ΚΙ ΟΜΩΣ, ΠΕΡΝΑ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ: ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑΣ

ΚΙ ΟΜΩΣ, ΠΕΡΝΑ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ: ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑΣ

 

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι του σχετικά με την κρίση του ευρώ (Financial Times, 4 Μαρτίου 2013) ο  Gideon Rachman ξεχωρίζει την Ελλάδα σαν την μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα απ’ αυτές που επλήγησαν από την κρίση, που είναι επιρρεπής στον φασισμό. Το εξηγεί αυτό από το γεγονός ότι η Αθήνα έχει υποστεί την χειρότερη καταιγίδα μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής από ολόκληρο τον Ευρωπαικό Νότο.  Κατά συνέπεια, ο λαός είναι πιο πιθανό να αφουγκράζεται τα ανατρεπτικά  λαϊκίστικα συνθήματα που στοχοποιούν τους μετανάστες και τους ξένους γενικά σαν τους κύριους υπεύθυνους των περισσότερων από τα δεινά που υφίσταται η κοινωνία. Το άρθρο, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει την καρδιά του κοινωνικού προβλήματος που επιτρέπει στον φασισμό να βρίσκει πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης.

Είναι η μακροχρόνια συμβίωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με τις πελατειακές σχέσεις που έχει προκαλέσει τις σημερινές πολιτικές παραμορφώσεις. Από τότε που καθιερώθηκε η νέα ελληνική δημοκρατία τα πολιτικά κόμματα έκαναν τα πάντα ώστε οι πολίτες να εξοικειωθούν με την ιδέα πως η πολιτική εξαντλείται στην επιδίωξη διανομής των λαφύρων κάθε εκλογικής νίκης. Ο λαός περίμενε κάθε φορά από τα κόμματα την μοιρασιά των υπεσχημένων, αμέσως μετά την ανάδειξή τους στην εξουσία. Σε περίπτωση αδυναμίας η άρνησης εκπλήρωσης των όποιων προεκλογικών γενικών  η ατομικών δεσμεύσεων, το φυσικό επακόλουθο ήταν η αλλαγή πολιτικής πλεύσης και η στήριξη εκ μέρους του απογοητευμένου εκλογέα ενός άλλου κόμματος.

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα ποτέ δεν φρόντισαν να εκπαιδεύσουν το εκλογικό σώμα για την πραγματική έννοια και το ουσιαστικό περιεχόμενο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό τα πάντα είχαν στηριχθεί στην εξασφάλιση για τους κομματικούς πιστούς των μεγαλύτερων δυνατών κρατικών παροχών. Αν οι απαραίτητοι σχετικοί πόροι δεν ήσαν διαθέσιμοι με βάση τα δημόσια οικονομικά, οι κυβερνήσεις κατέφευγαν στον εξωτερικό δανεισμό. Ακόμα κι αν ήταν ολοφάνερο πως τα δανεικά αυτά δεν θα μπορούσαν να αποπληρωθούν. Στην Κύπρο λχ η οικονομική κατάσταση ήταν βιώσιμη. Μέχρι που το ΑΚΕΛ αποφάσισε να κάνει «κοινωνική πολιτική» και να μοιράσει, δίχως αντίκρισμα, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι…

Η κρίση οδήγησε τους Ελληνες να συνειδητοποιήσουν άξαφνα την πραγματικότητα του πως λειτουργεί η πραγματική οικονομία. Τους βούτηξε ωστόσο την ίδια στιγμή πολύ βαθιά σε μια  απογοήτευση με την δημοκρατία. Η αλλαγή κομματικής υποστήριξης δεν είναι δυνατόν πλέον να λύσει το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν είναι πιά του ενός η του άλλου κόμματος εξουσίας. Στα μάτια του κόσμου είναι το σύστημα που δεν μπορεί πλέον να ικανοποιήσει τις προσδοκίες. Η ευθύνη για την αδυναμία της Δημοκρατίας να συνεχίσει τις παροχές φορτώνεται τώρα από τους εκλογείς σε όλα τα παραδοσιακά κόμματα. Στα κόμματα δηλ. που αποτελούν τις συνισταμένες του συστήματος. Κι’ αυτό είναι μόνο οι φασίστες που το αμφισβητούν και το αντιστρατεύονται. Μέσω αυτών ο μηχανισμός των πελατειακών σχέσεων μπορεί να πάρει την εκδίκησή του. Αυτός είναι ο λόγος που η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται να ισχυροποιείται στις δημοσκοπήσεις.

Η δυσκολία για τους εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού είναι πως οι κινήσεις τους συμβάλλουν στην ενίσχυση της Ακρας Δεξιάς. Επιτίθενται στην ιδιωτική ιδιοκτησία, που αποτελεί τον βασικό πυλώνα της δυτικού τύπου φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης, υπονομεύοντας έτσι την πίστη των ανθρώπων στη δημοκρατία. Επιμένουν στη βαριά φορολογία και σε περικοπές μισθών και συντάξεων ενώ κωλυσιεργούν εμποδίζοντας τις όποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όπως και την μείωση του αριθμού των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα.

Σε κατακλείδα, ο φασισμός απολαμβάνει ευρείας αποδοχής πλέον στην Ελλάδα όχι μόνο εξ’ αιτίας
των σοβαρών οικονομικών δυσκολιών. Αλλά κυρίως διότι τα παραδοσιακά κοινοβουλευτικά κόμματα δεν είχαν μυήσει τους Ελληνες στην πραγματική ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς στην λειτουργία μιας ανοιχτής οικονομίας.


*Διευθυντής του Ινστιτούτου Διπλωματίας και Διεθνών Υποθέσεων, Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, και πρώην Υπουργός

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

ΜΥΛΟΣ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ...

Το Δημόσιο πρέπει πάλι να δανειστεί για να πληρώσει του χρόνου 25 δισ. ευρώ για το χρέος, από τα οποία τα 5,3 δισ. ευρώ είναι παλιά ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, τα οποία δεν «κουρεύτηκαν»(το 2009 το Δημόσιο εξέδωσε ομόλογα 3,8 δισ. ευρώ για να κεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες, έναντι προνομιούχων μετοχών, για 5 χρόνια) Επίσης η χώρα θα πληρώσει το 2014 και άλλα 10 δισ. ευρώ σε ακούρευτα ομόλογα, τα λεγόμενα ANFAs. Είναι αυτά που έχουν η ΕΚΤ και οι κεντρικές τράπεζες χωρών της Ευρωζώνης και με τα οποία υποχρεώνουν το ελληνικό Δημόσιο να  δανειστεί πρώτα για να τα εξοφλήσει ,και στη συνέχεια αυτές επιστρέφουν τους τόκους και το κέρδος τους από τη διαφορά στην ονομαστική τιμή των ομολόγων(σε σχέση με την τιμή που οι ίδιοι τα αγόρασαν).Τελικά, παίρνουν πίσω μόνον τα λεφτά τους, αλλά και φέτος έδωσαν στα τέλη Ιουλίου μέρος από τα ποσά προς επιστροφή που προέκυπταν από τις λήξεις ομολόγων τον Φεβρουάριο και κυρίως τον Μάιο (1,5 δισ. ευρώ,τα οποία η κυβέρνηση τα μετρά στο πρωτογενές πλεόνασμα 7μηνου!) Με αυτό τον τρόπο, αντί να κάνουν συμψηφισμό, κρατούν την Ελλάδα  δέσμια των δόσεων και των επιστροφών από τόκους, προκειμένου να δανείζεται για να πληρώνει τα ομόλογα αυτά στις λήξεις. Ετσι είναι που επιβάλλουν και τις απαιτήσεις τους, κάτω από καθεστώς πίεσης, για να δώσουν τις δόσεις.

Συνολικά από το χρέος των 25 δισ. ευρώ, που έχει φορτωθεί και πρέπει να πληρώσει για το 2014 η Ελλάδα, τα 15 τα έχουν ιδιώτες ή hedge funds και ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες, σε ομόλογα που δεν έδωσαν για κούρεμα, σε αντίθεση με τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και τις ελληνικές τράπεζες, που έχασαν το 70% των κεφαλαίων τους! Καθώς το δάνειο των Ευρωπαίων τελειώνει,με τις τελευταίες δόσεις να δίνονται το 2014, οι πιέσεις έχουν ξεκινήσει από τώρα. Αν πάρουμε κανονικά τις καθυστερούμενες δόσεις φέτος ,τότε απομένουν συνολικά μόνο 15 δισ. ευρώ από το σύνολο του δανειακού πακέτου που απομένει. Στα 15 δισ. ευρώ περιλαμβάνονται και οι δόσεις που θα δώσει το ΔΝΤ, οι οποίες λήγουν το 2016, σε αντίθεση με τις δόσεις του ευρωπαϊκού δανείου (ESM) που λήγουν του χρόνου.Ταυτόχρονα όμως το 2014 η Ελλάδα κουβαλάει και πρέπει να εξοφλήσει το μεγαλύτερο βάρος του χρέους για
 τα επόμενα 35-40 χρόνια. Συνολικά 25 δισ. ευρώ, χωρίς να λογαριάζονται τα ανανεούμενα βραχυχρόνια δάνεια με τρίμηνα και εξάμηνα έντοκα γραμμάτια, που είναι εσωτερικός δανεισμός από τις τράπεζες και τους Ελληνες αποταμιευτές.

Το 2015 είναι επίσης δύσκολη χρονιά, αλλά όχι όσο το 2014, με χρέος 16,1 δισ. ευρώ προς εξόφληση. Όμως,μετά τά το 2016, με τον τρόπο που έχει αναδιαρθρωθεί ο δανεισμός, οι υποχρεώσεις υποχωρούν σε μονοψήφια νούμερα μέχρι και το έτος 2036...Ειδικά στη δεκαετία μέχρι το 2023 τα ετήσια ποσά είναι έως 8 δισ. ευρώ και κατόπιν κυμαίνονται, αλλά πάντα μένουν σε μονοψήφιο αριθμό έως το έτος 2037, οπότε ανεβαίνουν στα 14,4 δισ. Γι αυτό υπάρχει η πίεση που ασκούν τώρα οι Γερμανοί και η Ευρώπη. Η κυβέρνηση και τα hedge funds δεν θέλουν νέο δανεισμό της χώρας, αλλά παράταση εξόφλησης των δανείων.Αν οι Ευρωπαίοι χάσουν το καρότο και το μαστίγιο των δόσεων από το 2014, τότε θα χάσουν και τον έλεγχο στην κυβέρνηση και θα τον πάρει το ΔΝΤ (και οι ΗΠΑ), το οποίο θα δίνει δόσεις δανείου στην Ελλάδα έως το 2016 .Ετσι εξηγείται η διάθεση των Ευρωπαίων να καθυστερούν τις δόσεις φέτος, όπως και τους τόκους από τα ακούρευτα ομόλογα που κατέχουν. Οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες κατέχουν τώρα συνολικά 17 δισ. ευρώ σε ακούρευτα ειδικά ομόλογα, που επανεκδόθηκαν το 2012. Εξ ου και οι πιέσεις του Σόιμπλε για νέο δάνειο ,όπως και οι εξωφρενικές απαιτήσεις των Γερμανών βιομηχάνων «να δοθούν εγγυήσεις έναντι χρέους, με υποθήκευση δημόσιας περιουσίας σε ενέργεια, λιμάνια, αεροδρόμια και ακίνητα». Γερμανοί και Ευρωπαίοι βιάζονται να δεσμεύσουν πολιτικά την Ελλάδα με την ομηρία ενός νέου δανείου ή με όρους εξασφάλισης.

Δεστε όμως τι συμβαίνει: εμείς εδώ και 4 χρόνια μνημονίων, πληρώνουμε τα ακούρευτα ομόλογα στους ιδιώτες που τα κατέχουν, με τη λογική «να μη γίνουμε Αργεντινή και να μας σέρνουν στα διεθνή δικαστήρια».Μόνον που υπάρχει μία διαφορά. Τα συγκεκριμένα ομόλογα των 5,3 δισ. ευρώ, λήξης εντός του 2014, είναι παλιά ομόλογα στο Ελληνικό Δίκαιο! Δεν είναι δηλαδή ομόλογα Διεθνούς Δικαίου, για να καταφύγουν οι ιδιώτες δανειστές σε ξένη χώρα (ΗΠΑ), από το Δίκαιο της οποίας διέπεται το  συγκεκριμένο χρέος, όπως κάνουν με την Αργεντινή...Αν όμως τυχόν δεν πληρωθούν τα hedge funds, ίσως επηρεαστούν οι τιμές των νέων ομολόγων ,και ας είναι εγγυημένα και Αγγλικού Δικαίου.Αυτά λήγουν από το 2023 και μετά και δεν θα μπορούν να πουλήσουν νωρίτερα με κέρδος, όπως ήταν το σενάριο βάσει του οποίου αγόρασαν τα hedge funds ποντάροντας σε επιμήκυνση 50 ετών ! Αν μπερδευτήκατε, τότε φαντασθείτε γιατί δεν κάνει τίποτα η κυβέρνηση! Δεν ξέρουν πως παίζεται το παιχνίδι απόδοσης/κινδύνου!

 Η κρίση είναι πρωτίστως κρίση διαχείρισης κερδών/ζημιων απο χαρτοφυλάκια μεγάλων παιχτών σε ομόλογα, και δευτερευόντως κρίση χρέους της χώρας....Φαντασθείτε αυτά τα νούμερα επί 10 φορές για τα Ιταλικά και τα Ισπανικά ομόλογα;;;
Είναι πολλά τα λεφτά, και 4 χρόνια τωρα,  μαζεύονται από φόρους, μειώσεις συντάξεων και μισθών...

Ηλίας Καραβόλιας

Πλήρες Άρθρο »

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ - Πτυχές του Μουσουλμανικού Μωσαικού

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ - Πτυχές του Μουσουλμανικού Μωσαικού

 

Ο κόσμος ολόκληρος και πάλι κρατάει την αναπνοή του μπροστά στην προοπτική μιας ακόμη πολεμικής σύγκρουσης, αυτή την φορά στην καρδιά της εύθραυστης Μέσης Ανατολής. Θα χτυπήσουν η όχι οι Αμερικανοί, αναρωτιέται η Υφήλιος. Με στόχο όμως ακριβώς ποιόν; Αν πρόκειται να βομβαρδισθεί η Συρία ώστε να ειρηνεύσει η περιοχή, να σταματήσουν οι ακρότητες και οι σφαγές και να αποκατασταθεί μια κάποια οικονομική ευημερία στην περιοχή αλλά και ευρύτερα σε σημαντικές περιοχές της γής πιθανότατα να υπήρχε κάποια λογική στο εγχείρημα. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν ισχύει. Το μόνο που έχει συμβεί είναι μια ατυχέστατη δήλωση προ καιρού του Προέδρου Ομπάμα πως οι ΗΠΑ θα δράσουν στρατιωτικά αν σημειωθεί χρήση χημικών όπλων.

Και τέτοια χρήση πράγματι έγινε. Δίχως όμως αποδειγμένη δημόσια σιγουριά για το ποιος είναι ο υπεύθυνος. Μια αμερικανική στρατιωτική επέμβαση θα ενισχύσει σημαντικότατα τις θέσεις των αντιπάλων του Προέδρου Ασάντ. Δίχως όμως να εξασφαλίζει πως οι ΗΠΑ, η Δύση γενικότερα, θα αποκτήσουν την στήριξη και συμπάθεια της σημερινής Συριακής αντιπολίτευσης. Διότι αυτή είναι πολυδιασπασμένη. Με ισχυρότερα κομμάτια της τους ακραίους Σουνίτες ισλαμιστές, τους εξ ίσου απομονωτιστές Σαλαφιστές και τους πισυούς της Αλ Καέντα. Οι μετριοπαθείς και διαλλακτικοί μουσουλμάνοι αποτελούν πλέον την μειοψηφία και εύκολα παρασύρονται προς τις τάξεις των ακραίων. Μια μετα-Ασάντ Συρία είναι άγνωστο τι φυσιογνωμία θα έχει, τι είδους πολιτειακή οργάνωση θα διαθέτει και τι ρόλο θα μπορούσε να παίξει στην περιοχή. Αξίζει, για τόσο γεματα ερωτηματικά αποτελέσματα, μερικές χιλιάδες άνθρωποι να χάσουν την ζωή του, πόλε3ις να καταστραφούν και μια κοινωνία να βρεθεί στα όρια του χάους; Χώρια βέβαια γιό το τεράστιο κόστος, σε ανθρώπους και υλικές υποδομές, που ένα τέτοιο εγχείρημα θα στοιχίσει στη Δύση συνολικά.

Το πιο ειρωνικό απ’ όλα είναι πως μια στρατιωτική επέμβαση, έστω και μόνο αεροπορική, θα συντρίψει πιθανότατα το καθεστώς του Ασάντ προσφέροντας στους ισλαμιστές αντιπάλους του έτοιμη, με ελάχιστο δικό τους κόστος και κόπο, την δική τους τελική επιδίωξη. Μια νευραλγική, μέσα στην καρδιά΄της Μέσης Ανατολής, μεγάλη χώρα που θα εκπέμπει με επιμονή το δικό τους μήνυμα της έλλειψης ανοχής, της προώθησης της βίας και της συντριβής κάθε αντίθετης εθνικής η θρησκευτικής φωνής.

Η Δύση δυστυχώς κλείνει τα μάτια της στην τραγική πραγματικότητα. Πως πραγματικός εχθρός σε αυτόν τον πόλεμο με την τρομοκρατία και τον φανατισμό είναι οι φανατικοί μουλάδες της Αραβικής Χερσονήσου. Σύμμαχοι και ουσιαστικά συνεργάτες του καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας, με το οποίο είναι στενά δεμένοι και με σχέσεις συγγενικές, το παντοδύναμο ιερατείο των Βαχαμπιστών εξάγει το θρησκευτικό μίσος και τον δολοφονικό φανατισμό στον υπόλοιπο κόσμο – εξ ΄ίσου σε αλλόθρησκους και μουσουλμάνους.

Το Ισλάμ δεν είναι μονολιθικό. Υπάρχουν διαφοροποιήσεις και αντιθέσεις ανάμεσα σε σέκτες και σχολές σκέψης και λατρείας. Οι Βαχαμπιστές όμως, με την ακραία αντιμετώπιση, με τελικό στόχο την εκμηδένιση, όσων δεν ασπάζονται το επιθετικά απόλυτο δόγμα τους είναι οι χειρότεροι. Ακόμα και τον ϊδιο τον Προφήτη κατά καιρούς αμφισβητούν όταν οι επιθετικά σκληρές τους δοξασίες περί εκκαθάρισης όσων δεν ομονοούν μαζί τους έρχονται σε αντίθεση με τις περί ευσπλαχνίας, ανοχής, συγχώρεσης και ελέους απόψεις του. Είναι γνωστό πως κατά το παρελθόν δεν είχαν διαστάσει να συλήσουν τον τάφο του και να γκρεμίσουν μνημεία αφιερωμένα σε αυτόν και σε πολλούς από τους στενότερους συνοδούς του.

Ιστορικά το Ισλάμ δείχνει δύο πρόσωπα, Το ένα είναι αυτό της εξόδου στον κόσμο, της συνοχής, του διαλόγου, της διαπραγμάτευσης και της ανοχής της διαφορετικότητας. Το Ισλάμ της επιστήμης, της τέχνης και των μεγάλων προοδευτικών ανακαλύψεων. Το άλλο είναι εκείνο της απομόνωσης, των ακροτήτων, της πίστης στην πουριτανική αυστηρότητα των ηθών και της θρησκευτικής πρακτικής. Το Ισλάμ του μίσους εναντίον της διαφορετικότητας και του χωρισμού του κόσμου στα δύο. Από την μια μεριά είναι ο κόσμος του Θεού, οι κοινότητας δηλαδή που εφαρμόζουν αυστηρά τις αντιλήψεις των ακραίων ζηλωτών (Ντάρ αλ Ισλάμ). Κι από την άλλη όλοι οι άλλοι, όσοι δηλαδή δεν ασπάζονται τις ίδιες απομονωτικές τάσεις, ακόμα κι αν είναι μουσουλμάνοι, και οι αλλόθρησκοι των όποιων άλλων θρησκευτικών δογμάτων. Ο οίκος δηλ του Πολέμου (Νταρ αλ Χάρμπ). Ολοι αυτοί, με άλλα λόγια, που περιμένουν να υποστούν την έκρηξη του θυμού του Θεού για την (ακατανόητη) επιμονή τους να μην πιστεύουν σε αυτόν.

Το ακραίο αυτό δόγμα των Βαχαμπιστών δεν κυριαρχεί μόνο στο εσωτερικό της Σαουδικής Αραβίας. Εξάγεται σε χώρες που βρίσκονται στα όρια της ρήξης και της διάλυσης. Με χρηματοδότηση από την Αραβική Χερσόνησο χιλιάδες σχολές (Μαντράσσες) έχουν ιδρυθεί σε μουσουλμανικές χώρες προπαγανδίζοντας την φιλοσοφία της ακρότητας και της μη ανοχής. Από την Ινδική Χερσόνησο και το Πακιστάν (Σχολή των Ντεομπαντιστών) μέχρι το Αφγανιστάν, τον Καύκασο, τα Βαλκάνια, την περιοχή του Βόλγα – Ουραλίων, και πολλές περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής το μήνυμα της ρήξης, με την μορφή του ιερού πολέμου (Ζιχάντ) έχει συχνά μεταδοθεί.

Η Δύση παραβλέπει αυτές τις πραγματικότητες. Κι αναγκάζεται να «μαζεύει» τις συνέπειές τους. Εμπλέκεται τελικά σε ρήξεις που δεν είναι δικές της γιατί φοβάται – λόγω πετροδολαρίων (;) – να δεί την αλήθεια. Η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στην Αραβική Χερσόνησο.

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ

 


Stratfor: Η μπλόφα του Ομπάμα

Ανάλυση του ινστιτούτου γεωπολιτικών και στρατηγικών αναλύσεων Stratfor σχετικά με την κρίση στη Συρία και τις επιλογές και τη στρατηγική του προέδρου Ομπάμα.


«Η μπλόφα του Ομπάμα» τιτλοφορείται η ανάλυση του Τζωρτζ Φρίντμαν, ιδρυτή της ιδιωτικής εταιρείας πληροφοριών και γεωπολιτικών και στρατηγικών αναλύσεων, Stratfor, σχετικά με την κρίση στη Συρία και τη στρατηγική της αμερικανικής κυβέρνησης γύρω από αυτήν.

Η κυρίαρχη θέση γύρω από την επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία την προηγούμενη εβδομάδα είναι ότι προήλθε από δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ, αν και δεν είναι λίγοι αυτοί που κάνουν λόγο για ενέργεια των αντικαθεστωτικών, ή και πλαστές φωτογραφίες. Κατά τον Φρίντμαν, αν και οι ΗΠΑ μέχρι τώρα έχουν αποφύγει να εμπλακούν στον εμφύλιο στη Συρία, αυτό δεν σημαίνει πως η Ουάσινγκτον τρέφει συμπάθεια προς τον Άσαντ και το καθεστώς του, σε μεγάλο βαθμό λόγω των στενών δεσμών της Δαμασκού με το Ιράν και τη Ρωσία. Ωστόσο, όπως επισημαίνεται, οι ΗΠΑ «έχουν μάθει να προβληματίζονται όχι μόνο σχετικά με μη φιλικά καθεστώτα, αλλά και με αυτά που μπορεί να ακολουθήσουν μετά από τέτοια καθεστώτα». Το Αφγανιστάν, το Ιράκ και η Λιβύη είχαν ως αποτέλεσμα τη συνειδητοποίηση πως η πρόκληση της πτώσης ενός καθεστώτος σημαίνει συμβιβασμό με έναν διάδοχο ο οποίος δεν είναι σε καμία περίπτωση «τέλειος». Σε τέτοιες περιπτώσεις, η αλλαγή καθεστώτος έχει ως συνέπεια την εμπλοκή των ΗΠΑ σε εμφυλίους, τα αποτελέσματα των οποίων δεν είναι αντάξια του κόστους. Στην περίπτωση της Συρίας, οι αντικαθεστωτικοί είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι, οι καλύτερα οργανωμένες φράξιες των οποίων έχουν δεσμούς με την αλ Κάιντα.

Παρά τις εκκλήσεις για επέμβαση από ΗΠΑ και Ευρώπη, η Ουάσινγκτον δεν φαίνεται τόσο πρόθυμη να προβεί σε στρατιωτικές ενέργειες, καθώς η έκβαση του εμφυλίου δεν είναι κάτι που την αφορά άμεσα, καθώς κάθε κατάληξη παρουσιάζεται κακή από την οπτική της γωνία. Επίσης, όπως επισημαίνει ο Φρίντμαν, «αυτοί που τονίζουν με μεγαλύτερη έμφαση πως κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει η αιματοχυσία θα είναι οι πρώτοι που θα καταδικάσουν τις ΗΠΑ όταν αρχίσουν να σκοτώνουν ανθρώπους για να σταματήσουν τους σκοτωμούς. Άνθρωποι θα πεθάνουν σε μία τέτοια επέμβαση, καθώς δεν υπάρχουν ‘καθαροί τρόποι’ για να τερματιστεί ένας εμφύλιος πόλεμος’».

Οι «κόκκινες γραμμές» του Ομπάμα

H στρατηγική του προέδρου Ομπάμα ήταν εξαιρετικά προσεκτική: δήλωσε πως οι ΗΠΑ δεν θα εμπλέκονταν άμεσα στον πόλεμο στη Συρία εκτός εάν το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποιούσε χημικά όπλα. Ήταν λογικό να θεωρήσει κανείς πως δεν θα χρειαζόταν επέμβαση: ο Σύρος πρόεδρος, Μπασάρ αλ Άσαντ, είναι ακόμα στην εξουσία μετά από δύο χρόνια εμφυλίου πολέμου, και σε καμία περίπτωση δεν έχει ηττηθεί. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να φέρει την πτώση του θα ήταν μία εξωτερική επέμβαση, ειδικά αν αυτή προερχόταν από την ΗΠΑ. Οπότε, θεωρήθηκε πως δεν θα έκανε το ένα πράγμα το οποίο ο Ομπάμα είχε πει ξεκάθαρα πως θα προκαλούσε ενέργεια από πλευράς των ΗΠΑ.

Όπως επισημαίνεται στην ανάλυση, «ο Άσαντ είναι αδίστακτος. Δεν θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα εάν έπρεπε να το κάνει. Είναι επίσης πολύ ορθολογιστής: θα χρησιμοποιούσε χημικά όπλα μόνο αν ήταν η μόνη του επιλογή. Επί της παρούσης, είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς μία κατάσταση τόσο απελπιστική ώστε να τον αναγκάσει να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα και να ρισκάρει να συμβεί το χειρότερο».

Οι αντικαθεστωτικοί χαρακτηρίζονται ως εξίσου «αδίστακτοι»: δεν είναι δύσκολο να τους φανταστεί κανείς να χρησιμοποιούν χημικά όπλα για να εξαναγκάσουν τις ΗΠΑ να επέμβουν και να ρίξουν τον Άσαντ. Αλλά είναι ασαφές το τι δυνατότητες πρόσβασης σε χημικά όπλα διαθέτουν, και, αν αποκαλυφθεί κάτι τέτοιο, θα χάσουν όλη την υποστήριξη από τη Δύση. «Είναι πιθανό κατώτεροι αξιωματικοί του στρατού του Άσαντ να χρησιμοποίησαν χημικά όπλα χωρίς τη γνώση και παρά τη θέληση του Άσαντ. Είναι πιθανό οι απώλειες να ήταν πολύ λιγότερες από ό,τι έχει ειπωθεί. Και είναι πιθανό κάποιες φωτογραφίες να είναι πλαστές» αναφέρεται σχετικά. Όλα τα ενδεχόμενα είναι υπαρκτά, αλλά κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά- ωστόσο, αρκετές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων της βρετανικής και της γαλλικής, ισχυρίζονται πως έχουν στοιχεία ότι η επίθεση προήλθε από τις δυνάμεις του Άσαντ. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, μίλησε ξεκάθαρα για στρατιωτική επέμβαση, χαρακτηρίζοντας τις εκτιμήσεις των ΗΠΑ περί χρήσης χημικών από τον Άσαντ ως βασισμένες σε γεγονότα, ενώ ο υπουργός Άμυνας, Τσακ Χέιγκελ, μιλώντας στο BBC, δήλωσε ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις είναι έτοιμες να αναλάβουν δράση στη Συρία. Στο μεταξύ, οι επιθεωρητές του ΟΗΕ δεν έχουν καταφέρει ακόμα να εξετάσουν τα στοιχεία στις επίμαχες περιοχές. «Στο τέλος, αυτοί που αντιτίθενται στον Άσαντ θα πουν ότι οι υποστηρικτές του συγκάλυψαν την ενοχή του, και οι αντάρτες θα πουν το ίδιο εάν κατηγορηθούν ή αν οι επιθεωρητές αποφανθούν ότι δεν υπάρχουν ακλόνητα στοιχεία περί επιθέσεων» αναφέρεται σχετικά.

Η ουσία της υπόθεσης είναι ότι οποιοσδήποτε ισχυριστεί πως έχει ανακαλύψει την αλήθεια, όποια και αν είναι αυτή, θα κατηγορηθεί πως ψεύδεται. Όπως και να έχει, το σενάριο το οποίο φαίνεται να γίνεται αποδεκτό από τους περισσότερους είναι ότι ο Άσαντ πραγματοποίησε την επίθεση, σκοτώνοντας εκατοντάδες, και παραβιάζοντας την «κόκκινη γραμμή» που είχε θέσει ο Μπαράκ Ομπάμα- «στριμώχνοντας» με αυτό τον τρόπο τον Αμερικανό πρόεδρο.

Ο Μπαράκ Ομπάμα θα προσπαθήσει να δείξει πως ενεργεί με την υποστήριξη των Ηνωμένων Εθνών, ωστόσο ξέρει πολύ καλά πως δεν θα τη λάβει, καθώς η Ρωσία, σύμμαχος του Άσαντ και αντίθετη σε στρατιωτικές επεμβάσεις με πρωτοβουλία του ΟΗΕ, θα υποβάλει βέτο. Η Κίνα, από πλευράς της, δεν είναι τόσο κοντά στον Άσαντ, αλλά αντιτίθεται επίσης στις επεμβάσεις με έγκριση του ΟΗΕ, οπότε κατά πάσα πιθανότητα θα κινηθεί ανάλογα. Ανεξαρτήτως του αν οι κατηγορίες κατά του Άσαντ έχουν βάση ή όχι, οι Ρώσοι θα τις αμφισβητήσουν και θα υποβάλουν βέτο- οπότε, η προσφυγή στον ΟΗΕ απλά κερδίζει χρόνο. Αξίζει να σημειωθεί πως την Κυριακή η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως είναι «πολύ αργά» πλέον για τη Συρία να επιτρέψει επιθεωρήσεις. Αυτό κάνει τις ΗΠΑ να δείξουν πως τηρούν σκληρή στάση- παράλληλα δημιουργώντας μία κατάσταση, όπου πρέπει να λάβουν όντως τέτοια στάση.

Οι επιπτώσεις στη Συρία και παραπέρα

Το θέμα δεν αφορά πλέον μόνο τη Συρία. Οι ΗΠΑ έχουν πάρει μία θέση που τις εξαναγκάζει να επέμβουν. Εάν δεν το κάνουν, τότε πρόκειται για ξεκάθαρη αθέτηση της δέσμευσής τους, κάτι που σημαίνει πως αυξάνεται ο κίνδυνος πολέμου με άλλες χώρες, όπως η Βόρεια Κορέα και το Ιράν. Ένα από τα μέσα που οι ΗΠΑ μπορούν να χρησιμοποιούν για να «διαμορφώνουν» τη συμπεριφορά χωρών σαν αυτές είναι να επισημαίνουν καταστάσεις που θα προκαλέσουν επέμβαση, δίνοντας στην «άλλη πλευρά» τη δυνατότητα να αποφύγει την παραβίαση της «κόκκινης γραμμής». Εάν αυτές οι χώρες θεωρήσουν πως οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα μπλοφάρουν, τότε αυξάνεται το ενδεχόμενο λανθασμένων υπολογισμών και εκτιμήσεων: η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να θέσει μία κόκκινη γραμμή την παραβίαση της οποίας δεν πρόκειται να ανεχτεί, αλλά η «άλλη πλευρά» θα μπορούσε να θεωρήσει πως πρόκειται για «άλλη μια Συρία» και να την παραβιάσει. Οι ΗΠΑ θα πρέπει τότε να επιτεθούν, κάτι που δεν θα ήταν απαραίτητο εάν δεν είχε φανεί η «μπλόφα» στην περίπτωση της Συρίας. Επίσης, τίθενται τα ζητήματα του Ιράν και της Ρωσίας: και στις δύο περιπτώσεις, έχουν επενδυθεί πολλά στην υποστήριξη του Άσαντ, οπότε και ενδεχομένως να υπάρξουν αντίποινα εάν κάποιος χτυπήσει το συριακό καθεστώς. Στη Βηρυτό κυκλοφορούν φήμες πως το Ιράν έχει πει στη Χεζμπολάχ να αρχίσει να πιάνει Αμερικανούς ομήρους εάν οι ΗΠΑ επιτεθούν στη Συρία, ενώ η Ρωσία έχει δείξει, στο πλαίσιο της υπόθεσης Σνόουντεν, διαθέσεις τις οποίες η κυβέρνηση Ομπάμα θεωρεί ως σαφώς εχθρικές. «Εάν χτυπήσει, θα πρέπει να ετοιμαστεί για ρωσικές αντιδράσεις. Εάν δεν χτυπήσει, θα πρέπει να θεωρήσει πως οι Ρώσοι και οι Ιρανοί θα δουν κάτι τέτοιο ως αδυναμία» επισημαίνεται σχετικά στην ανάλυση.

Το ερώτημα είναι τι θα κάνουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι που επιθυμούν να τις ακολουθήσουν εάν όντως η κόκκινη γραμμή έχει παραβιαστεί. Το ιδανικό σενάριο είναι αυτό μίας σειράς αεροπορικών πληγμάτων, που θα καταστρέψουν μόνο χημικά όπλα και θα εκτελεστούν τόσο τέλεια, ώστε θα σκοτωθούν μόνο αυτοί που τους αξίζει να πεθάνουν. «Αλλά είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς την ψυχή ενός ανθρώπου από τα 10.000 πόδια. Θα υπάρξουν θάνατοι, και οι ΗΠΑ θα κατηγορηθούν για αυτούς» επισημαίνει ο Φρίντμαν.

Η στρατιωτική διάσταση είναι δύσκολο να καθοριστεί, καθώς η αποστολή είναι ασαφής. Λογικά μιλώντας, ο στόχος θα είναι η καταστροφή των χημικών όπλων και των συστημάτων ανάπτυξής/χρήσης τους. Το πρόβλημα είναι ο εντοπισμός των τοποθεσιών όπου βρίσκονται τα χημικά. Και υπάρχουν πολλές εγκαταστάσεις, αρκετές εκ των οποίων βρίσκονται κοντά σε πολιτικούς στόχους. Οι επιθέσεις θα μπορούσαν να αποδειχθούν πολύ πιο θανατηφόρες από τα ίδια τα χημικά. Και, σε τελική ανάλυση, μία επίθεση θα σημαίνει πως ο Άσαντ χάνει κάθε κίνητρο αυτοσυγκράτησης όσον αφορά τη χρήση χημικών όπλων: εάν πρέπει να πληρώσει το τίμημα της χρήσης τους, τότε ίσως να τα χρησιμοποιήσει όντως. «Τα γάντια θα βγουν και από τις δύο πλευρές, καθώς ο Άσαντ θα επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τα χημικά του όπλα πριν αυτά καταστραφούν» αναφέρεται σχετικά.

Το βασικό πρόβλημα ενός πολέμου που περιλαμβάνει χημικά όπλα δεν είναι τόσο τα ίδια τα χημικά, όσο η ύπαρξη ενός καθεστώτος που τα χρησιμοποιεί. «Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς πώς μία επίθεση εναντίον χημικών όπλων μπορεί να αποφύγει την επίθεση κατά του καθεστώτος- και τα καθεστώτα δεν καταστρέφονται από τον αέρα. Χρειάζονται στρατεύματα. Και τα καθεστώτα που καταστρέφονται πρέπει να αντικατασταθούν, και δεν μπορεί κάποιος να υποθέσει πως το καθεστώς που θα αντικαταστήσει τον Άσαντ θα δείξει ευγνωμοσύνη σε αυτούς που τον έριξαν» επισημαίνει ο Φρίντμαν, υπενθυμίζοντας το παράδειγμα του Ιράκ. Όσον αφορά το ενδεχόμενο εξοπλισμού των ανταρτών, θα φάνταζε χαμηλότερου ρίσκου, καθώς δεν θα προϋπέθετε αεροπορικές επιχειρήσεις, αλλά το πρόβλημα είναι ότι ο Ομπάμα έχει ήδη δηλώσει πως θα εξοπλίσει τους αντάρτες, οπότε εάν επιλεγεί αυτή η «απάντηση», θα φανεί πως ο Άσαντ απέφυγε τις συνέπειες, ενώ υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της ενίσχυσης των τζιχαντιστών που βρίσκονται στις τάξεις των Σύρων αντικαθεστωτικών.

Όταν ο Ομπάμα ανακοίνωσε την κόκκινη γραμμή του όσον αφορά τη Συρία και τα χημικά όπλα, υπέθετε πως δεν θα προέκυπτε θέμα. Επρόκειτο για μία χειρονομία προς αυτούς στην κυβέρνησή του οι οποίοι πιστεύουν πως οι ΗΠΑ έχουν ηθική υποχρέωση να βάλουν τέρμα στις κτηνωδίες. Επίσης, ήταν χειρονομία προς αυτούς που δεν επιθυμούν νέο πόλεμο. «Ήταν μία από αυτές τις έξυπνες κινήσεις, οι οποίες όμως μπορούν να ‘σκάσουν’ στο πρόσωπο ενός προέδρου όταν αποδειχτεί πως οι υποθέσεις του ήταν λανθασμένες» επισημαίνεται στην ανάλυση. Το αν ήταν ο Άσαντ ή οι αντικαθεστωτικοί που εκτόξευσαν τις επιθέσεις, ή αν κάποιοι τις «σκηνοθέτησαν» δεν έχει σημασία. Αν ο Ομπάμα δεν μπορέσει να αποκτήσει ακλόνητα, αδιάσειστα στοιχεία πως ο οι επιθέσεις δεν προήλθαν από το καθεστώς Άσαντ- και κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί-, ο Ομπάμα θα πρέπει είτε να δράσει βάσει της κόκκινης γραμμής, είτε να επιτρέψει να φανεί πως μπλοφάρει. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πρέπει να επέμβει για να διατηρήσει την αξιοπιστία του, αλλά δεν υπάρχει πολιτική υποστήριξη στις ΗΠΑ για μία επέμβαση. Πρέπει να αναλάβει στρατιωτική δράση, αλλά όχι τέτοια που θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην εικόνα των ΗΠΑ, κάνοντας τες να φανούν υπερβολικές ή «κτηνώδεις». Πρέπει να ρίξει τον Άσαντ, αλλά να μην τον αντικαταστήσει με τους αντιπάλους του. «Ποτέ δεν πίστεψε πως ο Άσαντ θα ήταν τόσο παράτολμος. Ανεξαρτήτως του αν ήταν στα αλήθεια, η γενικότερη αντίληψη είναι πως ήταν όντως. Αυτά είναι τα ‘χαρτιά’ που έχει στα χέρια του ο πρόεδρος, οπότε είναι δύσκολο να δει κανείς πώς θα αποφύγει την στρατιωτική δράση, διατηρώντας παράλληλα την αξιοπιστία του. Επίσης, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς θα αναλάβει στρατιωτική δράση χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπος με μία πολιτική ‘επανάσταση’ εναντίον του εάν τα πράγματα πάνε στραβά- όπως συνήθως πάνε» καταλήγει η ανάλυση.

(Από 'Καθημερινή')

 

 

ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟ …ΑΓΝΩΣΤΟ !!

Φίλε κ. Διευθυντά,

Ο άγνωστος σε εμένα καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο κ. Πέτρος Πιζάνιας φρόντισε να εκδηλώσει την αντιπάθειά του στις θέσεις και ιδέες μου με προσβολές και υπαινιγμούς. Δυστυχώς, δεν επιχείρησε πουθενά να θεμελιώσει τις αντιρρήσεις του ώστε να καταλάβει και ο αναγνώστης σε τι ακριβώς αντιτίθεται. Θεωρώντας δεδομένο πως η αριστεροσύνη εξασφαλίζει άλλοθι απέναντι σε κάθε ισχυρισμό, εκλαμβάνει σαν σχόλιο τους αφορισμούς και τις όποιες έμμεσες προσβολές.

Οι απόψεις μου για την αγορά, επιμένει, στηρίζονται σε «χρησιμοποιημένα δημοσιογραφικά βιβλία στα αγγλικά»!! Αγνωστο το νόημα της έκφρασης αυτής. Το «δημοσιογραφικά» η το «χρησιμοποιημένα» τον ενοχλεί; Πάντως τα περισσότερα κείμενα στα οποία συνήθως ανατρέχω έχουν στέρεη ακαδημαική βάση. Σαν ιστορικός – και της Ελλάδας μάλιστα – αμφιβάλλω αν ελέγχει το σχετικό γνωστικό αντικείμενο για να κρίνει το επίπεδο και το περιεχόμενο μελετών για την διεθνή οικονομία και τους όρους λειτουργίας των αγορών. Όταν όμως διαπιστώνω τον δογματικό φουνταμενταλισμό των εχθρών της ελεύθερης οικονομίας στην Ελλάδα, θλίβομαι για τα πράγματα που διδάσκονται τα παιδιά μας. Όταν όλα σχεδόν τα Νόμπελ οικονομίας επιμένουν πως μοναχά σε πολιτικές ανοιχτών οικονομιών και κοινωνιών βρίσκεται η λύτρωση από την μιζέρια και την παρακμή, δεν με εντυπωσιάζει που μέρος της κρατικοπαρεμβατικής διανόησης, προιόν αυτής της παιδείας, επιμένει σε συνταγές στείρες και αποτυχημένες.

Ενοχλεί όμως τον κ. Πιζάνια το όποιο ενδιαφέρον μου για ζητήματα γεωπολιτικά. Θα επιθυμούσε φαντάζομαι να ζητήσω την άδεια του Τμήματος του Πανεπιστημίου του για την διατύπωση των όποιων σχετικών μου απόψεων. Δεν ξέρω που ακριβώς η Νεότερη Ελληνική Ιστορία ασκεί επικυριαρχία πάνω στις Διεθνείς Σχέσεις για να ζητήσω την σχετική άδεια. Όταν γράφω όμως για γεγονότα σε άλλες χώρες, και ιδιαίτερα για θέματα ακραίου ισλαμισμού, συνήθως αντλώ επιχειρήματα από επιτόπιες έρευνες και από κοντά εμπειρίες. Ούτε και προκύπτει από πουθενά στα κείμενά μου κάποιος ιρρασιοναλισμός. Δεν ξέρω ποιοι έλληνες, που γνωρίζουν την κατάσταση, υποστηρίζουν τις Αραβικές επαναστάσεις (Ανοίξεις η Φθινόπωρα). Το ζήτημα κυρίως όμως είναι αν είναι υπέρ των τανκς η της δημοκρατίας. Κάποτε οι σοσιαλιστές στήριζαν τον Ασσάντ, τον Νάσερ και τον Χουσείν.

Αδιαφορώντας για σφαγές και θύματα. Παντού όμως αλλού τους ενοχλούσαν οι στρατιωτικές δικτατορίες. Γιατί; Το μέλλον θα δείξει την τελική πορεία των μουσουλμανικών χωρών. Για την ώρα κινούμεθα σε ένα κοινωνικό λαβύρινθο.


Κάθε κριτική είναι καλοδεχούμενη. Ουδείς αλάνθαστος. Με επιχειρήματα όμως και γνώση. Δίχως ακρότητες και φραστικές υστερίες…




ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ

 Κατά ένα δυσεξήγητο τρόπο όλη η συζήτηση περί πλειστηριασμών κατοικιών λόγω χρεών επικεντρώνεται στις απαιτήσεις Τραπεζών. Ουδείς ομιλεί για τις κινήσεις της εφορίσς. Στις μεν Τράπεζες υπάρχει συνομολογημένο συμβόλαιο βάσει του οποίου κάποιος δεσμεύεται να πληρώνει δόσεις για να κρατήσει το σπίτι που με τα χρήματα της Τράπεζας αγόρασε. Εκεί όλοι φωνάζουμε πως είναι ακατανόητο οι Τράπεζες να απαιτούν τα χρήματά τους. Στην περίπτωση όμως του κράτους, που απροειδοποίητα, και πιθανότατα παράνομα, επιβάλλει εξοντωτικούς φόρους, και αναδρομικούς, στα ακίνητα και επιβάλλει κατασχέσεις περιουσίας αν δεν υπάρχει η δυνατότητα αποπληρωμής τους, ουδείς ομιλεί. Γιατί ; Σε τελευταία ανάλυση και πάλι το κράτος είναι υπεύθυνο για τις απλήρωτες δόσεις στα Τραπεζικά δάνεια. Μειώνει τα εισοδήματα και αυξάνει τις επιβαρύνσεις, στερεύοντας έτσι τους πολίτες από οικονομικούς πόρους. Αν μειώσει το δημόσιο τους φόρους σε πρώτη φάση θα υπάρξει σημαντική ανακούφιση και μεγαλύτερες δυνατότητες αποπληρωμής δανείων. Και γιατί δεν μας ενοχλεί εξ ίσου η αυθαιρεσία του κράτους που προχωρεί σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς για αδυναμία αποπληρωμής χρεών προς αυτό;

Αν δεν ξεπεράσουμε αυτή την ασθένεια του κρατισμού που καταδυναστεύει την ελληνική κοινωνία δεν πρόκειται να βρούμε λύσεις σε κανένα από τα σημερινά μας αδιέξοδα…

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ

Ώστε ο Στουρνάρας δίνει και συνεντεύξεις. Υπεραμυνόμενος της ιδιότητας του τεχνοκράτη, που δεν είναι πολιτικός και λέει συνεπώς αλήθειες. Οι πολιτικοί όμως ψηφίζουν τις προτάσεις του. Οι ψεύτες, δηλαδή. Και βλέπουμε τα συγκλονιστικά σχετικά αποτελέσματα. Από θρίλερ διαπραγμάτευση σε θρίλερ διαπραγμάτευση πάμε. Χωρίς να αποκλείουμε νέα αδιέξοδα και καινούργιες ρυθμίσεις. Σε τι αποβλέπουν λοιπόν τα σκληρά μέτρα; Αν δεν φέρνουν αποτελέσματα πως μπορεί να είναι πετυχημένες τεχνοκρατικές επιλογές;

Και μερικές καθαρά τεχνοκρατικές παρατηρήσεις. Η διαμόρφωση της τιμής ενός προιόντος εξαρτάται από πέντε παράγοντες. Εργατικός μισθός, φόροι, ενέργεια, πρώτες ύλες και κόστος χρήματος. Όταν όλα αυξάνονται και μόνο οι μισθοί πέφτουν, με κρατικές παρεμβάσεις βέβαια, πως θα πέσουν οι τιμές; Και θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα; Σε όλες τις Σχολές Οικονομικών διδάσκεται πως ποτέ δεν φορολογείς τον πυρήνα μιάς οικονομικής δράσης. Φορολογείς μοναχά της πρόσοδο από αυτήν. Διαφορετικά την οδηγείς στην εξόντωση και τα έσοδα στον μηδενισμό. Εδώ στον τομέα των ακινήτων έχουμε φθάσει κοντά στην δήμευση περιουσιών. Τι σόι τεχνοκρατική αντίληψη είναι αυτή;

Πλήρες Άρθρο »