ΣΧΟΛΙΑ

 

Στοιχειώδεις Οικονομικές Αρχές

Το λιβάνισμα του Υπουργείου των Οικονομικών δεν μπορεί να κρύψει ανεπάρκειες ούτε και να επισκιάσει ανικανότητες. Σε μια εποχή που οι βασικές δυσλειτουργίες της ελληνικής οικονομίας ξεκινούν από την συμπεριφορά των αφεντικών της Πλ. Συντάγματος, είναι τουλάχιστον περίεργο να εκφράζεται ικανοποίηση για την αντιμετώπιση των φορολογικών θεμάτων σε πρωτοσέλιδο σχόλιο της «Κ». Την ίδια ημέρα (Παρασκ. 5 Ιουλίου, 2013) άλλο έγκριτο (συντηρητικό) έντυπο αναφέρεται πρωτοσέλιδα στον παραλογισμό των νέων φορολογικών ρυθμίσεων επισημαίνοντας την ανακολουθία και την προχειρότητα των καινούργιων ανακοινώσεων.

Μέσα σε μία ημέρα των Υπ Οικονομικών αναγκάζεται να αλλάξει η να αποσύρει όλα σχεδόν τα κρίσιμα σημεία του νέου Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος κάνοντας τους πάντες να αναρωτηθούν για το τι ακριβώς επεξεργάζονταν τόσους μήνες. Η απλότητα και η ευκρίνεια αποτελούν πιθανότατα τους μεγαλύτερους εχθρούς για τους υπεύθυνους της οικονομίας μας. Μαζί βέβαια και με απίθανες παραδοξότητες που παραπέμπουν σε διαστρέβλωση θεμελιωδών οικονομικών αρχών.

Προκαταβολές φόρου σε ύψος περίπου 80% του ενδεχόμενου (!) εισοδήματος που έχουν ξανακουσθεί; Όπως και αυξημένες παρακρατήσεις φόρου που ουσιαστικά αποτελούν υπεξαίρεση εισοδήματος από το οποίο κάποιος θα μπορούσε να έχει κάποια πρόσοδο. Οσο για την δήμευση της ατομικής περιουσίας, με την επιβολή φόρων πάνω σε φόρους για φορολογημένα ήδη στην φάση της πραγματοποίησής τους περιουσιακά στοιχεία, αποτελούν ξεχωριστή ελληνική ιδιαιτερότητα. Που συναντάται περίπου έτσι μοναχά στο Βυζάντιο, στις ημέρες του Ιουστινιανού. Που υποτίθεται πως από αιώνες είχαμε ξεπεράσει.

Οσο για τον φόρο επί της ουσίας κάποιου περιουσιακού στοιχείου (core taxation) κι’ όχι μόνο επί της προσόδου (revenue tax) αποτελεί παραβίαση στοιχειώδους οικονομικού κανόνα που διδάσκεται στο ξεκίνημα κάθε σχετικής ακαδημαικής ενδιατριβής (economics 101).

Αυτά δεν τα ζητάει η Τρόικα. Εκτός αν έχει παραφρονήσει. Είναι εφευρέσεις δικών μας εγκεφάλων. Για να μην θιγεί η ιερή αγελάδα της δημοσιουπαλληλίας. Ας ξυπνήσουμε επι τέλους στην πραγματικότητα, πριν να είναι αργά.

 

Δημοσιονομικά Πλεονάσματα την περίοδο 1992-1993

Δίχως να θέλω να παρέμβω στον μάλλον φθοροποιό διάλογο περί ευθυνών για το σημερινό χάλι της ελληνικής οικονομίας οφείλω να επισημάνω μια επαναλαμβανόμενη ανακρίβεια σχετικά με τα δημοσιονομικά πεπραγμένα της κυβέρνησης της ΝΔ στην περίοδο 1992-1993. Σύμφωνα με τους δημοσιευμένους Προυπολογισμούς της εποχής πράγματι το δημόσιο έλλειμμα αυξήθηκε στο 99,2% (από 64,8% το 1989). Την ίδια ώρα όμως, σε ετήσια βάση, η κυβέρνηση είχε εξασφαλίσει (πρωτογενές) πλεόνασμα 1,7% το 1992 και 0,05% το 1993. Δεν θα έπρεπε κάποιος να αναρωτηθεί πως έγινε αυτό; Δηλ. να ξοδεύεις λιγότερα από όσα εισπράτεις και εν τούτος να αυξάνεται το συνολικό έλλειμμά σου; Προφανέστατα διότι η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να εμφανίσει κρυμμένα ελλείμματα παλαιότερων χρήσεων (κυρίως εγγυήσεις του δημοσίου για δανεισμούς δημοσίων επιχειρήσεων) ώστε να είναι ειλικρινής με τους κοινοτικούς μας εταίρους. Η αύξηση του χρέους λοιπόν οφείλει να καταλογισθεί στις προηγούμενες κυβερνήσεις κι όχι στην περίοδο οικονομικής διαχείρισης του Κων. Μητσοτάκη.

Οποιος τυχόν διαφωνεί, οφείλει να εξηγήσει και την σχετική αντίφαση (πρωτογενές πλεόνασμα αλλά και αύξηση χρέους).

 

Οικονομικά Επιχειρήματα της Πλάκας

Γράφει ένας απ’ αυτούς (τους διαμαρτυρόμενους κατά του Μνημονίου και κατά των 'άκαρδων' δανειστών): «Υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να γίνει αμέσως αναδιάρθρωση του χρέους, αναχρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών, σε συνδυασμό με μια λογική και μετρημένη λιτότητα». Όχι σαν κι αυτή που έχουμε. Λέει δηλαδή ο γαλαντόμος, να μας χαρίζατε τα 300 δις, να μας δίνατε κι άλλα 50 για τις τράπεζες να μη χάσουμε τις καταθέσεις μας και να μας δίνατε και κάθε χρόνο όχι τα περίπου 20 δις που μας έχετε δώσει μέχρι τώρα, αλλά μερικές δεκάδες περισσότερα για να μην είναι τόσο σκληρή η λιτότητα. Περίεργο, γιατί δεν ήσασταν έτοιμοι από την πρώτη στιγμή να το κάνετε;

Αυτή είναι η επονομαζόμενη «πολιτική οικονομία σύριζα». Που, πιο καλυμμένα, είναι η οικονομία όλου του πολιτικού συστήματος. Θέλουμε να μας χαρίσετε όσα σας χρωστάμε. Να μας δώσετε κι άλλα για να μη χάσουμε τις καταθέσεις μας. Τις διαρθρωτικές αλλαγές που μας λέτε να κάνουμε, δεν θέλουμε να τις κάνουμε. Όχι απλώς δεν θέλουμε, αλλά θέλουμε ακριβώς το αντίθετο...

(Φώτης Γεωργελές, Athens Voice)

 

A German’s View of Islam - Why the Peaceful Majority is Irrelevant

“We are told again and again by experts and talking heads that Islam is the religion of peace, and that the vast majority of Muslims just want to live in peace. Although this unquantified assertion may be true, it is entirely irrelevant. It is meaningless fluff, meant to make us feel better, and meant to somehow diminish the specter of fanatics rampaging across the globe in the name of Islam.

The fact is that the fanatics rule Islam at this moment in history. ... It is the fanatics who wage any one of 50 shooting wars world wide. It is the fanatics who systematically slaughter Christian or tribal groups throughout Africa and are gradually taking over the entire continent in an Islamic wave. It is the fanatics who bomb, behead, murder, or execute honor killings. It is the fanatics who take over mosque after mosque. It is the fanatics who zealously spread the stoning and hanging of rape victims and homosexuals. The hard, quantifiable fact is that the “peaceful majority” is the “silent majority,” and it is cowed and extraneous.

Communist Russia was comprised of Russians who just wanted to live in peace, yet the Russian Communists were responsible for the murder of about 20 million people. The peaceful majority were irrelevant. China’s huge population was peaceful as well, but Chinese Communists managed to kill a staggering 70 million people. The average Japanese individual prior to World War II was not a war-mongering sadist. Yet, Japan murdered and slaughtered its way across Southeast Asia in an orgy of killing that included the systematic murder of 12 million Chinese civilians – most killed by sword, shovel and bayonet.”



ΨΕΥΤΙΚΑ  ΔΑΚΡΥΑ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΕΡΤ

'Μόνο που τα τελευταία δύο χρόνια οι ίδιιοι οι εργαζόμενοι εκεί την απαξίωσαν κρατώντας την κελιστή περίπου τις μισές ημέρες του μήνα. Αν όλοι υτοί που κόπτονται σήμερα για την διατήρησή της στην ζωή την παρακολουθούσαν, δεν θα είχε η ΕΡΤ τις τραγικές της ακροαματικότητες και την σημερινή άθλια οικονομική της κατάστση'.


ΨΗΦΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Είναι ολοφάνερο πως οι βουλευτές δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν. Η ψήφος τους, κάτω από την πίεση των περιστάσεων, αποτελεί χτύπημα εναντίον της επιβίωσης της δημοκρατίας. Τελευταίο πλήγμα αποτελεί η ρύθμιση για την κατάργηση του Τραπεζικού απορρήτου. Με την σύμφωνη γνώμη της Βουλής των Ελλήνων οι φορολογικές αρχές θα έχουν δικαίωμα να ανοίγουν και να μπλοκάρουν, δίχως έγκριση των δικαστικών αρχών, τραπεζικούς λογαριασμούς. Επειδή οι δικαιούχοι θα έχουν χρέη προς το Δημόσιο. Άλλες προσωπικές προτεραιότητες (ζητήματα υγείας και σχολεία παιδιών λ.χ.) θα μπαίνουν στο περιθώριο προς όφελος της εφορίας. Το αποτέλεσμα βέβαια θα είναι η απόσυρση καταθέσεων από τις Τράπεζες. Οσοι δεν το βλέπουν από τώρα είναι μάλλον κοντόθωροι.

Καταργείται όμως και μια βασική προυπόθεση των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Το απόρρητο των οικονομικών δυνατοτήτων του κάθε πολίτη, που έτσι γίνεται υποχείριο της δημόσιας γραφειοκρατίας. Μαζί με την ουσιαστική δήμευση της ατομικής ιδιοκτησίας, μέσω των αλλεπάλληλων φορολογικών επιδρομών εναντίον της, τα δύο στηρίγματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας κλονίζονται συθέμελα. Το έχω δηλώσει και γράψει και άλλη φορά. Οι σημερινές οικονομικές πολιτικές θα αποδειχθούν μοιραίες για τις προοπτικές επιβίωσης της δημοκρατίας. Ο κόσμος, μετά από όλα αυτά, χάνει σταδιακά την πίστη του στους δημοκρατικούς θεσμούς. Σε λίγο ελάχιστοι θα έχουν λόγο να υποστηρίζουν την αστική δημοκρατία. ΣΥΡΙΖΑ και ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ σύντομα θα διαγωνίζονται σχεδόν μόνοι τους για το αύριο της χώρας.

ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ;
Είναι απογοητευτικό και συνάμα ακουμπάει στα όρια της τραγικότητας να επισημαίνεις κάτι και να προειδοποιείς και σχεδόν κανείς να μην δίνει σημασία. Κι άξαφνα, επειδή βλέπει το φώς της δημοσιότητας κάποια έκθεση ξένου φορέα, όλοι να αντικρίζουν την γνωστή πραγματικότητα σαν από Θεού αποκάλυψη. Ακριβώς αυτό έγινε με την διαπίστωση του ΔΝΤ για «λάθη» πολιτικής στα μέτρα διάσωσης της Ελλάδας. Από τους πρώτους μήνες επεσήμαινα πως η συνέχιση εκταμίευσης πόρων από τους δανειστές παρά την αδυναμία μας εφαρμογής των προυποθέσεων που είχαν τεθεί, έκρυβε μυστικές ατζέντες. Όπως και η άρνηση των Ευρωπαίων να δεχθούν κούρεμα του ελληνικού χρέους. Στόχος ήταν, όπως έγραφα σε άρθρα μου (βλ αρχείο ιστοσελίδας μου) και δήλωνα σε ραδιόφωνα (Flash) και τηλεοράσεις (κυρίως Skai) ήταν το ροκάνισμα του χρόνου ώστε οι Ευρωπαικές Τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ελληνικά τοξικά ομόλογα. Κανένας δεν νοιάστηκε και καμία πολιτική αρχή δεν έδωσε σημασία. Τώρα άλλοι φωνάζουν κι άλλοι επιμένουν πως γι αυτό τότε διαφωνούσαν. Δυστυχώς, με τέτοια ποιότητα δημοσίων προσωπικοτήτων και επιπέδου ενημέρωσης αλλά και, σε τελευταία ανάλυση, λαικών επιλογών, στο πρόβλημα της χώρας δεν χωράει θεραπεία. Να περιμένουμε μόνο τον ιερέα για την εξόδιο ακολουθία…

 

ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΚΑΙ Ο ΓΛΕΖΟΣ

Ο συμπαθής Μανώλης Γλέζος έχει σίγουρα εννοιολογικά απογειωθεί. Εκτιμά πως λόγω των συνιστωσών (Ρόζα, Κόκκινο κλπ) έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ στο 28%. Ξέχασε βέβαια τα πελατειακά στίφη του παλιού ΠΑΣΟΚ που εκεί προσβλέπουν πως το πάρτι (διορισμοί στο Δημόσιο, επιδόματα, παροχές, επιδοτήσεις κλπ) θα συνεχισθεί. Βλέπει δυστυχώς τον εαυτό του, θολωμένος από την διαρκή δόξα που εξασφάλισε από μιά και μοναδική πράξη ηρωισμού στα νιάτα του,σαν μοχλό που οδηγεί στην εξασφάλιση της εξουσίας. Κακό πράγμα το καλάμι. Το έγκαιρο ξεκαβάλλημα σώζει υπολήψεις.

 

Ο ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ !!

Τώρα μάλιστα. Ο Παπουτσής στην Παγκόσμια Τράπεζα!! Η τραγελαφικότητα αυτής της χώρας είναι φανερό πως δεν υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει πάτο. Ο πλέον ασήμαντος Επίτροπος, σύμφωνα με ψηφοφορία των δημοσιογράφων των Βρυξελλών, ο Υπ. Δημόσιας Τάξης που δεν τον ενοχλούσε να σπάνε μάρμαρα στους δρόμους τώρα θα μεταλαμπαδεύσει τα σοσιαλιστικά οικονομικά του φώτα στην Παγκόσμια Τράπεζα. Συγχαρητήρια στον Πρωθυπουργό για την επιλογή του. Και καλώς έρχεται, δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ…

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ - ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;

Από την εποχή της έγκρισης του πακέτου διάσωσης της ελληνικής οικονομίας τον Μάιο του 2010, οι πολιτικές συνθήκες στις πιστώτριες χώρες έχουν μεταβληθεί. Εγιναν λόγω δυσμενών οικονομικών εξελίξεων οι λαοί των κρατών αυτών εξαιρετικά επιφυλακτικοί μέχρι και εχθρικοί σε κάθε ιδέα βοήθειας χρεωμένων άλλων χωρών. Την ίδια ώρα και η υπομονή των χρεωμένων εθνών με τις θυσίες των προγραμμάτων διάσωσης (Μνημονίων) φτάνει στο τέλος της. Πάνω σ' αυτή την 'τοξική αντιπαράθεση' (όπως την αποκαλούν οι Financial Times) θα ανοίξει η αυλαία της τελικής πράξης της κρίσης της ευρωζώνης. ΜΕΤΆ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΈΣ ΕΚΛΟΓΈΣ Η ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ ΘΑ ΓΊΝΕΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΆ ΔΥΣΆΡΕΣΤΗ. ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΠΡΌΒΛΗΜΑ ΘΑ ΕΊΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΆΛΥΤΟ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ. Με ποιόν θα τα βάλουμε τότε;

Από το 2009 επέμενα πως θα έπρεπε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και καταργώντας πάνω από 600 δημόσιους φορείς (όσους έγιναν από το 2004 και μετά) να μειώναμε τις δημόσιες δαπάνες φέρνοντας κάποια ισορροπία. Οπως συνήθως, δεν εισακούσθηκα!! Δεν θέλω καν να σκέπτομαι τι θα ακολουθήσει το Φθινόπωρο. 


Uzbek Voice of Moderation

It is very difficult in turbulent times to raise a voice of moderation and real national concern. Upon the occasion of the various celebrations commemorating the end of the 2nd world war it eas interestin the the Head of State of Uzbekistan Islam Karimov chose to talk about the difficulties posed upon his country because of the imminent withdrawl of western allied forces from Afghanistan. A stern supporter of non-involvement in affairs of neighboring states the Uzbek President had always maintained that the Afghan impasse could not be solved my military means. He felt greatly gratified that now almost everyone agrees that the only way forward is through dialogue of the warring factions. It is also imperative for all neighboring states, including of course Uzbekistan, to abstain from taking sides with any member participating in these talks and feel obliged to cooperate with whatever turned up to be the final product of these deliberations. Uzbekistan’s goal will be the welfare of its own people. This can only be achieved by means of peace in the region as well as through policies pertaining to achieving growth for his own country. The hitherto policy of the government of Uzbekistan has been in the direction of encouraging enterpreneurship and free market experimentalism. Limiting taxes, reducing the involvement of the public sector in the economy, cutting down on state beraucracy and establishing a comprehensive and stable taxation system has boost growth and has allowed the state to guarantee funding for necessary social programs, education and welfare. In all, the country is poised to trade well in these difficult times, especially in view of unknown final developments in neighboring Afghanistan.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ;

 

Πολλοί έχουν πεί πως η ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εξασφαλίσει τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου από την εκμετάλλευση σχιστόλιθων στο έδαφός τους και πετρέλαιο από τους αμμόλοφους του Καναδά είναι φανερό πως νοιάζονται όλο και λιγότερο για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στην Ανατ. Μεσόγειο και τελικά για την ίδια την Ευρώπη. Τα συνεπακόλουθα αυτής της αποστασιοποίησης αρχίζουμε ήδη να τα διακρίνουμε γύρω μας.

Κλονισμένη από οικονομικά αδιέξοδα η Ευρώπη στρέφεται για ηγεσία σε μια Γερμανία άπειρη για τον ρόλο αυτό και άγαρμπη στις κινήσεις της και σε μια Γαλλία που, όταν χρειασθεί να ηγηθεί, αποκαλύπτει τις αδυναμίες της και τον θεμελιακά συμπλεγματικό της χαρακτήρα. Είναι φανερό πως η Ευρώπη δεν μπορεί να δώσει λύση στα σημερινά της αδιέξοδα. Και ψάχνεται σε ατραπούς ξεπερασμένων οικονομικών αντιλήψεων με υψηλούς φόρους και ένα αυταρχικό δημόσιο τομέα  να ξεπεράσει τα προβλήματα στα οποία την έστειλε ο ενδημικός της κρατισμός. Και το επιχειρεί, παρά τις ασυναρτησίες ορισμένων περί δήθεν νεοφιλελευθερισμού, με πολιτικές βγαλμένες από το ίδιο ντουλάπι του παλιού κρατικού παρεμβατισμού. Αν η Αμερική δεν συνειδητοποιήσει άξαφνα πως χρειάζεται μια ισχυρή Ευρώπη στο νέο διεθνές περιβάλλον του σκληρού ανταγωνισμού με τις χώρες του ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα) και προχωρήσει στην υλοποίηση ενός νέου Σχεδίου Μάρσαλ, η Ευρώπη είναι τελειωμένη. Οσο γρηγορότερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο για μας…

Στην Μέση Ανατολή τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά. Αγνοώντας τα μαθήματα και της πιο πρόσφατης ιστορίας ακόμη πολλές χώρες εμπλέκονται σε αδιέξοδα με άγνωστη απόληξη.  Πολλοί κινητοποιούνται για να προσφέρουν βοήθεια στην ακραία Σουνιτική αντιπολίτευση στη Συρία, που πολεμάει την μετριοπαθή θρησκευτικά, αλλά αντι-δημοκρατική, κυβέρνηση Ασάντ στη Δαμασκό. Πόθεν προκύπτει πως οι μαχητές του Ισλάμ στη χώρα είναι οπαδοί μιάς  δυτικού τύπου λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών; Κάτι παρόμοιο έγινε σχετικά πρόσφατα και στη Λιβύη. Με τα γνωστά για όλους αποτελέσματα.

Η κατάσταση στην Αίγυπτο δεν είναι μακριά από τις εξελίξεις πρίν κάποια χρόνια στην κοντινή Αλγερία. Κι εκεί έγινε προσπάθεια εφαρμογής δημοκρατικών διαδικασιών. Η κάλπη έβγαλε νικητές τους Ισλαμιστές. Ο στρατός παρενέβη και κατέλυσε την δημοκρατία. Κι έκτοτε η χώρα βρίσκεται στην αγκαλιά μιάς αιματηρής διαμάχης που δεν δείχνει να έχει τελειωμό. Τα ίδια γεγονότα βλέπουμε στην Αίγυπτο. Ο κόσμος επανεστάτησε και ζήτησε δημοκρατία. Η κάλπη έδωσε την νίκη στους ισλαμιστές. Που σε πολλούς όμως δεν αρέσουν. Δημοκρατία α λα κάρτ δυστυχώς δεν υπάρχει. Δημοκρατία και ελευθερία οφείλουν να πηγαίνουν μαζί. Δεν θα καταλύεται η μία επειδή σε κάποιους δεν αρέσουν τα αποτελέσματα στα οποία οδηγεί η άλλη.

Διαπιστώνουμε πως στην Αίγυπτο οι αντίπαλοι των Ισλαμιστών καταγγέλλουν τους Αμερικανούς (ποιούς άλλους;) – οι οποίοι επιμένουν για σεβασμό των δημοκρατικών διαδικασιών – για υποστήριξη «τρομοκρατών». Υποπτεύομαι πως είναι οι ίδιοι που παλιότερα φώναζαν για ανάμιξη των ΗΠΑ  στις εσωτερικές υποθέσεις των μουσουλμανικών κρατών. «Αμερικανοί φονιάδες των λαών» κάποιοι φώναζαν. Τώρα που οι λαοί αφημένοι στην τύχη τους σφάζονται μόνοι τους, πάλι οι αμερικανοί τους φταίνε!!

Η πλέον σχιζοφρενι κή είναι η κατάσταση στην Σαουδική Αραβία. Το βασιλικό καθεστώς εκεί στηρίζεται πάνω στο σκληρό Σουνιτικό Ισλάμ που εκφράζουν οι Βαχαμπιστές. Κάνουν έτσι όλα τα χατίρια των μουλάδων και χρηματοδοτούν την εξάπλωση της ανατρεπτικής τους θεολογίας σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες. Ταυτόχρονα βοηθούν οικονομικά τα διάφορα κοσμικά καθεστώτα της Αραβίας για να αντιμετωπίσουν τους ακραίους ζιχαντιστές τους οποίους οι ίδιοι, μέσω Βαχαμπιστών, συνέβαλαν στο να δημιουργηθούν !! Ετσι και τώρα στην Αίγυπτο. Για χρόνια οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι εξαρτώνται από την δική τους χρηματοδότηση. Και τώρα που τους ανέτρεψε ο στρατός ενισχύουν οικονομικά την νέα κυβέρνηση για να σταθεί στα πόδια της…

Είναι φανερό πως η αμερικανική αδιαφορία πλέον για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή διευκόλυνε να ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου. Η Ευρώπη οφείλει να ανατιμετωπίσει σχεδόν μόνη πλέον το πρόβλημα. Οι διαπύρσιοι καταγγέλλοντες τις όποιες αμερικανικές παρεμβάσεις στο παρελθόν, να δούμε τώρα πως θα αντιδράσουν όταν θα αντιμετωπίσουν το φάσμα της έλλειψης ενέργειας μόλις φανεί πως κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει ασφάλεια και σταθερότητα στην Μέση Ανατολή.

Αυτοί οι «μισητοί» Αμερικανοί, αποτελούσαν κάποια λύση…

Πλήρες Άρθρο »

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ‘ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ’;

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ‘ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ’;

 

Εχει δίκιο ο Τάκης Μίχας που επισημαίνει το σιωπητήριο που έχει πέσει πάνω στο πραγματικό ιδεολογικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής. Με την χρήση των αρχικών του σχετικού όρου στα Γερμανικά (Ναζί) φαίνεται πως βολεύονται όλοι. Και οι εθνικιστές συγκαλύπτουν την σοσιαλιστική διάσταση της φυσιογνωμίας τους, που σε διαφορετική περίπτωση θα αποξένωνε ένα μεγάλο κομμάτι της συντηρητικής εκλογικής τους πελατείας, αλλά και η Αριστερά γενικά απεκδύεται κάθε συγγένειας με όσους καταγγέλλει σαν ακραίους, ρατσιστές και τραμπούκους.

Η αλήθεια όμως είναι πως η σοσιαλιστική διάσταση είναι καθοριστική για την οριοθέτηση του ιδεολογικού προφίλ  του χώρου αυτού. Δεν είναι τυχαίο πως η Χρυσή Αυγή ελάχιστα διαφοροποιείται από τους εκφραστές των διαφόρων παρατάξεων της μαχητικής Αριστεράς στα ζητήματα της οικονομίας. Επιθυμεί την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση και τον κεντρικό έλεγχο της οικονομίας. Βλέπουν τον συνδικαλισμό σαν εργαλείο πολιτικής κινητοποίησης με στόχο την αύξηση του κομματικού ελέγχου πάνω στις ιδιωτικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει άλλωστε πως υπήρξε έμπνευση του Αλφρεντ Σπέερ, στενού συνεργάτη του Χίτλερ, το σύστημα της «καθοδηγούμενης» ιδιωτικής επιχείρησης (Wirtschaftlekung)  που αποτέλεσε την ακρογωνιαία βάση της οικονομικής πολιτικής των εθνικοσοσιαλιστών.

Το Κόμμα επίσης των Γερμανών Εργατών, που μετεξελίχθηκε, κάτω από την ηγεσία του Χίτλερ, σε Εθνικοσοσιαλιστικό ήταν πλημμυρισμένο από προπαγανδιστικά συνθήματα περί εργατικής κυριαρχίας, αναδιανομής εισοδήματος, αυξημένων επιδοτήσεων και κοινωνικών παροχών. Ανέφερε λ.χ. στο πρόγραμμά του: «Κάθε εισόδημα που δεν έχει κερδηθεί η που δεν έχει προέλθει από εργασία (δηλ. πχ. νοίκια, τόκοι, μερίσματα κλπ) θα καταργηθεί.  Απαιτούμε εθνικοποίηση όλων των τράστ, συμμετοχή στα κέρδη των επιχειρήσεων,  απαλλοτριώσεις δίχως αποζημίωση κάθε έκτασης χρήσιμης για κοινό σκοπό, πόλεμο εναντίον όποιου εργάζεται για τον εαυτό του κι’ ενάντια στην κοινή ωφέλεια κλπ, κλπ».

Αλλά και στο κομμάτι της περιφρόνησης των ξένων, της καλλιέργειας φυλετικού μίσους και της εξασφάλισης εθνικής «καθαρότητας» οι αποστάσεις από τις θεμελιώδεις βάσεις της μαρξιστικής – σοσιαλιστικής  θεώρησης δεν είναι μεγάλες. Παρά τους ισχυρισμούς των σημερινών του επιγόνων ο Γερμανο Εβραίος Μάρξ, με τον Ενγκελς βέβαια,  δεν έκρυβε την περιφρόνηση του για τους «κατώτερους» λαούς.  Πολωνοί, Σλάβοι και Βαλκάνιοι είχαν συχνά λοιδορηθεί  από τον συγγραφέα του «Κεφαλαίου» που του ήταν αδύνατον να τους δεί σαν ίδιους με τον εαυτό του.  Λ.χ στο Κεφάλαιο (1867, τόμος 1, μέρος V, κεφ. XVI, στην αγγλική έκδοση) αναφέρει με σαφήνεια «… η παραγωγικότητα της εργασίας διαφοροποιείται από παράγοντες φυσικούς. Αυτοί όλοι αναφέρονται στη σύσταση του ίδιου του ανθρώπου (φυλή κλπ) και στην περιβάλλουσα φύση». Και ο Ενγκελς (Σημειώσεις στην Anti-Durhing 1884-85, Mόσχα 1977, σελ. 443-444) σημειώνει: «Αν ανάμεσά μας τα μαθηματικά αξιώματα δείχνουν αυτονόητα σε ένα μικρό παιδί οκτώ ετών… θα είναι πολύ δύσκολο να τα διδάξουμε …σ’ έναν άνθρωπο της ζούγκλας η σ’έναν Αυστραλό νέγρο».

Οι ρατσιστικές  αναφορές των θεμελιωτών της σοσιαλιστικής ιδεολογίας δεν έχουν τελειωμό. Στο βαθμό μάλιστα που έχουν εκφρασθεί με θαυμασμό για τους αποικιοκρατικούς πολέμους των Αγγλοσαξώνων (Βρετανών και Αμερικανών) εναντίον λαών της Ινδίας και της Νότιας Αμερικής. Μερικά μάλιστα τέτοια κείμενα του Ενγκελς έχουν αφαιρεθεί από την σοβιετική έκδοση των Απάντων των δικών του και του Μάρξ!!


Ο φασισμός λοιπόν του σοσιαλισμού πηγαίνει σε πολλά πράγματα χέρι – χέρι με τον σοσιαλισμό του φασισμού. Να καταργηθεί λοιπόν η εύηχη χρήση του όρου Ναζί και να αντικατασταθεί παντού από τον πραγματικό, που δεν είναι άλλος από τον Εθνικοσοσιαλισμό.  Κι’ ο κόσμος να συνειδητοποιήσει με ακρίβεια τι του υπόσχονται και τι ακριβώς θα εισπράξει…

Πλήρες Άρθρο »

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

Το θλιβερό φαινόμενο να κλείνουν όλοι σχεδόν οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας για να περάσει ένας απλός Υπουργός Οικονομικών μιάς χώρας της Ευρωπαικής Ενωσης – ακόμα κι αν αυτή είναι η Γερμανία – δεν πίστευα πως ποτέ θα το έβλεπα. Δυστυχώς αυτή η κυβέρνηση κάνει ότι της είναι δυνατόν για να επιβεβαιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ και την ακραία του ρητορική. Με τις περικοπές μισθών, συντάξεων και τις αλλεπάλληλες αυξήσεις φόρων μέχρι σχεδόν και την δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας στρώνει τον δρόμο για τον αυριανό εκλογικό θρίαμβο της Αριστεράς.

Είναι όμως σε θέση ο ΣΥΡΙΖΑ να διαχειρισθεί μια τέτοια ενδεχόμενη επιτυχία; Φοβάμαι πως δεν έχει μέχρι σήμερα πείσει. Με την άρνηση κάθε κίνησης εκσυγχρονισμού της ελληνικής οικονομίας και προπαγανδίζοντας την απόλυτη ακινησία στον δημόσιο τομέα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ετοιμάζει την Ελλάδα για το αύριο. Δυστυχώς προπαγανδίζει μιάν ανέφικτη επιστροφή στο παρελθόν. Συνεπικουρούμενος από μια κακοφωνία βολεμένων λαικιστών των ηλεκτρονικών κυρίως ΜΜΕ παραμυθιάζει τους έλληνες με υποσχέσεις εξωπραγματικές, δυναμιτίζει το κοινωνικό κλίμα και ετοιμάζει την δική του κατάρρευση όταν βρεθεί στην εξουσία.

Τρείς παράγοντες δημιουργούν επικίνδυνες προυποθέσεις για ένα Αριστερό αύριο. Το ένα είναι οι απίθανοι ισχυρισμοί στελεχών της Αριστεράς. Από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και την Βουλή, από τις εξισωτικές οφπαλμαπάτες μέχρι τις «σφαγές στα γουναράδικα» μια αριστερή κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει πραγματικότητες ασυμμάζευτες και καταπιεστικές. Οι βασικοί παράγοντες του οικονομικού της επιτελείου πετούν στα σύννεφα. Οραματίζονται συμφωνίες και κινήσεις που θα προκαλέσουν φτώχεια, ελλείψεις αγαθών και κινδύνους αιματοχυσίας.

Δεύτερο στοιχείο επικινδυνότητας είναι η σαθρή εσωτερική του δομή. Με στελέχη που βρίσκονται στον κόσμο τους, λ.χ. Μανώλης Γλέζος, μέχρι συνιστώσες ασημαντοτήτων, με απύθμενες όμως απαιτήσεις, δεν προοιωνίζουν μέλλον σταθερότητας και στιβαρών αποφάσεων.

Ο κίνδυνος τέλος βρίσκεται στην επιβίωση της ίδιας της δημοκρατίας. Πλειοδοτώντας, απέναντι και στην σημερινή ακόμη κυβέρνηση, σε προτάσεις υπονόμευσης της οικονομίας της αγοράς θα μειώνεται ραγδαία ο κόσμος που πιστεύει στην επιβίωση της δυτικού τύπου δημοκρατίας. Δίχως προστασία των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών και υπεράσπιση της ιδιοκτησίας η δημοκρατία δεν έχει μέλλον.

Απογοήτευση με τις πολιτικές μιάς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ο δρόμος θα ανοίξει για την κυριαρχία των εθνικοσοσιαλιστών.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Η ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Η ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

Δύσκολα η χώρα θα βγεί από το οικονομικό αδιέξοδο. Τα νούμερα δεν βγαίνουν και η κατάσταση μάλλον χειροτερεύει. Εχουμε φτάσει πλέον να δανειζόμαστε απλά και σχεδόν μόνο για να αποπληρώνουμε δανειακές δόσεις. Σίγουρα η πορεία που ακολουθείται είναι αδιέξοδη και ανεξάρτητα από δηλώσεις ανόητες ψυχικής τόνωσης το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Αν υπήρχε αληθινό success story δεν θα περνάγαμε το θρίλερ των εξοντωτικών διαπραγματεύσεων.

Οι κυβερνητικές οικονομικές επιλογές είναι καταστροφικές. Από μήνα σε μήνα, με μέτρα σπασμωδικά που δεν οδηγούν πουθενά, πασχίζουμε να εξασφαλίσουμε την επόμενη χρηματική δόση. Για να παραμείνουμε στον αφρό και να μην καταποντισθούμε. Σαν τους ναρκομανείς, που πασχίζουν για την εξασφάλιση της επόμενης δόσης, δίχως την παραμικρή σκέψη για την επόμενη ημέρα και για την μελλοντική αποκατάσταση της υγείας τους. Ένα πολιτικό σύστημα που δεν χτίζει πάνω σε μια προοπτική είναι ένα σύστημα καταδικασμένο να καταρρεύσει.

Ασυντόνιστα, δίχως σκέψη και οραματισμό, με αποκλειστικό στόχο κοντόθωρες ταμειακές εξασφαλίσεις οι αρμόδιοι για την οικονομία παράγοντες αποδεκατίζουν την μεσαία τάξη επιδιώκοντας, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, κοινωνική εξέγερση. Αγνοούν πως οι ξεσηκωμοί συνήθως προέρχονται, διαψεύδοντας τις Μαρξιστικές δοξασίες, από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Όταν βλέπουν κυρίως το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια τους. Και οι έλληνες σήμερα αισθάνονται να κινούνται στο κενό. Καθημερινά, καινούργιες φορολογικές εμπνεύσεις των κυβερνώντων τινάζουν στον αέρα κάθε προγραμματισμό που θα μπορούσε να έχει απομείνει στη διάθεση των νοικοκυριών της χώρας. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση αδυνατεί να υλοποιήσει το παραμικρό στον τομέα των όποιων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, ενώ αρνείται πεισματικά να πειράξει τον δημόσιο τομέα. Σε βαθμό μάλιστα που αναρωτιέται κανείς γιατί οι πιστωτές ασχολούνται με την χώρα και δεν την αφήνουν να ακολουθήσει το προδιαγεγραμμένο της δρόμο προς την καταστροφή…

Στοιχειώδης αντίληψη οικονομικών πραγματικοτήτων δείχνει πως διέξοδος δεν πρόκειται να υπάρξει δίχως ανάπτυξη. Κι αυτή δεν πρόκειται να εμφανισθεί αν δεν μειωθεί το κράτος και οι τεράστιες δαπάνες του, αν δεν περιορισθούν και μείνουν τουλάχιστον για μια 5ετία σταθεροί οι φόροι , αν δεν περικοπεί δραματικά η γραφειοκρατία και δεν απελευθερωθούν οι αγορές. Με πολιτικές κρατισμού, που μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια, δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση. Αυτός που φταίει για τα αδιέξοδα, ο δημόσιος τομέας δηλ, οφείλει να πληρώσει και τον λογαριασμό. Μέχρι σήμερα εξακολουθούν να τιμωρούνται οι ιδιώτες. Που δεν έχουν ευθύνη για τον δυσθεόρατο δανεισμό.

Η σημερινή πολιτική συμπεριφορά των κυβερνητικών παραγόντων απαξιώνει οριστικά στα μάτια του κόσμου το αστικό πολιτικό σύστημα. Θα ριζοσπαστικοποιήσει την μετριοπαθή συνήθως μεσαία τάξη και θα την στείλει, ελλείψει εναλλακτικής λύσης, στα χέρια της Αριστεράς. Μαχητικοί αστοί θα αγκαλιάσουν απόψεις που ουδέποτε συμπαθούσαν και θα πάψουν σταδιακά να επενδύουν στους δημοκρατικούς θεσμούς. Με την ιδιοκτησία απροστάτευτη και τις οικονομικές συναλλαγές υπονομευμένες δεν θα υπάρχει τίποτα πλέον που να συνδέει τον αστικό κόσμο με την δημοκρατία. Ετσι θα ανοίξει ο δρόμος, στην πρώτη απογοήτευση με την Αριστερά, για την επέλαση του φασισμού.

Κάνω έκκληση στους κυβερνώντες: Οσο υπάρχει – λίγος δυστυχώς - καιρός ακόμη συνέλθετε και ακολουθείστε τον δρόμο της λογικής…

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΙΑ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ…

ΠΟΙΑ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ…

 

Είναι φανερό εδώ και πολύ καιρό πλέον πως ο πολιτικός διάλογος στην Ελλάδα έχει ξεφύγει από τα όρια της λογικής και της πραγματικότητας. Στο ζήτημα τω οικονομικών αδιεξόδων της χώρας έχει σχεδόν εμπεδωθεί μιά αντίληψη που επιμένει στις ευθύνες των ξένων (τοκογλύφων κατά κάποιους) που εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία των ηγεσιών της χώρας προχωρούν στην υποδούλωση της κοινωνίας. Μέχρι και για νέα «ευρωπαική αυτοκρατορία» γίνεται λόγος που με «Γερμανική πρωτοκαθεδρία» αντιμετωπίζει την Ελλάδα όχι σαν ισότιμο εταίρο αλλά σαν υποτελή «αποικία χρέους».

Πέραν του να θωπεύουν τα αυτιά των ταλαιπωρημένων πολιτών και να θυμίζουν παλαιότερες αριστερές δοξασίες για ενάρετους λαούς που βογκούν κάτω από τα δεσμά ενός αδίστακτου καπιταλισμού όλες αυτές οι αντιλήψεις πόση σχέση έχουν με την πραγματικότητα;  Όπως ο Μαρξισμός ξεκινούσε από μια λαθεμένη αρχική παραδοχή, πως δηλ. η θεωρία της εκμετάλλευσης είναι αυταπόδεικτη – αγνοώντας όμως στην ουσία πως η ανάπτυξη των σχέσεων της παραγωγής στηρίζεται σε μια από το ξεκίνημα μεγάλη, δίχως καμία πρόσοδο,  κεφαλαιουχική επένδυση και σε μισθοδοσία εργαζομένων που για μεγάλο διάστημα μισθοδοτούνται δίχως να παράγουν το παραμικρό  - έτσι και οι νέοι «λαικοί σωτήρες» παρακάμπτουν την πραγματικότητα  πως το χρέος δεν το δημιούργησαν οι ξένοι και οι δανειστές.  Αυτό προκλήθηκε από δημοκρατικότατες ελληνικές κυβερνήσεις που στο όνομα της ικανοποίησης ψηφοφόρων και της εξασφάλισης συνεχούς ροής δημοσίων παροχών ξεκίνησαν το πάρτυ του δανεισμού που τελικά έριξε το ελληνικό δημόσιο στα βράχια. 

Πότε και πως επέβαλε κάποιος ξένος στην  ελληνική πολιτεία να δανείζεται; Και μάλιστα να δανείζεται δίχως την παραμικρή προοπτική τα δανεικά να τοποθετηθούν σε δράσεις προσοδοφόρες που θα έφερναν πιθανότατα στο μέλλον κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Πως μπορεί να φταίνε λοιπόν οι ξένοι για ελληνικές δράσεις που στόχο είχαν την διατήρηση της ικανοποίησης του ελληνικού λαού; Αν άξαφνα, οι πολιτικές αρχές είχαν την δυνατότητα να επαναφέρουν στο προσκήνιο συμπεριφορές θεωρητικά σήμερα από όλους καταδικαστέες (λ.χ. διορισμούς, θεαματικές αυξήσεις κοινωνικών παροχών, αδικαιολόγητες επιδοτήσεις, παράτυπες συνταξιοδοτήσεις και τόσα άλλα) θα υπήρχε αμφιβολία πως θα χάνονταν οι «αγανακτισμένοι» και πως αυτός ο παλιός πολιτικός κόσμος θα επανακτούσε τις χαμένες του συμπάθειες και το τσαλακωμένο του πιά σήμερα κύρος;

Είναι προφανές πως για τους υπερθεματίζοντες αντι-μνημονιακούς κοινοτική αλληλεγγύη  θα ήταν η, άνευ υποχρεώσεων, συνέχιση της εκταμίευσης πακτωλών χρημάτων πρός όφελος του ελληνικού δημοσίου, ώστε να μην αλλάξει το παραμικρό στις παλιές  ροές παροχών. Ούτως ώστε το πάρτι να παραμείνει ανενόχλητο. Και η κοινωνία να συνεχίσει να «αναπτύσσεται» παρασιτικά στην πλάτη ενός γενναιόδωρου δημοσίου που δίχως να παράγει ουσιαστικά τίποτε να γίνεται φορέας πλουτισμού και καλοπέρασης όσων κυρίως είχαν εξασφαλισμένους μηχανισμούς ασφαλούς πρόσβασης. 

Υπάρχει  όμως κι ένα ζήτημα ακριβούς αξιολόγησης της πολιτικής γεωγραφίας των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα σήμερα. Η Αριστερά αρνείται να παραδεχθεί πως η χώρα κατέρρευσε από τις πολιτικές του μεγάλου κράτους που και η ίδια – είτε κυβερνώντας είτε αντιπολιτευόμενη – φρόντιζε να υποστηρίζει  υπερθεματίζοντας σε παροχές, σε σκανδαλώδεις προστασίες και σε διόγκωση του δημόσιου τομέα. Κι επιμένει να τα φορτώνει όλα σε ένα φαντασιακό νεοφιλελευθερισμό που παρουσιάζεται ως υπεύθυνος των πάντων.  Αυτός προκάλεσε, κατά τους επικριτές του, την χρεοκοπία του τεράστιου χρέους. Αυτός όμως είναι υπεύθυνος και για τα αυστηρά μέτρα που στοχεύουν ακριβώς στο αντίθετο – στον περιορισμό των ελλειμμάτων και στην μείωση του μεγάλου κράτους. Πως ακριβώς γίνεται αυτό; Μαγική εικόνα, που φαντάζει λογική μοναχά σε αφελείς και φανατικούς…

Κι από την άλλη πλευρά όμως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.  Παρά την ευχάριστη έκπληξη της συμπεριφοράς του Πρωθυπουργού - που πολλοί δεν ανέμεναν να τοποθετείται τόσο σωστά και αψηφώντας το πολιτικό κόστος σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα - το στελεχιακό δυναμικό της κυβέρνησης δεν φαίνεται αν ακολουθεί τα βήματά του. Υπονομεύοντας έτσι την φυσιογνωμία του χώρου, ακυρώνοντας πολλές μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες και κάνοντας τα απλά πολύπλοκα. Οφείλω όμως να σημειώσω πως δεν μπορεί να γίνεται λόγος για Κεντροδεξιά όταν οι πολιτικές που υιοθετούνται τελικά μόνο κεντροδεξιές δεν είναι.

Η αφοσίωση στις επιταγές του Μνημονίου, που πολλές φορές έχω σημειώσει πως θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει αλλά πως τώρα δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, οδηγεί σε πολιτικές που επιλεκτικά και σχεδόν μονοδιάστατα στοχεύουν σε αυξήσεις εσόδων. Αγνοώντας την επιτακτική ανάγκη μείωσης εξόδων. Η κυβέρνηση ασυγκράτητη εφευρίσκει λογής τρόπους επιβολής νέων φόρων. Υπονομεύοντας κάθε έννοια κεντροδεξιού πολιτικού προσανατολισμού. Η κατάργηση του απόρρητου των καταθέσεων αλλά και η ουσιαστική δήμευση της ατομικής ιδιοκτησίας με τους αναρίθμητους φόρους επί της περιουσίας παραπέμπει εννοιολογικά σε πολιτικά μοντέλα κεντρικά σχεδιαζόμενης οικονομίας.

Η άρνηση, από την άλλη μεριά, ουσιαστικής μείωσης του δημόσιου τομέα με λογής δικαιολογίες και τερτίπια δίνει το τελικό χτύπημα σε κάθε αντίληψη περί κεντροδεξιού προσανατολισμού. Οι φόροι συνεχίζουν να αυξάνουν, το κράτος δεν μειώνεται, η γραφειοκρατία δεν περιορίζεται, το κράτος παρεμβαίνει σε περικοπές συντάξεων και μισθών ακόμα και του ιδιωτικού τομέα και οι κανόνες του οικονομικού παιχνιδιού αλλάζουν συνεχώς. Ποιό από όλα αυτά δικαιολογεί σκέψεις για υιοθέτηση κεντροδεξιών επιλογών; Ισως μόνο η Αριστερά, που επιμένει σπασμωδικά να βλέπει «νεοφιλελεύθερες» πολιτικές !!

Και δεν είναι οι δανειστές που επιβάλλουν τέτοιες συμπεριφορές. Αυτοί μόνιμα ζητούν εναλλακτικές λύσεις – ισοδύναμα μέτρα. Με στόχο την μείωση των ελλειμμάτων.  Οι ελληνικές κυβερνήσεις όμως επέλεξαν την  δημιουργία 1,3 εκατομ.  ανέργων στον ιδιωτικό τομέα αλλά ούτε έναν  στο δημόσιο.  Για να απαλλαγεί το κράτος από 2.000 υπαλλήλους, κόντεψε να πέσει η κυβέρνηση!!  Σε συγκυβέρνηση τώρα μοναχά με κρατιστές σοσιαλδημοκράτες, η μείωση του κράτους θα γίνει ακόμη δυσκολότερη. Από πού θα προκύψει η κεντροδεξιά φυσιογνωμία; 

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΥΜΩΣΕΙ...

Εχω αρχίσει να δυσκολεύομαι πλέον να καταλάβω πως λειτουργούν τα δημόσια πράγματα στην Ελλάδα. Απλά ζητήματα γίνονται περίπλοκα κάτω από τις σκοπιμότητες της μη εφαρμογής τους. Οι δανειστές ζήτησαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις να μειώσουν τα ετήσια ελλείμματά τους. Δεν υπάρχει βέβαια απλούστερος τρόπος γι’ αυτό από την μείωση των εξόδων τους. Από το 2004 μέχρι να ξεσπάσει η κρίση στα τέλη του 2009 είχαν δημιουργηθεί πάνω από εξακόσιοι καινούργιοι δημόσιοι φορείς. Θα υπήρχε απλούστερη επιλογή από την άμεση κατάργησή τους, εφ’ όσον αποδειγμένα σε τίποτα δεν είχε βελτιωθεί μέσω της λειτουργίας τους η καθημερινότητα των πολιτών;

Αντ’ αυτού οι ελληνικές κυβερνήσεις επέλεξαν τον δρόμο της ύφεσης και των κοινωνικών αδιεξόδων. Αύξηση φόρων σε εξοντωτικά περίπου επίπεδα και μείωση μισθών και συντάξων – ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα. Κι΄ όλα αυτά για να μην θιγούν οι κομματικές πελατείες που έχουν αποικήσει τον δημόσιο τομέα. Και στο κομμάτι των αποκρατικοποιήσεων (ουδείς τολμά να τις πεί με το όνομά τους – ιδιωτικοποιήσεις!!) και της κατάργησης και συγχώνευσης φορέων οι παράγοντες του κράτους και της πολιτικής κάνουν ότι μπορούν για να καθυστερήσουν την οποιαδήποτε υλοποίηση ανακαλύπτοντας λογής εμπόδια και δυσκολίες. Όμως ο Ν. 2000 του 1992 προβλέπει όλα αυτά να γίνονται ταχύτατα, με απόφαση απλή της διυπουργικής επιτροπής αποκρατικοποιήσεων. Χωρίς καινούργιους νόμους, διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις. Κι αν κάποια από τις διατάξεις αυτές έχει αναθεωρηθεί πάνω στην προσπάθεια ματαίωσης της λήψης αποφάσεων, τι εμποδίζει την επαναφορά τους και πάλι σε ισχύ;

«Οποιος δεν θέλει να μαγειρέψει, δέκα χρόνια κοσκινίζει» λέει η λαική σοφία…

 

Doing away with democracy in Greece


If there is a country where personal liberties are presently under more heavy attack by elected governments, this is none other than Greece. Examples abound. Just a few days ago, the Greek parliament, almost with no opposition, abolished the privacy of Greek citizens over their bank accounts on the pretentious excuse that it was necessary to curb tax evasion. While previously the government in order to gain access to a citizen’ s bank accounts was obliged to obtain court order by showing reasonable cause, under the new law the banks became extensions of the Ministry of Finance. What this implies is that tax authorities, and quite soon almost any public authority in Greece, will have free access and priority over the deposits of Greek citizens for whatever claims concocted against them. As a result, meeting the primary needs for food and clothing, health, school bills etc., is bound to take another hit from the already subsistence level to which unemployment and four years of insane tax hikes have pushed the standards of living for the average Greek household.

Abolishing privacy over bank accounts erodes gravely personal liberties and democracy. Most probably it will not work. The reason is quite obvious and we wonder why the tax advisors of the government and the expert representatives of Troika do not see it. Greeks will withdraw their deposits from banks, close down checking accounts, burn their credit cards and start transacting in cash. In other words Greece will soon become the only Eurozone country that will return to a previous stage of development where most transactions were carried out in cash. Hence, transaction costs will increase, banking business will shrink, trust in cash substitutes will decline and investment and economic growth will be devastated.

In Greece there is a saying which states that «Whom god plans to destroy, turns him first insane”. Undermining the freedom of economic transactions and assaulting private property, through confiscatory taxation, amount to an offensive against western style democracy. Fewer people will eventually have a stake in the preservation of democratic institutions. It is no wonder, therefore, that political parties of the extremes appear to gain support in opinion polls. All liberty loving citizens in the West should seriously look into what is happening in Greece, under the obvious tolerance and encouragement of the EU, and consider the fate of democracy in Europe.


Andreas Andrianopoulos
Former Minister of Trade and Industry
Director, Institute of Diplomacy, American College of Greece

George C. Bitros
Professor of Political Economy, Emeritus
Athens University of Economics and Business

 

Ένα σύγχρονο πρότυπο γα τη νέα ΕΡΤ

Με βάση την αδράνεια που έδειξαν οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια στο ζήτημα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, το κλείσιμο της ΕΡΤ πιστεύουμε ότι σηματοδοτεί μια νέα αποφασιστικότητα της κυβέρνησης προς την σωστή κατεύθυνση. Δηλαδή, να σταματήσει να επιβάλλει περαιτέρω βάρη στον ιδιωτικό τομέα και να στρέψει την προσπάθεια της δημοσιονομικής προσαρμογής στο δημόσιο τομέα, από τον οποίο ξεκίνησε και συντηρείται η τρέχουσα οικονομική κρίση. Γι’ αυτό, θέλουμε να συγχαρούμε και να ενθαρρύνουμε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του να προχωρήσουν με την ίδια αποφασιστικότητα στην αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα, με απαρέγκλιτο στόχο σε λίγα χρόνια η χώρα να διαθέτει μια αποτελεσματική και ακομμάτιστη δημόσια διοίκηση, η οποία να βρίσκεται στην υπηρεσία των πολιτών και όχι επί μέρους οργανωμένων συμφερόντων.

Όμως, με την ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι πρόθεση της κυβέρνησης είναι να προχωρήσει στην ίδρυση μια νέας δημόσιας ΕΡΤ, αισθανθήκαμε την ψυχρολουσία ενός Σκωτσέζικου ντους. Δεν μπορεί σκεφθήκαμε να μην έχουμε μάθει τίποτε από τις μεταπολεμικές εμπειρίες και την τεράστια βιβλιογραφία, η οποία καταδεικνύει ότι η δημόσια ιδιοκτησία και διαχείριση είναι διαδικασίες εγγενώς συνυφασμένες με αναποτελεσματικότητα στη χρήση των πόρων.

Αντιθέτως, εμείς πιστεύουμε ότι η νέα ΕΡΤ πρέπει να βασιστεί στις οικειοθελείς συνεισφορές των πολιτών, οι οποίες πρέπει να εξαιρούνται πάσης φορολογίας. Το πρότυπο που προτείνουμε είναι αυτό του καναλιού Public Broadcasting System (PBS) στις ΗΠΑ, το οποίο χαρακτηρίζεται από απαράμιλλη ποιότητα εκπομπών, λειτουργεί για πολλές δεκαετίες με οικειοθελείς εισφορές των πολιτών, και επιβιώνει ανταγωνιζόμενο επιτυχώς τα πολυάριθμα εμπορικά κανάλια.

Η χώρα μας περνάει δεινή οικονομική κρίση. Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του βρήκαν το θάρρος να αποφασίσουν μια μεταρρύθμιση η οποία εθεωρείτο μέχρι προχθές αδιανόητη. Για εμάς δεν υπάρχει κανένας λόγος και κανένα δικαιολογητικό να χάσουμε την ευκαιρίσ γυρίζοντας πίσω. Γι’ αυτό επισημαίνουμε την ρήση ότι «οι κυβερνήσεις που αφήνουν μια επανάσταση στη μέση υπονομεύουν τον εαυτό τους».

Α. Ανδριανόπουλος
Πρ. Υπουργός, Δ/ντής Ινστιτούτο Διπλωματίας

Γ. Κ. Μπήτρος
Ομότ. Καθηγητής, Οικονομ. Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Οικονομικά Επιχειρήματα της Πλάκας

Γράφει ένας απ’ αυτούς (τους διαμαρτυρόμενους κατά του Μνημονίου και κατά των 'άκαρδων' δανειστών): «Υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να γίνει αμέσως αναδιάρθρωση του χρέους, αναχρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών, σε συνδυασμό με μια λογική και μετρημένη λιτότητα». Όχι σαν κι αυτή που έχουμε. Λέει δηλαδή ο γαλαντόμος, να μας χαρίζατε τα 300 δις, να μας δίνατε κι άλλα 50 για τις τράπεζες να μη χάσουμε τις καταθέσεις μας και να μας δίνατε και κάθε χρόνο όχι τα περίπου 20 δις που μας έχετε δώσει μέχρι τώρα, αλλά μερικές δεκάδες περισσότερα για να μην είναι τόσο σκληρή η λιτότητα. Περίεργο, γιατί δεν ήσασταν έτοιμοι από την πρώτη στιγμή να το κάνετε;

Αυτή είναι η επονομαζόμενη «πολιτική οικονομία σύριζα». Που, πιο καλυμμένα, είναι η οικονομία όλου του πολιτικού συστήματος. Θέλουμε να μας χαρίσετε όσα σας χρωστάμε. Να μας δώσετε κι άλλα για να μη χάσουμε τις καταθέσεις μας. Τις διαρθρωτικές αλλαγές που μας λέτε να κάνουμε, δεν θέλουμε να τις κάνουμε. Όχι απλώς δεν θέλουμε, αλλά θέλουμε ακριβώς το αντίθετο...

(Φώτης Γεωργελές, Athens Voice)

 

 
A German’s View of Islam - Why the Peaceful Majority is Irrelevant

“We are told again and again by experts and talking heads that Islam is the religion of peace, and that the vast majority of Muslims just want to live in peace. Although this unquantified assertion may be true, it is entirely irrelevant. It is meaningless fluff, meant to make us feel better, and meant to somehow diminish the specter of fanatics rampaging across the globe in the name of Islam.

The fact is that the fanatics rule Islam at this moment in history. ... It is the fanatics who wage any one of 50 shooting wars world wide. It is the fanatics who systematically slaughter Christian or tribal groups throughout Africa and are gradually taking over the entire continent in an Islamic wave. It is the fanatics who bomb, behead, murder, or execute honor killings. It is the fanatics who take over mosque after mosque. It is the fanatics who zealously spread the stoning and hanging of rape victims and homosexuals. The hard, quantifiable fact is that the “peaceful majority” is the “silent majority,” and it is cowed and extraneous.

Communist Russia was comprised of Russians who just wanted to live in peace, yet the Russian Communists were responsible for the murder of about 20 million people. The peaceful majority were irrelevant. China’s huge population was peaceful as well, but Chinese Communists managed to kill a staggering 70 million people. The average Japanese individual prior to World War II was not a war-mongering sadist. Yet, Japan murdered and slaughtered its way across Southeast Asia in an orgy of killing that included the systematic murder of 12 million Chinese civilians – most killed by sword, shovel and bayonet.”

 

ΨΕΥΤΙΚΑ  ΔΑΚΡΥΑ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΕΡΤ

'Μόνο που τα τελευταία δύο χρόνια οι ίδιιοι οι εργαζόμενοι εκεί την απαξίωσαν κρατώντας την κελιστή περίπου τις μισές ημέρες του μήνα. Αν όλοι υτοί που κόπτονται σήμερα για την διατήρησή της στην ζωή την παρακολουθούσαν, δεν θα είχε η ΕΡΤ τις τραγικές της ακροαματικότητες και την σημερινή άθλια οικονομική της κατάστση'.


ΨΗΦΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Είναι ολοφάνερο πως οι βουλευτές δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν. Η ψήφος τους, κάτω από την πίεση των περιστάσεων, αποτελεί χτύπημα εναντίον της επιβίωσης της δημοκρατίας. Τελευταίο πλήγμα αποτελεί η ρύθμιση για την κατάργηση του Τραπεζικού απορρήτου. Με την σύμφωνη γνώμη της Βουλής των Ελλήνων οι φορολογικές αρχές θα έχουν δικαίωμα να ανοίγουν και να μπλοκάρουν, δίχως έγκριση των δικαστικών αρχών, τραπεζικούς λογαριασμούς. Επειδή οι δικαιούχοι θα έχουν χρέη προς το Δημόσιο. Άλλες προσωπικές προτεραιότητες (ζητήματα υγείας και σχολεία παιδιών λ.χ.) θα μπαίνουν στο περιθώριο προς όφελος της εφορίας. Το αποτέλεσμα βέβαια θα είναι η απόσυρση καταθέσεων από τις Τράπεζες. Οσοι δεν το βλέπουν από τώρα είναι μάλλον κοντόθωροι.

Καταργείται όμως και μια βασική προυπόθεση των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Το απόρρητο των οικονομικών δυνατοτήτων του κάθε πολίτη, που έτσι γίνεται υποχείριο της δημόσιας γραφειοκρατίας. Μαζί με την ουσιαστική δήμευση της ατομικής ιδιοκτησίας, μέσω των αλλεπάλληλων φορολογικών επιδρομών εναντίον της, τα δύο στηρίγματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας κλονίζονται συθέμελα. Το έχω δηλώσει και γράψει και άλλη φορά. Οι σημερινές οικονομικές πολιτικές θα αποδειχθούν μοιραίες για τις προοπτικές επιβίωσης της δημοκρατίας. Ο κόσμος, μετά από όλα αυτά, χάνει σταδιακά την πίστη του στους δημοκρατικούς θεσμούς. Σε λίγο ελάχιστοι θα έχουν λόγο να υποστηρίζουν την αστική δημοκρατία. ΣΥΡΙΖΑ και ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ σύντομα θα διαγωνίζονται σχεδόν μόνοι τους για το αύριο της χώρας.

ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ;
Είναι απογοητευτικό και συνάμα ακουμπάει στα όρια της τραγικότητας να επισημαίνεις κάτι και να προειδοποιείς και σχεδόν κανείς να μην δίνει σημασία. Κι άξαφνα, επειδή βλέπει το φώς της δημοσιότητας κάποια έκθεση ξένου φορέα, όλοι να αντικρίζουν την γνωστή πραγματικότητα σαν από Θεού αποκάλυψη. Ακριβώς αυτό έγινε με την διαπίστωση του ΔΝΤ για «λάθη» πολιτικής στα μέτρα διάσωσης της Ελλάδας. Από τους πρώτους μήνες επεσήμαινα πως η συνέχιση εκταμίευσης πόρων από τους δανειστές παρά την αδυναμία μας εφαρμογής των προυποθέσεων που είχαν τεθεί, έκρυβε μυστικές ατζέντες. Όπως και η άρνηση των Ευρωπαίων να δεχθούν κούρεμα του ελληνικού χρέους. Στόχος ήταν, όπως έγραφα σε άρθρα μου (βλ αρχείο ιστοσελίδας μου) και δήλωνα σε ραδιόφωνα (Flash) και τηλεοράσεις (κυρίως Skai) ήταν το ροκάνισμα του χρόνου ώστε οι Ευρωπαικές Τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ελληνικά τοξικά ομόλογα. Κανένας δεν νοιάστηκε και καμία πολιτική αρχή δεν έδωσε σημασία. Τώρα άλλοι φωνάζουν κι άλλοι επιμένουν πως γι αυτό τότε διαφωνούσαν. Δυστυχώς, με τέτοια ποιότητα δημοσίων προσωπικοτήτων και επιπέδου ενημέρωσης αλλά και, σε τελευταία ανάλυση, λαικών επιλογών, στο πρόβλημα της χώρας δεν χωράει θεραπεία. Να περιμένουμε μόνο τον ιερέα για την εξόδιο ακολουθία…

 

Oι ...ιστοστοριοδίφες!!
Ξιφούλκησαν και πάλι οι 'ειδικοί' ιστορικοί, που είναι ζήτημα αν έχουν ανοίξει βιβλίο τα τελευταία 20 χρόνια, εναντίον της Μαρίας Ρεπούση. Και την κατηγορούν, στην καλύτερη περίπτωση, σαν ανιστόρητη. Επειδή προφανώς τους χάλασε την ησυχία ισχυριζόμενη πως κάποια ιστορικά, κατά το σχολείο, δεδομένα δεν είναι παρά μύθοι. Αντί να επιχειρηματολογήσουν με ιστορικά επιστημονικά στοιχεία εναντίον των απόψεών της επιδίδονται στην δοκιμασμένη τακτική των ύβρεων. Η συντριβή των όποιων μύθων στην σημερινή εποχή της ταχύτατης διακίνησης πληροφοριών κι εξασφάλισης ασφαλούς γνώσης δεν είναι κάτι που θα πρέπει να καταδικάζεται. Αντίθετα, οφείλει να ανοίγει τον διάλογο για παραπέρα αναζητήσεις. Στην Ελλάδα δυστυχώς φέρνει στην επιφάνεια καταχωνιασμένα ψυχολογικά στερότυπα και βασανιστικές εθνικές ανασφάλειες. Δεν πρόκειται ποτέ έτσι να προχωρήσουμε μπροστά. Ούτε και να εμβαθύνουμε στην πραγματική γνώση του ιστορικού μας εαυτού μας. Η Ρεπούση, σαν ιστορικός, κάνει την δουλειά της. Το βιβλίο της για τα 'Μαρασλειακά' είναι πραγματικά εξαιρετικό. Οπως και η προσπάθειά της για την διδασκαλία της ιστορίας στην 6η Δημοτικού ήταν σαφώς καλύτερη, για όσους την διάβασαν βέβαια, από κάθε άλλη. Η έκφρασή της 'συνωστίζονταν στην παραλία' μεταφέρθηκε σαν 'συνωστισμός' και ξεκίνησε η υστερία. Αυτοί που ασκούν κριτική δίχως να διαβάζουν,δεν ντρέπονται ποτέ για τον εαυτό τους; 
 

The Future of Europe is Bleak

The future of Europe appears bleak. Generous spending to sustain an enornous public sector is no longer feasible while increases in taxation and government bureaucracies are suffocating the market. The economic downturn makes europeans very pessimistic about tomorrow while the strenghtening of the radical right and, in some occasions, left threatens the survival of democracy.

To view the future with increased optimism we need to get back to the basics. Freedom, responsibility, respect of other peoples' economic and political rights and less state intervention will bring back faith to our ability to achieve. We cannot expect to reach a similar result when governments of member states and the authortiies in Brussells are constantly preoccupied with ways of invading citizens' pockets to guarantee higher revenues. Europe was not ertablished for the benefit of state bureaucracies and to safeguard generous handouts for vocally strong groups and chosen social minorities. Europe was viewed by its founders as a vehicle for effective democracy and wide prosperity. When free economic exchanges are assaulted and private property is not protected, less and lerss people will have a stake in the preservation of democracy.

Let us wake up and join forces for our democratic, and free from the constraints of an autarchic state, future.

Andreas Andrianopoulos statement to the 'Future of Europe Observer', Bonn Germany

Ulrich Beck and the Crisis

I will never understand the kind of arguments that attach an non-existent assumprion to events and then continue their argument as if these events are real. Ulrich Beck is one of them. He claims that the neoliberal idea believes that the role of the market is paramount and it is therefore her fault (the market's) that the ciris has erupted. How can this be real, however,, when the collapse of the real estate market in the US was due to heavy state regulation (Fanny Mae and Freddy Mac, at Rep. Ferank's initiatives which were celebrated by Clinton and later Bush) and in Europe (Britain, Iceland, Ireland etc) the market was never left to get its own equilibrium btu the state immediately intervened to subisdize the collapse of the Bnaks with taxpayers' money. Was this a marklet policy? In Greece and Italy - and tomorrow France - the states became bankrupt due to heavy borrwing and unbelievable aids and handouts. Were these market engineered policies?

Why some people refuse to see the reality as it is and want to suppress reality to their own ends?

 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ «ΠΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ»

Η πρόσφατη γελοιοποίηση της κυβέρνησης με την διαμάχη Μανιτάκη – Ρουπακιώτη σχετικά με την διάταξη που θα καταργούσε την φάμπρικα των δικαστικών διαταγών, μέσω των οποίων υπάλληλοι που είχε λήξει η σύμβασή τους παραμένουν στην δουλειά τους και πληρώνονται βέβαια, μέχρις ότου η δικαιοσύνη αποφασίσει τελεσίδικα για την περίπτωσή τους. Και λέμε «φάμπρικα» διότι οι διαταγές αυτές, που η δικαιοσύνη επιμένει πως δεν είναι δικαστικές αποφάσεις (άρα ουδείς φέρει ευθύνη για την ουσία της υπόθεσης), επιφέρουν συγκεκριμένα οικονομικά αποτελέσματα. Μισθοί εξακολουθούν να πληρώνονται, για άγνωστο χρονικό διάστημα, επιβαρύνοντας τους φορολογούμενους. Αποφάσεις παίρνονται μετά από πολλά χρόνια, θεμελιώνοντας έτσι το δικαίωμα υπαλλήλων, δίχως σύμβαση εργασίας ουσιαστικά, να ισχυρίζονται πως καλύπτουν «πάγιες και διαρκείς ανάγκες». Και έτσι να μονιμοποιούνται.

Τα δικαστήρια όμως δεν διοικούν τους διάφορους δημόσιους φορείς και Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Επιβάλλουν εν τούτοις με την στάση τους μεθόδους διοίκησης. Σε ελάχιστες περιπτώσεις οι καλύπτοντες υποτιθέμενες «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» συνεχίζουν να απασχολούνται, μετά την μονιμοποίησή τους, εκεί που προσλήφθηκαν. Με αποτέλεσμα τις ανάγκες που τα δικαστήρια έκριναν πως καλύπτουν, να έρχονται καινούργιοι συμβασιούχοι να εξυπηρετήσουν. Το αποτέλεσμα είναι το γαιτανάκι να ξαναρχίζει από την αρχή. Τουλάχιστον στα προ-τρόικας χρόνια...

Θα είχε ενδιαφέρον να ελέγξει κάποιος, Επιθεωρητής Διοίκησης η ΜΜΕ, πόσοι από τους νομιμοποιηθέντες τα τελευταία χρόνια, λόγω κάλυψης «πάγιων και διαρκών αναγκών», συνέχισαν να απασχολούνται στο αντικείμενο εργασίας για το οποίο μονιμοποιήθηκαν.

Για να γελάσει έτσι κάθε πικραμμένος…

 

Η  ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ  ΤΟΥ  ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ
 
Η περίπτωση τη ΑΕΚ και των οπαδών της σίγουρα αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερης ψυχολογικής ανάλυσης. Αφού τα έκαναν λαμπόγυαλα στο γήπεδο, ξυλοφόρτωσαν δικούς τους καθώς και παίκτες των αντιπάλων  και έκλεψαν η διέλυσαν ο,τιδήποτε έβρισκαν μπροστά τους, κατόπιν στράφηκαν κατά του διαιτητή επειδή διέκοψε τον αγώνα (!) Αλλά και οι παράγοντες της ομάδας δεν πάνε πίσω σε παραλογισμό. Αντί να στραφούν κατά των μαινόμενων οπαδών της ομάδας τους, που ουσιαστικά την οδήγησαν στην καταστροφή, τα έχουν κι αυτοί με τον διαιτητή και την Ομοσπονδία που τιμώρησαν την ΑΕΚ μη …σεβόμενοι την ιστορία της. Δηλαδή, οι οπαδοί της την σεβάστηκαν; Με τέτοιες αντιλήψεις, δυστυχώς, η χώρα βυθίζεται στον παραλογισμό, την γελοιότητα και το χάος
 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΛΑΡΟΤΡΑΓΩΔΙΑ

Ξεκίνησε η δίκη των υπευθύνων για τον θάνατο από ασφυξία των τριών υπαλλήλων της Marfin στη διάρκεια των ταραχών πριν από δύο χρόνα. Δεν πρόκειται όμως για αυτούς που έβαλαν την φωτιά και τους έκλεισαν μέσα, με στόχο προφανή να τους εκτελέσουν. Προς Θεού!! Αυτοί είναι αγανακτισμένοι κι' εξοργισμένοι για τα έργα και τις ημέρες του καπιταλισμού στην πατρίδα μας. Και δεν έχουν βέβαια ούτε καν εντοπισθεί και συλληφθεί. Τότε ποιοί δικάζονται; Μα, οι υπεύθυνοι της Τράπεζας (!) για πλημμελή μέτρα ασφαλείας και διαφυγής... Απίθανη ελληνική πραγματικότητα. Σαν να παίρνει κάποιος ένα όπλο και να σκοτώνει. Και η δικαιοσύνη να παραπέμει σε δίκη, όχι αυτόν που πυροβόλησε, αλλά τον ...κατασκευαστή της εξώπορτας από την οποία θα μπορούσε να είχε διαφύγει !!

Πλήρες Άρθρο »