ΣΧΟΛΙΑ

 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙ ΜΕ ΑΔΕΙΑ;

Πετυχημένο το σχόλιο του Προέδρου της «Δημιουργία Ξανά». Με την σύλληψή του ο Μαζιώτης αναρωτήθηκε πότε θα πάρει την επόμενη άδειά του. Γιατί, προφανώς, δεν μπορεί να ζήσει για πολύ μακριά από …την Ρούπα!! Το ζήτημα είναι πως αντιμετωπίσθηκαν εκείνοι, οι εκ του ασφαλούς «αγωνιστές», που φώναζαν διαμαρτυρόμενοι για την σύλληψή του. Αν δεν κάνω λάθος υπάρχει νόμος που τιμωρεί τέτοιες συμπεριφορές. Ψιλά γράμματα στην Ελλάδα, όμως…



ΟΙ ΑΝΑΛΓΗΤΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ

Εχω κουρασθεί να διαβάζω για τους «ανάλγητους» (!) δανειστές μας. Τους Γερμανούς κυρίως. Που έχουν το θράσος (άκουσον !!) να μας δανείζουν και να απαιτούν μέτρα που κάπως θα εξασφαλίζουν τα χρήματά τους. Για τους αριστερούς, αλλά και λαικιστές, εγκεφάλους της χώρας, το λογικό θα ήταν να μας μοιράζουν λεφτά για να συνεχίζουμε αμέριμνοι τις …Πασοκικές αστακομακαρονάδες. Και μετά κάποιοι ελπίζουν πως , με τέτοια μυαλά, ο τόπος μπορεί να σωθεί…

 

ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ…

Αποτελεί συνήθη πρακτική στις ημέρες μας – και «σίγουρη» από πλευράς απήχησης – η εξύβριση πολιτικών για όλα τα κακώς κείμενα. Και στη συνέχεια, με συνείδηση ήσυχη για το καθήκον που ολοκληρώθηκε , η αυταρέσκεια για την άποψη που προβλήθηκε και που όλοι επικροτούν. Στη γραμμή αυτή επάνω ο αναγνώστης της Καθημερινής Ε. Γεωργίου (Eπιστολές Αναγνωστών, 12-07-2914) απαιτεί την παραδειγματική τιμωρία των πολιτικών για τα χρήματα των ελλήνων που χάθηκαν, για τις απολαβές των πολιτών που μειώθηκαν, για τις περιουσίες τους που εξανεμίσθηκαν και για την ανεργία που τους έχει πλήξει.

Δίχως να αρνούμαι τις πολιτικές ευθύνες κυβερνήσεων για τα εξοντωτικά για τους πολίτες ταμειακά μέτρα, αντί των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και της δραστικής μείωσης του δημόσιου τομέα, δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστα τα υπόλοιπα. Αν οι πολιτικοί «έκλεβαν», κατά τον επιστολογράφο, οι πολίτες που σχημάτιζαν περιουσίες, αύξαναν τις απολαβές τους κι’ έβρισκαν δουλειές με γενναίες αποδοχές – όλα με δανεικά, και δίχως η οικονομία να δημιουργεί τον παραμικρό πλούτο – σε ποιόν είναι υπόλογοι;

Οσα δημόσια πρόσωπα τολμούσαν να προειδοποιήσουν για την επερχόμενη καταστροφή από τις πολιτικές αυτές των παροχών, καταποντίζονταν στις εκλογές η στέλνονταν σπίτι τους από τις τότε ηγεσίες των κομμάτων. Τιμώρησε κανείς εκλογικά, από τους σήμερα αγανακτούντες πολίτες, τους τότε ευαγγελιστές της επίπλαστης ευημερίας; Ακόμη και σήμερα η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος πασχίζει για επιστροφή στην ακινησία και στο παρελθόν της ευημερίας των δανεικών. Που και πως επιμερίζεται λοιπόν η ευθύνη;

 

Ο κ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Κούρεμα χρέους ζήτησε ο κ. Παπαδήμος. Επί των ημερών του όμως έγινε το PSI. Που περιέργvς συμπεριέλαβε Ασφαλιστικά Ταμεία, Πανεπιστήμια και Επιμελητήρια. Που είναι βέβαια ΝΠΔΔ. Αρα δεν ανήκαν στον ιδιωτικό τομέα (Private Sector). Δεν ανήκαν λοιπόν στο PSI. Το ήλεγξε κανείς αυτό; Αστεία πράγματα για την Ελλάδα. Τώρα ο πρώην Πρωθυπουργός ζητά και νέο κούρεμα. Που ξέρει βέβαια πως δεν γίνεται. Γιατί το χρέος τώρα ανήκει σε κράτη της ΕΕ. Και κούρεμα απαγορεύεται στην πράξη από την Συνθήκη της Ρώμης. Δηλαδή, η πολιτική του κ. Παπαδήμου – του Ακαδημαικού και καθηγητή του Χάρβαρντ - απέτυχε; Δεν ακούσθηκε κάτι τέτοιο στην περίφημη συνάντηση στο Μέγαρο Μουσικής τον περασμένο μήνα.

 

ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΥΠΝΙΣΘΕΙ Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ;


Ο Νίκος Μαραντζίδης δεν έχει ανάγκη υποστηριτκών για την συνέχεια του  θαυμάσιου ακαδημαικού του έργου. Οι αλήτες όμως που τον γρονθοκόπησαν δεν πρόκειται να πτοηθούν από της λογής - συχνά υποκριτικές - ανακοινώσεις των κομμάτων που καταδίκασαν την πράξη τους. Νομίζω πως η Αριστερά και πολλοί στενόμυαλοι οπαδοί της δεν πτοούνται από λόγια. Εχουν μάθει στο ακαταδίωκτο και την σχετική ασυλία. Κεφαλαιοποιώντας τις ανόητες διώξεις που υπέτησαν οι πρόγονοί τους μετά το τέλος του εμφύλιου, φαντάζονται τον εαυτό τους ιερομάρτυρα των όποιων (ακόμα και φανταστικών) αγώνων του έθνους. Τους είναιέτσι αδιανόητο να δεχθούν την όποια κριτική.

Τα σημερινά τους φυντάνια καταφεύφουν στην βία μιά και τα επιχειρηματά τους είναι ξεδοντιασμένα και έωλα. Σε αυτό όμως συνυπεύθυνη είναι και η ξεπερασμένη παλαιομοδίτικη δεξιά, με την λεγόμενη 'λαική' της ουρά. Αυτή δεν τολμά να αντιμετωπίσει πολιτκά τον διογκωμένο δημόσιο τομέα κι αυτή μετέτρεψε την Αριστερά σε λατρευτικό περίπου αντικείμενο αρνούμενη να αποκαλύψει τον καταστροφικό της πολιτιο-ιδεολογικό της ρόλο κι' επιμένοντας να εκθειάζει στελέχη της για το 'αγωνιστικό' υποτίθεται παρελθόν τους. Πρέπει όλοι να νοιώσουν πως κανένας δεν έχει το δικαίωμα να βιαιοπραγεί εκ του ασφαλούς, επειδή μερικές δεκάδες ατιμώρητοι ανεγκέφαλοι απειλούν θεούς και δαίμονες αν κάποιοι συλληφθούν και δικασθούν.

Ο εκτελεστής - τρομοκράτης εκδίδει βιβλία που προβάλλονται δίχως την παραμικρή καταισχύνη. Οπως και τραμπούκοι αθωώνονται με αστήρικτες δικαιολογίες. Παράγοντες της Χρυσής Αυγής διώκονται για εγκληματικές πράξεις. Οι φονιάδες  όμως κάποιων δικών της στελεχών παραμένουν ασύλληπτοι, και ουδείς δείχνει να νοιάζεται για την σχετική κρατική αδράνεια. Γιατί;

Αν στη θέση του Μαραντζίδη βρισκόταν επώνυμο στέλεχος της Αριστεράς θα είχαν βουίξει τα ΜΜΕ, ερωτήσεις θα είχαν κατατεθεί στη Βουλή και πιθανότατα θα είχαν οργανωθεί πορείες - μέχρι και την Αμερικανική πρεσβεία !!! Κάποτε οφείλει να αφυπνσιθεί και η άλλη πλευρά. Διατρανώνοντας και τις αντιθέσεις της με πολλά από αυτά πιου σήμερα συμβαίνουν. Διαφορετικά η χώρα θα πιάσει πάτο. Και θα αναλάβει η ανεδαφική Αριστερά να μας σώσει... Γιατί αυτό θα μας αξίζει !!

 

Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ

Ο Πρωθυπουργός σωστά μίλησε για τα προβλήματα και τις αγωνίες της μεσαίας τάξης. Και προεδοποίησε για τους κινδύνους που διατρέχει η Δημοκρατία εφ' όσον η αγωνία αυτή φτάσει σε εκρηκτικό επίπεδο. Ο κ. Σαμαράς όμως είναι Πρωθυπουργός της χώρας και όχι σχολιαστής γεγονότων και παρατηρητής εξελίξεων. Η κυβέρνησή του εξουθένωσε με τις πολιτικές της τα μεσαία κοινωνικά στρώματα, εξόντωσε ουσιαστικά την ατομική ιδιοκτησία και νέκρωσε την αγορά. Επιβράβευσε μάλιστα για όλα αυτά τον πρώην Υπουργό του των Οικονομικών με την Διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος. Οπως σημειώνει ο διεθνούς φήμης συγγραφέας Naill Ferguson θεμέλιο της Δημοκρατίας είναι ο σεβασμός και η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ελληνική κυβέρνηση έκανε ακριβώς το αντίθετο, προκειμένου να προστατεύσει τον δημόσιο τομέα και τις συντεχνίες του. Σε ποιον λοιπόν απευθύνεται ζητώντας εγρήγορση για προστααία της δημοκρατίας; Μήπως στους φανατικούς υποστηρικτές του μεγάλου δημοσίου και οπαδούς των παρατάξεων της Αριστεράς;

 

Ο 'ΜΥΘΟΣ' ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΕΞΑΓΩΓΩΝ ΣΤΟ ΝΟΤΟ

Του Ηλία Καραβόλια

Υπάρχει και συντηρείται πανευρωπαικά ένας μεγάλος μύθος: ότι στην ευρωζώνη, σχεδόν όλα τα κράτη γίνονται τροφή στα «λαίμαργα» σχέδια της ανταγωνιστικής Γερμανίας και ότι οι «σπάταλες» χώρες της «περιφέρειας» αντιστάθμισαν την χαμηλή καταναλωτική ζήτηση των Γερμανών. Καιρός είναι οι ασυμμετρίες αυτές να ερμηνευτούν διαφορετικά .Θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ενώ η αύξηση των γερμανικών εξαγωγών την περίοδο από το 1999 μέχρι το 2009 ήταν ραγδαία (της τάξης του 89%), η συνεισφορά στην αύξηση αυτή των χωρών της «περιφέρειας»  (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία) ήταν μόνο 6,8%. Δηλαδή οι τέσσερις αυτές χώρες απορροφούσαν μόνο το 6,4% των γερμανικών εξαγωγών ! (βλ. εκθεση Deutsche Bank (2010-d))Τα τελευταία 20 χρόνια η Γερμανία έχει στρατηγικά «προσανατολίσει» τις εξαγωγές της σε αγορές πέραν της ευρωζώνης ,οπότε και αποτελεί το ‘κόκκινο πανί’ της διότι εξάγει όλο και περισσότερο ενώ συμμετέχει όλο και λιγότερο στην ενδοκοινοτική κατανάλωση.

 

ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΙΑ

20 καθαρίστριες έχουν αναστατώσει την δημόσια ζωή της χώρας. Στρατοπεδευμένες έξω από το Υπουργείο των Οικονομικών απαιτούν να ξαναπροσληφθούν για να διαιωνίσουν την ελληνικότατη οπερέτα «καθαρίστριες – δημόσιοι υπάλληλοι». Κραδαίνουν σαν τρόπαιο δικαστική απόφαση που ομιλεί για επαναφορά τους μέχρι τελεσίδικης απόφασης της δικαιοσύνης. Ποδοπατούν όμως νεώτερη απόφαση, ανώτερου δικαστηρίου, που επικυρώνει την απόλυσή τους. Επιμένουν να μπουκάρουν στο Υπουργείο και να «συζητήσουν» με τον Υπουργό. Ο καθένας κατανοεί το είδος της συζήτησης, αφού απορρίπτουν σαν απαράδεκτη την απόφαση του Αρείου Πάγου.


Σύσσωμο σχεδόν το πολιτικό σύστημα καταγγέλλει την Αστυνομία που εμπόδισε την σχετική εισβολή. Προφανώς στις άλλες χώρες, σοσιαλιστικές και μη, οι όποιες διαμαρτυρόμενες «καθαρίστριες» εισβάλουν ανεμπόδιστα σε γραφεία Υπουργών. Το πρόβλημα όμως βρίσκεται αλλού. Οι καθαρίστριες δημόσιοι-υπάλληλοι πληρώνονται από τους φόρους μας. Που μας έχουν εξουθενώσει. Απολυόμενες, αυτοί θεωρητικά θα μειωθούν. Και είναι όλη η κοινωνία στο πόδι γιατί 20 από αυτές θα βρεθούν έξω από το δημόσιο – όχι αναγκκαστικά χωρίς δουλειά.

Ένα εκατομμύριο τριακόσιες χιλιάδες άνθρωποι όμως του ιδιωτικού τομέα έχουν χάσει τις δουλειές τους από την ώρα που ξεκίνησε η κρίση. Και δεν έχει χυθεί δημόσια ούτε δάκρυ. Μας πληγώνει αν χαθούν δουλειές στο δημόσιο. Ουδείς διαμαρτύρεται αν μένουν άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα. Δεν είμαστε λοιπόν άξιοι της τύχης μας;

 

Η συζήτηση για νέες δεσμεύσεις απέναντι στους δανειστές μας

 

Με βάση τις ίδιες τις καταστατικές διατάξεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (αρθρ. 6) μια χώρα, προκειμένου νε εξασφαλίσει οικονομική βοήθεια από τον οργανισμό αυτό, υποχρεούται να υποβάλει μία Επιστολή Προθέσεων (Letter of Intent) περιγράφοντας τις πολιτικές που θα εφαρμόσει προκειμένου να εγκριθεί το σχετικό της αίτημα (βλ σχετικά την εξαιρετική ανάλυση της Cheryl Payer, The Debt Trap: International Monetary Fund and the Third World. Monthly Review Press, 1975). Η Ελλάδα, με τις υπογραφές Σαμαρά, Στουρνάρα και Προβόπουλου, υπέβαλε το σχετικό αίτημα (Letter of Intent) διαβεβαιώνοντας την κα Λαγκάρντ, ως υπεύθυνη αποδέκτη του σχετικού εγγράφου, για τις πολιτικές που προτίθεται να ακολουθήσει προκειμένου να εξασφαλίσει την αιτούμενη χρηματοδότηση. Τονίζεται μάλιστα στο έγγραφο «πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να πάρει οποιαδήποτε μέτρα θα χρειασθούν ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι αν οι συνθήκες μεταβληθούν¨».

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως το σχετικό έγγραφο υπεβλήθη από την οικονομική – αλλά και πολιτική - ηγεσία της χώρας την ίδια ώρα που οι ίδιοι διαβεβαίωναν την ελληνική κοινωνία πως «έσχιζαν τα Μνημόνια» και πως «δεσμεύσεις τέλος». Η σχετική αξιοπιστία βγάζει μάτια κι’ ο καθένας κατανοεί πως βλέπουν τις ελληνικές ελίτ στο εξωτερικό.

 

Τι θαυμάζω στην Ελλάδα! Εξεγέρσεις εναντίον των Φόρων

Τάκης Μίχας


Κάποτε σε μια συζήτηση, ένας από τους συμμετέχοντες με ρώτησε αν υπήρχε κάποιο γεγονός από τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας που να θαύμαζα. Δυσκολεύτηκα να απαντήσω γιατί πράγματι δεν μου ερχόταν κάτι στο μυαλό. Τελικά, μετά από πολύ ψάξιμο, κατέληξα σε ένα γεγονός που μου προκαλεί τον θαυμασμό. Πρόκειται για ένα γεγονός που αποσιωπάται από την ιστοριογραφία, τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς, ένα γεγονός που έχει εξοριστεί από τη συλλογική μνήμη του έθνους και που δεν ερεθίζει τη φαντασία των τραγουδοποιών. Ποιο είναι αυτό;

Οι αντιφορολογικές εξεγέρσεις στη χώρα.

Πράγματι, αν ήθελα να κρατήσει ένα μόνο πράγμα ο γιος μου από τις απίστευτες ανοησίες που διδάσκεται στο θέμα της νεοελληνικής ιστορίας στο σχολείο, θα ήταν αυτό το γεγονός. Που δυστυχώς, όμως, δεν περιέχεται σε κανένα από τα βιβλία του, ούτε φυσικά θα μπει ποτέ ως θέμα στις Πανελλαδικές.

Σκέφτομαι το 1833, τους χωριάτες στη Μεσσηνία, την Αρκαδία, τη Λακωνία και την Τήνο με τις τσάπες και τις τσουγκράνες να καταδιώκουν τους φοροεισπράκτορες. Τους βλέπουμε να το ξανακάνουν το 1834, με τη συμμετοχή αυτή τη φορά και των χωρικών της Λίμνης Ευβοίας. Φυσικά η μεγαλύτερη σύγκρουση γίνεται με τους Μανιάτες, το 1834, που καταλήσει σε θριαμβευτική -αν και πρόκαιρη- νίκη των χωρικών που επιτυγχάνουν να εξαιρεθεί η Μάνη από το φορολογικό καθεστώς που ίσχυε για τη χώρα και να γινει για όλο τον 19ο αιώνα ένας φορολογικός παράδεισος των... off shore. Το επόμενο έτος ανάβουν ξανά οι αντιφορολογικές φωτιές στη Μεγαλόπολη, το Μεσολόγγι και την Μεθώνη, ενώ το επόμενο έτος, το 1836, η Αιτωλοακαρνανία περνάει τελείως στον έλεγχο των φοροφυγάδων. Αλλά και στην Ήλιδα και τη Μεσσηνία, το ίδιο έτος, το θρυλικό κίνημα των Χονδρογιανναίων ορθώνει περήφανα το ένοπλο ανάστημά του στις προσπάθειες του κράτους να κλέψει το βιός των χωρικών για να θρέψει τους δημοσίους υπαλλήλους. Να μην ξεχάσουμε και τις εξεγέρσεις το 1840 στο Νησί και τον Πύργο, μετά την απαίτηση της κυβέρνησης για πληρωμή φόρου επικαρπίας.

Μπορεί αυτές οι εξεγέρσεις τελικά να καταπνίγηκαν, όμως η αντιφορολογική συνείδηση παρέμεινε ζωντανή στη χώρα για πολλά χρόνια. Η πίστη ότι το δικαίωμα του ανθρώπου στην ιδιοκτησία και στο βιός του είναι το πρωταρχικό ανθρώπινο δικαίωμα για το οποίο αξίζει ακόμα και να πεθάνει κανείς, που ενέπνεε τους εξεγερμένους χωριάτες τον 19ο αιώνα, έμεινε για αρκετά ακόμα χρόνια χαραγμένη με πύρινα γράμματα στο DNA του Ρωμιού. Ωστόσο, αναπόφευκτα, και κάτω από τις στρεβλώσεις που επέβαλε το πελατειακο φαινόμενο, ο εθνικισμός, τα εξωτερικά δάνεια κ.λπ., η πνευματική κληρονομιά του Τζον Λοκ άρχισε να σβήνει.

Σήμερα,η παράδοση των αντιφορολογικών εξεγέρσεων έχει τεθεί τελείως στο περιθώριο - στον βαθμό που δεν αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη. Δεν υπάρχουν παρελάσεις, φιέστες και αργίες που να τιμούν τους εξεγερμένους φοροφυγάδες του 19ου αιώνα. Αντίθετα ο φοροφυγάς θεωρείται ως ο υπ' αριθμόν 1 εχθρός του Γένους. Όλα τα πολιτικά κόμματα, από την άκρα Δεξιά μέχρι την άκρα Αριστερά, συναγωνίζονται ποιο θα προσφέρει λύσεις που θα αντιμετωπίζουν πιο αποτελεσματικά τη φοροδιαφυγή και ανταγωνίζονται για το ποιος θα διατυπώσει τα πιο βλακώδη επιχειρήματα που θα αποδεικνύουν την «ανηθικότητα» του φαινομένου.

Ίσως να μην υπήρξε «Κρυφό Σχολειό» στο παρελθόν. Όμως σίγουρα θα υπάρξει στο μέλλον, όπου οι μαθητές θα προσέρχονται για μάθουν τι σήμαινε κάποτε το φυσικό δικαίωμα του ανθρώπου να διαφεντεύει το βιός του και τους ηρωικούς αγώνες που έδωσαν οι πρόγονοί του για να το διατηρήσουν

 

Πάλι Grexiit?

Toυ Καραβόλια Ηλία

O Σόιμπλε το δήλωσε στο Focus: παρτε και άλλα μέτρα, αλλιώς θα βγείτε απο το ευρώ! Και είπε οτι θα ξαναχρειαστούμε δάνειο, διοτι το χρέος θα γίνει βιώσιμο μετά το 2022! Μα ένα λεπτό.Η κυβέρνηση δεν είπε ότι απομακρύνθηκε το Grexit; Δεν είπε οτι τα πλεονάσματα θα μας δώσουν ρυθμούς ανάπτυξης απο φέτος; Δεν θα έχουμε >4% αυξηση ΑΕΠ απο το 2016 και βιώσιμο χρέος; Τα μνημόνια δεν τα σκίζουμε σιγά; σιγά; Οι 500 χιλιάδες θέσεις εργασίας μέχρι το 2018; Μου φαίνεται οτι είτε ο Σοιμπλε είναι ...ΣυΡιζΑ, είτε το Focus μιμείται την Αυγή.Οι ....νικητες των
 εκλογών(Σαμαρας/Βενιζέλος)μίλησαν για Σταθερότητα !(άρα θα ρυθμίσουμε το χρέος, θα το κάνουμε βιώσιμο,θα γράφουμε πλεονάσματα) Κορόιδο ρωμιέ...

Υποσημείωση Α. Ανδριανόπουλου : Εγώ παντως είχα προειδοποιήσει, πως δεν αναγνωρίζονται λάθη μετά την απομάκρυνση από το Ταμείο (κάλπη)...

ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΘΕΟΣ...

Για μεγάλο διάστημα αναρωτιόμουν πως θα μπορούσε να γίνει ευρύτερα γνωστό πως υποστήριζα για τον Δήμο του Πειραιά τον συνδυασμό του κ. Μώραλη. Εφ' όσον δεν ήμουνα υποψήφιος ούτε και έβριζα δεξιά και αριστερά βγάζοντας 'θέμα', δεν με καλούσαν τα Mέσα. Την λύση μου την έδωσε μόνος του ο Β. Μιχαλολιάκος. Μέσα σε ένα ανεξήγητο πανικό και εκνευρισμό μετά την πρώτη Κυριακή των εκλογών έχει επιδοθεί σε ένα καταιγισμό αστήρικτων καταγγελιών και άθλιων υπονοουμένων για όποιον δεν είναι μαζί του. Με κατήγγειλε λοιπόν μέσα από όλους σχεδόν τους τηλεοπτικούς σταθμούς πως είμαι όργανο συμφερόντων και στηρίζω Μώραλη. Ειλικρινά τον ευχαριστώ!! Τώρα το έμαθαν όλοι όσοι με ενδιέφεραν... Οσο για διαπλοκή θα συνιστούσα αυτοσυγκράτηση. Κάποιοι από εμάς εγκατέλειψαν την πολιτική γιατί δεν άντεχαν την μπόχα των ειδικών συμφερόντων. Για κάποιους άλλους ποτέ δεν υπήρξε τέτοιο θέμα. Μόνο όταν κινδυνεύουν να χάσουν οφίτσια αποκτούν - θεωρητικά - τέτοιες ευαισθησίες. Οσο για τραμπουκισμούς, Χρυσή Αυγή και τα τοιαύτα η σιωπή δεν θα έκανε κακό, για να μην ξυπνούν συνειρμοί και αρνητικά αντανακλαστικά ...

 

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΑΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!

Είναι τουλάχιστον κωμικό να ισχυρίζεται η ΝΔ πως αποτελεί 'φιλελεύθερο' κόμμα' και η Αριστερά να την κατηγορεί για' νεοφιλελεύθερα μέτρα'. Η καινούργια 'ιδέα' του Υπ Οικονομικών για έλεγχο των τραπεσζικών καταθέσεων και κάθε άλλης οικονομικής πράξης εισάγει την Ελλάδα στον απίστευτο κόαμο της σοβιετοποίησης της οικονομίας της, 15 χρόνια μάλιστα περίπου μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης!! Αν οι έλληνες αγαπούν την δημοκρατία και την ανοιχτή κοινωνία δεν έχουν πλέον παρά τις επερχόμενες εκλογές για να το δείξουν. Διαφορετικά, θα είμαστε άξιοι όλοι της τύχης μας...

 

Μάνος και Ανδριανόπουλος στηρίζουν το «Ποτάμι»

Ο Στέφανος Μανός και ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, δυο πολιτικοί με μακρά διαδρομή στον χώρο της Κεντροδεξιάς, που την ίδια στιγμή έκαναν τις… μεταγραφές τους με το πέρασμα των χρόνων, και μεταξύ άλλων βρέθηκαν ακόμη και στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου το 2004, κινούνται σήμερα κοντά στο Ποτάμι.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει το “Έθνος της Κυριακής” σε σχετικό ρεπορτάζ του, καθώς αναφέρει ότι οι δυο πρώην υπουργοί “κλείνουν το μάτι” στο κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη, και θα στηρίξουν το εγχείρημά του, χωρίς ωστόσο και να ενταχθούν στα ψηφοδέλτια του Ποταμιού.

 

ΔΑΝΕΙΣΜΟΙ...

Ανδρέας Κούτρας: Όταν δανείζεσαι χρήματα και ειδικότερα όταν ένα κράτος δανείζεται εν ονόματι των φορολογουμένων, πρέπει να μας εξηγεί τους λόγους του δανεισμού. Τι θα κάνει τα χρήματα; Υπάρχει για παράδειγμα μια μεγάλη κοινωνική ανάγκη που πρέπει να καλυφθεί άμεσα και αν ναι ποια είναι; Θεωρεί το κράτος πως η παιδική φτώχεια είναι αμέσου προτεραιότητας και το να δανειστείς έστω και με 4.95% είναι προτιμότερο από το να καταστρέψεις το μέλλον χιλιάδων παιδιών. Πρέπει να χρηματοδοτηθούν άμεσα μέτρα κατά της ανεργίας που μαστίζει τους νέους; Υπάρχει κάποιο επενδυτικό σχέδιο το οποίο θα αποφέρει στο κράτος πολύ περισσότερα από το κόστος του 4.95% που θα πληρώσουμε ως τόκους;

Ηλίας Καραβόλιας: Πάντως μόνο σε τόκους, 742 εκατ. θα πληρώσουμε για το χθεσινό 5ετές ομόλογο των 3 δισ.....

Πλήρες Άρθρο »

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Καταντάει κουραστικό και για τον ίδιο να επανέρχεται κάποιος στις ίδιες περίπου παρατηρήσεις. Ακούγοντας μάλιστα συχνά σχόλια επιδοκιμαστικά για τις τοποθετήσεις του. Το πρόβλημα βρίσκεται στην διαπίστωση πως ενώ πάρα πολλοί συμφωνούν στο ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί άλλο αυτή η κατάσταση, τελικά τίποτε δεν αλλάζει. Είτε κυριαρχεί η πολιτική και κοινωνική αδράνεια, είτε εκτιμήσεις μικροπολιτικού χαρακτήρα και περιθωριακής αντίληψης εγκλωβίζουν τις εξελίξεις στα ίδια μονοσήμαντα μονοπάτια. Τα πράγματα παραμένουν στάσιμα.

Δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς για ποιο λόγο το αυτονόητο δεν γίνεται γενικά αποδεκτό. Πολλοί τονίζουν πως μετά τόσες ριζοσπαστικές ‘μεταρρυθμίσεις’ η κοινωνία έχει κουραστεί και τίποτε άλλο δεν μπορεί να γίνει. Μεταρρυθμίσεις όμως ακούμε. Ελάχιστες στην πραγματικότητα έχουν πραγματοποιηθεί. Με την εξαίρεση κάποιων αλλαγών σε δημοσιονομικές διαδικασίες μεταρρυθμιστικοί νόμοι ψηφίζονται, σε συνθήκες πολιτικής αντάρας μάλιστα, αλλά σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζονται. Εκατοντάδες διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις ποτέ δεν εκδίδονται και η ουσία τελικά των μεταρρυθμίσεων ουδέποτε πραγματοποιείται.

Η μοναδική πολιτική σταθερά είναι ο καταιγισμός δημοσιευμάτων και δηλώσεων δημοσίων προσώπων, και  η συνακόλουθη δηλητηρίαση των αντιλήψεων των πολιτών, για τους ‘ανάλγητους’ δανειστές που εξαρθρώνουν αδίστακτα τον κοινωνικό ιστό της χώρας καταστρέφοντας την καλοπέραση και τα ‘όνειρα’ του μεγαλύτερου μέρους των λαικών κυρίως στρωμάτων. Θεωρείται δηλαδή περίπου αυτονόητο πως Ευωπαίοι και ΔΝΤ όφειλαν να εκταμιεύουν ποσά προς όφελος της Ελλάδας, επιβαρύνοντας βέβαια τους δικούς τους φορολογούμενους, δίχως την παραμικρή μέριμνα για αλλαγές που – τυπικά έστω – θα διαμόρφωναν προοπτικές για κάποια πιθανή μελλοντική επιστροφή των χρημάτων τους. Με άλλα λόγια, οι λεγόμενοι σύμμαχοι και εταίροι για να είναι ‘άνθρωποι’ θα έπρεπε να εξασφαλίζουν εις το διηνεκές – δίχως την παραμικρή ντόπια επιβάρυνση – τις αστακομακαρονάδες των χρόνων της Πασοκικής διακυβέρνησης με δανεικά – και προφανώς, και αγύριστα. Αποκαλούνται μάλιστα και «τοκογλύφοι» όταν δανείζονται, οι περισσότεροι, με 4 – 6 % για να δανείσουν στη συνέχεια εμάς με 1,5 – 2 % !! Ποιος ακριβώς μπορεί να είναι ο «τοκογλύφος», μου διαφεύγει…

Οι θυσίες βέβαια που επιβάλλονται είναι σε φανερά λαθεμένη κατεύθυνση. Αν στόχος είναι η έξοδος από την κρίση δίχως δάνεια και δημόσιες δαπάνες, ποιος είναι ο λόγος αλλά και η σκοπιμότητα της βαριάς φορολογίας και της εξουθένωσης της ιδιωτικής οικονομίας; Πως θα φάς ομελέτα αν εξοντώσεις όλες σχεδόν τις κότες που κάνουν τα αυγά; Για ποιο λόγο η διάσωση του δημόσιου τομέα – που προκάλεσε βασικά το πρόβλημα – ταυτίζεται με την εξόντωση της ιδιωτικής οικονομίας και της ατομικής ιδιοκτησίας; Και πως οι φόροι ξεχωρίζουν από τους λόγους για τους οποίους επιβάλλονται;

Στην Ελλάδα αποσιωπάται πως έχουν γίνει ιστορικά πολλοί αγώνες ενάντια στην άδικη φορολογία. Όλοι και όλα επικεντρώνονται στην φοροδιαφυγή. Και ουδέποτε στο τι ακριβώς την προκαλεί. Στις χώρες που αυτή έχει με επιτυχία καταπολεμηθεί έχουν προηγηθεί ιστορικά μεγάλοι αγώνες ώστε η φορολογία να συνδέεται με συγκεκριμένες κρατικές υποχρεώσεις. Από τον πόλεμο της Αμερικανικής ανεξαρτησίας (No Taxation Without Representation – Κανένας Φόρος Δίχως Αντιπροσώπευση) μέχρι πολύ νωρίτερα στην καθιέρωση της γενικής φορολογίας – κυρίως στην Αγγλία – με συγκεκριμένη σύνδεση φόρου με κρατικές υποχρεώσεις.

Από την εποχή του Ριχάρδου του 2ου στα 1386 στην Βρετανία μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ βασιλιά και Κοινοβουλίου (η «Θαυμάσια Βουλή» – Wonderful Parliament) σημάδεψαν την υποχρέωση της κυβέρνησης (θρόνου, τότε) να ζητεί οικονομικές επιβαρύνσεις με απόλυτη αιτιολόγηση των λόγων που επιβάλλονται. Και παραπέρα, η Βουλή διατηρούσε το δικαίωμα να παρακολουθεί την χρήση των σχετικών νέων πόρων μέχρι τελευταίας νομισματικής μονάδας. Η περίοδος αυτή ακολουθήθηκε από το «Ανελέητο Κοινοβούλιο» (Merciless Parliament) που οδήγησε σε εκτελέσεις αξιωματούχων και σε κρίσιμες πολιτικές ανατροπές όταν οι σχετικές κατευθυντήριες οδηγίες δεν ακολουθήθηκαν πιστά.

Αυτές οι διαδικασίες, μέσα από την ζύμωση των αιώνων, οδήγησαν σε φορολογικά συστήματα με μεγάλη ευαισθησία στις αντιλήψεις των πολιτών. Η πανίσχυρη, σχετικά πρόσφατα, Μ. Θάτσερ ανετράπη γιατί παραβιάζοντας τις δικές της αντιλήψεις περί μικρότερου κράτους επέβαλε με βάση την ατομική ιδιοκτησία τον περίφημο κεφαλικό φόρο. Ο Niall Ferguson, γνωστός Αγγλος θεωρητικός πολιτειολόγος, επιμένει πως πυλώνας επιβίωσης της δημοκρατίας είναι ο σεβασμός της ατομικής ιδιοκτησίας. Και στις περισσότερες δυτικές δημοκρατίες, προιόντα του διαφωτισμού όλες τους, κινήματα φορολογουμένων δεν επιτρέπουν τις φορολογικές υπερβολές των εξουσιαστικών αρχών – με ακραία περίπτωση το περίφημο tea party στις ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα αντίθετα οι όποιες αντιδράσεις στην αυθαιρεσία της κρατικής φορολογίας καταπνίγηκαν στην αδιαφορία η στην αδίστακτη κρατική βία. Κανένας έλληνας σχεδόν δεν γνωρίζει τους αγώνες, κυρίως των αγροτών αλλά και αρκετών αστών, ενάντια στην ανεξέλεγκτη κεντρική φορολογική πολιτική (βλ. σχετικά εξαιρετικό άρθρο του Τάκη Μίχα, «Τι Θαυμάζω στην Ελλάδα;», Protagon.gr, 14 Ιουνίου 2014). Ολοι όμως γνωρίζουν λ.χ. το Κιλελέρ και τον Μαρίνο Αντύπα. Την εξέγερση των αγροτών δηλ., με κατάληξη βέβαια κρατικές παροχές. Το μίσος κατά των φόρων καταπνίγηκε και διοχετεύθηκε σε μια συναντίληψη κράτους και πολιτών πως αποφεύγονται τελικά οι φόροι, και οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια. Η όποια φοροδιαφυγή δηλ καθιερώθηκε σαν πολιτιστική διέξοδος για την επιβίωσή του πελατειακού κράτους και την αποφυγή του όποιου πολιτικού κόστους. Πως πολεμάς λοιπόν κάτι που είναι σύμφυτο με την λειτουργία της ελληνικού τύπου δημοκρατίας, δίχως να αλλάξει σχεδόν το παραμικρό στην ανταποδοτικότητα των φόρων και στον στενό έλεγχο της δημόσιας διαχείρισης των φορολογικών εσόδων;

Η ιστορία της δημοκρατικής Ευρώπης αλλά και της Ελλάδας δείχνουν πως οι φόροι είναι στενά δεμένοι με την πολιτική κουλτούρα και τις κοινωνικές αξίες κάθε χώρας. Μά χώρα που δεν γνώρισε τον Ευρωπαικό διαφωτισμό, σαν την δική μας, πως θα υιοθετήσει δίχως σημαντικές πολιτιστικές αλλά και διαρθρωτικές αλλαγές καινούργιες συμπεριφορές και αντιλήψεις;

Πλήρες Άρθρο »

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΕ ΣΤΥΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΕ ΣΤΥΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

 

Δεν είναι μυστικό  πως υποστηρίζω τις ιδιωτικοποιήσεις. Με μια διαφορά. Πρέπει να γίνονται την σωστή στιγμή και με τον ενδεδειγμένο τρόπο.  Σήμερα δεν αποτελούν την αιχμή πολιτικών που θα μπορούσε να αποκαλέσει κάποιος νεοφιλελεύθερες. Υπήρξαν τέτοιες στην δεκαετία του ’80  και στις αρχές του ’90. Που οι απελευθερώσεις αγορών βρίσκονταν ακόμη στο ξεκίνημά τους. Σήμερα τις έχουν αντικαταστάσει η μείωση των φορολογικών συντελεστών, η απορύθμιση των αγορών, οι κανόνες  αυστηρού ανταγωνισμού και η μείωση του ρόλου του κράτους στις οικονομικές σχέσεις. Οι ιδιωτικοποιήσεις ήσαν σημαντικό εργαλείο αναπτυξιακής πολιτικής όταν σηματοδοτούσαν τον περιορισμό του οικονομικού ρόλου του δημοσίου με την μείωση της κρατικής ιδιοκτησίας.  Παράλληλα. κάθε ιδιωτικοποίηση όφειλε να συνοδεύεται από κατάργηση του προηγούμενου κρατικού μονοπωλίου (να μην αντικαθίσταται δηλαδή ένα κρατικό μονοπώλιο από ένα ιδιωτικό) που συνακόλουθα θα σήμαινε σημαντική αύξηση των δημοσίων εσόδων (από του φόρους που θα πλήρωνε η ιδιωτική πλέον επιχείρηση αλλά και οι άλλες καινούργιες ιδιωτικές). Ο ΟΠΑΠ λχ.  δεν θα παρέμενε μονοπώλιο και σε ιδιωτικά χέρια – άλλη μία ελληνική ιδιαιτερότητα κι’ αυτή…

Αυτό που συμβαίνει με την λεγόμενη «μικρή ΔΕΗ» πραγματικά με προβληματίζει.. Δεν μπορώ να καταλάβω που ακριβώς αυτό το εγχείρημα εντάσσεται. Η αγορά της ενέργειας έχει από πολλά χρόνια θεωρητικά ανοίξει.  Όπως όμως συμβαίνει σχεδόν πάντα στην Ελλάδα, με τρόπο παράδοξο και διαστρεβλωμένο. Αντί να χωρισθεί η εταιρεία σε τρείς ανεξάρτητους τομείς (παραγωγή, μεταφορά και διανομή) και να περάσουν αυτοί στον ιδιωτικό τομέα, άνοιξε η αγορά  γενικά με την ΔΕΗ να παραμένει όπως ήταν (μερικώς μόνο μετοχοποιημένη).  Υποχρεώθηκε μόνο να αγοράζει το ρεύμα, που ιδιώτες παρήγαγαν, σε τιμές μάλιστα φιξαρισμένες και σημαντικά υψηλότερες της αγοράς!!  Τι σόι ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμός ήταν αυτός, μόνο οι κυβερνώντες και οι ευρωπαίοι εταίροι μπορούσαν να το καταλάβουν. Και οι καταναλωτές, βέβαια, που πληρώνουν τους σχετικούς λογαριασμούς. Εύλογα οι ιδιώτες δεν επένδυσαν στους πανάκριβους τομείς των ορυχείων και των φραγμάτων (ξεχάστε βέβαια την ταλαιπωρία της εξασφάλισης σχετικών αδειών από το ελληνικό δημόσιο!!) αλλά στην αιολική και ηλιακή ενέργεια και στο αέριο.  Φτηνό δηλ. κόστος και με κέρδος εξασφαλισμένο…  Κρατισμός δηλ. και «ελεύθερη» αγορά αλα ελληνικά…

Αυτό που επιχειρείται να γίνει τώρα είναι εξ ίσου παράδοξο.  Επιλεγμένα εργοστάσια της ΔΕΗ (εκτός του λιγνίτη του νομού Κοζάνης, που από πουθενά δεν προκύπτει πως ανήκει - με σχετικά συμβόλαια - ιδιοκτησιακά στη ΔΕΗ) βγαίνουν σε πώληση. Με προίκα καταναλωτές της επιχείρησης που υποχρεωτικά θα υπαχθούν – με τυχαία επιλογή – στους νέους φορείς. Αυτά καθ’ όσον αφορά την λεγόμενη «ελευθερία επιλογής». Και για κάποια χρόνια δεν θα μπορεί η ΔΕΗ επιθετικά να διεκδικεί αυτούς τους πελάτες (με μειώσεις τιμών λχ και άλλες προσφορές). Αυτά για τον «ανταγωνισμό» και την «ελεύθερη αγορά», που λέγαμε. Και οι ευρωπαίοι εταίροι από κοντά, να υποστηρίζουν αυτό το δημιούργημα. Που οι έλληνες, κρατικόφρωνες πάντα, αναλυτές και πολιτικοί βαφτίζουν «νεοφιλελεύθερο»!! Μετά μπορεί να μειωθούν οι τιμές. Μπορεί όμως και όχι. Αν κάποιοι δεν βγαίνουν, και ίσως και κλείσουν. Αγνωστο…

Αυτονόητα, αυτό δεν είναι ούτε ιδιωτικοποίηση ούτε αναπτυξιακή επιλογή. Βαφτίζουμε το κρέας ψάρι και συνεχίζουμε όπως και πριν. Να γίνουν επενδύσεις ιδιωτών στην ενέργεια; Και βέβαια. Παίρνοντας όμως λογικά ρίσκα και αντιμετωπίζοντας τον ανταγωνισμό.  Από μια ΔΕΗ κανονικά ιδιωτικοποιημένη , δίχως τεχνάσματα και αλχημείες.  Κι όποιος μπορεί, δοκιμάζει…

 

Πλήρες Άρθρο »