Έσωσε τον παρεοκρατικό καπιταλισμό!

Έσωσε τον παρεοκρατικό καπιταλισμό!

 

Του Τάκη Μίχα

Οι 300 της Βουλής και οι ολιγάρχες της οικονομικής ζωής στην Ελλάδα θα πρέπει να φτιάξουν ένα άγαλμα στον απερχόμενο υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα. Διότι πράγματι πέτυχε το -περίπου- ακατόρθωτο: Να καταφέρει να σώσει σε μια τέτοια βαθιά οικονομική κρίση τις βαθύτερες δομές του ελληνικού παρεοκρατικού καπιταλισμού και να του δώσει μία παράταση ζωής για ίσως ακόμα μια δεκαετία – μέχρι, δηλαδή, την επόμενη μεγάλη κρίση.

Στη συνέντευξή του στο Πρώτο Θέμα ο υπουργός αναφέρει ότι έθεσε σε πέρας το έργο που του είχε ανατεθεί και τώρα μπορεί να αποχωρήσει. Πράγματι έτσι είναι. Το έργο το οποίο του είχε ανατεθεί ήταν να σώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι του κρατικού τομέα, όσο και να κόστιζε αυτό στον ιδιωτικό τομέα. Και πράγματι τα κατάφερε, σε μεγάλο βαθμό. Κατάφερε να διατηρήσει άθικτο το πιο διεφθαρμένο και αντιπαραγωγωγικό τμήμα της ελληνικής οικονομίας, ενώ παράλληλα οδήγησε με τη φοροεξοντωτική του πολιτική στο κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων και στον Καιάδα της ανεργίας χιλιάδες νέους. Σήμερα, τρία χρόνια μετά την ανάληψη του κρίσιμου υπουργείου, μπορεί δικαιολογημένα να υπερηφανεύεται ότι κατάφερε το αδύνατον: Να μην απολύσει ούτε έναν δημόσιο υπάλληλο και παράλληλα να στείλει στην ανεργία 1,5 εκατομμύριο παραγωγικότατους εργαζομένους του εξωκρατικού χώρου.

Φυσικά το παρεοκρατικό κράτος δεν αποτελείται μόνο από τον δημόσιο τομέα. Αποτελείται και από την οικονομική ολιγαρχία - η άλλη όψη του νομίσματος. Και αυτήν έσωσε ο απερχόμενος υπουργός. Έπειτα από τέτοιας έντασης οικονομική κρίση τα ονόματα των παραγόντων (μεγαλοκατασκευαστές, μεγαλοεκδότες, μεγαλοτραπεζίτες κ.λπ.) που κατέχουν τα νευραλγικά πόστα στην οικονομική ζωή της χώρας είναι τα ίδια (με ελάχιστες αλλαγές) με τα πρόσωπα που ηγεμόνευαν στην οικονομική ζωή της χώρας και πριν από την κρίση. Ακόμα και στη Ρωσία του Πούτιν υπάρχει μεγαλύτερη κινητικότητα στη σύνθεση της ολιγαρχίας από ό,τι στην Ελλάδα των κ. Σαμαρά και Στουρνάρα!

Ως διευθυντής του ΙΟΒΕ ο κ. Στουρνάρας είχε διακριθεί για τις πύρινες συνεντεύξεις του σε ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ σχετικά με την ανάγκη ανοίγματος των αγορών και κατάργησης των προνομιών των διαφόρων συντεχνιών. Όμως ως υπουργός και στα πλαίσια της προσπάθειάς του να σώσει τον παρεοκρατικό καπιταλισμό διακρίθηκε για το ακριβώς αντίθετο: Πώς να μπορέσει να διατηρήσει ό,τι μπορούσε να διατηρηθεί από τα προνόμια τα οποία κινδύνευαν από τις πιέσεις και τις προτάσεις του ΟΟΣΑ και της τρόικας. Συνεπικουρούμενος από τους κ. Χατζηδάκη και Μητσοτάκη κατάφερνε πάντοτε να βάζει «νερό στο κρασί» της κατάργησης των προνομίων και να εμφανίζεται ως υπερασπιστής της κάθε συντεχνίας απέναντι στις «υπερβολικές απαιτήσεις» της τρόικας. Τα νομοσχέδια για το άνοιγμα της αγοράς πάντοτε θα περιλάμβαναν «εξαιρέσεις» που στην ουσία και μακροπρόθεσμα ακύρωναν κάθε ριζική αλλαγή στο υφιστάμενο καθεστώς.

Καλή σταδιοδρομία λοιπόν, Γιάννη, και στην επόμενη θέση σου. Το σύστημα σε χρειάζεται!

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

 

Από Αρθρο του Τάκη Μίχα στο Protagon¨

Όπως είναι γνωστό, ο Κάρατζιτς κατά την περίοδο που βρισκόταν στην «παρανομία», προσπαθώντας να αποφύγει τη σύλληψή του, περιβαλλόταν από έναν κύκλο αφοσιωμένων οπαδών και φίλων του, που είχαν δημιουργήσει ένα προστατευτικό δίχτυ γύρω του: του έβρισκαν ασφαλή κρησφυγετα, τον πληροφορούσαν για τις κινήσεις των διωκτικών αρχών και πάνω απ' όλα τον προμήθευαν με χρήματα για τα όχι ευκαταφρόνητα έξοδά του.

Το κεντρικό πρόσωπο αυτού του προστατευτικού δικτύου ήταν ο Ντούσαν Τέσιτς, ο οποίος ήταν σωματοφύλακας και «κολλητός» του Σερβοβόσνιου ηγέτη. Στις αρχές Ιανουαρίου 2005 η ειρηνευτική δύναμη SFOR συνέλαβε τον Τέσιτς στη πόλη Πάλε.

Η σύλληψή του αντανακλούσε τη νέα τακτική της SFOR, που εφάρμοσε ο νέος διοικητής της ειρηνευτικής δύναμης, στρατηγός Βίτζιλ Πάκετ. Η νέα τακτική στόχευε στη σύλληψη όλων όσοι αποτελούσαν την προστατευτική ασπίδα του Κάρατζιτς.

Όταν συνέλήφθη ο Τέσιτς, σύμφωνα με δηλώσεις των υπευθύνων της SFOR στα τοπικά ΜΜΕ, «άρχισε να κελαϊδά σαν πουλάκι». Και τι δεν είπε! Όμως εκείνο που προκάλεσε τη μεγαλύτερη κατάπληξη των ανδρών της SFOR ήταν όταν έμαθαν ότι ο «κολλητός» του Κάρατζιτς είχε και μια άλλη, λιγότερο γνωστή, ιδιότητα: απασχολείτο απο το 2001, ως σύμβουλος, σε μια ελληνική ΜΚΟ που ασχολείτο -εικονικά, φυσικά- με την αποναρκοθέτηση της περιοχής!

Επρόκειτο για τη γνωστή ΔΚΑ, που σήμερα βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας.

Με άλλα λόγια, μια ελληνική οργάνωση, χρηματοδούμενη επί χρόνια απο το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, χρηματοδοτούσε τον άνθρωπο εκείνον, που έπαιζε τον κύριο ρόλο στη μη σύλληψη του φυγόδικου Κάρατζιτς! Να σημειωθεί ότι τον Τάσιτς έφερε στην ελληνική ΜΚΟ ο διευθυντής της στην Βοσνία, Πάνος Κάστορας, με τον οποίο σύμφωνα με πληροφορίες μας, συνδέονταν από παλιά.

Μετά από αυτά τα γεγονότα η ελληνική ΜΚΟ μπήκε στο στόχαστρο της SFOR. Σε επικοινωνία που είχα με την εκπρόσωπο του Διεθνούς Δικαστηρίου, Φλόρενς Χάρτμαν, στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, η τελευταία επιβεβαίωσε την ιστορία και εξέφρασε την τεράστια απορία της για το γεγονός ότι ελληνικά κρατικά χρήματα χρησιμοποιούντο για να ενισχύουν, στην ουσία, τον Σερβοβόσνιο φυγόδικο να αποφεύγει τη σύλληψή του από τις διεθνείς αρχές.

Σύμφωνα με δηλώσεις που έκανε σε τοπικά ΜΜΕ ένας Βόσνιος, πρώην απασχολούμενος στην ελληνική ΜΚΟ, ο Τέσιτς είχε πολύ στενές σχέσεις με τον διευθυντή της οργάνωσης -και υπόδικο σήμερα- Κωνσταντίνο Τζεβελέκο. «'Οποτε ο Κωνσταντίνος μιλούσε με τον Τέσιτς» δήλωσε «χρησιμοποιούσε έναν διαφορετικό μεταφραστή, που ερχόταν ειδικά από την Αθήνα. Κανείς άλλος δεν επιτρεπόταν να είναι παρών στις συναντήσεις».

Να σημειωθεί ότι οι στενές σχέσεις της ελληνικής ΜΚΟ με το περιβάλλον Κάρατζιτς δεν περιορίζονταν μόνο στον Τέσιτς. Η ελληνική ΜΚΟ είχε στενές σχέσεις και με την εταιρία UNIPAK που είχε έδρα της το Πάλε και η οποία προμήθευσε, μεταξύ άλλων, στην ελληνική ΜΚΟ εργατικό προσωπικό.

Επικεφαλής της UNIPAK ;hταν ο Ράντομιρ Κόγιτς, ένας πρώην διευθυντής αστυνομίας, διορισμένος από τον Κάρατζιτς. Το 2003 η Ευρωπαική Ενωση απαγόρευσε στον Κόγιτς να ταξειδεύει στις χώρες-μέλη της, λόγω του ρόλου του τελευταίου στην ομάδα προστασίας του Σερβοβόσνιου φυγόδικου.

Από τη στιγμή που η UNIPAK άρχισε να προμηθεύει την ελληνική ΜΚΟ με εργαζόμενους, το προσωπικό -που ηταν μέχρι τότε πολυεθνικό- έγινε μονοεθνικό, δηλαδή αποτελούμενο πια αποκλειστικά από Σέρβους. Η ΜΚΟ απέλυσε αμέσως όλους του Βόσνιους και Κροάτες που απασχολούσε μέχρι τότε και τους αντικατέστησε με Σέρβους. «Δεν μας εξήγησαν ποτέ», δήλωσε σε τοπικά ΜΜΕ ένας Κροάτης απασχολούμενος, «γιατί μας έδιωξαν και δεν μας άφησαν να τελειώσουμε το έργο για το οποίο είχαμε υπογράψει συμβόλαιο».

Να σημειωθεί, ότι κανένα απο τα προαναφερθέντα γεγονότα δεν αναφέρθηκε ποτέ στα ελληνικά ΜΜΕ. Προσωπικά όποτε προσπάθησα να γράψω για το θέμα της ελληνικής ΜΚΟ και των σχέσεων με τον Κάρατζιτς στην εφημερίδα που εργαζόμουνα τότε, πάντοτε αντιμετώπιζα ένα κατηγορηματικό και ανεξήγητο «Νιετ».

 

ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ ΒΡΕΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ ΞΗΡΟ

Όποιος βρει τον Χριστόδουλο Ξηρό θα πάρει 4.000.000 !!!!
μείον:

- Φ.Π.Α. 23%
- Φόρος Εισοδήματος 42%
- Έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης 4%
- Φόρος μεγάλου πλούτου: 10%

ίσον: 840.000 καθαρά

Επιπλέον απαιτείται φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα ...

Επίσης ενημερώνονται οι επίδοξοι 'πληροφοριοδότες' ότι θα πρέπει να μαζέψουν αποδείξεις από επιχειρήσεις ίσες με 25% του εισοδήματος τους, δηλαδή 1.000.000 ευρώ

Υ.Γ.: Το δημόσιο διατηρεί το δικαίωμα να σας καταβάλλει το ποσό των 4.000.000 όταν τα ταμειακά διαθέσιμα το επιτρέψουν με τόκο υπερημερίας 6%

Αντίθετα, η καθυστέρηση στην καταβολή των προαναφερθέντων φόρων είναι κακούργημα, επισύρει ποινή φυλάκισης, πρόστιμα κατά περίπτωση από 1000 και πάνω, ενώ επιπλέον χρεώνεται με τόκους υπερημερίας 8%

Με πήρε ο Χριστόδουλος Ξηρός τηλέφωνο και με απείλησε ότι αν δεν του δώσω 100.000 θα πάρει την αστυνομία τηλέφωνο με το όνομα μου και θα τους αποκαλύψει τη θέση του.

 

Καταναλώνουμε αθλιότητα, με την θέλησή μας


Εκπληξη μου προκαλεί η πρωτοβουλία σας να κάνετε ρεπορτάζ με αυτό το θέμα. Βλέποντας απλά η ακούγοντας τα ειδησεογραφικά δελτία τηλεοράσεων και ραδιοφώνων  έχετε την απάντηση έτοιμη. Η καφενειοποίηση γενικά της πολιτικής ζωής έχει φυσιολογικά συμπαρασύρει στα ίδια άθλια περιθωριακά επίπεδα και τον πολιτικό λόγο. Αλλά αυτό δεν οφείλεται μοναχά στην πολιτική. Αποτελεί συνακόλουθο της γενικής παρακμής που μαστίζει την κοινωνία μας – και πριν ακόμη από την οικονομική κρίση. Η εκτεταμένη διαφθορά., η πάση θυσία επιδίωξη του εύκολου κέρδους, η περιφρόνηση αρχών και ηθικών κανόνων με αποκλειστικό στόχο την οικονομική επιτυχία και την κοινωνική «αναγνώριση» χαρακτηρίζουν για πολλά χρόνια την ελληνική πραγματικότητα. Και πίσω από όλα αυτά, βασικός πυλώνας της παρακμής, υπήρξε η εξαθλίωση της παιδείας.  Με τα χρόνια αυτή η καταβαράθρωση της παιδείας με την συντριβή της πραγματικής γνώσης έφτασε και στην κορυφή.

Οι όποιες ηγεσίες της χώρας, επιχειρηματικές, ακαδημαικές, δημοσιογραφικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές, αθλητικές αντανακλούσαν (με εξαιρέσεις πάντα) την ποιότητα μιάς υποβαθμισμένης παιδείας  κι ενός επιπέδου που δεν προδίκαζε θετικές εξελίξεις για το μέλλον. Πως θα μπορούσε να εξαιρεθεί από όλα αυτά η πολιτική;  O υποβαθμισμένος και ποιοτικά αποτρόπαιος πολιτικός λόγος διαφέρει πολύ από αυτά που ακούμε σε πολλά ραδιοφωνικά πρωινάδικα κι’ από ορισμένες τηλεοπτικές καταγγελτικές εκπομπές; Σαν συνέπεια το γλύστρημα προς την αθλιότητα αφορά την γενική δημόσια εικόνα μας – κι όχι μόνο την πολιτική.

Είναι ευθύνη των πολιτών αυτό να αλλάξει, και όχι των κομμάτων. Οσο πουλάει η αθλιότητα στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, άλλο τόσο θα πουλάειη οξύτητα, οι ύβρεις και ο παραλογισμός και στην πολιτική. Δικό μας θέμα είναι να πάψουμε να καταναλώνουμε περιττώματα. Σε όλα τα επίπεδα. Ετσι, θα επιβάλουμε σιγά-σιγά την ποιότητα και στην πολιτική. Με το σημερινό επίπεδο παιδείας που απολαμβάνουμε το εγχείρημα δεν είναι εύκολο.  Οφείλουμε όμως να προσπαθήσουμε. Και να μην περιοριζόμαστε μόνο στην γκρίνια…

Πλήρες Άρθρο »

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ…

ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ…

 

Την τελευταία εβδομάδα η διαφορά ανάμεσα στον ελληνικό δημόσιο διάλογο και την διεθνή πραγματικότητα έσπαγε κόκκαλα. Στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, στην κύρια ειδησεογραφία, κυριαρχούσε η Ουκρανική κρίση και οι προσπάθειες για την ανεύρεση του αεροσκάφους των αερογραμμών της Μαλαισίας. Στην εγχώρια ενημέρωση κεντρικό θέμα ήταν η τύχη του …γάλακτος!! Καθώς και οι εκτιμήσεις για τις επόμενες κινήσεις των κκ Τζαμτζή και Χαρακόπουλου. Είναι προφανές πως ο επαρχιωτισμός, που κατακλύζει την ψευδεπίγραφη δήθεν ανωτερότητά μας, μας οδηγεί έξω και μακριά από την ουσία των εξελίξεων και έξω από την πραγματικότητα των διεθνών γεγονότων.

Αυτά που γίνονται γύρω από τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, όχι και τόσο μακριά από τα σύνορά μας, ελάχιστα μας απασχολούν. Και για μια ακόμη φορά θα βρεθούμε ουραγοί των εξελίξεων. Όταν θα έχει ξεσπάσει κάποια μεγάλη κρίση θα αναρωτιόμαστε, για μια ακόμη φορά, για το τι και πως έγινε. Η κρίση στην Ουκρανία είναι ένα παράδειγμα για το τι ετοιμάζεται στον κόσμο που ζούμε. Η κατάρρευση των ιδεολογικών οχυρών δεν σημαίνει πως έπαψαν να υπάρχουν εθνικά συμφέροντα και συγκεκριμένες εθνικές επιδιώξεις. Της Ρωσίας οι βλέψεις προς Νότον είναι αδύνατον να κοπάσουν με την προσάρτηση της Κριμαίας. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συνηγορούν προς την εκδοχή αυτή. Εχω κι άλλη φορά σημειώσει πως η Ουκρανία δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν ανεξάρτητη πολιτειακή οντότητα. Η τύχη της ήταν πάντοτε δεμένη με αυτήν της Ρωσίας. Υπήρξαν θύματα των ίδιων εισβολέων και σκλάβοι των ίδιων αφεντικών. Με τα χρόνια Ουκρανοί και Ρώσοι πρόσμιξαν στα ίδια εδάφη και δύσκολα σήμερα χωρίζονται οι τύχες αλλά και οι αντιλήψεις τους. Γι αυτό για τους Ρώσους αποτελεί εθνικό ζήτημα η υποχρέωση ανταπόκρισης σε έκκληση βοήθειας από Ρωσόφωνους που ζούν στην Ουκρανία,. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τους ομοεθνείς τους στην Μολδαβία, το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν.

Σε τελική ανάλυση αυτό που ποδηγετεί τις αντιδράσεις της Ρωσίας σε σχέση με  τις χώρες που απαρτίζουν το πλέγμα των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών είναι το ισχυρότατο ιδεολόγημα της Ευρασίας. Τα δημοφιλέστερα κείμενα σε ολόκληρη σήμερα την Ρωσία είναι τα γραπτά του Λέβ Γκουμίλιεφ που ενώνει τον Ευρασιανισμό των αρχών του περασμένου αιώνα με τις νέες τάσεις της δεκαετίας του 1990. Η ιδιαιτερότητα αυτού του ιδεολογήματος είναι η σύνθεση των λαών που απαρτίζουν την ευρωπαική αλλά και την ασιατική Ρωσία σε ένα απόλυτο όλο που χωνεύει διαφορετικές φυλές και θρησκείες σε μια καινούργια σύνθεση που αποδίδει στους λαούς της στέπας τα εύσημα μιάς ξεχωριστής ιδιαιτερότητας με παγκόσμια αναφορά. Από τα πράγματα έτσι οι Ρώσοι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν πολιτιστικά και φυλετικά τον εαυτό τους από τους υπόλοιπους λαούς που συνέθεταν την πρώην σοβιετική ένωση και προηγουμένως την τσαρική αυτοκρατορία. Ένα χτύπημα λοιπόν στην Ουκρανία είναι χτύπημα στον ίδιο τον κορμό της Ρωσίας. Με τον πόνο να έχει την ίδια ένταση στον εθνικό οργανισμό σαν να είχε συμβεί μέσα στα θεωρούμενα κυριαρχικά εθνικά εδάφη.

Οι θεωρητικοί της Ευρασίας έχουν κάνει μεγάλη προσπάθεια να συμπεριλάβουν και τους μουσουλμάνους σε αυτόν τον εθνικό κορμό. Οι ηγέτες του Καζακστάν και τελευταία και του Κιργκιστάν έχουν δείξει μεγάλη αφοσίωση στα γραπτά του Γκουμίλιεφ ενώ και ο Τατζίκος Τιμούρ Πουλάτωφ, με τον πολύ γνωστότερο φιλόσοφο Αλεξάντρ Παναρίν, αποτελούν βασικούς πυλώνες της εθνολοκλήρωσης που προβάλλουν οι θεωρητικοί του Ευρασιατισμού. Στους ηγέτες της Δύσης δεν μπορεί να διαφεύγει η πολιτιστικά δεδομένη τυφλή αφοσίωση της Ρωσικής ηγεσίας στην προστασία από κάθε «πολιτική διάβρωση» του ενιαίου εθνικού χώρου που τους περιβάλλει. Ξέρουν λοιπόν πως η Ρωσία δεν μπορεί να υποταχθεί στις προκλήσεις. Δεν ευσταθεί λοιπόν η έκπληξη που δήθεν εκφράζεται για την Ρώσικη αντίδραση. Αν η προσέγγιση της Ουκρανίας με την ΕΕ γίνει περισσότερο ‘επιθετική’ δεν μπορεί να αποκλεισθεί και επέμβαση στην ανατολική Ουκρανία και την  Τρανσδνειστερία.

Πέραν όμως των γενικότερων πρώτων εντυπώσεων, που δείχνουν τον Πούτιν ισχυρό και τους ηγέτες της Δύσης απλά «λογάδες», τέτοιες κινήσεις κρύβουν μακροπρόθεσμα για την Ρωσία δυσκολίες και κινδύνους. Για τους Τατάρους του Βόλγα και των Ουραλίων έχω ξαναγράψει πως αποτελούν ένα καζάνι πιθανών Τζιχαντιστών που βράζει. Θα υπάρξει όμως και μεγάλη οικονομική αιμορραγία για την Μόσχα από τοπικές εμπλοκές με εθνότητες που δεν θέλουν Ρωσική πρωτοκαθεδρία και έλεγχο.

Για την Ελλάδα το πρόβλημα είναι η άγνοια. Όπως και η έλλειψη παρουσίας στη λήψη αποφάσεων που θα έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο μέλλον. Τι θα συμβεί αν στερέψει η Ρωσική ενέργεια λόγω εμπλοκών λ.χ. με το Τουρκμενιστάν; Η αν χρειασθεί να τεθούν καινούργια διαμετακομιστικά τέλη μέσα από την Ουκρανία; Η εμπλοκή στην Μολδαβία με πιθανή εκχείλιση στα Βαλκάνια; Και τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά για την κατάσταση μέσα στην Τουρκία και για τις σχέσεις της με την Ελλάδα; Εκτιμώ πως αυτά είναι σοβαρότερα από τις απόψεις των Λαρισαίων για το γάλα η και για την πολιτική κληρονομιά του Μαρίνου Αντύπα.

Πλήρες Άρθρο »

Ποιούς θα Πάρει το Ποτάμι;

Ποιούς θα Πάρει το Ποτάμι;

 

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας εγγίζει την γελοιότητα. Αντιφάσεις, υπερβολές, ερωτηματικά για το αύριο και άγνοια στοιχειωδών πολιτικών και οικονομικών δεδομένων συνθέτουν ένα σύνολο που εύλογα προκαλεί ανησυχία σε όσους έχουν ακόμη την δυνατότητα να καταλαβαίνουν. Προ ημερών βρέθηκα με ξένους σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες στων οποίων τα εύλογα ερωτήματα μου ήταν αδύνατον να απαντήσω δίχως υπεκφυγές και αοριστολογίες.

Δύο κυρίως σημεία έμειναν ζωντανά στο μυαλό μου. Εφ’ όσον έχετε πλέον, μου είπαν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της κυβέρνησής σας πρωτογενές πλεόνασμα (μείον τους τόκους δηλαδή) πως γίνεται να χρωστάτε σε ιδιώτες επιχειρηματίες (λ.χ. επιστροφές ΦΠΑ), εργολάβους (δημόσια έργα) και προμηθευτές (νοσοκομεία, υλικά) τεράστια ποσά που δεν έχετε διαθέσιμα. Χώρια βέβαια από υποχρεώσεις σε άλλους ιδιώτες (ληξιπρόθεσμες κι ανεκπλήρωτες συντάξεις λχ.) που όμως κάπως έχουν υπολογισθεί. Ομοίως μοιάζει ακατανόητο να διαβεβαιώνουν οι πάντες πως δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα και την ίδια ώρα να αγωνιούν στην κυβέρνηση για τα «νέα μέτρα» που έρχονται στη Βουλή! Κατά παράδοση στην Ελλάδα κάθε κρατικό προυπολογισμό ακολουθούσε σχεδόν αμέσως νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Η δέσμευση για κανένα νέο φόρο (αν και αυτό έχει ξανακουσθεί χωρίς να εφαρμοσθεί) σημαίνει πως η συνήθεια αυτή καταργείται;

Αυτό που προβληματίζει όποιον παρακολουθεί τα ελληνικά πράγματα, απαλλαγμένος από τους παραμορφωτικούς φακούς της ελληνικής καθημερινότητας, είναι η αδυναμία διατύπωσης της όποιας χειροπιαστής επιλογής για το αύριο. Ο κυβερνητικός συνασπισμός υπονομεύει την δημοκρατία επιτιθέμενος στην ιδιοκτησία και γυρίζοντας την πλάτη στον σεβασμό των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως δεν προσφέρουν ορατή ελπίδα για το αύριο. Εκτός από βερμπαλισμούς που έχουν ακουσθεί, διαψευδόμενοι, και κατά το παρελθόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει χίμαιρες για συμφωνίες με τους δανειστές που εκείνοι δημόσια και επίμονα δηλώνουν πως δεν πρόκειται να δεχθούν. Ολοι οι υπόλοιποι, δεξιοί και αριστεροί, βαδίζουν στο κενό συντροφιά με οράματα από φιγούρες ένδοξων προγόνων και μύθους φλογερών κοινωνικών επαναστατών.

Τι μένει; Η αναζήτηση απλών κανονικών ανθρώπων. Ο Γιώργος Καμίνης στην Αθήνα και ο Γιάννης Μπουτάρης στην Θεσ/νίκη έχουν αποδείξει πως τα λίγα λόγια και η πολιτική δίχως εξυπναδίστικες ατάκες και φτηνό θέατρο φέρνουν αποτελέσματα και δίνουν λύση σε μακρόχρονα προβλήματα. Αλλά και στην κεντρική πολιτική σκηνή χρειάζεται πλέον να απαγκιστρωθούμε από την εποχή των φαύλων παροχών κι ενός κλίματος ατέλειωτης προσοδοθηρίας. Χρειάζεται να πολιτευθούμε δίχως κακοφωνίες, πολιτικά παράσιτα κι εθισμούς σε φαύλες πρακτικές και αντιλήψεις. Με Πανεπιστήμια απαλλαγμένα από φωνακλάδες και άσχετους παλληκαράδες, από ελεύθερους επαγγελματίες που αναγνωρίζουν τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούν οι φαυλότητες και οι εύνοιες, για πολιτικούς που δεν νοιάζονται για την εξαγορά των ψηφοφόρων (με «πλεονάσματα» και υποσχέσεις καινούργιων διορισμών), με εμμονή στην ανάγκη ενός μικρότερου, φτηνότερου κι’ αποδοτικότερου κράτους δίχως ιδεολογικές εμμονές και συντεχνιακούς φανατισμούς.

Για όλα αυτά επαναλαμβάνω πως χρειάζονται κανονικοί άνθρωποι. Με γνώση της πραγματικότητας, βγαλμένοι στην πιάτσα της ζωής, λογικοί και μετριοπαθείς. Δεν μπορούμε να τους βρούμε; Μα κυκλοφορούν καθημερινά δίπλα μας. Δεν έχουμε παρά να το συνειδητοποιήσουμε. Το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη εκφράζει μια παρόμοια αντίληψη. Με επαγγελματίες της ζωής, κι όχι της πολιτικής, και με απόψεις απλές, συνετές, κοντά στις σκέψεις του μέσου πολίτη, δίχως φανφάρες και πυροτεχνήματα και, το κυριότερο, δίχως δεσμεύσεις και δεσμούς με κομβικούς παράγοντες του δημοσίου, των συντεχνιών και του κρατικοδίαιτου κατεστημένου, μπορεί να γίνει φορέας μιάς λογικής εναλλακτικής λύσης. Οσοι απογοητευμένοι αναζητούν αποκούμπι και διέξοδο, το Ποτάμι δείχνει δρόμους ανάκαμψης και κάποιας ελπίδας. Με αντίθεση σε ξεπερασμένες πρακτικές, δίχως όμως και πειράματα σε επικίνδυνες ακροβασίες και τυχοδιωκτισμούς. Μπορούμε να μπούμε δηλαδή σε μιά εποχή ‘ελληνικής μεταπολιτικής’. Που να ξεκινήσει ακριβώς από τις ευρωεκλογές.

Πολλούς ενδεχόμενα να «πάρει το Ποτάμι». Φτάνει να οδηγήσει τελικά σε σωστές ατραπούς και, το κυριότερο, σε ελπίδα.

 

Πλήρες Άρθρο »