Η ΕΡΤ, Η ΔΕΠΑ ΚΑΙ Η ...ΦΑΚΑ

Η ΕΡΤ, Η ΔΕΠΑ ΚΑΙ Η ...ΦΑΚΑ

 

 

Ξαφνικά όλοι αγαπήσαμε την ΕΡΤ που μέχρι τώρα όλοι λατρεύαμε να μισούμε!! Το «κομματικό μικρομάγαζο» για πολλούς έγινε απότομα ο «προμαχώνας της πολυφωνίας» για τους περισσότερους. Ο Σαμαράς χτύπησε διάνα. Βρήκε τον μοναδικό χειρισμό που σε ημέρες δυσκολιών και μιάς μεγάλης αποτυχίας με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, κυρίως λόγω ερασιτεχνικών και ανόητων χειρισμών των διορισμένων ηγεσιών της, μπορεί να του προσθέσει συμπάθειες και πιθανότατα νέα εκλογική στήριξη. Οι αντιπαθείς συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των εργαζομέων στην ΕΡΤ, που ζεί με τις υποχρεωτικές καταβολές του κόσμου, έχουν ήδη απαξιώσει το Ιδρυμα με τις συνεχείς στάσεις εργασίας που την ξέκοψαν από το κοινό των ΜΜΕ. Η κατάργησή της, μαζί και με την κατάργση του σχετικού υποχρεωτικού χαρατσιού, ανακουφίζει ψυχολογικά τους φορολογούμενους και φέρενι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αν έστω οι οπαδοί τους γύριζαν τόσον καιρό τους δέκτες τους στα κρατικά κανάλια δεν είχαν τόσο άσχημα οικονομικά βουλιάξει.

 

Το σημαντικό όμως θέμα είναι η αφορμή της ρήξης, που με βάση τα όσα μέχρι τώρα ακούγονται, είναι πιθανό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Η διοίκηση της ΔΕΠΑ δεν κατάλαβε απολύτως τίποτε από όσα συνέβησαν. Προχώρησαν σε μιά ιδιωτικοποίηση, αν ήθελαν πράγματι να προχωρήσει, με όλα τα μέτωπα ανοιχτά προσφέροντας δικαιολογίες σε όσους το επιθυμούσαν να την τινάξουν τελικά στον αέρα. Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις κάποιος να αγοράσει έναν φορέα που έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με χιλιάδες πελάτες του δίχως να δείχνει έτοιμος να τους διεκδικήσει. Την έπαθε κάποια φορά ο εφοπλιστής Περατικός, με εκκρεμείς κατά την ιδιωτικοποίηση άλλου είδους λογαριασμούς, με τα Ναυπηγεία της Ελευσίνας. Δεν θα την πάθαιναν οι ειδήμονες Ρώσοι – η όποιοι άλλοι – επενδυτές.

Υπήρχε όμως ανοιχτό και το θέμα της ευρωπαικής νομοθεσίας. Μόνο άσχετοι δεν γνώριζαν πως οι ευρωπαίοι έχουν ανοιχτό μέτωπο με την Γκάζπρομ για ζητήματα παραβίασης των κανόνων αντι-τράστ. Η Ευρώπη επιμένει πως οι νόμοι απαγορεύουν εταιρίες με κάθετες δράστηριότητες. Ετσι, δεν μπορεί ο ίδιος φορέας να παράγει, να μεταφέρει και να εμπορεύεται το ίδιο προιόν. Η Γκάζπρομ όμως έτσι κινείται. Και οι Βρυξέλλες ελέγχουν σχετικές της δραστηριότητες στην Ανατολική Ευρώπη. Πως θα δέχονταν παρόμοια εξέλιξη στην Ελλάδα; Ισως αυτό να εξηγεί και το υψηλό τίμημα που φαίνεται να προσέφεραν οι Ρώσοι. Ενταξη στην ελληνική αγορά θα δημιουργούσε προηγούμενο και για αλλού στη Δύση. Ενώ θα μπορούσε κάτι τέτοιο να γίνει μέσω άλλων εταιριών, προφανώς η πρόθεση ήταν να σπάσει, λόγω και ελληνικής οικονομικής κρίσης - το «οχι» της Ευρώπης. Πως θα μπορούσε όμως αυτό να γίνει; Η «δικτατορία του Νόμου», όπως λέει και ο Πρόεδρος Πούτιν, οφείλει να ισχύει παντού.

Η έλλειψη πρετοιμασίας λοιπόν της ελληνικής εταιρίας προκάλεσε μιά άνευ προηγουμένου κρίση απαξίωσης. Που δύσκολα θα μπορούσε να διαχειρισθεί η ελληνική κυβέρνηση που είχε δημιουργήσει κλίμα αισιοδοξίας και καλής αντιμετώπισης της ελληνικής οικονομίας στο εξωτερικό. Η ΕΡΤ λοιπόν αποτέλεσε έναν έξυπνο αντιπερισπασμό. Και στην παγίδα έπεσαν σαν αρχάριοι όλοι. Κόμματα της συγκυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και η ίδια η ΕΣΗΕΑ. Ολοι ξιφούλκησαν για την τύχη της ΕΡΤ. Και ξέχασαν την ΔΕΠΑ και την Γκάζπρομ.

Ποιός όμως νοιάζεται για την ΕΡΤ; Μοναχά τα κόμματα που έχουν στελεχή τους εκεί ανάμεσα στους εργαζόμενους. Η καλυτερη ευκαιρία ήταν για την κυβέρνηση να προχωρήσει μπροστά. Και να ξεφορτωθεί ανώδυνα τους ενοχλητικούς τελευταία κυβερνητικούς της εταίρους. Κατηγορώντας τους όλους για φαυλότητα και εμμονή στον παλαιοκομματισμό. Την εξυπηρέτησαν επίσης με το να αρνηθούν τα στελέχη τους να υπογράψουν την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Να έθει λοιπόν υποχρεωτικά άμεσα στη Βουλή. Και εκεί είτε να την ψηφίσουν, γελοιοποιούμενοι. Είτε να την καταψηφίσουν, και να διαλυθεί ο συνασπισμός. Δίχως να ευθύνεται ο Πρωθυπουργός...

Ετσι κλείνει η φάκα. Το τι θα γίνει αύριο, είναι μιά άλλη εντελώς διαφορετική υπόθεση...


 

Πλήρες Άρθρο »

Δημοκρατικές Συνειδήσεις για την Τουρκία

Δημοκρατικές Συνειδήσεις για την Τουρκία

Ξύπνησαν άξαφνα οι απηνείς διώκτες των Κεμαλικών στρατηγών και του 'βαθέως κράτους' στην Τουρκία ανακαλύπτοντας πως ο Ερντογάν το είδε Σουλτάνος και είναι ορκισμένος αντιδημοκράτης. Οι επανειλημμένες δημοκρατικές εκλογικές αναμετρήσεις από τις οποίες έχει βγεί θριαμβευτικά κερδισμένος δεν τους λένε απολύτως τίποτα. Οπως και το ότι κατάφερε, εντελώς αναίμακτα, να ανατρέψει τις εξουσίες των στρατηγών και να φέρει κοντά στην ευημερία εκατομμύρια περιθωριοποιημένων μέχρι τώρα πολιτών της χώρας του, απασχολεί κανέναν. Οι περιβαλλοντικές ευαισθησίες κάποιων μαζί και με την κινδυνολογία περί ανάδειξης ενός δήθεν σκληρού κι αποτρόπαιου Ισλάμ αρκούσαν για να ξεσπάσουν κραυγές υστερίας περί καταπίεσης του Τουρκικού λαού. Κανείς δεν μπόρεσε όμως να εξηγήσει πως μιά λαοπρόβλητη κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να αναπλάσει, κατά την άκομψη ίσως άποψή της, ένα κεντρικό πάρκο μιάς πόλης και να χτίσει ένα, αμφισβητούμενο αισθητικά, κτίριο. Και να δοκιμασθεί βέβαια στις κάλπες...

Ο στόχος όμως μπορεί να είναι διαφορετικός. Να χάσουν δηλ. την ψυχραιμία τους οι μουσουλμάνοι και να ξεχυθούν στους δρόμους υποστηρίζοντας την κυβέρνηση που έχουν ψηφίσει. Και να επέμβει βέβαια ο στρατός, για να ...επιβάλει την τάξη. Δικαιώνοντας (!) έτσι τους δημοκράτες. Δεν θυμίζει λίγο αυτό Αίγυπτο; Είναι τόσο διάφανες οι προθέσεις και τόσο ανόητες οι κραυγές που αναρωτιέται κανεί για την αφέλεια κάποιων. Και για τους ανθρώπους που κάποιοι άλλοι δεν διστάζουν να βάλουν μπροστά και να θυσιάσουν, για να προωθήσουν τους στόχους τους...
 

Πλήρες Άρθρο »