ΣΧΟΛΙΑ

ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΑ ΑΚΡΑ

Συμφωνώ με τις κραυγές αγωνίας πολλών σχολιαστών. Οι κυβερνητικές οικονομικές επιλογές είναι καταστροφικές. Από μήνα σε μήνα, με μέτρα σπασμωδικά που δεν οδηγούν πουθενά, πασχίζουμε να εξασφαλίσουμε την επόμενη χρηματική δόση. Για να παραμείνουμε στον αφρό και να μην καταποντισθούμε. Σαν τους ναρκομανείς, που αγωνιούν για την εξασφάλιση της επόμενης δόσης, δίχως την παραμικρή σκέψη για την επόμενη ημέρα και για την μελλοντική αποκατάσταση της υγείας τους. Ένα πολιτικό σύστημα που δεν χτίζει πάνω σε μια προοπτική είναι ένα σύστημα καταδικασμένο να καταρρεύσει.

Στοιχειώδης αντίληψη οικονομικών πραγματικοτήτων δείχνει πως διέξοδος δεν πρόκειται να υπάρξει δίχως ανάπτυξη. Κι αυτή δεν πρόκειται να εμφανισθεί αν δεν μειωθεί το κράτος και οι τεράστιες δαπάνες του, αν δεν περιορισθούν και μείνουν τουλάχιστον για μια 5ετία σταθεροί οι φόροι , αν δεν περικοπεί δραματικά η γραφειοκρατία και δεν απελευθερωθούν οι αγορές. Με πολιτικές κρατισμού, που μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια, δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση. Αυτός που φταίει για τα αδιέξοδα, ο δημόσιος τομέας δηλ, οφείλει να πληρώσει και τον λογαριασμό. Μέχρι σήμερα εξακολουθούν να τιμωρούνται οι ιδιώτες. Που δεν έχουν ευθύνη για τον δυσθεόρατο δανεισμό.

Η σημερινή πολιτική συμπεριφορά των κυβερνητικών παραγόντων απαξιώνει οριστικά στα μάτια του κόσμου το αστικό πολιτικό σύστημα. Θα ριζοσπαστικοποιήσει την μετριοπαθή συνήθως μεσαία τάξη και θα την στείλει, ελλείψει εναλλακτικής λύσης, στα χέρια της Αριστεράς. Μαχητικοί αστοί θα αγκαλιάσουν απόψεις που ουδέποτε συμπαθούσαν και θα πάψουν σταδιακά να επενδύουν στους δημοκρατικούς θεσμούς. Με την ιδιοκτησία απροστάτευτη και τις οικονομικές συναλλαγές υπονομευμένες δεν θα υπάρχει τίποτα πλέον που να συνδέει τον αστικό κόσμο με την δημοκρατία. Ετσι θα ανοίξει ο δρόμος, στην πρώτη απογοήτευση με την Αριστερά, για την επέλαση του φασισμού.

 

ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΕΣ ΑΝΑΛΗΘΕΙΕΣ

Ο Υπουργός Οικονομικών εμφανίσθηκε στην Τηλεόραση προβάλλοντας επιχειρήματα που βρίσκονται εκτός πραγματικότητας. Στην Ελλάδα, δήλωσε, τα ακίνητα υπο-φορολογούνται. Προφανώς εννοεί την απ’ ευθείας φορολόγηση, δίχως – όπως ισχύει στην Ελλάδα - έκτακτες εισφορές, χαράτσια και τόσα άλλα. Είμαστε, είπε, στο μέσον περίπου από πλευράς επιβαρύνσεων από τις χώρες του ΟΟΣΑ. Λησμόνησε να αναφέρει πως εκεί οι φόροι στα ακίνητα είναι ανταποδοτικοί. Επιβάλλονται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, σαν τέλη, για υπηρεσίες υποδομής που προσφέρονται. Εδώ τα ακίνητα πληρώνουν στους Δήμους. Πληρώνουν όμως και στο κράτος. Γιατί; Τι ακριβώς τους προφέρει; Δεν γνωρίζει την βασική οικονομική αρχή που διδάσκεται σε κάθε σοβαρό Πανεπιστήμιο (Economics 101) πως δεν φορολογείς ποτέ τον πυρήνα, παρά μόνο την πρόσοδο; Διαφορετικά θα μείνεις σύντομα δίχως πυρήνα, και συνεπώς δίχως φορολογικά έσοδα.

 

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Του Ηλία Καραβόλια

Πριν λίγες μέρες, μέσα σε μια γενικότερη κατάσταση τραπεζικής απροθυμίας για αναδιάρθρωση χρεών νοικοκυριών και επιχειρήσεων, συνέβη το εξής απίστευτο. Η απρόθυμη για πιστώσεις σε μικρομεσαίους Εθνική Τράπεζα εμφανίζεται υπερπρόθυμη να δανείσει φθηνά ,ένα fund ολλανδοισραηλινών συμφερόντων (Invel) για να αγοράσει το 66% θυγατρικής της Εθνικής στη διαχείριση ακινήτων(Πανγαία) Η οποία Πανγαία, πεντε ημέρες πριν ,κατέβαλε μαζί με την θυγατρική ακινήτων της Εurobank, 280 εκατ. για αγορά 28 ακινήτων του Δημοσίου ,μισθωμένα για 30 χρόνια  απο το Δημόσιο,με 20 εκατ. ετησίως( 600 εκατ).Δώστε λίγο προσοχή: θυγατρική τράπεζας που ανήκει στο Δημόσιο κατά 90%, αγόρασε κρατικά ακίνητα ώστε να πάνε τα λεφτά στους δανειστές(εκεί πάνε με βάση τις δανειακές συμβάσεις) και στην συνέχεια η ίδια τράπεζα δινει φθηνό δάνειο (δηλαδή ρευστότητα που δεν διοχετεύει σε έλληνες) σε ξένο επενδυτή για να μπεί μέτοχος στην ακίνητη περιουσία της.Η οποία περιουσία θα έχει έτοιμο έσοδο απο το Δημόσιο για 30 χρόνια. Ο δε ξένος επενδυτής ,με δανεικό ελληνικό χρήμα ,θα φοροαπαλάσσεται για τις  επόμενες αγορές ακινήτων του(αυτός είναι ο ρόλος των νέων εταιρειών ακινήτων ) Χωρίς να δημοσιοποιούνται πλάνα ανάπτυξης, πιθανές θέσεις απασχόλησης και ακριβείς στόχοι και υπεραξίες! Δημόσιο χρήμα που δανείστηκε ο έλληνας πολίτης με δυσβάστακτους όρους(φόροι,περικοπές,χαράτσια κ.α) για να σωθούν οι τράπεζες ,πάει σε ξένους επενδυτές για να αγοράζουν χωρίς φόρο τα απαξιωμένα ελληνικά ακίνητα ιδιωτών και να μετέχουν σε έτοιμο μέρισμα απο κρατικά  ομόλογα που αγοράσαμε πάλι με δημόσιο χρήμα! Ο απόλυτος οικονομικός  ανορθολογισμός!

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

 

Σε περιόδους μεγάλων κρίσεων είναι φυσικό να αναζητούνται καινούργιες – ανατρεπτικές καμιά φορά – πολιτικές για το μέλλον. Η στενότερη προσέγγιση Ελλάδας – Ρωσίας αποτελεί άλυτο γρίφο από την εποχή της Πρωθυπουργίας Κων/νου Καραμανλή ακόμη. Σε μια εποχή δηλαδή που υπήρχε ακόμη Σοβιετική Ενωση και που τέτοιες στενότερες σχέσεις σηματοδοτούσαν περίπου τεκτονικές ,μετακινήσεις για την διεθνή πολιτική αρχιτεκτονική. Η περίφημη Οστ Πολιτίκ του τότε Γερμανού Καγκελάριου Βίλλυ Μπράντ είχε εξάψει αρκετά τις πολιτικές διάνοιες της εποχής. Το άδοξο πολιτικό τέλος λίγο αργότερα του Μπράντ επιβεβαίωσε προγενέστερα την άποψη του Χένρυ Κίσινγκερ (Diplomacy, Simon & Schuster, 1994) πως οι ΗΠΑ δεν μπορούν γεωπολιτικά να αντέξουν στενότερες σχέσεις Γερμανίας – Ρωσίας.

Κάτι τέτοιο βέβαια δεν ισχύει για την μικρή και γεωγραφικά κάπως απομονωμένη από το κέντρο της Ευρώπης Ελλάδα. Με την σχετικά σημαντική γεωγραφική μας θέση όμως η στάση και η συμπεριφορά μας δεν αφήνει τους άλλους παίκτες αδιάφορους. Πρέπει όμως με προσοχή να ζυγίσουμε καταστάσεις και ανάλογα να κάνουμε κινήσεις. Με την κατάρρευση των δύο μεγάλων ιδεολογικών μπλόκ τα πράγματα είναι ουσιαστικά διαφορετικά. Ανταγωνισμοί όμως και αντιπαλότητες εξακολουθούν να υπάρχουν. Σε άλλη βάση όμως και με άλλες προοπτικές. Όπως είχα ακούσει τον τότε Αντ/δρο της Ρωσικής κυβέρνησης Ιβάνωφ να τονίζει τον Αύγουστο του 2007 στο Βλαδιβοστόκ, “ιδεολογικές διαφορές δεν υπάρχουν πλέον. Επιστροφή στον Ψυχρό Πόλεμο δεν πρόκειται να υπάρξει. Είμαστε όμως ,μεγάλες χώρες με ιδιαίτερα συμφέροντα. Που δεν συμβαδίζουν πάντα.” Αντιθέσεις και ανταγωνισμοί λοιπόν δεν θα εκλείψουν από την ημερήσια διάταξη.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να συμμετέχει στην Ατλαντική Συμμαχία. Και αποτελεί μέλος και της Ευρωπαικής Ενωσης. Οι πολιτικές των οργανισμών αυτών και οι συνακόλουθες γεωπολιτικές τους δεσμεύσεις οριοθετούν την συμπεριφορά της σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες. Σήμερα βέβαια αυτοί οι περιορισμοί δεν είναι εξ ίσου αυστηροί όπως κατά το παρελθόν. Η Γερμανία λχ έγινε συνεταίρος του Ρωσικού Nord Stream για την μεταφορά Ρωσικού φυσικού αερίου από την Βαλτική. Εξ΄ ίσου κι εμείς προχωρήσαμε σε συμφωνίες αγοράς αερίου από την Gazprom δίχως την παραμικρή παρέμβαση από τους συμμάχους μας. Μόνο που συμφωνήσαμε σε τιμές εξωπραγματικά υψηλές. Μέσα στην προσπάθεια να δείξουμε πως κάπως κινούμεθα ανεξάρτητα, λειτουργήσαμε ενάντια στα εθνικά μας συμφέροντα. Ψάξαμε ποτέ για το ποιος έφταιξε;

Οι αυτόνομες κινήσεις στα πλαίσια της διεθνούς σκακιέρας δεν είναι πάντα εύκολες. Η Δύση λχ είχε αντιρρήσεις για την υλοποίηση του σχεδίου μεταφοράς αερίου South Stream μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Δεν υπήρχε όμως από πουθενά η παραμικρή αντίρρηση για τον αγωγό πετρελαίου Μπιουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Το σχέδιο αυτό κατέρρευσε από την δική μας υπερφίαλη προχειρότητα. Ούτε μία φορά δεν φροντίσαμε (παρά τις ειδοποιήσεις κάποιων από εμάς) να εξασφαλίσουμε από την Ρωσική πλευρά την συμβολαιοποίηση των ποσοτήτων καυσίμων που ο αγωγός αυτός θα μετέφερε. Βρέθηκαν έτσι οι εταιρίες που συναποτελούσαν το κονσόρτσιουμ του αγωγού να μην έχουν εγγράφως δεσμεύσει τις απαραίτητες ποσότητες για την πληρότητα του έργου. Με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολη η εξασφάλιση τραπεζικής χρηματοδότησης.

Με την Ρωσία μπορούμε ευκολότερα να προσεγγίσουμε οικονομικά. Και εκείνοι δεν θα επιθυμούσαν εμπλοκές πολιτικές με την Δύση. Πριν από χρόνια η Ρωσική πλευρά είχε σκεφθεί την χρησιμοποίηση του ισχυρότατου κρατικού της ταμείου ευημερίας (sovereign wealth fund) που λέγεται Stabilization Fund για την αγορά του χρέους δυτικοευρωπαικών χωρών. Πολιτικές, μάλλον, εκτιμήσεις ματαίωσαν τελικά το εγχείρημα. Το ίδιο σκέφθηκε αργότερα να κάνει και η Κίνα με το China Investment Corporation. To σχέδιο αυτό εξ’ ίσου όμως ναυάγησε. Ορθολογικότερα λοιπόν είναι μικρότερα βήματα. Που δεν προκαλούν και πολιτικούς κραδασμούς. Να μην ξεχνάμε πως οι ανταγωνισμοί Δύσης και Ανατολής δεν έχουν κοπάσει. Θα μας ακολουθούν για μεγάλο ακόμα χρονικό διάστημα. Μικρά βήματα όμως μπορούν να γίνουν. Με προσοχή όμως και διορατικότητα για το αύριο.

Στις ιδιωτικοποιήσεις λχ η χώρα μας δεν έχει λόγο να κάνει πίσω. Στο ζήτημα της ΔΕΠΑ ήταν γνωστό πως η ΕΕ είχε ανοιχτά ήδη ζητήματα ανταγωνισμού με την Gazprom. Αφού όμως αποφασίσαμε, παρ’ όλα αυτά, να προχωρήσουμε γιατί δεν χρησιμοποιήσαμε σαν επιχείρημα πως η ΕΕ δέχθηκε σαν εξαιρετική περίπτωση την αντίστοιχη συμφωνία της Λιθουανίας; Ακόμα και η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΣΠΑ στην SOCAR καθυστερεί στην Ευρωπαική Επιτροπή. Γιατί δεν θέτουμε ζήτημα, πως η ίδια η Ευρώπη τινάζει στον αέρα τις ιδιωτικοποιήσεις και πως εμείς θα προχωρήσουμε στους στόχους μας ανεξάρτητα από την δική τους στάση; Εξ ίσου αποφασιστικοί θα πρέπει να είμαστε στα ζητήματα του ΟΣΕ και των λιμανιών. Αν προσελκύσουμε τελικά Ρωσικές επενδύσεις η ομαλοποίηση των σχέσεων σε σχετικό βάθος χρόνου θα αρχίσει να υλοποιείται.

Οφείλουμε όμως να λάβουμε υπ’ όψιν μας ορισμένες βασικές πραγματικότητες. Για να παραφράσουμε τον Τολστόι, οι Φιλελεύθεροι σε κάθε μέρος του πλανήτη είναι περίπου ίδιοι. Οι συντηρητικοί όμως διαφέρουν μεταξύ τους ουσιαστικά. Τους ενδιαφέρει η εθνική ιδιαιτερότητα και ταυτότητα, και υποστηρίζουν την εξαίρεσή τους από ένα ενιαίο παγκόσμιο χωριό. Η Ρωσία σήμερα του Προέδρου Πούτιν είναι μιά ξεχωριστή συντηρητική δύναμη. Πορεύεται προς το μέλλον με μοχλό το κράτος. Ανοίγει τις αγορές της μεθοδικά αφού πρώτα έχει ισχυροποιήσει τομείς που θεωρεί απαραίτητους για την οικονομική της ισχυροποίηση. Κι’ ο Κονταρκόφσκι λχ αφέθηκε ελεύθερος αφού η Yukos είχε απόλυτα ενσωματωθεί στην κρατική πλέον Sibneft. Nα μην μας διαφεύγει πως ο καπιταλισμός νίκησε μεν τον κομμουνισμό, αφού όμως άλλαξε ριζικά προσωπείο κι’ αφομοίωσε μεγάλα κομμάτια της σοσιαλιστικής κληρονομιάς. Όπως εξηγεί ο Stephen King (Losing Control, Yale Univ. Press, 2011) «o δημόσιος τομέας καταναλώνει σήμερα παντού πολύ μεγαλύτερο ποσοστό εθνικών πόρων απ’ ότι στα τέλη του 19ου αιώνα» (σελ. 11). Όπως επισημαίνει και ο Francis Fukuyama, είναι η κρατικίστικη δεξιά παρά η ριζοσπαστική αριστερά, που βγήκε ουσιαστικά κερδισμένη από την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Η σύγχρονη συντηρητική Ρωσία είναι αντι-κομμουνιστική, όπως όμως είναι και ταυτόχρονα αντι-φιλελεύθερη. Το μοντέλο της πειθαρχημένης δημοκρατίας («δικτατορία του νόμου», σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Βλαντιμίρ Πούτιν) εκφράζει το σύστημά της. Το «μικρό κράτος» του δυτικού φιλελευθερισμού σε καμία περίπτωση δεν την χαρακτηρίζει. Ολιγάρχες όμως καθώς και σημαντικοί ελευθερόφρονες μετριοπαθείς πολιτικοί παράγοντες (όπως ο Πρωθυπουργός Ντιμίτρι Μεντβέντεφ) ασκούν σημαντική επιρροή. Αυτά οφείλουν να εμπεδώσουν όσοι σχεδιάζουν ανοίγματα προς τα εκεί. Μια πολιτική φιλικότερη προς την Ρωσία χρειάζεται προσεκτικές κινήσεις, ανίχνευση του εδάφους πριν από κάθε κίνηση και απόλυτη συνέπεια λόγων και έργων. Η παραδοσιακή Ρώσικη κουλτούρα δεν έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στους ξένους. Εκτιμά όμως απεριόριστα την αποδειγμένη ειλικρίνεια και συνέπεια. Σταθερά βήματα συνεργασίας, δίχως όμως απότομα πισωγυρίσματα και με γνώμονα την ιδιαίτερη θέση της χώρας μας σαν μέλος της Δύσης, θα φέρουν θετικότερα αποτελέσματα στις σχέσεις με την Ρωσία.

Πλήρες Άρθρο »