωνικό ιστό της χώρας καταστρέφοντας την καλοπέραση και τα ‘όνειρα’ του μεγαλύτερου μέρους των λαικών κυρίως στρωμάτων. Θεωρείται δηλαδή περίπου αυτονόητο πως Ευωπαίοι και ΔΝΤ όφειλαν να εκταμιεύουν ποσά προς όφελος της Ελλάδας, επιβαρύνοντας βέβαια τους δικούς τους φορολογούμενους, δίχως την παραμικρή μέριμνα για αλλαγές που – τυπικά έστω – θα διαμόρφωναν προοπτικές για κάποια πιθανή μελλοντική επιστροφή των χρημάτων τους. Με άλλα λόγια, οι λεγόμενοι σύμμαχοι και εταίροι για να είναι ‘άνθρωποι’ θα έπρεπε να εξασφαλίζουν εις το διηνεκές – δίχως την παραμικρή ντόπια επιβάρυνση – τις αστακομακαρονάδες των χρόνων της Πασοκικής διακυβέρνησης με δανεικά – και προφανώς, και αγύριστα. Αποκαλούνται μάλιστα και «τοκογλύφοι» όταν δανείζονται, οι περισσότεροι, με 4 – 6 % για να δανείσουν στη συνέχεια εμάς με 1,5 – 2 % !! Ποιος ακριβώς μπορεί να είναι ο «τοκογλύφος», μου διαφεύγει…

Οι θυσίες βέβαια που επιβάλλονται είναι σε φανερά λαθεμένη κατεύθυνση. Αν στόχος είναι η έξοδος από την κρίση δίχως δάνεια και δημόσιες δαπάνες, ποιος είναι ο λόγος αλλά και η σκοπιμότητα της βαριάς φορολογίας και της εξουθένωσης της ιδιωτικής οικονομίας; Πως θα φάς ομελέτα αν εξοντώσεις όλες σχεδόν τις κότες που κάνουν τα αυγά; Για ποιο λόγο η διάσωση του δημόσιου τομέα – που προκάλεσε βασικά το πρόβλημα – ταυτίζεται με την εξόντωση της ιδιωτικής οικονομίας και της ατομικής ιδιοκτησίας; Και πως οι φόροι ξεχωρίζουν από τους λόγους για τους οποίους επιβάλλονται;

Στην Ελλάδα αποσιωπάται πως έχουν γίνει ιστορικά πολλοί αγώνες ενάντια στην άδικη φορολογία. Ολοι και όλα επικεντρώνονται στην φοροδιαφυγή. Και ουδέποτε στο τι ακριβώς την προκαλεί. Στις χώρες που αυτή έχει με επιτυχία καταπολεμηθεί έχουν προηγηθεί ιστορικά μεγάλοι αγώνες ώστε η φορολογία να συνδέεται με συγκεκριμένες κρατικές υποχρεώσεις. Από τον πόλεμο της Αμερικανικής ανεξαρτησίας (No Taxation Without Representation – Κανένας Φόρος Δίχως Αντιπροσώπευση) μέχρι πολύ νωρίτερα στην καθιέρωση της γενικής φορολογίας – κυρίως στην Αγγλία – με συγκεκριμένη σύνδεση φόρου με κρατικές υποχρεώσεις.

Από την εποχή του Ριχάρδου του 2ου στα 1386 στην Βρετανία μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ βασιλιά και Κοινοβουλίου (η «Θαυμάσια Βουλή» – Wonderful Parliament) σημάδεψαν την υποχρέωση της κυβέρνησης (θρόνου, τότε) να ζητεί οικονομικές επιβαρύνσεις με απόλυτη αιτιολόγηση των λόγων που επιβάλλονται. Και παραπέρα, η Βουλή διατηρούσε το δικαίωμα να παρακολουθεί την χρήση των σχετικών νέων πόρων μέχρι τελευταίας νομισματικής μονάδας. Η περίοδος αυτή ακολουθήθηκε από το «Ανελέητο Κοινοβούλιο» (Merciless Parliament) που οδήγησε σε εκτελέσεις αξιωματούχων και σε κρίσιμες πολιτικές ανατροπές όταν οι σχετικές κατευθυντήριες οδηγίες δεν ακολουθήθηκαν πιστά.

Αυτές οι διαδικασίες, μέσα από την ζύμωση των αιώνων, οδήγησαν σε φορολογικά συστήματα με μεγάλη ευαισθησία στις αντιλήψεις των πολιτών. Η πανίσχυρη, σχετικά πρόσφατα, Μ. Θάτσερ ανετράπη γιατί παραβιάζοντας τις δικές της αντιλήψεις περί μικρότερου κράτους επέβαλε με βάση την ατομική ιδιοκτησία τον περίφημο κεφαλικό φόρο. Ο Niall Ferguson, γνωστός Αγγλος θεωρητικός πολιτειολόγος, επιμένει πως πυλώνας επιβίωσης της δημοκρατίας είναι ο σεβασμός της ατομικής ιδιοκτησίας. Και στις περισσότερες δυτικές δημοκρατίες, προιόντα του διαφωτισμού όλες τους, κινήματα φορολογουμένων δεν επιτρέπουν τις φορολογικές υπερβολές των εξουσιαστικών αρχών – με ακραία περίπτωση το περίφημο tea party στις ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα αντίθετα οι όποιες αντιδράσεις στην αυθαιρεσία της κρατικής φορολογίας καταπνίγηκαν στην αδιαφορία η στην αδίστακτη κρατική βία. Κανένας έλληνας σχεδόν δεν γνωρίζει τους αγώνες, κυρίως των αγροτών αλλά και αρκετών αστών, ενάντια στην ανεξέλεγκτη κεντρική φορολογική πολιτική (βλ. σχετικά εξαιρετικό άρθρο του Τάκη Μίχα, «Τι Θαυμάζω στην Ελλάδα;», Protagon.gr, 14 Ιουνίου 2014). Ολοι όμως γνωρίζουν λ.χ. το Κιλελέρ και τον Μαρίνο Αντύπα. Την εξέγερση των αγροτών δηλ., με κατάληξη βέβαια κρατικές παροχές. Το μίσος κατά των φόρων καταπνίγηκε και διοχετεύθηκε σε μια συναντίληψη κράτους και πολιτών πως αποφεύγονται τελικά οι φόροι, και οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια. Η όποια φοροδιαφυγή δηλ καθιερώθηκε σαν πολιτιστική διέξοδος για την επιβίωσή του πελατειακού κράτους και την αποφυγή του όποιου πολιτικού κόστους. Πως πολεμάς λοιπόν κάτι που είναι σύμφυτο με την λειτουργία της ελληνικού τύπου δημοκρατίας, δίχως να αλλάξει σχεδόν το παραμικρό στην ανταποδοτικότητα των φόρων και στον στενό έλεγχο της δημόσιας διαχείρισης των φορολογικών εσόδων;

Η ιστορία της δημοκρατικής Ευρώπης αλλά και της Ελλάδας δείχνουν πως οι φόροι είναι στενά δεμένοι με την πολιτική κουλτούρα και τις κοινωνικές αξίες κάθε χώρας. Μά χώρα που δεν γνώρισε τον Ευρωπαικό διαφωτισμό, σαν την δική μας, πως θα υιοθετήσει δίχως σημαντικές πολιτιστικές αλλά και διαρθρωτικές αλλαγές καινούργιες συμπεριφορές και αντιλήψεις;

Πλήρες Άρθρο »