ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΨΗΦΟΥ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΨΗΦΟΥ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ

 

Η περίπτωση της ΝΔ χρειάζεται ψυχανάλυση. Διεκδικεί την ψήφο εκείνων ακριβώς τους οποίους κοντεύει με την πολιτική της να αφανίσει. Με το επιχείρημα της εξασφάλισης σταθερότητας. Για να συνεχίσει την διάλυση της αστικής τάξης και της αγοράς ώστε να διασωθεί ο δημόσιος τομέας και οι συντεχνίες του! Διότι τελικά αυτή είναι η πραγματικότητα. Η «σωτηρία» στην οποία μας οδηγεί, διαχρονικά το τελευταίο διάστημα, η αγιοποιημένη στήριξη της κυβέρνησης είναι η ολική περίπου καταστροφή της ιδιωτικής οικονομίας και των ατομικών περιουσιών ώστε να περισωθεί ό,τι γίνεται από τον δημόσιο τομέα και το κράτος.

Είναι δυνατόν να είναι αυτός ο στόχος μιάς παράταξης που στηρίζει – υποτίθεται – την οικονομία της αγοράς; Προσφέροντας την ίδια ώρα επιχειρήματα σε συμπλεγματικούς αριστερούς για δήθεν προώθηση θέσεων νεοφιλελεύθερων κι ενδεχόμενα συντηρητικών; Το δίλημμα που προβάλλεται δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. «Ελιά η ΝΔ» οφείλει να είναι η επιλογή των μετριοπαθών κεντροδεξιών/αριστερών, μας λένε. Διότι κάθε τι άλλο θα μας οδηγήσει στην καταστροφή. Με τον Βαγγέλη Βενιζέλο όμως Υπ. Οικονομικών είχαμε ακούσει περίπου τα ίδια, αν δεν ψηφιζόταν τότε το Ν/Σ για το χαράτσι μέσω ΔΕΗ στην ιδιοκτησία. Αργότερα, πάλι επί Παπαδήμου, είχαμε ακούσει παρόμοιες παραινέσεις για άλλα οικονομοκτόνα νομοθετήματα. Και τελευταία, τουλάχιστον δύο φορές, η Βουλή κλήθηκε να ψηφίσει σκανδαλωδώς ανατρεπτικές ρυθμίσεις (φόρους, ανακεφαλαιοποιήσεις Τραπεζών με χρέωση των φορολογουμένων, απαλλαγή δημόσιων λειτουργών από τις όποιες ευθύνες για οικονομικές τους πράξεις κ.α.) με το ίδιο κινδυνολογικό μοτίβο.

Αφού όμως έγιναν τόσα ανατριχιαστικά κι’ απαράδεκτα για να σωθούμε, γιατί και πάλι οφείλουμε να υπομείνουμε κι άλλα; Αφού θεωρητικά θα έπρεπε να είμαστε ήδη σωσμένοι!!

Στο συνακόλουθο αλαλούμ ψαρεύουν όλοι σε θολά νερά. Εξαπατώντας τους εκλογείς και επιχειρώντας να υφαρπάξουν ψήφους. Υποσχόμενοι άλλα από αυτά που προτίθενται – η που μπορούν - να κάνουν!! Ο Πρωθυπουργός, διαβεβαιώνοντας τους οπαδούς του πως μοιράζεται μαζί τους την περηφάνια για τις φιλελεύθερες ιδέες τους, επιμένει πως αγωνίζεται για λιγότερους φόρους. Συνθλίβει όμως τα όνειρά τους στηρίζοντας τις κρατικοπαρεμβατικές αντιλήψεις του υφισταμένου του υπ. Οικονομικών και των κρατιστών Γερμανών εταίρων μας, με εμμονές σε φόρους κατά της ιδιοκτησίας. Ο γκουρού όμως των αγορών και υποδόρια συνείδηση της όποιας συντηρητικής πολιτικής, Βρετανός Σάμουελ Μπρίταν, επιμένει πως για τους ομοιδεάτες του η εξασφάλιση και η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας συνιστά περίπου ιδεολογικό φετίχ (Financial Times, 28 Νοεμβρίου 2013). Η Βρετανία, αν και πέρασε κι’ από χέρια σοσιαλδημοκρατών, ακόμη αρνείται να επιβάλει φόρους στην ιδιοκτησία (βλ. “Tory tax on property is perfect for the Piketty age”, FT, 5 Μαίου 2014). Σε ποιούς λοιπόν ακριβώς απευθύνεται η σημερινή ΝΔ; Mετά την απομάκρυνση από την κάλπη έπεται, να μην το ξεχνάμε, και ο ενιαίος φόρος ακινήτων.

Η σχετική αφασία όμως εν όψει των ευρωεκλογών δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη ουδείς πραγματικά αναλογίζεται τις συνέπειες μιάς σαρωτικής αντι-ευρωπαικής ψήφου. Οι ευρωσκεπτικιστές, ανεξάρτητα ιδεολογικών διαφοροποιήσεων, στέλνουν ένα έντονο μήνυμα άρνησης της ορθοδοξίας των Βρυξελλών και των απόψεων του Ευρωπαικού κατεστημένου για το μέλλον. Το τι θα γίνει στις εκλογές για Πρόεδρο στην Ουκρανία, οι αντιδράσεις της Ρωσίας και το ενεργειακό πρόβλημα της Ευρώπης αλλά και η άρνηση πολλών λαών του Νότου να δεχθούν την καταλυτική αντίληψη του Βορρά για το μέλλον – ενός αύριο δηλ κατακλυσμένου από ασήκωτους φόρους και δύσκαμπτη γραφειοκρατία – δεν δείχνει να προβληματίζει όσους αναλογίζονται την επόμενη ημέρα για την Ευρώπη.


Είναι φανερό πως μετά τις επερχόμενες εκλογές δεν θα χάσουμε μόνο τον κ. Βενιζέλο από την Ελλάδα. Πολλοί άλλοι πολιτικοί ηγέτες θα δούν την λαική τους στήριξη να εξανεμίζεται και την νομιμοποιητική τους βάση να εξαερώνεται . Ουδείς δείχνει να γνωρίζει τι συνέπειες θα υπάρξουν τότε…

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

Αρχισαν τα όργανα - Who is next?

'Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου,  Ευτέρπη Κουτζαμάνη ,  στο πλαίσιο της έρευνας που διενεργεί για το video με τη συνομιλία Μπαλτάκου – Κασιδιάρη, διέταξε τη σύλληψη ακόμα και εν ενεργεία βουλευτών  μέσω της κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας σε  περίπτωση που δημοσιοποιηθεί εκ νέου παράνομο οπτικοακουστικό υλικό.

Η κ. Κουτζαμάνη επικαλείται μάλιστα εγκύκλιο της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, που είχε εκδοθεί σε ανύποπτο χρόνο το 2012, για τη δυνατότητα σύλληψης μελών της Βουλής σε περιπτώσεις διάπραξης κακουργημάτων.

Παράλληλα, η Εισαγγελέας ζήτησε να αξιολογηθούν δημοσιεύματα που της απέστειλε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας προκειμένου να διαπιστωθεί αν από την επίμαχη συνομιλία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη προκύπτει άσκηση βίας και εκβιασμών σε βάρος μελών της κυβέρνησης και πολιτικών προσώπων.'

Καλή αρχή... !! Who is next?

 

ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ...

Είτε εγώ έχω πάθει παράκρουση είτε ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα ακολουθεί ατραπούς παραλογισμού και ασυνεννοησίας. Η ‘Καθημερινή’ πανηγυρίζει για τις κυβερνητικές επιτυχίες και η αγαπητή μου ‘Εστία’ διαβεβαιώνει πως η ανάκαμψη βρίσκεται περίπου προ των πυλών. Εν τούτοις, η χώρα εμφανίζει πρωτογενές πλεόνασμα, έσοδα δηλ. πάνω από έξοδα μείον το εξωτερικό χρέος, αλλά δεν κρύβει πως χρωστά μέσα στην Ελλάδα πάνω από 6 δις. τουλάχιστον σε ιδιώτες. Αλλα μέτρα, επαναλαμβάνεται η διαβεβαίωση, πως δεν θα υπάρξουν, ακούγονται όμως φωνές από τους δανειστές για την ανάγκη παραπέρα ρυθμίσεων ώστε να εκταμιευθούν οφειλόμενα δανεικά. Υπάρχουν επίσης για τα επόμενα χρόνια σοβαρά δημοσιονομικά κενά σχετικά με το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα του ασφαλιστικού τομέα. Τα υπόλοιπα που θα δανεισθεί η χώρα είναι απαραίτητα για την αποπληρωμή χρεών προς το εξωτερικό. Δηλ. θα αυξάνει το χρέος για να …αποπληρωθεί το χρέος!! Πως τελικά αυτό θα μειωθεί είναι, για εμένα τουλάχιστον, άγνωστο. Θα βγούμε μάλιστα στις αγορές ώστε να αποφύγουμε τον δανεισμό του Μνημονίου (με επιτόκιο κοντά στο 2%) και να εξασφαλίσουμε θριαμβευτικά (!) τον δανεισμό των αγορών (πάνω από 6-7%). Λογικοί άνθρωποι βέβαια δεν θα μας δανείζουν, εκτός των τολμηρών ‘δεσμωτών του ιλίγγου’ που θα στοιχηματίζουν πως θα εισπράξουν τα χρήματά τους πριν από το επόμενο PSI (κούρεμα ιδιωτικού χρέους). Χωρίς βέβαια να υπολογίζουμε την γελοιοποίηση των λεγόμενων δημοκρατικών διαδικασιών όπου βουλευτές ψηφίζουν πράγματα που δεν προλαβαίνουν να διαβάσουν και να καταλάβουν, ενώ τα ατομικά δικαιώματα της ιδιοκτησίας και της ελευθερίας των οικονομικών συναλλαγών έχουν κυνικά καταπατηθεί. Ας μου εξηγήσει επι τέλους κάποιος τι συμβαίνει για να πανηγυρίσω κι εγώ…

 

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ - ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ 'ΠΡΑΣΙΝΗΣ' ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Τα Ηνωμένα Εθνη προειδοποιούν πως η χρήση 'πράσινων' βιοκαυσίμων κάνει κακό στο περιβάλλον και υψώνει επικίνδυνα τις τιμές των τροφίμων (Financial Times, 23 Μαρτίου 2014)

Η ΚΡΙΜΑΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΤΑΡΟΙ

Οπως είχα επισημάνει σε άρθρο μου τα προβλήματα της Ρωσίας με τους Τατάρους, αρχικά της Κριμαίας, έρχονται σταδιακά στο προσκήνιο. Σε μιά μεγάλη συγκέντρωση στο Μπακσισεράι, που είναι η ιστορική τους πρωτεύουσα με το κάστρο (Κρεμλίνο) του παλιού τους Χάν, αποφάσισαν να επιδιώξουν αυτοδιάθεση και να ζητήσουν από τους διεθνείς οργανισμούς να στηρίξουν τα δικαιώματά τους σαν ανεξάρτητος λαός. Σε έκτακτη συνάντηση του Κουρουτλαί, του εθνικού συμβουλίου των Τατάτων τηε Κριμαίας, οι εκπρόσωποι ενέκριναν ψήφισμα που καλεί 'στην προώθηση πολιτικών και νομικών πρωτοβουλιών για την κατοχύρωση της εθνικής και εδαφικής αυτονομίας των Τατάρων της Κριμαίας στην ιστορική τους εστία, την Κριμαία'. Η προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία έχει ανησυχήσει τους Τατάρους που αποτελούν περίπου τις 300.000 από τα 2 περίπου εκατομμύρια των κατοίκων της χερσονήσου. Συζητούν για τις μελλοντικές τους κινήσεις και για το αν θα ζητήσουν να κινούνται πλέον με 'ξένα' διαβατήρια από και προς την Κριμαία. Πολλοί αρνήσθηκαν να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα της 16 Μαρτίου που έγινε προσπάθεια να νομιμοποιήσει ουσιαστικά την Ρωσική επέμβαση.

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΨΗΦΟΥ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΨΗΦΟΥ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ

 

Η περίπτωση της ΝΔ χρειάζεται ψυχανάλυση. Διεκδικεί την ψήφο εκείνων ακριβώς τους οποίους κοντεύει με την πολιτική της να αφανίσει. Με το επιχείρημα της εξασφάλισης σταθερότητας. Για να συνεχίσει την διάλυση της αστικής τάξης και της αγοράς ώστε να διασωθεί ο δημόσιος τομέας και οι συντεχνίες του! Διότι τελικά αυτή είναι η πραγματικότητα. Η «σωτηρία» στην οποία μας οδηγεί, διαχρονικά το τελευταίο διάστημα, η αγιοποιημένη στήριξη της κυβέρνησης είναι η ολική περίπου καταστροφή της ιδιωτικής οικονομίας και των ατομικών περιουσιών ώστε να περισωθεί ό,τι γίνεται από τον δημόσιο τομέα και το κράτος.

Είναι δυνατόν να είναι αυτός ο στόχος μιάς παράταξης που στηρίζει – υποτίθεται – την οικονομία της αγοράς; Προσφέροντας την ίδια ώρα επιχειρήματα σε συμπλεγματικούς αριστερούς για δήθεν προώθηση θέσεων νεοφιλελεύθερων κι ενδεχόμενα συντηρητικών; Το δίλημμα που προβάλλεται δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. «Ελιά η ΝΔ» οφείλει να είναι η επιλογή των μετριοπαθών κεντροδεξιών/αριστερών, μας λένε. Διότι κάθε τι άλλο θα μας οδηγήσει στην καταστροφή. Με τον Βαγγέλη Βενιζέλο όμως Υπ. Οικονομικών είχαμε ακούσει περίπου τα ίδια, αν δεν ψηφιζόταν τότε το Ν/Σ για το χαράτσι μέσω ΔΕΗ στην ιδιοκτησία. Αργότερα, πάλι επί Παπαδήμου, είχαμε ακούσει παρόμοιες παραινέσεις για άλλα οικονομοκτόνα νομοθετήματα. Και τελευταία, τουλάχιστον δύο φορές, η Βουλή κλήθηκε να ψηφίσει σκανδαλωδώς ανατρεπτικές ρυθμίσεις (φόρους, ανακεφαλαιοποιήσεις Τραπεζών με χρέωση των φορολογουμένων, απαλλαγή δημόσιων λειτουργών από τις όποιες ευθύνες για οικονομικές τους πράξεις κ.α.) με το ίδιο κινδυνολογικό μοτίβο.

Αφού όμως έγιναν τόσα ανατριχιαστικά κι’ απαράδεκτα για να σωθούμε, γιατί και πάλι οφείλουμε να υπομείνουμε κι άλλα; Αφού θεωρητικά θα έπρεπε να είμαστε ήδη σωσμένοι!!

Στο συνακόλουθο αλαλούμ ψαρεύουν όλοι σε θολά νερά. Εξαπατώντας τους εκλογείς και επιχειρώντας να υφαρπάξουν ψήφους. Υποσχόμενοι άλλα από αυτά που προτίθενται – η που μπορούν - να κάνουν!! Ο Πρωθυπουργός, διαβεβαιώνοντας τους οπαδούς του πως μοιράζεται μαζί τους την περηφάνια για τις φιλελεύθερες ιδέες τους, επιμένει πως αγωνίζεται για λιγότερους φόρους. Συνθλίβει όμως τα όνειρά τους στηρίζοντας τις κρατικοπαρεμβατικές αντιλήψεις του υφισταμένου του υπ. Οικονομικών και των κρατιστών Γερμανών εταίρων μας, με εμμονές σε φόρους κατά της ιδιοκτησίας. Ο γκουρού όμως των αγορών και υποδόρια συνείδηση της όποιας συντηρητικής πολιτικής, Βρετανός Σάμουελ Μπρίταν, επιμένει πως για τους ομοιδεάτες του η εξασφάλιση και η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας συνιστά περίπου ιδεολογικό φετίχ (Financial Times, 28 Νοεμβρίου 2013). Η Βρετανία, αν και πέρασε κι’ από χέρια σοσιαλδημοκρατών, ακόμη αρνείται να επιβάλει φόρους στην ιδιοκτησία (βλ. “Tory tax on property is perfect for the Piketty age”, FT, 5 Μαίου 2014). Σε ποιούς λοιπόν ακριβώς απευθύνεται η σημερινή ΝΔ; Mετά την απομάκρυνση από την κάλπη έπεται, να μην το ξεχνάμε, και ο ενιαίος φόρος ακινήτων.

Η σχετική αφασία όμως εν όψει των ευρωεκλογών δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη ουδείς πραγματικά αναλογίζεται τις συνέπειες μιάς σαρωτικής αντι-ευρωπαικής ψήφου. Οι ευρωσκεπτικιστές, ανεξάρτητα ιδεολογικών διαφοροποιήσεων, στέλνουν ένα έντονο μήνυμα άρνησης της ορθοδοξίας των Βρυξελλών και των απόψεων του Ευρωπαικού κατεστημένου για το μέλλον. Το τι θα γίνει στις εκλογές για Πρόεδρο στην Ουκρανία, οι αντιδράσεις της Ρωσίας και το ενεργειακό πρόβλημα της Ευρώπης αλλά και η άρνηση πολλών λαών του Νότου να δεχθούν την καταλυτική αντίληψη του Βορρά για το μέλλον – ενός αύριο δηλ κατακλυσμένου από ασήκωτους φόρους και δύσκαμπτη γραφειοκρατία – δεν δείχνει να προβληματίζει όσους αναλογίζονται την επόμενη ημέρα για την Ευρώπη.

Είναι φανερό πως μετά τις επερχόμενες εκλογές δεν θα χάσουμε μόνο τον κ. Βενιζέλο από την Ελλάδα. Πολλοί άλλοι πολιτικοί ηγέτες θα δούν την λαική τους στήριξη να εξανεμίζεται και την νομιμοποιητική τους βάση να εξαερώνεται . Ουδείς δείχνει να γνωρίζει τι συνέπειες θα υπάρξουν τότε…

Πλήρες Άρθρο »

To πελατειακό σύστημα κρατούσε τον κόσμο κοντά στη συμμετοχική δημοκρατία

To πελατειακό σύστημα κρατούσε τον κόσμο κοντά στη συμμετοχική δημοκρατία

 

Είναι η μακροχρόνια συμβίωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με τις πελατειακές σχέσεις που έχει προκαλέσει τις σημερινές πολιτικές παραμορφώσεις. Από τότε που καθιερώθηκε η νέα ελληνική δημοκρατία τα πολιτικά κόμματα έκαναν τα πάντα ώστε οι πολίτες να εξοικειωθούν με την ιδέα πως η πολιτική εξαντλείται στην επιδίωξη διανομής των λαφύρων κάθε εκλογικής νίκης. Ο λαός περίμενε κάθε φορά από τα κόμματα την μοιρασιά των υπεσχημένων, αμέσως μετά την ανάδειξή τους στην εξουσία. Σε περίπτωση αδυναμίας η άρνησης εκπλήρωσης των όποιων προεκλογικών γενικών  η ατομικών δεσμεύσεων, το φυσικό επακόλουθο ήταν η αλλαγή πολιτικής πλεύσης και η στήριξη εκ μέρους του απογοητευμένου εκλογέα ενός άλλου κόμματος.

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα ποτέ δεν φρόντισαν να εκπαιδεύσουν το εκλογικό σώμα για την πραγματική έννοια και το ουσιαστικό περιεχόμενο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό τα πάντα είχαν στηριχθεί στην εξασφάλιση για τους κομματικούς πιστούς των μεγαλύτερων δυνατών κρατικών παροχών. Αν οι απαραίτητοι σχετικοί πόροι δεν ήσαν διαθέσιμοι με βάση τα δημόσια οικονομικά, οι κυβερνήσεις κατέφευγαν στον εξωτερικό δανεισμό. Ακόμα κι αν ήταν ολοφάνερο πως τα δανεικά αυτά δεν θα μπορούσαν να αποπληρωθούν. Στην Κύπρο λχ η οικονομική κατάσταση ήταν βιώσιμη. Μέχρι που το ΑΚΕΛ αποφάσισε να κάνει «κοινωνική πολιτική» και να μοιράσει, δίχως αντίκρισμα, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι…

Η κρίση οδήγησε τους Ελληνες να συνειδητοποιήσουν άξαφνα την πραγματικότητα του πως λειτουργεί η οικονομία. Τους  βούτηξε ωστόσο την ίδια στιγμή πολύ βαθιά σε μια  απογοήτευση με την δημοκρατία. Η αλλαγή κομματικής υποστήριξης δεν είναι δυνατόν πλέον να λύσει το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν είναι πιά του ενός η του άλλου κόμματος εξουσίας. Στα μάτια του κόσμου είναι το σύστημα που δεν μπορεί πλέον να ικανοποιήσει τις προσδοκίες. Η ευθύνη για την αδυναμία της Δημοκρατίας να συνεχίσει τις παροχές φορτώνεται τώρα από τους εκλογείς σε όλα τα παραδοσιακά κόμματα. Στα κόμματα δηλ. που αποτελούν τις συνισταμένες του συστήματος. Δηλ και στην Αριστερά. Διότι κι αυτή έχει ευθύνη μια κι’ υπερθεμάτιζε πάντα σε παροχές κι αναλάμβανε εργολαβικά την προστασία των ρουσφετολογηθέντων από τα αστικά κόμματα εξουσίας. Μόνο οι φασίστες εμφανίζονται να αμφισβητούν και να αντιστρατεύονται λοιπόν το σύστημα. Μέσω αυτών, πολλοί πιστεύουν πως, ο μηχανισμός των ξεδοντιασμένων πελατειακών σχέσεων μπορεί να πάρει την εκδίκησή του. Αυτός είναι ο λόγος που η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται ισχυρή και να διατηρεί, παρά τις διώξεις, σοβαρές δυνάμεις.

Η αντίδραση του λαού στις καταλυτικές για την ζωή του επιπτώσεις της κρίσης δεν θα ξάφνιαζε κάποιον ειδικό στις συνέπειες κάποιας τραυματικής εμπειρίας. Πρώτη, φυσιολογική, αντίδραση ήταν η άρνηση και η συνακόλουθη απομόνωση. Ακολούθησε η οργή μαζί με την αναζήτηση παντού, εκτός του εαυτού του, υπευθύνων. Μετά ήρθε η διαπραγμάτευση της καινούργιας πραγματικότητας μαζί με μια ορμητική και καταλυτική περίοδο κατάθλιψης. Τώρα ήρθε η στιγμή της τελικής συμπεριφοράς που συνδυάζει την αναγνώριση της πραγματικότητας, δηλ. αποδοχής της, με κυρίαρχο το στοιχείο της απάθειας. Δεν αποτελεί η χώρα μας μοναδική περίπτωση που τέτοιες ψυχολογικές μεταπτώσεις χαρακτήρισαν το πολιτικό σύστημα. Η επιβίωση όμως ενός συστήματος εκτός από αιτήματα και πιέσεις χρειάζεται και ουσιαστικές υποστηρίξεις απλό την κοινωνία. Όταν αυτές ελαχιστοποιούνται τότε η καταλυτική κρίση είναι πολύ κοντά. Η Βρετανία είχε περάσει μια τέτοια κρίσιμη περίοδο aαπό τα μέσα της δεκαετίας του ’70 (βλ. σχετ. Mark Garnett, From Anger to Apathy. Jonathan Cape, 2007). Με αποτέλεσμα τις ριζοσπαστικές πολιτικές της κας Θάτσερ που επανέφερε την αυτοπεποίθηση στην κοινωνία της Βρετανίας.

Οι εταίροι του κυβερνητικού συνασπισμού σήμερα στην Ελλάδα, επιτιθέμενοι με την πολιτική τους στην ιδιωτική ιδιοκτησία, που αποτελεί τον βασικό πυλώνα της δυτικού τύπου φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης, υπονομεύουν έτσι την πίστη των ανθρώπων στη δημοκρατία. Επιμένουν επίσης στη βαριά φορολογία και σε περικοπές μισθών και συντάξεων ενώ κωλυσιεργούν εμποδίζοντας τις όποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όπως και την μείωση του αριθμού των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. Ο κόσμος έτσι απογοητεύεται κι αποπροσανατολίζεται. Δεν ενδιαφέρεται να στηρίξει τους θεσμούς, αηδιάζει με τις διαδικασίες – όπως λχ οι εκλογές – αρνείται να φανατισθεί για τις τύχες άλλων (έτσι βλέπει πλέον τους πολιτικούς), γίνεται απαθής, αιχμηρός κι εκδικητικός.

Τα παραδοσιακά κοινοβουλευτικά κόμματα δεν είχαν μυήσει τους Ελληνες στην πραγματική ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς και στην λειτουργία μιας ανοιχτής οικονομίας. Και τώρα τους έρχεται καθυστερημένα ο λογαριασμός. Δίχως τον συνεκτικό ιστό των πελατειακών σχέσεων που κρατούσε ζωντανό το ενδιαφέρον για την πολιτική, έρχεται η αποσύνθεση, η αδιαφορία και μια συμπεριφορά καυστικού μηδενισμού. Η αποχή είναι πλέον πολιτική στάση. Που στέλνει μηνύματα προειδοποίησης από την κοινωνία στο πολιτικό σύστημα.  Κι αυτό εξακολουθεί να πορεύεται στον δικό του κόσμο. Σε μια παράλληλη εικονική πραγματικότητα. Ασχολείται με τις διαμάχες Βενιζέλου-Παπανδρέου (μίμηση, για το ενδιαφέρον της, σύγκρουσης  Πανελευσινιακού – Παναιγιάλιου), με την εκτόξευση ανακοινώσεων ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ και με την ..αναθεώρηση του Συντάγματος! Δεν υπάρχει ευρωπαική χώρα που να απασχολείται, μετά από κάθε σχεδόν κυβερνητική αλλαγή, με τον Καταστατικό Χάρτη. Όπως στην εποχή της εισβολής του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.  Που αντί να αμυνθούν μαζικά, οι έλληνες έσφαζαν ο ένας τον άλλο κι αγωνιούσαν για το Σύνταγμα…
 

Πλήρες Άρθρο »