ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ



Του Φώτη Γεωργελέ
Athens Voice


1. Στην προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ είχαν εμφανιστεί κάποιοι εκπρόσωποι των ομολογιούχων για να αποδοκιμάσουν τον Βενιζέλο. Επειδή με το PSI «κουρεύτηκαν» τα ομόλογα του δημοσίου που κατείχαν και έχασαν σημαντικό μέρος της περιουσίας τους. Την επόμενη μέρα οι ομολογιούχοι με τα πανό τους επευφημούσαν τον Α. Τσίπρα στην προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος ζητάει τη διαγραφή του χρέους. Ήταν ένα ενδεικτικό παράδειγμα του παραλογισμού που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία ακόμα και σήμερα. Θέλουμε να διαγραφεί το χρέος μας, να μη δώσουμε φράγκο στους «τοκογλύφους». Αλλά είμαστε φυσικά αντίθετοι και διαδηλώνουμε όταν διαγράφεται το χρέος που κατέχουν 15.000 Έλληνες ομολογιούχοι, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, το ΙΚΑ, οι ασφαλιστικές εταιρείες. Ακόμα και οι τράπεζες, γιατί εκεί έχουμε τις καταθέσεις μας. Είμαστε σύμφωνοι αν χάσουν τα λεφτά τους οι αντίστοιχοι Ευρωπαίοι καταθέτες και συνταξιούχοι. Αρκεί να μην είμαστε εμείς και όποιος άλλος ας είναι. Αυτό στην Ελλάδα ονομάστηκε αριστερή και πατριωτική πολιτική. Στον υπόλοιπο κόσμο λέγεται παρασιτισμός. Δυστυχώς στον αληθινό κόσμο δεν μπορείς συνέχεια να πουλάς τρέλα, όπως πουλάς στις τηλεοπτικές εκπομπές της χώρας μας.

2. Οι ηρωικοί αγώνες για το χρέος είναι το θέμα που διαχωρίζει τους πραγματικούς πατριώτες από τους «υποτελείς» και τους «δοσίλογους». Λένε οι απατεώνες. Τίποτα δεν μας έχει συμβεί προς το παρόν εξαιτίας του χρέους. Είναι φυσικά σοβαρό ζήτημα. Όταν το αποπληρώνουμε είναι καλύτερο να δίνουμε λιγότερα τοκοχρεολύσια παρά περισσότερα. Αυτό όμως είναι μια διαδικασία που θα κρατήσει δεκαετίες. Έχουν αλλάξει οι όροι ήδη, ξανά και ξανά, θα ξανά αλλάξουν τον Σεπτέμβρη και θα αλλάξουν πολλές φορές ακόμα. Στην πραγματικότητα αυτό το χρέος θα το αποπληρώσουν τα παιδιά των παιδιών μας. Ο Μπλερ, πριν λίγα χρόνια, ξόφλησε το χρέος της Αγγλίας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά δηλαδή από έναν αιώνα. Πριν κάποια χρόνια εμείς πληρώναμε ακόμα τα χρέη του 1800. Όλη αυτή η συζήτηση είναι παραπειστική για να κρύψει τα πραγματικά προβλήματα. Το χρέος ήδη έχει μειωθεί με την πτώση των επιτοκίων και την επιμήκυνση του χρόνου της εξόφλησης. Και θα μειωθεί κι άλλο. Ήδη σήμερα πληρώνουμε δόσεις τα μισά απ’ όσα πληρώναμε το 2009, προ κρίσης. Θυμάσαι κανένα κόμμα, κανένα μέσο ενημέρωσης, να μιλάει τότε για το χρέος και τις δόσεις που πληρώναμε κάθε χρόνο; Τότε όλοι απλώς ήθελαν να δανείζονται περισσότερο.

3. Η συζήτηση για το χρέος έχει στόχο να κρύψει ότι κάποιοι, κάθε μέρα, ζουν καλύτερα εις βάρος σου. Το πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε 4 χρόνια δεν ήταν το χρέος, ήταν το έλλειμμα. Ότι χρειαζόμαστε δηλαδή δανεικά κάθε χρόνο για να ζούμε και δανεικά πια δεν υπάρχουν. Ούτε ένα ευρώ δεν έχουμε ακόμα δώσει για την εξόφληση του χρέους. Αφού ακόμα δανειζόμαστε, μέχρι τώρα που υποτίθεται ότι έχουμε πια πρωτογενές πλεόνασμα. Αφού είχαμε έλλειμμα, πώς να εξοφλήσουμε χρέος; Προσθέταμε κι άλλο μέχρι πέρυσι. Η λιτότητα που υπέστη η ελληνική κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με το χρέος. Έχει με την ανάγκη να προσαρμόσουμε το κόστος του κράτους στα έσοδά του, αφού πια δεν μας δανείζανε. Όσοι μιλάνε μόνο για χρέος και το συσχετίζουν με τη λιτότητα θέλουν να κρύψουν ότι η λιτότητα η δική σου οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί υπεράσπισαν και διατήρησαν τα δικά τους έσοδα εις βάρος σου.

4. Πληρώνουμε για τη σωτηρία των τραπεζών. Είναι επίσης ψέμα για τους ίδιους με τους προηγούμενους λόγους. Δεν πληρώσαμε τίποτα για τις τράπεζες, δεν υποστήκαμε καμία λιτότητα για τις τράπεζες. Τις «σώσαμε» με ξένα δάνεια για να διατηρήσουμε ανέπαφες τις καταθέσεις μας. Αλλιώς έπρεπε να μη τις «σώσουμε», όπως μας συμβούλευαν οι πολύ «αντισυστημικοί» αγωνιστές και να γίνουμε δηλαδή Κύπρος. Να χάσουμε τις καταθέσεις μας. Ηρωικά. Όμως ούτε και σ’ αυτό συμφωνούσαν. Αυτό που προπαγάνδιζαν στην Ελλάδα ήταν «κακό» όταν συνέβη στην Κύπρο. Στην πραγματικότητα, το «αντιμνημονιακό μέτωπο» δεν έχει καμία λογική και καμία γραμμή. Λέει μόνο τα ευχάριστα αδύνατα. Πάντα να πληρώνει κάποιος άλλος. Στην πραγματικότητα η διάσωση των τραπεζών ίσως είναι το μόνο πράγμα που δεν θα επιβαρύνει το χρέος. Όπως φαίνεται ήδη το κράτος παίρνει τα λεφτά του πίσω, ιδιωτικοποιώντας τις σιγά-σιγά πάλι.

5. Οι φόροι έχουν τσακίσει τους Έλληνες. Είναι αλήθεια, όμως αυτοί που το λένε αυτό είναι εκείνοι ακριβώς που με την πολιτική τους οδηγούν στην υπερφορολόγηση. Γιατί είμαστε αντίθετοι στους φόρους; Αυτό το κράτος που έχουμε δεν είναι αυτό που μας αρέσει; Δεν θέλουμε αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, του Ελληνικού. Δεν θέλουμε την ιδιωτικοποίηση των μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων. Δεν θέλουμε την κατάργηση των χιλιάδων άχρηστων φορέων, εταιρειών, ιδρυμάτων, οργανισμών που στοιχίζουν 7 δις το χρόνο σε γραφειοκρατία, όσο ένα μνημόνιο, τη διπλάσια από άλλες χώρες της Ευρώπης. Δεν θέλουμε την κινητικότητα των ΔΥ, τη μετακίνησή τους δηλαδή σε πραγματικές θέσεις εργασίας και όχι σε αργομισθίες. Δεν θέλουμε την αξιολόγηση, δεν θέλουμε να λειτουργήσουν τα πειθαρχικά για να απομακρύνουν τους επίορκους. Τότε γιατί παραπονιόμαστε; Αυτό το κράτος τόσο κοστίζει. Τι είναι οι φόροι; Δεν είναι το κόστος του κράτους, αυτά που πληρώνει η κοινωνία για να χρηματοδοτεί τα έξοδα του κράτους; Αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξουν οι δομές του γραφειοκρατικού κράτους είναι εκείνοι που επιβάλλουν την υπερφορολόγηση. Δυστυχώς, άλλη αριθμητική δεν έχει εφευρεθεί ακόμα. Αν πιστεύουμε ότι οι φόροι είναι πολλοί, τότε πρέπει να μειωθεί το κόστος του κράτους. Αν μας αρέσει και υπερασπιζόμαστε το κράτος όπως έχει δεν πρέπει να παραπονιόμαστε για τους φόρους.

6. Οι συντηρητικές δυνάμεις της χώρας δεν απασχολούνται με όλα αυτά τα πεζά πράγματα, τους αριθμούς, την απλή αριθμητική. Δεν υπάρχουν μόνο οι αριθμοί, υπάρχουν και οι άνθρωποι, λένε ποιητικά. Όπου ακούς πολλή ποίηση κάποιος σε κλέβει. Γι’ αυτό παίρνουν διαζύγιο από τα μαθηματικά, παίρνουν διαζύγιο από την κοινή λογική. Οι «άλλοι», οι «ξένοι», οι «Ευρωπαίοι γκάνγκστερ» θα μας διαγράψουν το χρέος, θα μας χαρίσουν δηλαδή τα λεφτά τους. Μετά θα συνεχίζουν να μας δανείζουν, ώστε να μην υποβληθούμε στην «αντιλαϊκή λιτότητα», να μην αλλάξει δηλαδή το επίπεδο ζωής που είχαμε το 2009. Να μας δώσουν δηλαδή κι άλλα λεφτά. Τέλος, αν είναι δυνατόν με ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, να μας δώσουν και μια «μη δανειακή χρηματοδότηση», για να κάνουμε επενδύσεις. Να μας δώσουν δηλαδή κι άλλα λεφτά. Αν συνοψίσεις όλα όσα λένε γύρω μας αυτά τα 4 χρόνια, αν μπορέσεις να αφαιρέσεις τις κραυγές για αποικίες, προδότες, υποτελείς, τοκογλύφους, το μόνο που μένει είναι μια λέξη: Λεφτά. Να μας δίνετε συνέχεια λεφτά, κι άλλα λεφτά, πιο πολλά λεφτά. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που κάποιοι έχουν βαφτίσει τη ζητιανιά επαναστατικό δικαίωμα.

7. Γιατί όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, συνδικαλιστές και καθεστωτικά Μέσα, επιτίθενται με τόση μανία στον Σόιμπλε που «ασκεί ιταμούς εκβιασμούς»; Γιατί λέει την αλήθεια. Λέει ότι δεν έχετε λύσει το πρόβλημα, είσαστε ακόμα σε κίνδυνο αν δεν κάνετε ό,τι πρέπει. Έχει δίκιο, γιατί μηδενίσαμε το έλλειμμα πράγματι. Αυτό όμως δεν επετεύχθη επειδή μειώσαμε όσο έπρεπε τα κόστη του κράτους, ούτε γιατί αυξήσαμε την παραγωγή, δηλαδή τα έσοδά μας. Επετεύχθη με την υπερβολική φορολόγηση. Και για να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση του ίσα βάρκα ίσα νερά ισοζυγίου χρειάζεται να συνεχιστεί αυτή η υπερφορολόγηση. Είναι όμως αυτό δυνατόν; Ήδη οι φόροι δεν πληρώνονται, κάθε μήνα προστίθενται 1 δις ανεξόφλητοι φόροι. Ήδη τα ασφαλιστικά ταμεία παρουσιάζουν πάλι ελλείμματα παρά τις μειώσεις. Τι θα γίνει; Θα μπουν κι άλλοι φόροι; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά μόνο ριζικές αλλαγές, μείωση στο κόστος της γραφειοκρατίας, απελευθέρωση της παραγωγής, άνοιγμα των αγορών. Αλλά αυτά δεν θέλει να τα κάνει κανένας, ούτε η κυβέρνηση ούτε πολύ περισσότερο η συντηρητική αντιπολίτευση. Γι’ αυτό δεν υπάρχει άλλη διέξοδος παρά μόνο φόροι. Αν έχεις προσέξει και η ηρωική αντιπολίτευση, όταν στριμώχνεται, για φόρους μιλάει κι αυτή. Για «αναγκαστικές εσωτερικές δανειοδοτήσεις», για «έκτακτες εισφορές» στα εισοδήματα των 20.000, για «χρησιμοποίηση των καταθέσεων στις τράπεζες για αναπτυξιακούς σκοπούς». Δεν έχουν τίποτα άλλο στο μυαλό τους παρά μόνο την αφαίμαξη της κοινωνίας μέχρι θανάτου. Για να διατηρήσουν το πελατειακό κράτος ανέπαφο.

8. Έχω δυσάρεστα νέα. Θα φτωχύνουμε. Ακόμα και σήμερα, 5ο χρόνο μνημονίων, είμαστε σε πολύ καλύτερο βιοτικό επίπεδο από τουλάχιστον 15 χώρες από τις 28 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσο κι αν φωνάζουμε για «γενοκτονίες» και «ανθρωπιστικές καταστροφές», κανείς δεν μας ακούει. Κανείς δεν πρόκειται να μας χαρίσει λεφτά για να ζούμε εμείς καλύτερα απ’ αυτόν. Η παραγωγική μας ανάπτυξη ούτε τώρα δεν δικαιολογεί το επίπεδο ζωής μας. Αν δεν αναπτύξουμε τις δυνατότητες αυτής της χώρας, αν δεν ξεπεράσουμε θετικά το πρόβλημα, θα φτωχύνουμε κι άλλο. Όσοι απατεώνες λένε ότι θα συμβούν θαύματα επειδή θα χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι, θα διαπραγματευτούν ηρωικά, και άλλα τέτοια τραγελαφικά, απλώς κοροϊδεύουν τον κόσμο. Κανείς δεν θα πληρώνει εσαεί την Ελλάδα. Ό,τι πλούτος θα ’ρθει σ’ αυτή τη χώρα, θα ’ρθει μόνο από τη δουλειά των κατοίκων της. Και δεν θα έρθει κανένας, αν επιμένουμε να διατηρούμε τις ίδιες οικονομικές, κρατικές, κοινωνικές δομές.

9. Κανείς σε όλο τον πλανήτη δεν λέει όσα ακούγονται κάθε μέρα στα ελληνικά καφενεία πολιτικά και μιντιακά. Ακόμα και όσοι ζητούν αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη μιλάνε για περισσότερες επενδύσεις, για νομισματική χαλάρωση, ώστε να αναθερμανθεί η οικονομία της Ευρώπης. Αλλά επενδύσεις εδώ δεν γίνονται όχι γιατί δεν υπάρχουν λεφτά. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άπειρα λεφτά στον κόσμο που θέλουν να επενδυθούν στο ασφαλές περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά δεν προτιμούν την Ελλάδα γιατί το γραφειοκρατικό, κλεπτοκρατικό σύστημα τους αποτρέπει. Ακόμα και όσα λεφτά μάς δίνει ήδη η Ευρώπη με τα διάφορα ΕΣΠΑ και προγράμματα ανεργίας σπαταλώνται, εξαφανίζονται αδιαφανώς σε κρατικές, συνδικαλιστικές, γραφειοκρατικές τρύπες, σε διορισμούς στο δημόσιο και επιδιορθώσεις μητροπολιτικών ναών. Και το φτηνό ευρώ δεν θα βοηθήσει γιατί για να ευνοηθούν οι εξαγωγές πρέπει πρώτα να έχεις εξαγωγές. Όλες οι προοδευτικές προτάσεις που ακούγονται στην Ευρώπη δεν αφορούν την Ελλάδα. Γιατί προϋποθέτουν ότι η Ελλάδα θα αλλάξει και θα εναρμονιστεί με την Ευρώπη, αυτό δεν το διαπραγματεύεται κανείς Ευρωπαίος οποιουδήποτε πολιτικού χρώματος. Όλες οι ωραίες φράσεις και οι ασαφείς διατυπώσεις που επαναλαμβάνουν οι εδώ πολέμιοι της Ευρώπης δήθεν προοδευτικά, περί «ευρωομολόγου» και «αμοιβαιοποίησης χρέους», προϋποθέτουν φυσικά την ενοποίηση πρώτα των ευρωπαϊκών συστημάτων: φορολογικών, ασφαλιστικών, μισθολογικών. Υπάρχει περίπτωση κανείς Σλοβάκος, Πορτογάλος, Πολωνός, Τσέχος, Βέλγος, Ιρλανδός να αναλάβει τα ελληνικά χρέη, να πληρώνει για τις ελληνικές φοροαποφυγές μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας; Για τις πρόωρες συντάξεις στα 50; Για τις κομματικές προσλήψεις χωρίς αξιολόγηση και χωρίς έλεγχο; Είναι αστείο, αυτοί που υπερασπίζονται την «ελληνική ιδιαιτερότητα», δηλαδή το χρεοκοπημένο σύστημα, παριστάνουν δήθεν τους υπερασπιστές της προοδευτικής Ευρώπης. Αυτοί που αρνούνται να συμμορφωθούν σε οποιονδήποτε ευρωπαϊκό κανόνα. Ο «προοδευτικός ευρωσκεπτικισμός» τους είναι ένα απλό φύλλο συκής για να κρύψουν την υπεράσπιση του παρασιτικού συστήματος που τους τρέφει.

10. Χωριστήκαμε 4 χρόνια σε «αντιμνημονιακούς», δηλαδή πολύ συντηρητικούς, και σε απλώς συντηρητικούς που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι τα «μνημόνια» είναι μονόδρομος, ότι τα επιβάλλει η Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν μας επέβαλε τίποτα. Η υποχρέωσή μας ήταν να μην έχουμε πια ελλείμματα, να μη ζητάμε καινούργια δανεικά. Το ότι μηδενίσαμε τα ελλείμματα διαλύοντας τον παραγωγικό ιστό της χώρας για να διασώσουμε το πελατειακό κράτος ήταν δικιά μας επιλογή. Δεν ήταν μονόδρομος. Σε αυτό το παιχνίδι, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις έπαιζαν το ρόλο του «καλού και του κακού μπάτσου». Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Και οι στόχοι ήταν οι ίδιοι. Αλλά και η κοινωνία μας δεν ήταν καθόλου αθώα σ’ αυτό το παιχνίδι. Κανείς δεν κοροϊδεύεται τόσα χρόνια αν δεν θέλει να κοροϊδευτεί. 30 χρόνια πλαστής ευημερίας μάς έκαναν να μην μπορούμε να πιστέψουμε ότι δεν ήταν φυσιολογικός ο τρόπος που ζούσαμε μέχρι το 2009. Ότι οφειλόταν στην κατανάλωση των ξένων χρημάτων. Πιστέψαμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, κοροϊδεύοντας τους ξένους και παριστάνοντας τα κακομαθημένα παιδιά. Το χειρότερο, πιστέψαμε ιδιοτελώς ότι θα συνεχίσουμε έτσι, φορτώνοντας τα βάρη σε κάποιους άλλους, στους ασθενέστερους συμπολίτες μας. Δεν γίνεται. Δεν πρόκειται να συμβεί. Θα αλλάξουμε ή θα φτωχύνουμε. Δεν χρειάζεται να είναι οικονομολόγος κανείς. Οι Έλληνες είναι εξωστρεφής λαός, όλοι έχουν πάει έξω, είναι στο ίντερνετ, ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται στις άλλες χώρες. Υπάρχει καμία χώρα της Ευρώπης που να λειτουργεί έτσι όπως η Ελλάδα;

Συμπληρώθηκαν 4 χρόνια μνημονίου και μπαίνουμε στο πέμπτο, και έβδομο χρόνο ύφεσης. Είναι ένα τέλος μιας περιόδου. Αυτό το καλοκαίρι ας σκεφτούμε ήρεμα τι σήμαιναν όλες αυτές οι κραυγές για δικτατορίες, αποικίες, προδότες, δοσίλογους, τοκογλύφους και υποτελείς της Μέρκελ. Και γιατί όλοι προσπαθούν τώρα να τις κάνουν να ξεχαστούν. Ας σκεφτούμε τώρα ότι κάψαμε τις πόλεις μας, καταστρέψαμε τον τουρισμό, βάλαμε τη βία και τη ρητορική του μίσους στη ζωή μας, χάσαμε συνανθρώπους μας, η μόνη χώρα που είχε νεκρούς από την κρίση, μιλήσαμε για εμφύλιο. Ας σκεφτούμε ότι όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσαμε να συντηρήσουμε το παλιό σύστημα, να γυρίσουμε τα πράγματα πίσω, να μην αλλάξουμε. Την ώρα που έπρεπε να αλλάξουμε τα πάντα. Και ας γυρίσουμε τον Σεπτέμβριο πιο ώριμοι. Είναι δυσάρεστο να παραδεχτείς τα δικά σου λάθη, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν θα αλλάξει η χώρα αν δεν αλλάξουμε οι ίδιοι. Και μια χώρα δεν αλλάζει ποτέ με φθόνο, με επιθετικότητα, με μίσος, με ολοκληρωτικές θεωρίες του προηγούμενου αιώνα, με στοχοποίηση όποιου σκέφτεται διαφορετικά. Μια χώρα αλλάζει όταν οι πολίτες της είναι ανοιχτοί, δημιουργικοί, άφοβοι, με αυτοπεποίθηση, με γενναιοδωρία, με περιέργεια, με επιθυμία να δοκιμάσουν το διαφορετικό, να πειραματιστούν, να δημιουργήσουν. Καλό καλοκαίρι.

Πλήρες Άρθρο »

ΣΟΥΝΙΤΕΣ, ΣΙΙΤΕΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΕΜΠΛΟΚΕΣ

ΣΟΥΝΙΤΕΣ, ΣΙΙΤΕΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΕΜΠΛΟΚΕΣ

 

Να ανακεφαλαιώσω συνοπτικά εδώ όσα μέχρι σήμερα με διάφορα κείμενά μου έχω σημειώσει. Από την ώρα που οι ΗΠΑ εξασφάλισαν επάρκεια αλλά και δυνατότητα εξαγωγής ενέργειας, λόγω κοιτασμάτων σχιστολίθων και αμμόλοφων του Καναδά, έχει αισθητά μειωθεί το ενδιαφέρον τους για την Μέση Ανατολή. Συνακόλουθα βελτιώνονται οι σχέσεις τους με το Ιράν ενώ απεξαρτώνται από τα καπρίτσια της Σαουδικής Αραβίας κι από την έμμεση υποχρέωση να στηρίζουν τις όποιες της – και θρησκευτικές, αν και αντι-δυτικές ακόμη – επιδιώξεις. Με την συνετή πολιτική του Σιίτη Αγιατολλάχ Σιστανί από τη Νατζέφ του Ιράκ, βρέθηκε ένας τρόπος συμβίωσης Σουνιτών και Σιιτών στη χώρα αυτή και σχηματίσθηκε κυβέρνηση. Όλα αυτά οδήγησαν σταδιακά στην αλλαγή του πολιτικού χάρτη της Μέσης Ανατολής. Όπως δήλωσε και ο Βασιλιάς Αμπντάλλα της Ιορδανίας, «υπάρχει μια σιιτική περικύκλωση της περιοχής». Εννοούσε πως χώρες όπως το Ιράν, το Ιράκ, η Συρία (με το φιλοσιιτικό καθεστώς Ασάντ) και ο Λίβανος (με την κυριαρχία της Χετζμπολάχ) αντανακλούσαν πλέον τα συμφέροντα της πάλαι ποτέ διωκόμενης και περιθωριοποιημένης αντι-σουνιτικής αυτής δύναμης.

Ο πανικός της Σαουδικής Αραβίας εκφράσθηκε και στην Αίγυπτο, στηρίζοντας το στρατιωτικό καθεστώς του στρατηγού Σίσι, εγκαταλείποντας την εκλογικά πανίσχυρη μουσουλμανική αδελφότητα (που οι ίδιοι κατά το παρελθόν είχαν βοηθήσει να ιδρυθεί) φοβούμενοι πιθανή τους ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο. Σε όλα αυτά προστέθηκε και η προσάρτηση από την Ρωσία της Κριμαίας, που άνοιξε τους Ασκούς του Αιόλου, συντρίβοντας την διεθνή συναίνεση περί απαραβιάστου των συνόρων κρατών που αναδείχθηκαν μετά την κατάρρευση παλαιών προπολεμικών συνομοσπονδιών.

Όλα αυτά μας οδηγούν στα φαινόμενα των τελευταίων εξελίξεων. Αποτυγχάνοντας να εμπλέξουν την Δύση στον στόχο των ακραίων ισλαμιστών, με εμπλοκή των Ουαχάμπις της Σ. Αραβίας, να ανατραπεί ο Ασάντ και να δημιουργηθεί στην Συρία ένα σκοτεινό καθεστώς τύπου Λιβύης, ήταν φυσικό οι ακραίοι ισλαμιστές να ψάξουν για άλλες διεξόδους. Ηδη είχαν κυκλοφορήσει λογής σενάρια για ενδεχόμενο σπάσιμο του Ιράκ στα τρία και για μια πιθανή διχοτόμηση της Συρίας. Με την διαφορά πως αυτές οι εκδοχές προυπέθεταν συμμετοχή ΗΠΑ και Τουρκίας στις εξελίξεις και ελεγχόμενες μετεξελίξεις. Προφανέστατα οι ισλαμιστές πρόλαβαν τις επίσημες κυβερνήσεις, εκμεταλλευόμενοι την διαφαινόμενη ανοχή τους σε αλλαγές συνόρων.

Μόνο που τώρα τα ζητήματα περιπλέκονται. Η Τουρκία δύσκολα θα ανεχθεί τετελεσμένα. Με ομήρους μάλιστα διπλωμάτες της αλλά και με την σύσταση αφ’ ενός Κουρδικού κράτους στα σύνορά της αλλά και ενός καθεστώτος ακραίου Ισλάμ δίπλα της (B.A. Συρία) που θα κλείνει το μάτι στους δικούς της, μετριοπαθείς για την ώρα, μουσουλμάνους. Εξ’ ίσου το Ιράν δεν μπορεί να επιτρέψει στην Σαουδική Αραβία να αντιστρέψει την ροή των πραγμάτων κατορθώνοντας να κυριαρχήσει και πάλι στην περιοχή – αλλά και γενικότερα στον ισλαμικό κόσμο. Η εμπλοκή – πιθανότατα ένοπλη – Τουρκίας και Ιράν στις εξελίξεις είναι μάλλον αναπόφευκτή. Με τις ΗΠΑ να παρέχουν διευκολύνσεις αλλά και αεροπορική στήριξη σε χθεσινούς της αντιπάλους (Ιράν) η ψυχρούς φίλους (είναι γνωστό πως η σχέση της με την Τουρκία δεν είναι και στα καλύτερά της).

Η ταπείνωση της κυβέρνησης Ομπάμα από την ανταλλαγή αιχμαλώτων με τους Ταλιμπάν δεν μπορεί να συμπληρωθεί με μια πλήρη κατάρρευση στο Ιράκ. Απλά, η σχέση με την Σαουδική Αραβία θα φθάσει στο χειρότερο σημείο, το καθεστώς Σίσι στην Αίγυπτο θα περάσει δύσκολες ώρες, ο Ασάντ θα ανακουφισθεί αισθητά από τις μέχρι τώρα αμφισβητήσεις που υφίστατο, ενώ και στο Αφγανιστάν το Ιράν θα κληθεί να παίξει ενεργότερο ρόλο (για στήριξη των πολυπληθών σιιτών Χαζάρας στο κέντρο της χώρας).

Η Ιορδανία δύσκολα θα αποφύγει εντάσεις από τις νέες ανακατατάξεις ενώ και το Πακιστάν θα βρεθεί στο μέσο του κυκλώνα. Η αναγγελία των Σουνιτών του Κασμίρ πως θα επιδιώξουν μια εξέγερση-προέλαση σαν αυτή σε Συρία-Ιράκ θα βάλουν εντονότερα στο παιχνίδι την Ινδία, θα δοκιμασθούν οι σχέσεις της νέας της Ινδουιστικής εθνικιστικής κυβέρνησης Μόντι με τα 120 εκ. μουσουλμάνων υπηκόοων της αλλά και το Πακιστάν θα χρειασθεί να τοποθετηθεί ξεκάθαρα απέναντι στους δικούς του ζιχαντιστές. Εκτός πλάνου εξελίξεων δεν μένει σίγουρα η Ρωσία. Ο Καύκασος δεν είναι ήσυχος με αυτά που συμβαίνουν, οι Τατάροι της Ουκρανίας αλλά και οι μουσουλμάνοι στις περιοχές Βόλγα – Ουραλίων θα αντιμετωπίσουν εσωτερικές εντάσεις αλλά και ισχυρή καχυποψία από όλους τους υπόλοιπους. Η Βόρεια Αφρική, τέλος, με σημαντική κληρονομιά σιιτικών συμπαθειών αλλά και με λεπτές τις ισορροπίες ανάμεσα στις δύο θρησκευτικές ενδο-μουσουλμανικές κοινότητες κινδυνεύει να βρεθεί στο επίκεντρο σημαντικών εντάσεων. Οσο για τις σιιτικές κοινότητες σε ανατολική Σαουδική Αραβία, σε Υεμένη και στα κράτη του Κόλπου (ιδιαίτερα στο Μπαχρέιν) δύσκολα θα αποδεχθούν μια εκ νέου, βίαιη και πάλι, περιθωριοποίησή τους.

Το καζάνι λοιπόν βράζει. Και μας αφορά όλους. Να μην ξεχνάμε πως εμπλοκή της Τουρκίας και ριζοσπαστικοποίηση των εκεί ισλαμιστών θα έχει αντανάκλαση και άμεσες συνέπειες στη Θράκη αλλά και στους υπόλοιπους πιστούς του Ισλάμ που ζούν στην Ελλάδα. Το ζήτημα απαιτεί προσοχή και επαγρύπνηση από κάθε αρμόδιο…

Στο μέτωπο της ενέργειας αναπόφευκτα οι τιμές του πετρελαίου θα τσιμπήσουν προς τα πάνω. Αν το Ιράκ καταρρεύσει όλα τα premium που μπαίνουν για πετρελαικά ρίσκα θα ενεργοποιηθούν. Οι τιμές του αργού έτσι θα αυξηθούν πάνω από 2 δολάρια. Αν υπάρξει ανάφλεξη στον Κόλπο, με την όποια εμπλοκή του Ιράν, τα premiums θα ανεβούν ακόμη παραπάνω. Σε περίπτωση μάλιστα ανάφλεξης και στη Βόρεια Αφρική, τα πράγματα θα γίνουν εξαιρετικά δύσκολα. Τα αποθέματα της Ρωσίας δεν φθάνουν για να καλύψουν τις όποιες ελλείψεις, ενώ Κίνα και Ιαπωνία, με σοβαρά συμβόλαια με το Ιράν, θα υποχρεωθούν να στραφούν στις αγορές του Μαγκρέμπ και του ανατολικού και δυτικού Ατλαντικού. Μοναδικό θετικό στοιχείο είναι η αναδυόμενη επάρκεια των ΗΠΑ που θα εξισορροπήσει κάποιες πιέσεις. Όχι όμως όλες. Το πρόβλημα δεν θα είναι οι τιμές τότε της ενέργειας. Αλλά η επάρκειά της. Αν θα υπάρχει δηλ. διαθέσιμο πετρέλαιο – και αέριο. Χώρες με σημαντικά συναλλαγματικά αποθέματα θα βρίσκονται σε ιδιαίτερα πλεονεκτική θέση. Για τον καθένα γίνεται φανερό πόσο δύσκολα θα είναι τα πράγματα για την χώρα μας.

Αν ο κόσμος βρεθεί, σχετικά απότομα, δίχως ενέργεια πολλοί θα καταλάβουν γιατί ήταν για χρόνια απαραίτητη η παρουσία της Δύσης στη Μέση Ανατολή !!

Πλήρες Άρθρο »

Κρατισμός και Αντικρατισμός - H μοναδική αντιπαλότητα

Κρατισμός και Αντικρατισμός - H μοναδική αντιπαλότητα

 

Σε ένα εξαιρετικό σημείωμά του ο Θεοχάρης Φιλιππόπουλος, στο ηλεκτρονικό site του «Κεφαλαίου», περιγράφει τον πραγματικό ρόλο και τις τεράστιες ευθύνες της Αριστεράς για την σημερινή τραγική κατάληξη της χώρας. Αποφεύγει όμως να ακουμπήσει ένα εξ’ ίσου κρίσιμο ζήτημα.  Ποιός είναι ο ρόλος της  ΝΔ των Σαμαρά – Στουρνάρα, όπως και της κυβέρνησης Παπαδήμου – Βενιζέλου νωρίτερα, για τα σημερινά αδιέξοδα; Ο πάντες στην Ελλάδα σήμερα. από την Ακρα Δεξιά, διαπερνώντας το όποιο Κέντρο, μέχρι και το ΚΚΕ είναι σκληρά τοποθετημένοι στο στρατόπεδο του κρατισμού. Κι’ ευαγγελίζονται πολιτικές για έξοδο από την κρίση που στηρίζονται στις ίδιες αντιλήψεις και κοσμοθεωρία με αυτές που μας βύθισαν σε αυτήν.   Οι εξοντωτικοί φόροι, η τεράστια γραφειοκρατία και το ατέλειωτο Δημόσιο, οι ελάχιστες ιδιωτικοποιήσεις, η περίπου ασήμαντη συρρίκνωση του Δημοσίου και η επιβολή άνωθεν κανόνων και περιορισμών για όρια μισθών, συντάξεων κλπ μήπως είναι επιλογές που ακουμπούν πάνω στις αρχές της οικονομίας της αγοράς και της ανοιχτής κοινωνίας? Τι περισσότερο 'αριστερό' θα μπορούσε κανείς να περιμένει από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ?

Η τρέχουσα συζήτηση περί Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς έχει χάσει τελείως τον πολιτικό της στόχο. Ολοι συμφωνούν στην ανάγκη υπεράσπισης των συντεχνιών του δημόσιου τομέα.  Όπως και των κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων της δήθεν ιδιωτικής οικονομίας και των εγκατεστημένων φερέφωνων που από κάθε μετερίζι προπαγανδίζουν τις αντιλήψεις αυτές. Η υποτιθέμενη ιδεολογική αντιπαλότητα κατά συνέπεια είναι σήμερα εκ προοιμίου νοθευμένη. Αριστερά και Δεξιά στην Ελλάδα είναι όψεις του ιδίου περίπου νομίσματος. Καλείται ο κόσμος να διαλέξει ανάμεσα στο Κόμμα «Μάλιστα», και στο Κόμμα «Μάλιστα, Κύριε»!! Εσφαλμένα έχει πεισθεί η κοινή γνώμη, λόγω συγχορδίας εξαγγελιών και διακηρύξεων, πως η προστασία των αδυνάτων και η όποια προοδευτικότητα εκκινεί από το Δημόσιο και τις ‘φιλεύσπλαχνες’ και ‘μακρόπνοες’ πολιτικές του. Παραμερίζοντας το γεγονός πως πάρα πολλοί αδύνατοι και πάσχοντες συμπολίτες μας είναι ακριβώς παράγωγα αυτής της καταστροφικής παρεμβατικής πολιτικής του κράτους.

Δεν ομιλεί όμως κανείς συγκεκριμένα για πραγματική μείωση του δημόσιου τομέα. Ο αέρας έχει γεμίσει από σχετικά λόγια. Αλλά και τα λόγια δυστυχώς είναι γεμάτα αέρα. Ο Τάκης Μίχας θύμισε σε κείμενό του, το αίμα που έχει χυθεί στη διάρκεια  της ιστορίας της χώρας σε ξεσηκωμούς ενάντια στους φόρους. Που όμως είναι ξεχασμένοι από την ιστορία που μαθαίνουν τα ελληνόπουλα. Με αποτέλεσμα να αποτελεί σχεδόν εθνική επιταγή η ανακάλυψη τρόπων πάταξης της φοροδιαφυγής. Και η ανοχή της κατασπατάλησης του εθνικού πλούτου ανεξέλεγκτα από το δημόσιο για λογής ανάγκες και υποτιθέμενους στόχους και σκοπούς. Για εξαγορά ψήφων δηλ. και ενίσχυση του πελατειακού συστήματος.  Αυτό όμως αποτελεί μια κοινή πορεία προς το αδιέξοδο και την καταστροφή.

Κάποιες φωνές έχουν βέβαια αρχίσει επιτέλους να ακούγονται προς την κατεύθυνση της μείωσης του δημόσιου τομέα και της πραγματικής απελευθέρωσης των οικονομικών συναλλαγών και της ατομικής επιχειρηματικότητας. Αλλά είναι διστακτικές και ουδέποτε ολοκληρωμένες. Βρίσκονται κάτω από την σκιά πάντα της υποστήριξης της λεγόμενης φιλελεύθερης παράταξης εθελοτυφλώντας απέναντι στα εγκλήματα που αυτή κάνει σε βάρος λογής ατομικών δικαιωμάτων, της ανοιχτής κοινωνίας και της ελεύθερης οικονομίας αλλά και κατά της ίδιας της δημοκρατίας. Ακούω φωνές να υπεραμύνονται του αποπεμφθέντος ΓΓ Δημοσίων εσόδων. Διότι έκανε τάχα καλά την δουλειά του. Παραβιάζοντας όμως κάθε αρχή απορρήτου των συναλλαγών και βγάζοντας σε δημόσια θέα τις καταναλωτικές συνήθειες των πολιτών. Ελέγχθηκε ποτέ πως βγήκαν στην δημοσιότητα οι φορολογικές δηλώσεις επωνύμων Ελλήνων, και τι σχετικές κυρώσεις επιβλήθηκαν;

Εξ ίσου προβληματικές είναι και οι απόψεις στήριξης των αρχιτεκτόνων της σημερινής οικονομικής πολιτικής. Με εμμονή στους φόρους και στην εξαθλίωση της μεσαίας τάξης  όπως και στην ολοκληρωτική υπονόμευση των αγορών και της ατομικής ιδιοκτησίας - σε εφαρμογή δήθεν μνημονιακών υποχρεώσεων, που όμως οι ίδιοι συνομολόγησαν και συνυπέγραψαν – εμφανίζονται από υποτιθέμενους φιλελεύθερους κύκλους σαν πετυχημένοι. Με αποτέλεσμα η μετακίνηση του αρμόδιου Υπουργού στην Τράπεζα της Ελλάδος - σαν επιβράβευση της μέχρι τώρα πολιτικής του – να φαίνεται φυσιολογική. Επιτεύγματα τελικά κρατιστών με υποτιθέμενη φιλελεύθερη λεοντή. Με την στήριξη όμως και των θυμάτων τους!!

Είναι ολοφάνερο πως γίνεται παντελώς αδιάφορη η επιβίωση ενός τέτοιου πολιτικού μορφώματος. Και ο ανασχηματισμός μια αδιάφορη συνέχεια σηματοδοτεί. Ο νέος Υπουργός Οικονομικών, με σωστές θέσεις κατά το παρελθόν (θα τις διατηρήσει;), δεν παύει να ενστερνίζεται πολιτικές σοσιαλδημοκρατίας και να είναι στέλεχος του κλίματος Σημίτη – Παπαδήμου. Κρίσιμα πόστα κατέλαβε το υπό εκλογική συντριβή ΠΑΣΟΚ. Και η λεγόμενη Λαική Δεξιά, βέβαια… Ουσιαστικά τίποτε δεν άλλαξε.

Αναρωτιέται κανείς ποιός μπορεί να είναι πραγματικά ο κίνδυνος από μια ενδεχόμενη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία…

Πλήρες Άρθρο »

ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ…

ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ…

 

Εντυπωσιάζει η προσπάθεια κυβερνητικών στελεχών να αποποιηθούν, μέσω επιλεκτικών διαρροών σε μέσα ενημέρωσης, των ευθυνών τους για την κατρακύλα στις λαικές προτιμήσεις με βάση τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Ο ένας φαίνεται να ρίχνει τα βάρη στον άλλον παραβλέποντας την μοναδική πραγματικότητα. Πως το σύνολο της πολιτικής τους κατέστρεψε την άλλοτε κραταιά ΝΔ ενώ οδηγεί σταδιακά αλλά σταθερά την χώρα μακριά από τον σεβασμό των δημοκρατικών θεσμών και στις αγκαλιές επιλογών αυταρχικών και πιθανότατα ολοκληρωτικών.

Είχα πολλές φορές επισημάνει με κείμενά μου πως ο σημερινός Υπουργός των Οικονομικών θα αποδειχθεί μοιραίος για την επιβίωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα με τις επιλογές του να τσακίσει την ατομική ιδιοκτησία, να τινάξει στον αέρα την ελευθερία των οικονομικών συναλλαγών και να διαλύσει την αγορά. Η φροντίδα να μην θιγεί καθόλου ουσιαστικά ο δημόσιος τομέας, που στεγάζει τις συντεχνίες που πρόσκεινται ακόμη στο κυβερνητικό σχήμα, εξοργίζει την κοινωνία και την οδηγεί σε συμπεριφορές ανεξέλεγκτες και επικίνδυνες.

Οι ευθύνες όμως είναι ευρύτερες. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάνουν τα πάντα για να συντηρήσουν σχετικά απείραχτο τον δημόσιο τομέα της οικονομίας που συνεχίζει ακόμη να στηρίζει την πολιτική τους παρουσία. Σαν συνέπεια δεν υπάρχει κυβερνητικό στέλεχος που να εξαιρείται των σχετικών καταλυτικών ευθυνών. Τα πολιτικά τεχνάσματα των ανασχηματισμών και οι φραστικές η άλλες προσεγγίσεις με την Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να λύσουν κανένα πρόβλημα. Το ζήτημα δεν βρίσκεται στα πρόσωπα αλλά στις πολιτικές. Για όσο διάστημα οι φόροι, παρά τις διακηρύξεις του Πρωθυπουργού, θα παραμένουν στα ύψη και το κράτος και οι διαρθρωτικές του δαπάνες στο απυρόβλητο η κυβέρνηση θα είναι καταδικασμένη. Αυτοί που ψήφισαν Χρυσή Αυγή το έκαναν από οργή, μίσος και απελπισία. Ουδείς τους ελέγχει η τους καθοδηγεί. Συνακόλουθα κανένας δεν είναι ικανός να τους στρέψει προς την μία η την άλλη.κατεύθυνση.
Στην τραγικότητα των στιγμών συμβάλλουν και τα ΜΜΕ με τις ρηχές και φτωχές ουσίας αναλύσεις τους αλλά και οι εξοργιστικές επιλογές των περισσότερων κομμάτων. Ενώ κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ έχασαν πάνω από το 10% της δύναμής τους οι λογής αναλυτές ασχολούνται με το γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στάσιμος καθ’ όσον αφορά την εκλογική του δύναμη. Αγνοώντας την αποχή των αηδιασμένων πολιτών αλλά και την ελπιδοφόρο παρουσία του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Εξ’ ίσου παράδοξα εξασφαλίζεται συνέντευξη ενός βιωματικά ακραίου δεξιού δικηγόρου, πρώην στενού συνεργάτη του Πρωθυπουργού, για να εκθέσει τις παντελώς αδιάφορες απόψεις του. Δίχως να ελεγχθούν ποτέ στην ουσία οι τραμπουκισμοί του ένστολου γιού του ασχολούμεθα με τις άσχετες αναλύσεις του που ρίχνουν περισσότερο σκοτάδι σε μια ήδη ζοφερή πραγματικότητα.

Οσο για τους εκπροσώπους της χώρας στην Ευρωβουλή, μέσα από την φαεινή ιδέα της εισαγωγής σταυρού προτίμησης στις σχετικές εκλογές, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την άποψή μου πως ο εκλογικός «σταυρός» βρίσκεται στη βάση των δεινών της ελληνικής κοινωνίας. Κατέληξε η χώρα να έχει σαν σύνολο εγκυρότερους εκπροσώπους στην ευρωβουλή τους ειδικευμένους στην γεωπολιτική στρατηγούς της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, παρά τις τηλεοπτικές και αθλητικές προσωπικότητες των άλλων παρατάξεων. Τι ελπίδες έχουμε να παίξουμε κάποιο ρόλο στις Βρυξέλλες όταν, με ελάχιστες αξιόλογες εξαιρέσεις, η εκπροσώπησή μας θα περιορίζεται σε εκδρομές, επισκέψεις σε μαγαζιά και, για τους πιο φιλότιμους, εντατικά μαθήματα ξένης γλώσσας!!


Για όσους θέλουν να σκέπτονται λογικά και να μην αναλώνονται σε ευχολόγια και χίμαιρες είναι φανερό πως άνοιξε ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία. Όπως καθαρό είναι και ποιός – και με τι πολιτικές – του τον άνοιξε. Αυτό που αποτελεί πλέον πραγματικό κίνδυνο είναι οι συνέπειες μιάς αποτυχίας της Αριστεράς στην εξουσία. Και η Δούρου στην περιφέρεια Αττικής αλλά και κάποιο αργότερα κυβερνητικό σχήμα στην διακυβέρνηση της χώρας αν αποτύχει θα οδηγήσει την Ελλάδα στην αγκαλιά του πρωτογονισμού της Ακρας Δεξιάς. Για να το αποφύγουμε, αν είναι αυτό πλέον δυνατόν, θα πρέπει είτε το σημερινό σχήμα να αλλάξει πολιτική και να υιοθετήσει μια πλτφόρμα ριζικής μείωσης του κράτους, των φόρων και της γραφειοκρατίας είτε να προσπαθήσουμε όλοι ώστε η Αριστερά να μην, αργότερα, καταρρεύσει.

Το εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο και είναι αμφίβολο αν γίνεται κατανοητό από πολλούς ανθρώπους. Δυστυχώς ο κοινός νούς δεν είναι τόσο κοινός όσον κοινώς νομίζεται!! Οσα δεν εισακούσθηκαν ποτέ μέχρι σήμερα, θα ακουσθούν τώρα; Δυστυχώς όταν έπρεπε, και υπήρχε ακόμη χρόνος, η παράταξη επέλεξε να βυθισθεί στην πλάνη και την αναποτελεσματικότητα. Τώρα οι όποια αναγνώριση λαθών δεν λύνει προβλήματα. Μόνο η αλλαγή πολιτικής, πολύ δύσκολη πλέον σήμερα, είναι δυνατόν να φέρει κάποια αποτελέσματα. Θα φωνάξει κανείς: «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα»;..

Πλήρες Άρθρο »

To πελατειακό σύστημα κρατούσε τον κόσμο κοντά στη συμμετοχική δημοκρατία

To πελατειακό σύστημα κρατούσε τον κόσμο κοντά στη συμμετοχική δημοκρατία

 

Είναι η μακροχρόνια συμβίωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με τις πελατειακές σχέσεις που έχει προκαλέσει τις σημερινές πολιτικές παραμορφώσεις. Από τότε που καθιερώθηκε η νέα ελληνική δημοκρατία τα πολιτικά κόμματα έκαναν τα πάντα ώστε οι πολίτες να εξοικειωθούν με την ιδέα πως η πολιτική εξαντλείται στην επιδίωξη διανομής των λαφύρων κάθε εκλογικής νίκης. Ο λαός περίμενε κάθε φορά από τα κόμματα την μοιρασιά των υπεσχημένων, αμέσως μετά την ανάδειξή τους στην εξουσία. Σε περίπτωση αδυναμίας η άρνησης εκπλήρωσης των όποιων προεκλογικών γενικών  η ατομικών δεσμεύσεων, το φυσικό επακόλουθο ήταν η αλλαγή πολιτικής πλεύσης και η στήριξη εκ μέρους του απογοητευμένου εκλογέα ενός άλλου κόμματος.


Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα ποτέ δεν φρόντισαν να εκπαιδεύσουν το εκλογικό σώμα για την πραγματική έννοια και το ουσιαστικό περιεχόμενο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό τα πάντα είχαν στηριχθεί στην εξασφάλιση για τους κομματικούς πιστούς των μεγαλύτερων δυνατών κρατικών παροχών. Αν οι απαραίτητοι σχετικοί πόροι δεν ήσαν διαθέσιμοι με βάση τα δημόσια οικονομικά, οι κυβερνήσεις κατέφευγαν στον εξωτερικό δανεισμό. Ακόμα κι αν ήταν ολοφάνερο πως τα δανεικά αυτά δεν θα μπορούσαν να αποπληρωθούν. Στην Κύπρο λχ η οικονομική κατάσταση ήταν βιώσιμη. Μέχρι που το ΑΚΕΛ αποφάσισε να κάνει «κοινωνική πολιτική» και να μοιράσει, δίχως αντίκρισμα, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι…


Η κρίση οδήγησε τους Ελληνες να συνειδητοποιήσουν άξαφνα την πραγματικότητα του πως λειτουργεί η οικονομία. Τους  βούτηξε ωστόσο την ίδια στιγμή πολύ βαθιά σε μια  απογοήτευση με την δημοκρατία. Η αλλαγή κομματικής υποστήριξης δεν είναι δυνατόν πλέον να λύσει το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν είναι πιά του ενός η του άλλου κόμματος εξουσίας. Στα μάτια του κόσμου είναι το σύστημα που δεν μπορεί πλέον να ικανοποιήσει τις προσδοκίες. Η ευθύνη για την αδυναμία της Δημοκρατίας να συνεχίσει τις παροχές φορτώνεται τώρα από τους εκλογείς σε όλα τα παραδοσιακά κόμματα. Στα κόμματα δηλ. που αποτελούν τις συνισταμένες του συστήματος. Δηλ και στην Αριστερά. Διότι κι αυτή έχει ευθύνη μια κι’ υπερθεμάτιζε πάντα σε παροχές κι αναλάμβανε εργολαβικά την προστασία των ρουσφετολογηθέντων από τα αστικά κόμματα εξουσίας. Μόνο οι φασίστες εμφανίζονται να αμφισβητούν και να αντιστρατεύονται λοιπόν το σύστημα. Μέσω αυτών, πολλοί πιστεύουν πως, ο μηχανισμός των ξεδοντιασμένων πελατειακών σχέσεων μπορεί να πάρει την εκδίκησή του. Αυτός είναι ο λόγος που η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται ισχυρή και να διατηρεί, παρά τις διώξεις, σοβαρές δυνάμεις.

Η αντίδραση του λαού στις καταλυτικές για την ζωή του επιπτώσεις της κρίσης δεν θα ξάφνιαζε κάποιον ειδικό στις συνέπειες κάποιας τραυματικής εμπειρίας. Πρώτη, φυσιολογική, αντίδραση ήταν η άρνηση και η συνακόλουθη απομόνωση. Ακολούθησε η οργή μαζί με την αναζήτηση παντού, εκτός του εαυτού του, υπευθύνων. Μετά ήρθε η διαπραγμάτευση της καινούργιας πραγματικότητας μαζί με μια ορμητική και καταλυτική περίοδο κατάθλιψης. Τώρα ήρθε η στιγμή της τελικής συμπεριφοράς που συνδυάζει την αναγνώριση της πραγματικότητας, δηλ. αποδοχής της, με κυρίαρχο το στοιχείο της απάθειας. Δεν αποτελεί η χώρα μας μοναδική περίπτωση που τέτοιες ψυχολογικές μεταπτώσεις χαρακτήρισαν το πολιτικό σύστημα. Η επιβίωση όμως ενός συστήματος εκτός από αιτήματα και πιέσεις χρειάζεται και ουσιαστικές υποστηρίξεις απλό την κοινωνία. Όταν αυτές ελαχιστοποιούνται τότε η καταλυτική κρίση είναι πολύ κοντά. Η Βρετανία είχε περάσει μια τέτοια κρίσιμη περίοδο aαπό τα μέσα της δεκαετίας του ’70 (βλ. σχετ. Mark Garnett, From Anger to Apathy. Jonathan Cape, 2007). Με αποτέλεσμα τις ριζοσπαστικές πολιτικές της κας Θάτσερ που επανέφερε την αυτοπεποίθηση στην κοινωνία της Βρετανίας.

Οι εταίροι του κυβερνητικού συνασπισμού σήμερα στην Ελλάδα, επιτιθέμενοι με την πολιτική τους στην ιδιωτική ιδιοκτησία, που αποτελεί τον βασικό πυλώνα της δυτικού τύπου φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης, υπονομεύουν έτσι την πίστη των ανθρώπων στη δημοκρατία. Επιμένουν επίσης στη βαριά φορολογία και σε περικοπές μισθών και συντάξεων ενώ κωλυσιεργούν εμποδίζοντας τις όποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όπως και την μείωση του αριθμού των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. Ο κόσμος έτσι απογοητεύεται κι αποπροσανατολίζεται. Δεν ενδιαφέρεται να στηρίξει τους θεσμούς, αηδιάζει με τις διαδικασίες – όπως λχ οι εκλογές – αρνείται να φανατισθεί για τις τύχες άλλων (έτσι βλέπει πλέον τους πολιτικούς), γίνεται απαθής, αιχμηρός κι εκδικητικός. 

Τα παραδοσιακά κοινοβουλευτικά κόμματα δεν είχαν μυήσει τους Ελληνες στην πραγματική ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς και στην λειτουργία μιας ανοιχτής οικονομίας. Και τώρα τους έρχεται καθυστερημένα ο λογαριασμός. Δίχως τον συνεκτικό ιστό των πελατειακών σχέσεων που κρατούσε ζωντανό το ενδιαφέρον για την πολιτική, έρχεται η αποσύνθεση, η αδιαφορία και μια συμπεριφορά καυστικού μηδενισμού. Η αποχή είναι πλέον πολιτική στάση. Που στέλνει μηνύματα προειδοποίησης από την κοινωνία στο πολιτικό σύστημα.  Κι αυτό εξακολουθεί να πορεύεται στον δικό του κόσμο. Σε μια παράλληλη εικονική πραγματικότητα. Ασχολείται με τις διαμάχες Βενιζέλου-Παπανδρέου (μίμηση, για το ενδιαφέρον της, σύγκρουσης  Πανελευσινιακού – Παναιγιάλιου), με την εκτόξευση ανακοινώσεων ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ και με την ..αναθεώρηση του Συντάγματος! Δεν υπάρχει ευρωπαική χώρα που να απασχολείται, μετά από κάθε σχεδόν κυβερνητική αλλαγή, με τον Καταστατικό Χάρτη. Όπως στην εποχή της εισβολής του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.  Που αντί να αμυνθούν μαζικά, οι έλληνες έσφαζαν ο ένας τον άλλο κι αγωνιούσαν για το Σύνταγμα… 

Πλήρες Άρθρο »

ORGANIZED LIBERALISM

ORGANIZED LIBERALISM

 

Organization (of liberalism) refers to the existence and functioning of political parties. However, the essence of liberalism is currently burdened by generalities and the promotion of vague concepts. To revitalize liberalism and make liberal parties powerful and government oriented we need to change certain political priorities.

All policies promoted and supported by liberal political parties have to adhere to specific policy criteria. There have to be two root bases on which policies should be judged whether they are liberal or not. The one should be the promotion of less state intervention. It has to be finally recognized that the public sector is not any longer part of the solution but the problem itself. Limiting the state is a first step towards achieving reforms, unburdening the markets and thus approaching development and welfare.

The other should be the adamanant respect of freedom. Whatever limits a person’s ability to deal independently with his future and his life in general, should be refuted as non-liberal and condemned as conservative or social-democratic. All policies pursued should be evaluated and judged through these ideological guidelines.

The essential objective of organized liberalism is the defense of private property and the fostering of enterpreneurial activity of private individuals – easy access to money, guarantee of raw material, less state intervention (taxation/regulation), ample energy sources, and an available labor force. National competitive advantage relates to the low cost of goods. But all of these above issues have to be observed. Not only ie the guarantee of low labor costs. It goes without saying that respect of human rights falls within the scope of liberal policies. The above objectives, nevertheless, comprise the core of the human rights’ defense that liberals should struggle to uphold.

The idea of capitalism, within a framework of a liberal and democratic society, surpasses all other forms of effective social organization. History has proved it. Recent events (after 2nd WW), glorifying and justifying state intervention and purporting Keynesianism, have blurred and undermined it.

Free market capitalism (in the form of modern liberalism) confronted historically the landed aristocracy to promote the interests of commercial city vendors and the emerging at that time enterpreneurs. Faced later with the challenge of organized labor, liberals turned to ‘levellist’ (ie, pursuing equality be means of income redistribution) ideas promoting regulation of the economy to force the market to become “fairer”. This meant regulation and ‘distribution’ from above. It was the beginning of the decay of liberal parties and the termination of their relationship with government office.

Inevitably, this brought their downfall and long standing weakness. Conservatives and Socialists fought for the control of the (nunny) state and thus the commanding heights of the economy. Liberal ideas lost their distinctive power. Liberals became well wishers and worshippers of something not clearly observed.

There is a need for a return to the fundamentals of liberal thought. Separate roads have to be followed in relation to conservatives. Based on the suspicion of the state, they have to turn their back to consensus politics, fight without restrain for private property rights, uphold the privacy of individual life, believe in the inviolability of constitutional and human rights, and exclude from the eye of the state the control of economic transactions or the recording of private consumer habits and practices. Liberalism is a way of life-not just an ideology. There can never be two faced hypocrites. Liberals need to be firm in their beliefs and clearly different from all the others. This the only way to prove without doubt that liberalism is the most effective tool of development and for bringing countries quickly to the road of prosperity and welfare.

Let us observe some political features that distinguish liberal ideas from other ideological considerations:

In CONSERVATISM, Everything is forbidden, unless specifically allowed

In SOCIALISM, All is the responsibility of the state, which also defines what can be allowed or tolerated to be private.

In LIBERALISM. Unless specifically forbidden, all is allowed

Conservatism differs from liberalism because it is authoritarian, willing to use the state machinery to achieve predetermined ands. It believes in an omnipotent state able to “protect” its citizens even against themselves. This autarchic paternalism defines conservatism’s ideological profile. Whereas conservatives do not trust entirely the people and their free choices, liberals believe that man is the measure of all things. He is free to decide his future and realize unobstructed his destiny. Even if it differs from what others (who ?) believe that it is bad for him…

In all political considerations, as Lurwig von Mises has stated, there is only the choice between communal ownership and private ownership of the means of production. It is thus capitalism (everything privately owned) the only feasible system of social organization based on the division of labor which brings results and desirable economic and social outcomes. The productivity of the capitalist mode of production is the outcome of the capitalist mentality aiming to the satisfaction of man's wants; it is also a result of modern technology only in so far as the development of technology must, of necessity, follow from the capitalist mentality.

It was capitalism that created the technology, and not the other way round. Economic activity can no longer be carried on rationally once the prevailing mentality has reverted to traditionalism and faith in a top down authority. The entrepreneur, the catalytic agent, of the capitalist economy and also of modern technology, is inconceivable in an environment in which everyone acts on the basis of state plans and directives.

If one characterizes as unfeasible every system other than that based on private ownership of the means of production, it follows necessarily that private property must be maintained as the basis of social cooperation and association and that every attempt to abolish it must be vigorously combated. It is for this reason that liberalism defends the institution of private property against every attempt to destroy it.

The continued existence of society depends upon private property, and since men have need of society, they must hold fast to the institution of private property to avoid injuring their own interests as well as the interests of everyone else. For society can continue to exist only on the foundation of private property. Science has succeeded in showing that every system of social organization that could be conceived as a substitute for the capitalist system is self-contradictory and unavailing, so that it could not bring about the results aimed at by its proponents.

Liberalism does not claim that capitalism is perfect. It simply maintains that for the attainment of the ends that men have in mind only the capitalist system is suitable, and that every attempt to realize a socialist, interventionist, agrarian socialist, or syndicalist society must necessarily prove unsuccessful.

There are distinctive views that distinguish the policies of liberalism from its adversaries in specific political fields. In the economy, for instance, socialists have a set of beliefs very different from liberalism. They maintain that they support a market system in which, however, government regulates heavily the economy.  Government must protect citizens from the greed of big business.  Unlike the private sector, the government is motivated by public interest.  Government regulation in all areas of the economy is needed to level the playing field.

Liberals however reject these views. They insist that public sector entities pursue sectoral interests very different from the aspirations of the average man in the street. Public organizations and enterprises serve the interests of their members with unions becoming the tool for achieving their specific ends. Liberals are convinced that the free market system, competitive capitalism, and private enterprise create the greatest opportunity and the highest standard of living for all.  Free markets produce more economic growth, more jobs and higher standards of living than those systems burdened by excessive government regulation.

In the field of education the socialist view, at opposite ends to liberalism, is that public schools are the best way to educate students.  Vouchers take money away from public schools.  Government should focus additional funds on existing public schools, raising teacher salaries and reducing class size. The liberals, on the contrary, believe in school vouchers that create competition and therefore encourage schools to improve performance.  Vouchers will give all parents the right to choose good schools for their children, not just those who can afford private schools.

Liberalism is rooted in a form of bourgeois or `possessive' individualism. Running through liberalism, in fact, is a persistent conviction that political stability presupposes a moral community of individuals who co-operate in the pursuit of common objectives. Early radicals and Whigs, notwithstanding their differences, shared the belief that private property tends to create in its owners the moral discipline and mutual tolerance through which a free and integrated political order is sustained.

At the present time the effort should be to battle heavy taxation and avoid at all costs the purpose of the public sector to allegedly achieve social cohesion through distribution of income and the pursuit of equality. All such efforts usually fail. Equality is never achieved. In the meantime however freedom is endangered. The effort should be to pursue policies that aim to the direction of establishing a social order in which freedom is without limits and equality is pursued without coercion. It is also important to establish the fact that religious beliefs influence the formulation of social culture which, in its turn, purports specific political values and attitudes. The protestant movement in Europe, for example, asserted the goal of happiness in this life and not in the next. This meant that protestant societies became active, businesswise and achievement oriented. They provided also a fertile ground for the emergence of democratic capitalism. If religion teaches passivity and the waiting for the afterlife there inevitably appear many obstacles to open societies and dynamic free markets. Clientele relationships are very probable to appear as well as mentalities asking for subsidies and government handouts.

The pursuit of equality cannot be normally included within a liberal platform. A desire for such a quest should remain within the political framework of socialist or social democratic parties. Populist and extreme rightist groupings claim also to work for attaining equality vis-a-vis capitalism. These therefore are not ideas relating to liberalism or to a society grounded on the respect of freedom. Liberalism cannot be a movement to simply copy ideas strong in western societies and attempt to implement them to a developing country setting without some clear understanding of their inner workings. Being a liberal does not mean someone who is ‘nice’. It means political fighters who want to change society by pursuing specific reformist policies.

It is also important to clarify that liberals are willing to defend human rights. But the human rights of all individuals. Not only of those who agree with their principles. If a society decides to enter a mental hospital by voting against democracy, freedom and tolerance it is the people’s right to do so. Who can decide that action has to be taken to protect them from themselves? It is at least ironic to believe that constitutions can avert tragedies since constitutions can easily be violated by those who claim to defend them.

Liberalism is not an abstract concept plunged in theory and well to do generalities. It represents obviously sectoral interests and the aspirations of various social groups. I insist that liberalism is not a concept for social debate and for helping people to feel nice. It is a fighting ideology aiming to conquer political power and implement its distinctive political program. Harold Laski, has said that liberalism 'in its living principle, was the idea by which the new middle class rose to a position of political dominance''. It is necessary that today’s liberals would discover a new footing, clarify their position, align their supporters and aim to regain power. Liberalism needs to be newly positioned in contemporary societies taking into consideration the problems of poverty, stagnation and peoples’ justified anger. To achieve this it has to be organized in politically efficient forms able to effect changes in the economics and politics of advanced as well in developing societies. They have to persuade voters that they are the key to attaining for the struggling publics success and welfare.

Organized liberalism can be an effective political tool for those aiming to bridge the gap between the west and the developing world. Provided that the concepts acquire meaning and that party organizations become instruments of change and reform.

Πλήρες Άρθρο »