ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΜΕ

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΜΕ

 

Η τελευταία πενταετία σημαδεύτηκε με την μεγαλύτερη ουσιαστικά οικονομική και κοινωνική καταστροφή που χτύπησε την μεταπολεμική Ελλάδα. Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός πως δεν έχει ξεσπάσει ακόμη κάποιος εμφύλιος σπαραγμός πάνω στην διαχωριστική γραμμή αυτών που εργάζονται και των ανέργων, όλα τα στοιχεία μιάς συνολικής καταστροφής βρίσκονται εδώ. Αγρια οργή, στροφή σε εικονικές αρχαικές ημέρες δόξας και καταγγελία κάθε ξένου για συνενοχή στο ελληνικό αδιέξοδο, προφανής οικονομική κατάρρευση και βαθύτατος κλονισμός της αξιοπιστίας των θεσμών και της λειτουργίας της έννομης τάξης χαρακτηρίζει τις ημέρες μας. Και είναι κατά βασή προιόν της τελευταίας πενταετίας. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι τι άλλαξε τα τελευταία αυτά πέντε χρόνια. Αλλά αν θα υπάρξουν μελλοντικές χρονιές που θα συντηρήσουν ένα βιώσιμο κοινωνικό σύνολο, θα διευκολύνουν την ανάταση της κοινωνίας και θα δώσουν τη  δυνατότητα στους πολίτες να χτίσουν ενωμένοι το μέλλον.
 
Ολα τα αρνητικά της εθνικής μας ταυτότητας  ήρθαν ορμητικά τα τελευταία χρόνια στην επιφάνεια. Η ψευδεπίγραφη πίστη πως δεν φταίμε για τίποτε και πως όλα είναι προιόν σκοτεινών σχεδίων των ξένων με συμμετοχή ντόπιων επίορκων που χρηματίσθηκαν κι αποδείχθηκαν απόλυτα διεφθαρμένοι. Κλείνουμε ερμητικά τα μάτια και τα αυτιά σε στοιχεία που μας χτυπάνε στο κεφάλι και φωνάζουν για την πραγματικότητα. Η υπερδιόγκωση του δημόσιου τομέα μέσα στον οποίο έχουν βολευτεί χιλιάδες συμπολίτες μας  για να λύσουν το αδιέξοδο της προσωπικής τους ζωής κάνουμε πως δεν υπάρχει. Το γεγονός πως στην χώρα στήθηκε με τεχνητά μέσα (κρατικές άδειες και εύνοιες) μιά υποτιθέμενη αστική τάξη (κομμωτήρια, εστιατόρια, φορτηγά ΔΧ, επαρχιακά λεωφορεία, εντευκτήρια, ταξί και δεκάδες άλλες κατηγορίες) κάνει σχεδόν αδύνατη την απελευθέρωση επαγγελμάτων και την αναζωογόνηση της αγοράς. Η ύδρυση φορέων για επίλυση προβλημάτων που εξακολουθούν όμως (οι φορείς) να υπάρχουν ενώ τα προβλήματα εξέλιπαν (πχ Οργανισμός για Αποξήρανση πρώην Λίμνης Κωπαίδας). Ενας δημόπσιος τομέας που μοναδικό λόγο ύπαρξης έχει την δημιουργία προσκομμάτων στην καθημερινή ζωή των πολιτών γιατί διαφορετικά δεν θα είχε λόγο ύπαρξης.
 
Ολα αυτά, και τόσα άλλα, συνέθεταν αυτό που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα. Κατά καιρούς στο παρελθόν η κρίση ερχόταν στην επιφάνεια. Και η χώρα χρεοκοπούσε. Ελάχιστα όμως διορθώνονταν. Γιατί και πάλι καινούργια δανεικά έβαζαν τα προβλήματα κάτω από το τραπέζι. Τώρα είναι ίσως η πρώτη φορά που σκληρές αλήθειες άρχισαν να συνειδητοποιούνται από τους περισσότερους. Και κάποιες δειλές πρωτοβουλίες άρχισαν να παίρνονται ώστε κάποια πράγματα να αλλάξουν. Ομως και πάλι στους κρίσιμους τομείς (λ.χ μέγεθος του δημόσιου τομέα) ελάχιστα γίνονται. Στόχος είναι με τα τεράστια ποσά που εισπράξαμε να μπορέσουμε κουτσά στραβά να ορθοποδήουμε ώστε να μπορέσουμε 'να βγούμε ξανά στις αγορές'. Για να 'μπορέσουμε ξανά' να αρχίσουμε να δανειζόμαστε. Και - είμαι σίγουρος γι' αυτό - κάποιοι να επανέλθουν στις τακτικές που είχαν συνηθίσει. Ωστε και πάλι, μετά από κάποιες δεκαετίες, να βρεθούμε ξανά μπροστά σε κάποια νέα χρεοκοπία. Οπου και πάλι υπέυθυνοι θα είναι οι ξένοι. Που μας κορόιδεψαν και μας υποχέωσαν να δανειζόμαστε. Για να περνάμε καλά...
 
θα γίνουν τα πράγματα ακριβώς έτσι; Δεν γνωρίζω, αλλά το φοβάμαι. Αν δεν δώ να μεταβάλλεται συθέμελα το διαβρωμένο σύστημα διεκπεραίωσης της πολιτικής στη χώρα, με αρχή την οριστική κατάργηση του πελατεικού συστήματος του σταυρού προτίμησης, δεν θα πεισθώ πως υπάρχει η αποφασιστικότητα κάτι να αλλάξει. Ενδιάμεσα θα κινδυνεύσει και η δημοκρατία. Με την εμμονή σε φορολογικές επιδρομές που φθάνουν μέχρι και την ουσιαστική δήμευση της ατομικής περιουσίας, ο κόσμος δεν θα έχει λόγο να επιθυμεί την επιβίωση της. Εμφύλιος επίσης μεταξύ αυτών που έχουν δουλειά και εκείνων που δεν έχουν καθόλου εισοδήματα είναι πολύ επικίνδυνο να ξεσπάσει. Κοντολογής το άμεσο μέλλον δεν είναι ρόδινο. Εκτός αν δείξουμε πως κάτι έχουμε καταλάβει κι αρχίσουμε να προσγειωνόμαστε στα μονοπάτια της λογικής. Συμβιβαζόμενοι με το DNA της μετριοπάθειας. Κι αφήνοντας πίσω τις φαντασιώσεις περί μοναδικών ηρώων και 'γεννημένων νικητών'.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΝΩ ΤΟ ΚΑΖΑΝΙ ΒΡΑΖΕΙ…

ΕΝΩ ΤΟ ΚΑΖΑΝΙ ΒΡΑΖΕΙ…

 

Οφείλω να επισημάνω, για τελευταία ίσως φορά αφού δεν έχει νόημα να προειδοποιείς και να σε αγνοούν, πως βρισκόμαστε στα πρόθυρα τραγικών κοινωνικών εξελίξεων. Η οικονομική κατάσταση μεγάλων λαικών  στρωμάτων καθημερινά χειροτερεύει. Υπάρχουν πλέον  πολυπληθείς οικογένειες δίχως καθόλου μηνιαίο εισόδημα. Τα έτοιμα τελειώνουν, και για πολλούς, έχουν ήδη στερέψει. Τα εισοδήματα μικραίνουν συνεχώς. Ολες όμως οι δημόσιες παροχές υπηρεσιών ακριβαίνουν ενώ οι φορολογικές επιβαρύνσεις γίνονται περισσότερο επαχθείς.

Όλα αυτά είναι γνωστά. Αυτό που είναι ακατανόητο είναι η συνεχιζόμενη εμμονή της κυβέρνησης στα δημόσια έσοδα. Και στις περικοπές μισθών και συντάξεων. Και η περίεργη απάθεια στον τομέα της μείωσης του κράτους. Τα περί μείωσης ελλειμμάτων δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική εφ’ όσον είναι γνωστό πως κατά κύριο λόγο αυτό οφείλεται στην άρνηση του δημοσίου να εκπληρώσει  ανειλημμένες του υποχρεώσεις και να πληρώσει εκκρεμείς του λογαριασμούς. Ο δημόσιος τομέας πεισματικά δεν μειώνεται.  Η απόλυση 2.000 περίπου «επίορκων» μέχρι το τέλος του μήνα κοντεύει να γίνει ανέκδοτο (με το ερώτημα να παραμένει – αν δεν υπήρχαν οι πιέσεις των δανειστών αυτοί θα παρέμεναν στο δημόσιο;). Οι ισχύουσες πολλαπλές νομικές οδοί διαφυγής για τους περισσότερους από αυτούς  υπάρχουν,  και αυτονόητα θα χρησιμοποιηθούν. Ελάχιστοι στην πραγματικότητα θα φύγουν. Η κυβέρνηση δυστυχώς δεν είναι αποφασισμένη να διώξει κόσμο από το δημόσιο. Αυτή είναι η γυμνή πραγματικότητα.
 
Και επιμένει το οικονομικό επιτελείο σε μέτρα αδρανοποίησης της αγοράς που καταφέρνουν να εξοντώσουν τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και να οδηγήσουν την ανεργία σε απίστευτα ύψη (περίπου 1 εκ, τριακόσιες χιλιάδες άνθρωποι μέχρι τώρα!). Με την εμμονή μοναχά του Πρωθυπουργού έχουν γίνει και κάποια πράγματα. Που τα βλέπουμε στην αναβάθμιση της χώρας από τους Fitch και την πτώση των spreads των ελληνικών ομολόγων. Αυτά όμως δεν είναι αρκετά. Διότι δεν αντανακλούν στην τσέπη του μέσου πολίτη και δεν τον διευκολύνουν να αντιμετωπίσει την απίθανα πιεστική του καθημερινότητα. Η αδυναμία προώθησης των βασικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και η εμμονή σε φόρους που φτάνουν ουσιαστικά και σε δήμευση ατομικών περιουσιών συνιστούν την βασική αιτία της κυβερνητικής αρρυθμίας.
 
Θύμα τελικά θα είναι η κοινωνική ειρήνη και η δημοκρατική τάξη. Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω την προειδοποίηση πως η δημοκρατία δεν στέκεται πλέον καλά στα πόδια της. Οι πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο είναι δύο. Η προστασία των συναλλαγών και η φροντίδα της ατομικής ιδιοκτησίας. Και οι δύο τομείς στην Ελλάδα είναι υπό διωγμό. Ολο και λιγότεροι άνθρωποι κατά συνέπεια έχουν λόγους να μάχονται για την υπεράσπισή της. Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός πως ο κόσμος των δύο άκρων – δεξιά και αριστερά – δεν πιστεύουν στα δημοκρατικά ιδεώδη, ιδιαίτερα κάτω από την αντίληψη του δυτικού αντιπροσωπευτικού συστήματος. Στενεύει λοιπόν πολύ ο κύκλος των πολιτών που έχουν λόγους να θέλουν την επιβίωση του δημοκρατικού συστήματος. Αν σε αυτά προστεθούν και έντονες τάσεις οργής, χάους και επιθετικότητας που χαρακτηρίζουν τις αντιλήψεις και συμπεριφορές σήμερα ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας, που δεν έχει τίποτα να χάσει από την κατάσταση ακυβερνησίας και κατάρρευσης των κανόνων νόμου και τάξης, τα σύννεφα κινδύνου πυκνώνουν ανησυχητικά. 
 
Οι κυβερνώντες χρειάζεται να αφυπνισθούν. Και να φροντίσουν τις ρωγμές που δημιουργούνται στον κοινωνικό ιστό. Σε βάρος ακόμη και συμφωνιών του Μνημονίου. Που μπορεί άνετα να τηρηθεί εφ όσον η κυβέρνηση αποφασίσει να αντικαταστήσει κάποιες επιλογές φορολογικών επιβαρύνσεων με αποφάσεις μείωσης εξόδων (μείωσης ουσιαστικά του κράτους), γραφειοκρατικών περικοπών και απελευθέρωσης αγορών και οικονομικών δραστηριοτήτων.
 
Η τραγωδία βρίσκεται πολύ κοντά αν και πάλι αδρανήσουμε…

Πλήρες Άρθρο »