Η ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ

Η ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ

 

Πολλά φαίνεται να αλλάζουν με την  πρόσφατη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν.  Είναι φανερό πως πολλά δεδομένα που ίσχυαν στις πολιτικές εξελίξεις της Μέσης Ανατολής αρχίζουν να ανατρέπονται. Το ζήτημα δεν είναι απλά και μόνο τα πυρηνικά του Ιράν. Που δεν υπάρχει αμφιβολία πως σαν συμφωνία βρίσκεται ακόμη σε πολύ πρώιμα στάδια. Η ουσία των εξελίξεων έχει σαν εκκίνηση την ανακάλυψη από τις Ηνωμένες Πολιτείες της δυνατότητας αυτόνομης ενεργειακής επάρκειας μέσω φυσικού αερίου και πετρελαίου από σχιστόλιθους και αμμώδεις περιοχές. Εκτοτε οι ΗΠΑ άρχισαν να δείχνουν μια σαφή αποστασιοποίηση από τις παραδοσιακές δεσμεύσεις και τοποθετήσεις τους στον χώρο και πιο ανεξάρτητα να κινούνται περισσότερο ορθολογικά με βάση τις εξελίξεις στην περιοχή.

Αυτό που άρχισε να αλλάζει δεν ήταν τόσο η στάση των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν. Περισσότερο σημαντική ήταν η σταδιακή μεταβολή της Αμερικανικής στάσης απέναντι στις εξελίξεις στον Αραβικό χώρο και στο Ισραήλ. Εξαιρετικά σημαντικές υπήρξαν οι τοποθετήσεις των αμερικανών επισήμων σε σχέση με τα γενόμενα στην Αίγυπτο και τις εξελίξεις στην Συρία. Αντίθετα με τις προσδοκίες παραδοσιακών τους συμμάχων στην περιοχή (Σαουδική Αραβία, Ιορδανία και Ισραήλ) οι ΗΠΑ δεν ενθουσιάσθηκαν ούτε και υποστήριξαν την επέμβαση των στρατιωτικών στην Αίγυπτο αλλά απέφυγαν και την ευθεία ανάμιξή τους στον εμφύλιο της Συρίας (πρώτη ήττα του ισραηλινού lobby στην Αμερική).

Είναι φανερό πως οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν πως κάτω από τον μπαμπούλα του πετρελαικού εκφοβισμού – με προέλευση κυρίως την Σαουδική Αραβία και κάποιες άλλες χώρες του Κόλπου – είχαν εξαναγκασθεί σε πολιτικές στήριξης των ακραίων σουνιτών ισλαμιστών. Ουσιαστικά,  οι ΗΠΑ είχαν επανειλημμένα οδηγηθεί σε πολιτικές που υποβοηθούσαν τις αντικειμενικές επιδιώξεις των μουσουλμάνων Βαχάμπις από την Σαουδική Αραβία που τελικά κατέληγαν σε κινήσεις υπονόμευσης των δικών τους, των αμερικανικών δηλαδή συμφερόντων. Πιό πρόσφατο παράδειγμα υπήρξε η επέμβαση στην Λιβύη. Παλιότερα το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ (αρχικά, όταν εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους οι Σιίτες επί Σαντάμ Χουσείν), στο Λίβανο με την σύγκρουση με την Χετζμπολάχ, στην Βοσνία και το Κόσοβο (αν και εκεί οι ντόπιοι μουσουλμάνοι απέβαλαν τελικά τις διδασκαλίες του Βαχαμπισμού), στην Τσετσενία ενάντια στους Ρώσους, και στην Κίνα (περιοχή Ζινζιάνγκ) κόντρα στους Κινέζους Χάν. Οι ΗΠΑ πολεμούσαν την Αλ Καέντα εξυπηρετώντας όμως τους αντικειμενικούς της στόχους.

Οι αλλαγές στην πολιτική αρχιτεκτονική της περιοχής φαίνεται ξεκάθαρα από την αυξημένη παρουσία και την ενίσχυση των δυνατοτήτων των πάλαι ποτέ Σιιτικών μειονοτήτων στην περιφέρεια αυτή της γής. Υπάρχουν τώρα πλέον Σιιτικές πλειοψηφίες η ομάδες που ελέγχουν τις κυβερνήσεις του Ιράν, του Ιράκ και της Συρίας ενώ ασκούν πλέον σημαντική επιρροή στο Λίβανο, στο Πακιστάν, έχουν πολιτική δύναμη στο Αφγανιστάν κι’ έχουν πάψει να βρίσκονται στο περιθώριο στα Εμιράτα και σε περιοχές της Βόρειας Αφρικής (Μαγκρέμπ). Εύλογα η εξέλιξη αυτή ανησυχεί την φανατικά Σουνιτική Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία (ο βασιλιάς Αμπντάλα πρόσφατα σημείωσε πως «δημιουργείται ένα Σιιτικό τόξο στην περιοχή») κάποιες μειονοτικές κυβερνήσεις στον Κόλπο (Μπαχρέιν, Υεμένη)  και βέβαια το Ισραήλ. Που ποτέ δεν θα επιθυμούσε σταθεροποίηση στους Αραβικούς κύκλους και νομιμοποίηση των Σιιτών του Ιράν.

Οι Αμερικανοί όμως είναι υποχρεωμένοι να πορεύονται με βάση τα γενικότερα συμφέροντα της Δύσης και βέβαια τα δικά τους. Στον τομέα της ενέργειας οι ισορροπίες φαίνονται να αλλάζουν. Ιράκ και Ιράν παράγουν μεγάλες ποσότητες πετρελαίου που, κάτω από προυποθέσεις, μπορεί να εξισορροπήσει τις εξαγωγές της Σαουδικής Αραβίας (τα αποθέματα της οποίας πάντα κρατούνται στο σκοτάδι) – κυρίως αν υπολογίσει κάποιος πως οι ΗΠΑ εφέτος θα παράγουν περισσότερο πετρέλαιο από την Ρωσική Ομοσπονδία και περίπου ίδιο με το Κουβέιτ. Αν και οι ποσότητες που θα μπούν στις διεθνείς αγορές από το Ιράν δεν θα είναι ακόμη μεγάλες, εν τούτοις η απομάκρυνση κάποιας σύγκρουσης εκτονώνει τις εντάσεις και οι τιμές θα κινηθούν προς τα κάτω. Να σημειώσουμε πως οι εξελίξεις προκαλούν οικονομική αναταραχή στη Σαουδική Αραβία και στις άλλες χώρες του Κόλπου μια και οι πιέσεις πλέον για τις τιμές του πετρελαίου θα είναι προς τα κάτω και οι δυνατότητες διεθνών παρεμβάσεων για τις χώρες αυτές μειώνονται.

Κοντολογίς, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και τα μεταβαλλόμενα δεδομένα σημαντικά. Η Σαουδική Αραβία αισθάνεται για πρώτη φορά πως η ομπρέλα των ΗΠΑ έχει αρχίσει να αποσύρεται. Παρά το γεγονός πως οι ακραίοι ισλαμιστές είχαν πάντοτε τουλάχιστον έμμεση σαουδαραβική στήριξη (από τους 19 τρομοκράτες της 11ης Σεπτεμβρίου, οι 15 ήσαν σαουδάραβες!) οι ΗΠΑ λόγω πιέσεων και ισχύος πετρελαικών εταιριών δεν είχαν ποτέ εκφράσει υποψία η επίσημη δυσαρέσκεια. Τώρα όμως τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Η ισχύς των Σιιτών προσφέρει στις ΗΠΑ σημαντική εξασφάλιση για ομαλότητα στην Μέση Ανατολή και η Ρωσία – που είχε πάντοτε καλύτερη σχέση μαζί τους – συμβάλλει σε αυτή την εξισορρόπηση. Η Σαουδική Αραβία ανησυχεί λόγω περικύκλωσης από ένα Σιιτικό Ιράκ και ένα ενισχυμένο με διεθνή πλέον  αναγνώριση Ιράν. Που θα οδηγήσει σε πιέσεις για σεβασμό των δικαιωμάτων των δικών της Σιιτικών πληθυσμών που βρίσκονται στην ανατολική πλευρά της χώρας - κοντά στα κύρια πετρελαικά της πεδία. Κι επίσης θα οδηγήσει σε πολιτική ενίσχυση των Σιιτικών πληθυσμών που βρίσκονται στο Μπαχρέιν, την Υεμένη, το Ομάν και τα Εμιράτα

Ο ρόλος της Ελλάδας σε αυτές τις εξελίξεις γίνεται ιδιαίτερα λεπτός και ευαίσθητος. Κακώς απείχαμε από κάθε εξέλιξη στην Αίγυπτο και την Συρία. Καλώς δεν εκτεθήκαμε για τις εξελίξεις όπως έκανε η Τουρκία. Καλό θα ήταν να μιλούσαμε περισσότερο με την Ρωσία για τις εξελίξεις. Καλύτερο θα ήταν να είχαμε καλλιεργήσει στενότερες σχέσεις με το Ιράν και θέλουν μεγάλη προσοχή οι σχέσεις μας με το Ισραήλ. Λόγω εξελίξεων με το Ιράν και επειδή η Τουρκία, παρά τις φαινομενικά κακές σχέσεις με το Τελ Αβίβ, κινείται εχθρικά απέναντι στο καθεστώς (φιλοΣιιτικό και φιλοΙράν) Ασσάντ στη Συρία, το Ισραήλ δεν θα διστάσει να την προσεγγίσει - τουλάχιστον επιχειρηματικά. Με αυτό εννοώ πως το όποιο αέριο βγεί από την Μεσόγειο γύρω από την Κύπρο και το Ισραήλ είναι πιθανότατο να περάσει με αγωγούς από την Τουρκία παρά μέσω της Ελλάδας. Οι πληροφορίες για ψύχρανση Αθηνών και Λευκωσίας δεν είναι ανακριβείς. Η κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού αερίου μέχρι την Ελλάδα (κι από εκεί στην Ευρώπη) είναι πανάκριβη. Ευκολότερη είναι η τράμπα αερίου μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας και εξαγωγών  της Κύπρου προς το Ισραήλ.  Και αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει. Αυτό που θα μπορούσε η Ελλάδα να εκμεταλλευθεί με την προσέγγιση με το Ιράν είναι η αναβίωση ενός παλιού σχεδίου για μετατροπή των λιμανιών μας σε κέντρα μεταφόρτωσης και χώρους αποθήκευσης του νόμιμου πιά Ιρανικού πετρελαίου. Οι προκλήσεις τώρα αρχίζουν…

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

ΟΙ ΗΠΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

Σύμφωνα με τελευταίες εκτιμήσεις που δημοσιεύθηκαν στον διεθνή τύπο οι ΗΠΑ εφέτος θα παράγουν περισσότερο πετρέλαιο από την Ρωσική Ομοσπονδία!! Αυτό ίσως εξηγεί και την σχετική τους απάθεια για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Να δω τις αντιδράσεις των εχθρών των αμερικανών, «φονιάδων των λαών», όταν η κρίση στις Αραβικές χώρες θα οδηγήσει σε έλλειψη ενέργειας. Και κανένας δεν θα αναλαμβάνει να βγάλει το φίδι από τη τρύπα. Τι θα λένε τότε; «Αμερικανοί, αδιάφοροι για την δυστυχία των λαών;»

 

Ο ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΣ ΑΤΛΑΣ

Στο διάσημο βιβλίο της Αυν Ράντ, που έγινε πρόσφατα στις ΗΠΑ και κινηματογραφική ταινία, «Ο Εξεγερμένος Ατλας» βλέπουμε σε σύνοψη όσα συμβαίνουν σήμερα στυν ελληνική οικονομία. Το κράτος παρεμβαίνει σε όλα στην αγορά, φορολογεί, ελέγχει, κανονίζει, επιβάλλει. Οι δημιουργικοί πολίτες, αυτοί που σηκώνουν στον ιδιωτικό τομέα με κόπο και προσπάθεια τις ανάγκες της κοινωνίας, δυσανασχετούν. Και στο τέλος, σαν τον Ατλαντα, παύουν να γονατίζουν, σηκώνονται και τινάζουν τον κόσμο από την πλάτη τους. Αδιέξοδα, φτώχεια και πείνα είναι η κατάληξη. Ενας ιδιοκτήτης πετρελαιοπηγών και εταιριών πετρελαίου κλείνει τα πάντα και βάζει φωτιά σε όλες του τις εγκαταστάσεις. Εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω του ένα σημείωμα: «Σας τα αφήνω όλα όπως τα βρήκα. Καλή τύχη». Πως θα αντιδράσει άραγε το ελληνικό δημόσιο αν όλοι οι επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα κατεβάσουν τα ρολά, πάψουν να πληρώνουν φόρους και του ζητήσουν να λύσει μόνο του τα προβλήματα; Που βέβαια αυτό δημιούργησε…

 

Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Ολοι αναγνωρίζουν, βάσει της κοινής λογικής, πως μόνο οι ελεύθερες αγορές φέρνουν χρήμα, φορολογικά έσοδα και ευημερία. Εν τούτοις όλοι πάλι ζητούν περισσότερο κράτος και μεγαλύτερες παρεμβάσεις στην οικονομία. Γιατί; Εχουμε μάθει από μικροί πως είναι κακό πράγμα ο εγωισμός και η φροντίδα των ατομικών μας συμφερόντων. Οφείλουμε, μαθαίνουμε κι από το παράδειγμα του Χριστού ακόμη, να κοιτάμε πρώτα τις ανάγκες των άλλων. Ανεξάρτητα, από το γεγονός πως δεν το εφαρμόζουμε ποτέ στη ζωή μας. Ετσι όμως ψηφίζουμε και κάπως έτσι έχουμε την απαίτηση να λειτουργεί ο δημόσιος χώρος. Αυτό όμως οδηγεί σε οικονομικά αδιέξοδα, χρεωκοπία και δυστυχία. Κι απαιτούμε και πάλι με παρόμοιες πολιτικές να βγούμε από αυτά. Αν δεν αναγνωρίσουμε την ηθική ανωτερότητα του καπιταλισμού, πίστη ΄δηλ. στον εαυτό μας και στην ικανοποίηση των ατομικών μας αναγκών και επιθυμιών, ποτέ δεν πρόκειται να ξεφύγουμε οριστικά από τα αδιέξοδα…

ΣΟΒΑΡΗ ΚΑΜΨΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Φαίνεται πως η αναπτυξιακή πορεία της Ρωσίας ανακόπτεται δραματικά. Τα οφέλη για την οικονομία που εξασφάλιζαν οι πρώτες ύλες και οι μεγάλες εξαγωγές αερίου και πετρελαίου έχουν αξαντλήσει τα όριά τους και η οικονομία χειάζεται σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές προς την κατεύθυνση ενός γνησιότερου καπιταλισμού, για να ανακάμψει και πάλι. “Οι κινητήριες δυνάμεις πίσω από την ταχύτατη ανάπτυξη της οικονομίας πριν από την κρίση του 2008 έχουν εξαντληθεί ,” σημειώνει ο Αλεξέι Ουλιουκάνιεφ, Υπουργός των Οικονομικών. Πριν την κρίση η Ρωσική οικονομία αναπτυσσόταν με ρυθμο 7% τον χρόνο. Η επιμονή του κου Πούτιν για ένα σύστημα οικονομίας της αγοράς στα έσοδα και την παραγωγή αλλά παρεμβατισμού με παροχές και επιδοτήσεις στις δαπάνες δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει. Για μια ακόμη αφορά είναι φανερό πως μοναχά πολιτικές ελεύθερων αγορών μπρούν να κρατήσουν μια οικονομία σταθερά σε αναπτυξιακή πορεία.

Ποιο είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο των ημερών ;


Όχι , δεν είναι η δήλωση του  Μανώλη Γλέζου ότι λεφτά δεν υπάρχουν, υποστέλλοντας την λαϊκιστική σημαία της παροχολογίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά η απόλυση του Νίκου Μπογιόπουλου από τον Ριζοσπάστη, επειδή (όπως αναφέρει η Κ.Ε. του ΚΚΕ) δεν υπέγραψε την «ατομική σύμβαση εργασίας». (Υπενθυμίζονται οι κινητοποιήσεις του ΚΚΕ ενανίον της σχετικής ρύθμισης).

Φταίω εγώ τώρα να αναρωτιέμαι ποιος είναι ο ηλίθιος;

Αντώνης Κρούστης

ΑντιΔράστε στην εξοντωτική φορολογία


Το ακίνητό σου δεν είναι δικό τους

Η Δράση πιστεύει σε μια άλλη πολιτική, με λιγότερους φόρους και μικρότερο κράτος. Η εξοντωτική φορολόγηση των ακινήτων, που οδηγεί εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες στην απόγνωση και στην αδυναμία πληρωμής φόρων, πρέπει να ανατραπεί.


Φόροι που δεν μπορούν να πληρωθούν δεν επιτρέπεται να επιβάλλονται

Σήμερα η φορολογική συμμόρφωση καταρρέει. Υπάρχουν 2,8 εκατ. πολίτες με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο και πάνω από 600.000 με ληξιπρόθεσμες οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία, που αντιμετωπίζουν το φάσμα των κατασχέσεων των λογαριασμών τους, ποινικών διώξεων, πλειστηριασμών των περιουσιών τους κ.λπ.

Είναι απαράδεκτο να σχεδιάζεται ένας νέος φόρος ακινήτων, με δεδομένο ότι 20%-25% των φορολογουμένων, που ισοδυναμούν με πολλές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, αδυνατούν να τον πληρώσουν.

Είναι ανήθικο, γιατί διχάζει την κοινωνία, μεταξύ όσων πληρώνουν και εκείνων που δεν πληρώνουν.

Είναι ανάλγητο, γιατί οδηγεί ανθρώπους στην απόγνωση.

Είναι ανέντιμο, γιατί έναν έκτακτο φόρο που επιβλήθηκε με χρονικό ορίζοντα δύο χρόνων, η κυβέρνηση τον μονιμοποιεί και τον διευρύνει, προσθέτοντας μια ακόμη επιβάρυνση σε άλλες δεκάδες επιβαρύνσεις που πληρώνουν οι πολίτες για τα ίδια ακίνητα.

Είναι αναποτελεσματικό, γιατί σκοτώνει κάθε αναπτυξιακή προοπτική, απαξιώνοντας το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο της χώρας, την ακίνητη περιουσία των Ελλήνων.

Ποιος θέλει να ζει και να επιχειρεί στη χώρα της άδικης και εξοντωτικής φορολογίας;

Η λύση: μειώστε το κράτος - κόψτε τις δαπάνες

Η λύση δεν είναι να βάζει το κράτος φόρους που δεν μπορούν να πληρωθούν, η λύση είναι να μειώσει τις δαπάνες του. Είναι η μείωση του μεγάλου και αναποτελεσματικού κράτους. Να σταματήσει η κυβέρνηση τις νέες προσλήψεις (συν 8.000 το 2014), να σταματήσει τα εφάπαξ και τις συντάξεις από τα 50, σε ανθρώπους που δεν πλήρωσαν ποτέ ανάλογες εισφορές. Να σταματήσει τη μισθοδοσία από το Δημόσιο των υπαλλήλων που βλάπτουν ή δεν αποδίδουν (επίορκοι, διεφθαρμένοι, κοπανατζήδες κ.ά.). Να σταματήσει να διατηρεί οργανισμούς και δομές που προ πολλού έπρεπε να έχουν κλείσει ή αποκρατικοποιηθεί.

Ελάτε να αντιΔράσουμε μαζί

Η κυβέρνηση δεν θα σταματήσει αν κάποιος δεν αντιδράσει. Για το σκοπό αυτό ζητάμε τη δική σας βοήθεια και κινητοποίηση σε μια συστηματική εκστρατεία αντίΔρασης στην εξοντωτική φορολογία. Με εθελοντική εργασία, με όσα χρήματα μπορείτε να διαθέσετε, με κινητοποίηση και παρουσία στις εκδηλώσεις και στις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουμε μπορείτε να στείλετε ένα απλό και ισχυρό μήνυμα: Το ακίνητό σου δεν είναι δικό τους.


Δράση
Πολίτες όχι πελάτες

 

Η «ΤΙΤΑΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ» ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ


Ξεσπάθωσαν πολλά ΜΜΕ κατά των δανειστών που δίχως «τσίπα» επιμένουν σε καινούργια μέτρα παρά τις «τιτάνιες», όπως ισχυρίζονται,  προσπάθειες της κυβέρνησης και του ελληνικού λαού. Το μόνο όμως που έχει κάνει η κυβέρνηση είναι πως, με πραγματικά τιτάνιο τρόπο, έχει επιτεθεί κατά των εισοδημάτων των Ελλήνων με απίστευτους φόρους και περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Δεν έχει κάνει απολύτως η σχεδόν τίποτε (πέραν ανακοινώσεων και εξαγγελιών) στον τομέα της ανασυγκρότησης του δημόσιου τομέα και στις περικοπές του όγκου και των δραστηριοτήτων του. Ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν γίνει ολοκληρωτικά σχεδόν καθόλου. Υπαλληλικές θέσεις  και κρατικοί φορείς δεν έχουν καταργηθεί. Η διαφθορά δεν έχει καταπολεμηθεί. Επαγγέλματα παραμένουν κάτω από ασφυκτικό δημόσιο έλεγχο και σχετική «προστασία». Τα οικονομικά των Νοσοκομείων δεν έχουν εξορθολογισθεί. Τα έξοδα των ΔΕΚΟ δεν έχουν ακόμη περιορισθεί. Το φορολογικό σύστημα δεν έχει απλοποιηθεί. Δημόσια περιουσία δεν έχει εκποιηθεί. Τα ελλείμματα που εξακολουθούν να υπάρχουν οφείλονται ακριβώς στην αβελτηρία του δημόσιου τομέα. Που κανείς εκ των δανειστών δεν πιστεύει πως πρόκειται ποτέ να προχωρήσει σε κινήσεις εκσυγχρονισμού. Και σαν συνέπεια ζητούν νέα δημοσιονομικά μέτρα.

Η κυβέρνηση έχει υπονομεύσει την Δημοκρατία και έχει οδηγήσει την χώρα στην διόγκωση του ακροδεξιού μορφώματος της Χρυσής Αυγής λόγω περιφρόνησης των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών (έλεγχος καταθέσεων, δημεύσεις περιουσιακών στοιχείων κλπ) και άγριας επίθεσης κατά της ιδιοκτησίας (φόροι μέχρι δήμευσης στα ακίνητα). Ο μόνος τομέας που παραμένει προστατευμένος είναι αυτός των πελατειακών σχέσεων μέσω της στήριξης και προστασίας των διορισμένων κομματικών στρατών στον δημόσιο τομέα. Ακριβώς δηλ. ο τομέας εκείνος που προκάλεσε την κρίση και για την διάσωση του οποίου υφίστανται τα πάνδεινα ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας, οι αγορές και οι εργαζόμενοι εκτός δημοσίου.

Να σταματήσουν λοιπόν οι υπερβολές. Για να πιάσουμε τους στόχους του Μνημονίου αλλά και τις επιδιώξεις της κοινής λογικής οφείλουμε να μειώσουμε το δημόσιο και να ελαχιστοποιήσουμε τις στρατιές των εκεί μισθοδοτούμενων. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος..

Πλήρες Άρθρο »

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΊΣΗ

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΊΣΗ

 

Πολύς προβληματισμός υπάρχει για το μέλλον της Ευρώπης. Εκφράζονται ανησυχίες για την επιβίωση της Ενωσης με βάση τις αποθαρρυντικές οικονομικές εξελίξεις. Δεν γίνεται όμως μεγάλη και σοβαρή συζήτηση γι’ αυτή καθ’ εαυτή την ουσία και το περιεχόμενο της σημερινής Ευρώπης. Που πιθανότατα τροφοδοτεί τις αμφιβολίες για το μέλλον της αλλά και για το αν αξίζει να υπάρχει.

Πριν από λίγα 24ωρα ο Επίτροπος για την Οικονομία Ολιν Ρέν έκανε δηλώσεις σχετικά με τα μέτρα που παίρνει η Γαλλία για την μεταρρύθμιση αλλά και την διάσωση της οικονομίας της. Σημείωσε ο ευρωπαίος Επίτροπος την διαφωνία του για το γεγονός πως οι προσπάθειες της Γαλλικής κυβέρνησης επικεντρώνονται σε μεγάλες και συνεχείς φορολογικές επιβαρύνσεις και όχι σε δραστικές μειώσεις δαπανών. Ο Ολιν Ρεν έχει βέβαια απόλυτο δίκιο. Με την διαφορά πως κάνει ολοφάνερη μια φοβερή υποκρισία από την πλευρά της Ενωσης. Πως είναι δυνατόν κοινοτικοί αξιωματούχοι να καταδικάζουν τις απαράδεκτες φορολογικές επιδρομές στις οποίες επιδίδεται η Γαλλική κυβέρνηση και την ίδια στιγμή να επιδοκιμάζoυν – και να επιμένουν σε ακόμη σκληρότερες επιβαρύνσεις – τα μέτρα που προσεγγίζουν στην δήμευση ατομικών περιουσιών που λαμβάνει η κυβέρνηση της Ελλάδας.

Με τέτοια στάση η Ευρώπη υπονομεύει την όποια αξιοπιστία της έχει απομείνει. Θεωρητικά η Ευρώπη εκφράζει τις ελπίδες των λαών της για δημοκρατία και ευημερία. Η δημοκρατία όμως, όπως σωστά επισημαίνει ο Liam Ferguson στο εξαιρετικό του έργο Civilization, στηρίζει την λαική της νομιμοποίηση πάνω στην προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και τον σεβασμό των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Όταν όμως η ευρωπαική προοπτική αρχίζει να ταυτίζεται με αυθαίρετες κρατικές παρεμβάσεις, που στον τομέα της φορολογίας οδηγούν σε δημεύσεις περιουσιών των πολιτών ενώ τραπεζικοί λογαριασμοί ελέγχονται και δεσμεύονται, οι συναλλαγές ηλεκτρονικά παρακολουθούνται και οι αμοιβές καθορίζονται με κυβερνητικές αποφάσεις η έλξη της ευρώπης χλωμιάζει.

Δεν μπορεί να είμαστε υπέρ της Ευρώπης όταν η ίδια διαψεύδει και υπονομεύει τις προοπτικές της. Η Ευρώπη παράγει γραφειοκρατία ενώ αρχίζει να συντρίβεται η ευημερία. Μόνο οι παρεμβατικοί κανονισμοί που έχουν επιβληθεί από τις Βρυξέλλες συμπληρώνουν σε όγκο ένα βιβλίο 16.000 σελίδων. Ο υδροκεφαλισμός του ευρωπαικού κέντρου αρχίζει να είναι επικίνδυνος για την ίδια την ευρωπαική προοπτική. Η μοναδική σύνδεση με την Ευρώπη καταντάει να εξαντλείται απλά και μόνο στην προσπάθεια εξασφάλισης από τους δανειστές των αναγκαίων πιστώσεων για να συνεχίσει να λειτουργεί το κράτος.

Είχα και παλιότερα σημειώσει πως δεν είχε νόημα η έγκριση των διαφόρων Μνημονίων εφ’ όσον δεν ήσαν αυτά σε θέση ξεκάθαρα να εξασφαλίσουν έξοδο από το οικονομικό τέλμα. Αλλά και το κυριότερο, δεν μου ήταν εύκολο να αντιληφθώ την λογική των επιβαλλομένων ατομικών θυσιών και της εξαφάνισης των περιουσιών των πολιτών ώστε να εξασφαλισθεί το δημόσιο και να αποφευχθούν απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Ευρώπη σήμερα έχει καταλήξει να σημαίνει θυσίες της κοινωνίας και εξαφάνιση του ιδιωτικού τομέα με στόχο την διάσωση των κομματικών στρατών που έχουν αποικίσει το δημόσιο.

Ολες οι επιλογές των δανειστών που απέχουν από τις λογικές των ελεύθερων αγορών έχουν τραγικά διαψευσθεί. Με κορυφαία την ανταγωνιστικότητα. Εξω από κάθε οικονομική λογική, οι ευρωπαίοι δανειστές επέμεναν στην κρατικοπαρεμβατική αντίληψη πως οι τιμές θα έπεφταν και η οικονομία θα γινόταν ανταγωνιστικότερη αν μειωνόταν ο εργατικός μισθός. Πέραν όμως των αμοιβών η τιμή ενός προιόντος εξαρτάται από το κόστος του χρήματος, της ενέργειας, και των πρώτων υλών καθώς κι’ από το ύψος των φόρων. Όλα όμως, πλην των μισθών, συνέχισαν να αυξάνονται. Πως ήταν δυνατόν να περιμένουν κάμψη των τιμών; Το αποτέλεσμα είναι η αποτυχία της πολιτικής αυτής και η μείωση της ανταγωνιστικότητας. «Θρίαμβος», κοντολογής, των σοφών της Ευρώπης.

Εναλλακτικά λοιπόν θα μπορούσαμε να σκεφθούμε λύσεις που ξεφεύγουν από το σημερινό συμβατικό πλαίσιο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Στις επικείμενες ευρωεκλογές κατ’ αρχήν ίσως να είναι μια ευκαιρία να ακούσει η Ευρώπη την φωνή αγανάκτησης των πολιτών. Αυτών ακριβώς που οι Βρυξέλλες είναι φανερό πως περιφρονούν. Ο ευρωσκεπτικισμός διευρύνεται. Γιατί είναι ασαφές πλέον τι εκπροσωπεί η Ευρωπαική Ενωση. Που έχει ολοφάνερα εκτροχιασθεί από τους αρχικούς της προσανατολισμούς και στόχους. Εχει καταντήσει να εκφράζει τις δημόσιες γραφειοκρατίες και να εκπροσωπεί τα συμφέροντα όσων μηχανισμών εξαρτώνται η και λειτουργούν γύρω από το κράτος.

Από εκεί κι έπειτα, και με βάση την διεθνή εμπειρία, είναι αδύνατον να ακολουθήσουμε τις κυρίαρχες ευρωπαικές προδιαγραφές της εκτεταμένης φορολογικής επιβάρυνσης για την διατήρηση ενός υδροκεφαλικού δημόσιου τομέα. Ανεξάρτητα από μνημονιακές υποχρεώσεις είναι επιτακτικό να περικοπούν οι φόροι σε φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις και να απελευθερωθούν οι αγορές από δεσμευτικές κρατικές - η κοινοτικές – παρεμβάσεις ώστε να ανασάνει ο ιδιωτικός τομέας και να κινηθεί και πάλι προς τα εμπρός. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο όπου οι κανονισμοί και έλεγχοι των αγορών να καταργήθηκαν η να περιορίσθηκαν δίχως ταυτόχρονη αύξηση των αναπτυξιακών ρυθμών των οικονομιών τους. Στην Ινδία λχ οι σχετικά μικρής έκτασης περιορισμοί στις κρατικές επεμβάσεις στην οικονομία και η γενικότερη απελευθέρωση της αγοράς οδήγησε σε δραματική μείωση της φτώχειας από 44,5% to 1983 (επί σοσιαλιστικών εφαρμογών) σε 27,5% το 2004-2005 (μετά τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις).

Εξ άλλου έχει αποδειχθεί σε κάθε γωνιά της γής πως οι μειώσεις φόρων και λογής διοικητικών επιβαρύνσεων συνοδεύεται από θεαματικές αυξήσεις στην ανάπτυξη και στην γενικότερη λαική ευημερία. Είναι λοιπόν σχετικά ακατανόητη η εμμονή σε πολιτικές κρατικο-παρεμβατικές που από τα πράγματα οδηγούν σε οικονομική δυσπραγία και κοινωνικά αδιέξοδα. Δεν υπάρχει χώρα η περιοχή του πλανήτη με μηδενική σχεδόν φορολογία εισοδήματος και χαμηλότατους φόρους σε επιχειρήσεις (λ.χ. Μονακό, Τέξας κα) που να μην εντυπωσιάζει με τις οικονομικές της επιδόσεις και τους εντυπωσιακούς αναπτυξιακούς της ρυθμούς. Γιατί εδώ εμμένουμε να αγνοούμε την πραγματικότητα. Και να επιλέγουμε δρόμους αδιέξοδους και μαρτυρικούς.

Θα έκανα μια πρόταση στους φοβισμένους εχθρούς της οικονομίας της αγοράς. Αν αντέχουν η τολμούν ας την προτείνουν στους δανειστές μας. Εξ άλλου, το παράδειγμα είναι ο καλύτερος τρόπος απόδειξης της αξίας κάποιου επιχειρήματος η πολιτικής. Ας διαλέξουν λοιπόν μια περιοχή της Ελλάδας, λχ την Υδρα η κάποιο άλλο νησί, κι ας την εξαιρέσουν από το δημοσιονομικό καθεστώς της χώρας. Μηδέν ατομική άμεση φορολογία, χαμηλή έμμεση και εταιρίες με κάτω του 10%. Ας διακόψουν κάθε κεντρική κρατική χρηματοδότηση, κεντρικά δημόσια έργα και φροντίδα κρατικών υπηρεσιών κι ας αφήσουν τον Δήμο να λειτουργεί, στο οικονομικό και κοινωνικό κομμάτι, σαν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Μόνο την άμυνα και την εξωτερική πολιτική θα διαφεντεύει η Αθήνα. Η δημόσια τάξη και η παιδεία θα αποτελούν κι’ αυτές τοπική ευθύνη. Κι ας περιμένουν για 2-5 χρόνια τα αποτελέσματα. Στοιχηματίζω πως οι πολέμιοι των φιλελεύθερων επιλογών θα καταπιούν την γλώσσα τους. Ας το τολμήσουν. Τότε όλοι θα καταλάβουν τι ακριβώς σημαίνει ανάπτυξη. Αδυνατώ να αντιληφθώ σε τι ακριβώς θα έφερνε αντίρρηση η τρόικα σε ένα παρόμοιο πείραμα. Εξ άλλου υπάρχουν περιοχές της Κοινότητας (λχ Γαλλία-Μονακό, Γκέρνσευ, Νησί του Ουάιτ και Νησί του Μαν στην Βρετανία) που λειτουργεί κάτω από διαφορετικό νομοθετικό καθεστώς. Κι αν κάποιοι αμφιβάλλουν ας επιχειρήσουμε και το αντίστροφο. Μια άλλη περιοχή να λειτουργήσει κάτω από ένα απόλυτο σοσιαλιστικό καθεστώς και να συγκρίνουμε αποτελέσματα. Να είσαστε σίγουροι πως οι πολίτες θα απαιτήσουν μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση του πειράματος με την μεγαλύτερη επιτυχία.

Γιατί δεν το επιχειρούν;

Πλήρες Άρθρο »

ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

 

Πολύς προβληματισμός υπάρχει για το μέλλον της Ευρώπης. Εκφράζονται ανησυχίες για την επιβίωση της Ενωσης με βάση τις αποθαρρυντικές οικονομικές εξελίξεις. Δεν γίνεται όμως μεγάλη και σοβαρή συζήτηση γι’ αυτή καθ’ εαυτή την ουσία και το περιεχόμενο της σημερινής Ευρώπης. Που πιθανότατα τροφοδοτεί τις αμφιβολίες για το μέλλον της αλλά και για το αν αξίζει να υπάρχει.

Πριν από ελάχιστα 24ωρα ο Επίτροπος για την Οικονομία Ολιν Ρέν έκανε δηλώσεις σχετικά με τα μέτρα που παίρνει η Γαλλία για την μεταρρύθμιση αλλά και την διάσωση της οικονομίας της. Σημείωσε ο ευρωπαίος Επίτροπος την διαφωνία του για το γεγονός πως οι προσπάθειες της Γαλλικής κυβέρνησης επικεντρώνονται σε μεγάλες και συνεχείς φορολογικές επιβαρύνσεις και όχι σε δραστικές μειώσεις δαπανών. Ο Ολιν Ρεν έχει βέβαια απόλυτο δίκιο. Με την διαφορά πως κάνει ολοφάνερη μια φοβερή υποκρισία από την πλευρά της Ενωσης. Πως είναι δυνατόν κοινοτικοί αξιωματούχοι να καταδικάζουν τις απαράδεκτες φορολογικές επιδρομές στις οποίες επιδίδεται η Γαλλική κυβέρνηση και την ίδια στιγμή να επιδοκιμάζoυν – και να επιμένουν σε ακόμη σκληρότερες επιβαρύνσεις – τα μέτρα που προσεγγίζουν στην δήμευση ατομικών περιουσιών που λαμβάνει η κυβέρνηση της Ελλάδας.

Με τέτοια στάση η Ευρώπη υπονομεύει την όποια αξιοπιστία της έχει απομείνει. Θεωρητικά η Ευρώπη εκφράζει τις ελπίδες των λαών της για δημοκρατία και ευημερία. Η δημοκρατία όμως, όπως σωστά επισημαίνει ο Lian Ferguson στο εξαιρετικό του έργο Civilization, στηρίζει την λαική της νομιμοποίηση πάνω στην προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και τον σεβασμό των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Όταν όμως η ευρωπαική προοπτική αρχίζει να ταυτίζεται με αυθαίρετες κρατικές παρεμβάσεις, που στον τομέα της φορολογίας οδηγούν σε δημεύσεις περιουσιών των πολιτών ενώ τραπεζικοί λογαριασμοί ελέγχονται και δεσμεύονται, οι συναλλαγές ηλεκτρονικά παρακολουθούνται και οι αμοιβές καθορίζονται με κυβερνητικές αποφάσεις η έλξη της ευρώπης χλωμιάζει.

Δεν μπορεί να είμαστε υπέρ της Ευρώπης όταν η ίδια διαψεύδει και υπονομεύει τις προοπτικές της. Η Ευρώπη παράγει γραφειοκρατία ενώ αρχίζει να συντρίβεται η ευημερία. Μόνο οι παρεμβατικοί κανονισμοί που έχουν επιβληθεί από τις Βρυξέλλες συμπληρώνουν σε όγκο ένα βιβλίο 16.000 σελίδων. Ο υδροκεφαλισμός του ευρωπαικού κέντρου αρχίζει να είναι επικίνδυνος για την ίδια την ευρωπαική προοπτική. Η μοναδική σύνδεση με την Ευρώπη καταντάει να εξαντλείται απλά και μόνο στην προσπάθεια εξασφάλισης από τους δανειστές των αναγκαίων πιστώσεων για να συνεχίσει να λειτουργεί το κράτος.

Είχα και παλιότερα σημειώσει πως δεν είχε νόημα η έγκριση των διαφόρων Μνημονίων εφ’ όσον δεν ήσαν αυτά σε θέση ξεκάθαρα να εξασφαλίσουν έξοδο από το οικονομικό τέλμα. Αλλά και το κυριότερο, δεν μου ήταν εύκολο να αντιληφθώ την λογική των επιβαλλομένων ατομικών θυσιών και της εξαφάνισης των περιουσιών των πολιτών ώστε να εξασφαλισθεί το δημόσιο και να αποφευχθούν απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Ευρώπη σήμερα έχει καταλήξει να σημαίνει θυσίες της κοινωνίας και εξαφάνιση του ιδιωτικού τομέα με στόχο την διάσωση των κομματικών στρατών που έχουν αποικίσει το δημόσιο.

Ολες οι επιλογές των δανειστών που απέχουν από τις λογικές των ελεύθερων αγορών έχουν τραγικά διαψευσθεί. Με κορυφαία την ανταγωνιστικότητα. Εξω από κάθε οικονομική λογική, οι ευρωπαίοι δανειστές επέμεναν στην κρατικοπαρεμβατική αντίληψη πως οι τιμές θα έπεφταν και η οικονομία θα γινόταν ανταγωνιστικότερη αν μειωνόταν ο εργατικός μισθός. Πέραν όμως των αμοιβών η τιμή ενός προιόντος εξαρτάται από το κόστος του χρήματος, της ενέργειας, και των πρώτων υλών καθώς κι’ από το ύψος των φόρων. Όλα όμως, πλην των μισθών, συνέχισαν να αυξάνονται. Πως ήταν δυνατόν να περιμένουν κάμψη των τιμών; Το αποτέλεσμα είναι η αποτυχία της πολιτικής αυτής και η μείωση της ανταγωνιστικότητας. «Θρίαμβος», κοντολογής, των σοφών της Ευρώπης.

Στις επικείμενες ευρωεκλογές ίσως να είναι μια ευκαιρία να ακούσει η Ευρώπη την φωνή αγανάκτησης των πολιτών. Αυτών ακριβώς που οι Βρυξέλλες είναι φανερό πως περιφρονούν. Ο ευρωσκεπτικισμός διευρύνεται. Γιατί είναι ασαφές πλέον τι εκπροσωπεί η Ευρωπαική Ενωση. Που έχει ολοφάνερα εκτροχιασθεί από τους αρχικούς της προσανατολισμούς και στόχους. Εχει καταντήσει να εκφράζει τις δημόσιες γραφειοκρατίες και να εκπροσωπεί τα συμφέροντα όσων μηχανισμών εξαρτώνται η και λειτουργούν γύρω από το κράτος.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΗΘΙΚΗ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Η ΗΘΙΚΗ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Σε  πρόσφατο κείμενό μου για την οικονομία της αγοράς κάποιοι αναγνώστες του Capital.gr  ενοχλήθηκαν τόσο που αντέδρασαν με ύβρεις και σχεδόν προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. Δικαίωμά τους είναι βέβαια. Την ίδια ώρα όμως συνειδητοποιεί κάποιος τον απόλυτο βυθό στον οποίο έχει ακουμπήσει η χώρα και πόσο διακινδυνευμένες είναι οι όποιες ελπίδες ανάκαμψης. Γι αυτό θα επιμείνω. Με στήριγμα τον ορθολογισμό κι όχι τις όποιες ιδεοληψίες και βιωματικά συμπλέγματα

Εχουμε από καιρό σαν κοινωνία πάρει διαζύγιο από αυτό που θα αποκαλούσε κάποιος λογική. Φροντίζουμε να κρύβουμε και από τον εαυτό μας ακόμη τα αίτια της σημερινής μας κατρακύλας. Το γεγονός δηλαδή πως είχαμε θεοποιήσει το εύκολο βόλεμα, την άκοπη αναρρίχηση και τον πλουτισμό μέσω δανεικών. Πιστεύουμε ακόμη σε κρατικοπαρεμβατικές χίμαιρες  που έχουν υποτίθεται τη λύση σε κάθε πρόβλημα. Στο τέλος μεγαλώνουμε απλά τον δημόσιο τομέα καταστρέφοντας τον απλό κόσμο. Αρνούμενοι ταυτόχρονα να παραδεχθούμε πως το δημόσιο αποτελεί το πρόβλημα και δεν είναι μέρος της λύσης. Οταν τα πράγματα οδηγούνται στα άκρα και οφείλουν να πληρωθούν οι λογαριασμοί, τότε αρχίζει η συνήθης στην ελληνική παράδοση αναζήτηση άλλων ενόχων. Εκείνοι που λιδωρούσαν όσους προειδοποιούσαν για το επρχόμενο αδιέξοδο πρωταγωνιστούν τώρα σε κινήσεις αγανάκτησης κι επιθετικότητας κατά όσων τους θυμίζουν, έστω κι έμμεσα, τις δικές τους ευθύνες.

Η λογική όμως παραμένει παρούσα. Δύσκολα μπορεί κανείς να την αποφύγει. Οι οικονομικές επιλογές του δημοκρατικού καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς παραμένουν οι μοναδικοί μηχανισμοί εξασφάλισης προόδου και γενικής ευημερίας. Οχι βέβαια ισότητας – που δεν είναι και το ζητούμενο. Αλλά επίτευξης για τον κόσμο ενός επιπέδου διαβίωσης ζηλευτού και μοναδικού στο βάθος της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτό δείχνει η εμπειρία. Αυτό βέβαια αποδεικνύει και η θεωρία. Οσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό κρατικής παρέμβασης στην λειτουργία της οικονομίας τόσο μεγαλύτερα είναι τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται οι χώρες που δεν τολμούν να απελευθερώσουν τις αγορές τους. Σε τελευταία ανάλυση,  πότε οι πολιτικές ενός παρεμβατισκού δημόσιου τομέα κατέληξαν σε καθεστώς διαρκούς  ευημερίας για μιά κοινωνία; Η τελευταία κρίση την οποία σήμερα βιώνουμε στην  Ελλάδα δεν αποτελεί κρίση του εκτεταμένου και πολυέξοδου κράτους; Πως γίνεται λοιπόν με βάση την λογική να υποστηρίζουν άνθρωποι την αντιμετώπισή της με ακόμη μεγαλύτερο δημόσιο τομέα και υψηλότερες κρατικές δαπάνες;

Και στη θεωρία όμως η οικονομία της αγοράς παντού κυριαρχεί. Σχεδόν όλα τα Νόμπελ οικονομίας, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και μετά, έχουν απονεμηθεί σε επιστήμονες για την μελέτη των μηχανισμών της ελεύθερης αγοράς η που υποστήριζαν πολιτικές που προκύπτουν από τις αρχές της. Ακόμη και ο γνωστός Πωλ Κρούγκμαν το βραβείο το εξασφάλισε μελετώντας τους μηχανισμούς του ελεύθερου διεθνούς εμπορίου. Σαν αρθογράφος, μετέπειτα, ανακάλυψε τις σοσιαλδημοκρατικές του ευαισθησίες!

Κι αυτό αποτελεί μέρος του προβλήματος. Οι πάντες, επιδιώκοντας βελτίωση της ζωής τους η προώθηση των στόχων και των συμφερόντων τους επιλέγουν διαδρομές που ανταποκρίνονται στις εγωιστικές προβλέψεις του καπιταλισμού. Στην σχόλη τους όμως η αφού έχουν εξασφαλίσει την οικονομική καταξίωση και επαγγελματική αναγνώριση προβάλλουν ευαισθησίες αντι-καπιταλιστικές!! Ολοι μεγαλώνουμε μαθαίνοντας πως στόχος μας στη ζωή θα πρέπει να είναι η βοήθεια προς τους άλλους και η ευημερία του συνόλου. Ουδείς όμως δημιουργεί με στόχο συνειδητά την βελτίωση της ζωής των άλλων.

Ολοι καινοτομούν και δουλεύουν με σκοπό να βγάλουν χρήματα. Που τα κερδίζουν πουλώντας προιόντα που κάποιοι τα αγοράζουν, εκτιμώντας πως θα κερδίζουν περισσότερα από την χρήση τους από εκείνα που θα διαθέσουν για την αγορά τους. Μια κατάσταση, δηλαδή, κέρδους για όλους. Ετσι όμως αναπτύσσεται η οικονομία και η κοινωνία πάει μπροστά. Με την ευημερία να διαχέεται σε όλο και περισσότερα άτομα και ομάδες. Αυτή είναι ακριβώς η λογική του καπιταλισμού. Εκεί στηρίζεται και η ηθική του υπεροχή.

Οι περισσότεροι όμως ενοχλούνται από την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα πως το σύστημα αυτό παράγει ανισότητες. Που δεν αποτελούν όμως στην πραγματικότητα την ουσία του προβλήματος. Εφ όσον όλοι με την προσδοκώμενη εξέλιξη περνούν καλά, τι σημασία έχει αν κάποιοι έχουν διαθέσιμα περισσότερα οικονομικά μέσα από άλλους; Αφού όλοι έχουν την δυνατότητα να καταναλώνουν καθημερινά σημαντικές ποσότητες λ.χ. κρέατος, γιατί αποτελεί πρόβλημα αν κάποιοι έχουν τα μέσα να εξασφαλίζουν  τρείς φορές περισσότερο κρέας, που ουσιαστικά δεν μπορούν να καταναλώσουν,  στο ίδιο διάστημα;

Επιλέγουν λοιπόν πολλοί το κράτος για να αναλάβει την ανακάλυψη μηχανισμών κοινωνικής και εισοδηματικής εξίσωσης. Που όμως συνακόλουθα, και αναπόφευκτα, περιορίζει τα επίπεδα ατομικής ελευθερίας. Είτε βάζοντας χέρι, μέσω φόρων,  στα ατομικά περιουσιακά στοιχεία των πολιτών, είτε παρεμβαίνοντας στις αγορές ελέγχοντας συναλλαγές και εμποδίζοντας λογής επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Συχνά, το κράτος απ’ ευθείας επιχειρεί αυτή την εξίσωση. Μοιράζοντας είτε παροχές, είτε εργολαβίες, είτε προσλήψεις στον δημόσιο τομέα. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι διαστρεβλώσεις των οικονομικών δεδομένων και γενική δυσπραγία μέσω ελλειμμάτων και μεγάλου δημόσιου χρέους.

Τα επερχόμενα αδιέξοδα συχνά χρεώνονται στις αγορές που όμως, διαστρεβλωμένες, δεν μπορούν πλέον να λειτουργήσουν ομαλά και αποτελεσματικά. Στις ΗΠΑ λ.χ. οι βαρύτατα κρατικο-ελεγχόμενες τραπεζικές συναλλαγές και η ημικρατική στεγαστική πίστη κατέρρευσαν, συμπαρασύροντας Τράπεζες και γενικούς οικονομικούς δείκτες. Εντελώς αδικαιολόγητα σε πολλές χώρες κλήθηκαν οι ανύποπτοι φορολογούμενοι να σηκώσουν τα βάρη των Τραπεζικών αδεξιοτήτων. Και βολικά σχεδόν όλοι φόρτωσαν τις ευθύνες στις «ελεύθερες» αγορές. Που ούτε ελεύθερες βέβαια ήσαν (ο νόμος Φρανκ επέβαλε στις Τράπεζες, με απειλές ποινικών κυρώσεων, να δίνουν στεγαστικά δάνεια δίχως εγγυήσεις- βλ και Andrew Bernstein, Capitalism Unbound, 2011) αλλά ούτε και ανεξέλεγκτες (ειδικοί πολυάνθρωποι οργανισμοί – λχ Office of Federal Housing Enterprise Oversight - είχαν συσταθεί με σκοπό τον έλεγχο της στεγαστικής αγοράς). Οξύμωρο βέβαια υπήρξε και το επιχείρημα πως οι αγορές, με την κρίση,  δεν μπόρεσαν να αυτορυθμισθούν. Πως όμως θα μπορο ύσε να γίνει αυτό, όταν οι κυβερνήσεις από την πρώτη στιγμή παρενέβησαν ρίχνοντας λεφτά των φορολογουμένων για την διάσωσή τους;

Είναι αναπόφευκτο η διέξοδος να βρεθεί σε πολιτικές ανάπτυξης, προιόντων όμως απελευθερωμένων αγορών και οικονομιών. Όπως με γλαφυρότητα περιγράφουν στο τελευταίο τους βιβλίο οι καθηγητές Jagdish Bhagwati και Arvind Panagariya (Why Growth Matters: How Economic Growth in India Reduced Poverty and the Lessons for Other Developing Countries (2013)) η επιτυχία της Ινδίας, και η κατρακύλα άλλων οικονομιών, οφείλεται αποκλειστικά σχεδόν στην υιοθέτηση από αυτήν πολιτικών μικρότερου δημόσιου τομέα και απελευθερωμένων εθνικών αγορών. Η Ινδία κατάφερε να βγάλει κοντά στα 150 εκατ. κατοίκους της από το φάσμα της φτώχειας και να δημιουργήσει μιά εύρωστη και αισιόδοξη μεσαία τάξη. “Κάναμε πολύ περισσότερα για τους φτωχούς αυτής της χώρας προωθώντας πολιτικές οικονομικού ανταγωνισμού μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, απ’ ότι είχαμε κάνει προωθώντας πολιτικές καταπολέμησης της φτώχειας για δεκαετίες» έχει σχολιάσει ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Ινδίας Βιζάυ Κελκάρ. (”India’s Economic Future: Moving Beyond State Capitalism”, Οκτώβριος 2005).

Υπάρχει βέβαια και τεράστια υποκρισία. Την διαπιστώνει κανείς παρακολουθώντας τις δηλώσεις και τις κινήσεις πολλών από τους εκπροσώπους σημαντικών διεθνών  οργανισμών και φορέων. Ο Επίτροπος της Ευρωπαικής Ενωσης λ.χ Ολι Ρέν ασκεί κριτική στη Γαλλία για τον τρόπο που επιχειρεί να αντιμετωπίσει τις οικονομικές της δυσκολίες. Την κατακρίνει διότι επιλέγει την αντι-αναπτυξιακή αύξηση φόρων αντί για την αποτελεσματικότερη περικοπή δαπανών (βλ. Οικονομική Καθημερινή, 12-11-2013) . Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως οι αντιπρόσωποι των ευρωπαίων δανειστών (και του κ. Ρεν βέβαια) επιμένουν σε εκτεταμένα φορολογικά μέτρα, καλύπτοντας έτσι την κυβερνητική άρνηση να προχωρήσει, μέσω ριζικών περικοπών στον δημόσιο τομέα, σε μειώσεις δαπανών. Συντηρούν έτσι τον κρατισμό, σε πείσμα   των επικριτών του Μνημονίου που ομιλούν συνέχεια περί …νεοφιλελευθερισμού!!

Κάποια στιγμή και η Ελλάδα θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε παρόμοιες ορθολογικές αναπτυξιακές πολιτικές. Οσο όμως αργότερα τις επιλέξουμε τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο πόνος που θα υποστούμε από τις ενδιάμεσες  κοινωνικές ανακατατάξεις. Η ηθική ανωτερότητα του καπιταλισμού είναι φανερή. Απλά, πολλοί αρνούνται έγκαιρα να το παραδεχθούν. Φορτώνοντας  έτσι την κοινωνία με πόνο και δυστυχία. Παρασύροντάς την σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα.
 

Πλήρες Άρθρο »

Το βολικό ανάθεμα στον νεοφιλελευθερισμό

Το βολικό ανάθεμα στον νεοφιλελευθερισμό

 

Του Ηλία Καραβόλια, 16/10

Ακόμα και η απονομή του βραβείου Νόμπελ έδωσε αφορμή σε πολλούς πολέμιους του νεοφιλελευθερισμού να ξεσπαθώσουν! Τρεις αμερικανοί επιστήμονες έλαβαν το Νόμπελ Οικονομίας 2013 για τις εργασίες τους 'και την εμπειρική τους ανάλυση στις τιμές των επενδυτικών ενεργητικών'.Το βραβείο και τα 1,25 εκατ. δολάρια δόθηκαν στους Eugene Fama, Lars Peter Hansen και Robert Shiller. Η σουηδική επιτροπή απονομής, δήλωσε ότι οι ξεχωριστές εργασίες των τριών επιστημόνων «δημιούργησαν τις βάσεις για τις σημερινή αντίληψη των τιμών ενεργητικών.» Ο Eugene Fama και ο Lars Peter Hansen διδάσκουν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο(κοιτίδα του νεοφιλελευθερισμού)ενώ ο Robert Shiller προέρχεται από το Πανεπιστήμιο του Υale. Βραβεύτηκαν γιατί από το έργο τους προκύπτει το συμπέρασμα ότι είναι πρακτικώς αδύνατον να γίνει πρόβλεψη για τις τιμές των μετοχών και των ομολόγων βραχυπρόθεσμα, αλλά είναι δυνατόν να γίνει πρόβλεψη για την ευρεία πορεία των τιμών σε μακροπρόθεσμη περίοδο, όπως τριών με πέντε ετών.

Ο Fama είναι ο πατέρας της θεωρίας των αποτελεσματικών αγορών, μια θεωρία για την οποία η σημερινή πραγματικότητα όντως δείχνει ότι δεν στέκει και τόσο....καλά .Η ψευδαίσθηση ότι οι αγορές πάντα και παντού δίνουν τις «σωστές» τιμές, όταν λειτουργούν ελεύθερες, μας απέκλειε το ενδεχόμενο οι αγορές να δημιουργήσουν φούσκες των οποίων το σκάσιμο να προκαλέσει μια σοβαρή κρίση. Ο Hansen,επίσης παιδί του Chicago School, είναι πιστός οπαδός και συνεχιστής αυτών των απόψεων .Αλλά σήμερα δεν βραβεύτηκαν για αυτές τους τις θεωρίες!

Ο τρίτος νομπελίστας, ο Shiller ,καταφέρε να αποδείξει, με στατιστικά και θεωρητικά εργαλεία, πόσο επικίνδυνη είναι η θεωρία του… Fama. Ο Shiller είναι αυτό που λέμε behavioral economist και έγινε γνωστός φέρνοντας στο φως τη συχνότητα με την οποία η θεωρία του Fama ανατρέπεται από την πραγματικότητα. Τα βιβλία του έχουν έντονη δόση κευνσιανής λογικής: Animal Spirits, Irrational Exuberance.
Αλλά δεν βραβεύτηκε ο άνθρωπος ούτε γι αυτό, ούτε για την πολεμική του στην θεωρία της σχολής του Σικάγο!

Συνεπώς, η Σουηδική Ακαδημία δεν επιβράβευσε τον
....νεοφιλελευθερισμό(!) που σίγουρα αυτός δεν εξαντλείται στις μελέτες των Fama, Hansen. Το Νόμπελ του 2013, κατα την ταπεινή μου γνώμη ,έτσι όπως ερμηνεύω εγώ την αιτιολόγηση της απονομής τους, δόθηκε στην εν λόγω τριάδα επιστημόνων ακριβώς γιατί επισήμαναν με τις μελέτες τους τις πολλές διαφορές που προκύπτουν μεταξύ βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων προβλέψεων στις τιμές αξιών και περιουσιακών στοιχείων.Δηλαδή τις γενεσιουργίες αιτίες της αναποτελεσματικότητας στην ισορροπία των προβλέψεων με τιςτιμές! Αδυνατώ να καταλάβω, παρ ότι είμαι αντίθετος σε μεγάλο μέρος των νεοφιλελεύθερων απόψεων για τις αγορές,που εμπλέκεται ο νεοφιλελευθερισμός σε όλα τα παραπάνω! Εργαλεία όπως η αντιστάθμιση κινδύνου, τα παράγωγα, τα ασφάλιστρα κινδύνου και οι πάσης φύσεως εργαλειακές εξισώσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές, δεν είναι προιόντα του....νεοφιλελευθερισμού! Είναι προιόντα του μανιακού χρηματοπιστωτισμού.Είναι εργαλεία στα χέρια ανορθολογικών παικτών στις αγορές. Εγώ ,που διαφωνώ με τους κοινωνικούς αυτοματισμούς, τον δαρβινισμό και όλη αυτή την ισχύ της εξελικτικής προσαρμογής του ατόμου που πρεσβεύει ο νεοφιλελευθερισμός στον πυρήνα του, ομολογώ ότι δεν έχω δεί στα 38 μου χρόνια να λειτουργεί στις αγορές ,η βασική παράμετρος του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού: η τέλεια κινητικότητα κεφαλαίων στις αγορές και η παντελής έλλειψη κρατικής παρέμβασης( με τις οποίες παραμέτρους είμαι κάθετα αντίθετος, αλλά ποτέ δεν τις είδα να λειτουργούν 100%!)

Όπως πολλοί ονομάζουν με ευκολία την φορομπηχτική πολιτική και τις οριζόντιες περικοπές ως.... νεοφιλελεύθερα μέτρα, κάτι που δεν ισχύει καθόλου, έτσι δαιμονοποιούν τις αγορές, συγχέοντας την ρύθμιση με την απορρύθμιση και την ασύδοτη κρατική ή ιδιωτική δράση εντός των αγορών! Καιρός να ξαναορίσουμε και να ξαναβρούμε τα βασικά, ώστε να μην κρυβόμαστε πίσω απο εύκολες κατάρες και δοξασίες.Να κατανοήσουμε ότι τα δεινά που έσπειρε η απορρύθμιση στις αγορές με βάση το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα, είναι η αφορμή και όχι η αιτία του κακού στις οικονομίες σήμερα.

Και επειδή δεν είμαι ...νεοφιλελεύθερος, αλλά κευνσιανός(σημ: όπως και ο κος Στουρνάρας, που το δήλωσε αλλά αναρωτιέμαι αν το πιστεύει...) θα θυμίσω τα λόγια του J.M.Κeynes: '...οι ιδέες,και οχι οι δράσεις είναι επικίνδυνες...' Εκείνες τις ιδέες που δεν έχουν ταυτότητα και προσανατολισμό(βλ Τρόικα πχ) πρέπει να φοβόμαστε, απ όπου και αν προέρχονται.Διότι πίσω απο την κρίση υπάρχει μια βαθύτερη αιτία απο τις ατέλειες των αγορών.Πυροκροτητής της κρίσης διεθνώς ήταν άλλος: η υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού έναντι του εμπορικού και παραγωγικού κεφαλαίου. Ε,γι αυτό δεν νομίζω ότι φταίει ο νεοφιλελευθερισμός! Άλλωστε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δεν είχαμε τόσο ισχυρό κρατικό καπιταλισμό! Ποτέ οι κυβερνήσεις δεν είχαν στα χέρια τους ,τόσο λόγω χρεών(ΕΕ /ΗΠΑ) όσο και λόγω ρευστότητας (ΒRICs) ,τέτοια μεγάλη ισχύ. Και σίγουρα αυτό δεν είναι κευνσιανισμός(που πολλοί επίσης μπερδεύουν με τον...κρατικισμό!)

Μήπως αυτό το φαινόμενο -της υπερμετρης ισχύος στα χέρια πολιτικών που μπορεί να ελέγχουν και να ελέγχονται απο οικονομικές ελίτ- θα έπρεπε να μας φοβίζει περισσότερο απο τις όποιες αναποτελεσματικότητες της νεοκλασσικής και της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας ;

 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ ΤΟ ΜΠΑΚΟΥ

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ ΤΟ ΜΠΑΚΟΥ

 

Είναι άπειρος ο αριθμός διεθνών εμπειριών που αποδεικνύουν πως η επιλογή πολιτικών ελεύθερης οικονομίας της αγοράς οδηγούν τις χώρες σε ταχεία ανάπτυξη και ευρύτατη ευημερία. Εν τούτοις ο ελληνικός δημόσιος διάλογος επιμένει σε πολιτικές ευρύτατων παρεμβάσεων στην οικονομία, εκ των άνω αναδιανομής εισοδημάτων και παροχών δημόσιων πόρων για εξασφάλιση ανάπτυξης και βελτίωσης των λαικών εισοδημάτων.

Η καθημερινότητα συνεχώς διαψεύδει αυτές τις προσδοκίες. Η κοινωνία όμως επιμένει. Και η στροφή ακόμη προς την φασιστική δεξιά εμπεριέχει ελπίδες σε σοσιαλιστικά σχήματα. Καθώς και οι ακραίοι αυτοί αυτοαποκαλούνται εθνικοσοσιαλιστές και προπαγανδίζουν βίαιες παρεμβάσεις κατά των ελεύθερων αγορών και της ανεξέλεγκτης επιχειρηματικής δράσης. Οπου υιοθετήθηκαν  πρωτοβουλίες μεγάλων κρατικών παρεμβάσεων και ανεξέλεγκτων δημοσίων παροχών το τελικό αποτέλεσμα σχεδόν πάντα υπήρξε παρακμή και οικονομική και κοινωνική καταστροφή.

Στην Ελλάδα την ανεμελιά και την ικανοποίηση των αρχικών Πασοκικών ημερών ακολούθησε η τραγωδία της τελικής οικονομικής κατάρρευσης. Στην Κύπρο, οι αλόγιστες παροχές της τελευταίας κομμουνιστικογενούς πολιτικής ηγεσίας οδήγησαν στην διάλυση μιας εύρωστης μέχρι τότε οικονομίας. Στην Αργεντινή, οι σοσιαλιστικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Κίρτσνερ οδήγησαν μια οικονομία, που είχε αρχίσει να ανακάμπτει από τον τυφώνα της διάλυσης – λόγω μεγάλων φορολογικών τότε παρεμβάσεων, στον δρόμο και πάλι της παρακμής και των αδιεξόδων. Πότε, επι τέλους, θα μάθουν οι πολιτικοί πως οι μεγάλοι φόροι και οι γενναιόδωρες παροχές δεν αποτελούν συνταγή επιτυχίας αλλά περισσότερο πιστοποιητικό καταστροφής; 

Τελευταία, τα παραδείγματα της Ινδίας αλλά και ιδιαίτερα του Αζερμπαιτζάν αποδεικνύουν πως δεν υπάρχει παρά μοναχά ένας δρόμος προς την επιτυχία. Η επιλογή δηλαδή άδολων πολιτικών οικονομίας της αγοράς. Το τελευταίο βιβλίο των καθηγητών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο Jagdish Bhagwati και Arvind Panagariya, Why Growth Matters: How Economic Growth in India Reduced Poverty and the Lessons for Other Developing Countries (2013) ξεκαθαρίζει με αδιάσειστα στοιχεία πως η επιτυχία της Ινδίας και η κατρακύλα άλλων οικονομιών οφείλεται αποκλειστικά σχεδόν στην υιοθέτηση από αυτήν πολιτικών μικρότερου δημόσιου τομέα και απελευθερωμένων εθνικών αγορών.

Στο Αζερμπαιτζάν επίσης, ο Πρόεδρος Αλίεφ, μιλώντας στο Διεθνές Αθρωπιστικό Συνέδριο που έγινε πρόσφατα στο Μπακού, δεν έκρυψε πως η επιτυχία της χώρας του (ταχύτερα αναπτυσσόμενη σήμερα οικονομία της γής) οφείλεται ακριβώς στην επιλογή που ακολούθησε, να υιοθετήσει πολιτικές ελεύθερης αγοράς. Και να επενδύσει βέβαια στην παιδεία – στον ανθρώπινο παράγοντα. Στο ίδιο χρονικό διάστημα που η Κύπρος οδηγήθηκε με επεκτατικά δημοσιονομικά μέτρα στην κατάρρευση και τα αδιέξοδα ενώ στην Ελλάδα ανδρώθηκε το φυλετικό μίσος και η πολιτική υποστήριξη προς τα άκρα, το Αζερμπαιτζάν μείωσε την φτώχια 5 φορές, κατά 500% δηλ., ενώ η ανοχή και η ειρηνική συγκατοίκηση πολλών εθνοτήτων εξελίσσεται με εντυπωσιακή ομαλότητα. Ακόμα και Αρμένιοι ζούν εκεί ειρηνικά, παρά το γνωστό πρόβλημα εισβολής και κατοχής στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Τον πρώην Πρόεδρο της Αργεντινής Ντε Λα Ρούα, που είχε προεδρεύσει της οικονομικής καταστροφής, κανείς δεν τον άκουσε όταν μιλώντας στην Τηλεόραση του Σκάι είχε προειδοποιήσει για τα αρνητικά επακόλουθα της μεγάλης φορολογίας. Το μήνυμα από το Μπακού του Αζερμπαιτζάν, που είναι πολύ κοντύτερα, δεν μπορούμε να το συλλάβουμε;

Πλήρες Άρθρο »

ΠΕΡΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ

ΠΕΡΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ

 

Γίνεται τόση κουβέντα τελευταία περί διαπραγμάτευσης που έχει κανείς την αίσθηση πως αποτελεί μια βιωματική πραγματικότητα ώστε όλοι να κατανοούμε απόλυτα τις διαστάσεις της. Εν τούτοις για τις εμπειρίες, τις συνήθειες και τις αντιλήψεις της κοινωνίας μας η διαπραγμάτευση δεν είναι οικείος όρος η πρακτική. Διδάσκοντας τελευταία σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και σε στελέχη επιχειρήσεων τεχνικές επικοινωνίας και μεθόδους επαγγελματικής αυτοβελτίωσης έχω διαπιστώσει πως η διαπραγμάτευση είναι έννοια πολύ διαφορετική από αυτή που όλοι αρχικά θεωρούν. Συγχέεται σχεδόν πάντοτε με την αντιπαράθεση και την σύγκρουση. Δεν υπάρχει περίπτωση σε μια διαπραγμάτευση κάποιος να μπεί περιμένοντας να συντρίψει η να πάρει τα πάντα από τον συνομιλητή του.

Σε μια διαπραγμάτευση οφείλεις να είσαι έτοιμος να κερδίσεις αλλά και να δώσεις. Το ζήτημα είναι να πάρεις αυτό που θεωρείς απόλυτα σημαντικό, και να δώσεις εκείνο που φαίνεται αρκετά ουσιαστικό για τον συνομιλητή σου αλλά όχι τόσο ζωτικής σημασίας για εσένα. Μετά από μιά διαπραγμάτευση ουδείς θριαμβολογεί. Ομιλούν απλά όλοι για πρόοδο και αποφυγή χειρότερων εξελίξεων. Δεν πρόκειται να αποχωρήσεις ανέγγιχτος από μιά σοβαρή διαπραγμάτευση. Πρέπει όμως να έχεις κερδίσει σημεία που ευνοούν την προοπτική σου και διευκολύνουν μελλοντικές σου κινήσεις. Είναι λάθος πριν ξεκινήσεις να διαπραγματεύεσαι να αφιονίζεις τους δικούς σου ώστε να περιμένουν θριάμβους. Θα καταλήξουν εναντίον σου ξεσπώντας την οργή τους για τις γκρεμισμένες τους προσδοκίες.

Η σύγκρουση είναι μια εντελώς διαφορετική διαδικασία. Στην διαπραγμάτευση δεν θέλεις να χάσεις αυτά που έχεις. Τουλάχιστον όχι τίποτα σημαντικό. Στην αντιπαράθεση επιδιώκεις να εκμηδενίσεις τον αντίπαλό σου. Διακινδυνεύοντας όμως και ζωτικά δικά σου κεκτημένα. Μπορείς να θριαμβεύσεις, κερδίζοντας κατά κράτος τον αντίπαλο. Μπορείς όμως και να χάσεις, αποχωρώντας συντριμμένος. Στην διαπραγμάτευση δεν ρισκάρεις ζωτικά σου συμφέροντα. Στην σύγκρουση διακινδυνεύεις σχεδόν τα πάντα και περιμένεις, αν δεν πετύχεις, τον αναπόφευκτο μπορεί και εξοντωτικό λογαριασμό. Στην αντιπαράθεση ενθουσιάζονται οι οπαδοί. Θα αντιμετωπίσουν όμως τραγωδίες, αν δεν έχεις τα μέσα να επιβάλεις οριστικά κι αδιαμφισβήτητα τις απόψεις σου.

Οι συνετοί και σχετικά αδύναμοι διαπραγματεύονται. Κι αποκτούν δεξιότητες που τους δίνουν επιτυχίες. Οι παρορμητικοί αλλά και οι πανίσχυροι συγκρούονται. Κερδίζουν αν έχουν ισχύ, αλλά προσωρινά. Η άλλη πλευρά θα τους περιμένει πάντα στην γωνία. Για την αναπόφευκτη ρεβάνς.  Αν δεν έχουν δύναμη καταστρέφονται. Και τα ρίχνουν σε σκοτεινές δυνάμεις, σε συμφέροντα ακόμα και σε συνωμοσίες του σύμπαντος. Η ζημιά όμως γίνεται. Η αγωνία και η δυσπραγία είναι άγνωστο για πόσο θα κρατήσει. Συχνά, αυτό που χάνεται δεν αποκτάται ξανά ποτέ…

Διαπραγματεύεσαι με μέθοδο και υπομονή. Για να βελτιώσεις την θέση σου. Γνωρίζοντας πως θα υποχρεωθείς και σε υποχωρήσεις. Συγκρούεσαι μοναχά όταν είσαι βέβαιος πως έχεις όλα τα ατού. Και δεν διακινδυνεύεις καταστροφή. Η σύγκρουση επιβάλλεται να γίνει σε τόπο και χρόνο, σε γενικές συνθήκες δηλ, που έχεις διαλέξει εσύ. Ώστε να ελέγχεις τις περισσότερες παραμέτρους. Διαφορετικά, μπορεί να καταστραφείς τελειωτικά, Με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Διαπραγματεύεσαι ξεκινώντας με αιτήματα πολύ υψηλότερα από αυτά που σε ενδιαφέρουν. Ώστε υποχωρώντας να εξασφαλίσεις περίπου αυτά στα οποία στοχεύεις. Και ο αντίπαλός σου όμως θα ξεκινήσει λογικά με παρόμοια τακτική. Αυτό που κρίνει την επιτυχία από την τελική αποτυχία είναι να διακρίνεις τα πραγματικά όρια του συνομιλητή σου. Εχοντας μελετήσει και με σωστή πληροφόρηση. Τι πραγματικά τον ενδιαφέρει και με τι θα φύγει σχετικά ευχαριστημένος. Επιμένεις λοιπόν με σθένος πάνω σε αυτά από τα οποία δεν μπορεί να κάνει πίσω. Που είναι αδύνατον να τα δεχθεί. Μπλοφάρεις πως αυτά είναι για σένα το πάν. Την κρίσιμη στιγμή κάνεις μια μικρή υποχώρηση. Που γι αυτόν όμως γνωρίζεις πως δεν είναι αρκετή. Εκεί επάνω επιμένεις. Με σθένος. Επιμένεις πως δεν μπορείς να κάνεις άλλη υποχώρηση. Όταν τελικά τα πράγματα φθάνουν στα άκρα δέχεσαι κάποια από τα αιτήματά του. Που βρίσκονται ακριβώς επάνω σε αυτά που από την αρχή ήθελες να εξασφαλίσεις.

Ανάλογα με τις πληροφορίες που διαθέτεις για τις διαθέσεις η τις ανάγκες του συνομιλητή σου μπορείς έτσι να πετύχεις πολλά η έστω να χάσεις (γιατί κι’ αυτός θα χρησιμοποιήσει παρόμοια τακτική) ελάχιστα. Η διαπραγμάτευση είναι μια μέθοδος επιτυχίας για όλους όσους μετέχουν σε αυτή. Φτάνει να μην βασίζεται σε χίμαιρες και υπερβολικές  προσδοκίες. Με βάση αυτά, ο καθένας καταλαβαίνει το αδιέξοδο μονοπάτι που ακολουθεί η χώρα με τις υπερβολές των ηγεσιών της για «διαπραγματεύσεις» που μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Δίχως όπλα και χωρίς άσσους στο μανίκι. Και με ένα λαό που αφιονίζεται να πιστεύει το ανέφικτο.

Πλήρες Άρθρο »