ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ KAI ΣΚΥΘΡΩΠΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ KAI ΣΚΥΘΡΩΠΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

 

Δεν εντυπωσιάσθηκα τόσο πολύ από τα ευρήματα δημοσκόπησης που δημοσίευσε η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» σχετικά με την αδιαφορία μεγάλου ποσοστού ερωτωμένων σχετικά με τις τύχες του δημοκρατικού πολιτεύματος.  Εκπληξη μου προκάλεσε ο αιφνιδιασμός των πολιτικών αρχών όπως και διάφορων δημοσίων προσώπων για τα σχετικά ευρήματα. Ολα αυτά που γίνονται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα όπως και η γενικότερη συμπεριφορά κατά το παρελθόν του πολιτικού συστήματος υπονόμευαν μεθοδικά την Δημοκρατία και προετοίμαζαν το έδαφος για την τελική της πτώση.
 
Ας αρχίσουμε από τα τελευταία. Είναι γνωστό πως η Δυτική Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία στηρίζεται πάνω στις αρχές της ελευθερίας των συναλλαγών και την προστασία της ιδιοκτησίας. Με άλλα λόγια η Δημοκρατία στηρίζει την αποδοχή της από τους πολίτες στην προστασία που τους παρέχει από κάθε είδους αυθαιρεσία. Ιδιωτική η κρατική. Οταν λοιπόν οι κυβερνήσειος των τελευταίων δύο κυρίως ετών έχουν με μανία επιδοθεί σε αυξήσεις κάθε είδους φορολογικών επιβαρύνσεων ενώ τα εισοδήματα ελαχιστοποιούνται εύλογα υπονομέυουν τις υποστηρικτικές τάσεις του εκλογικού σώματος προς την Δημοκρατία. Ιδιαίτερα μάλιστα με τις απίστευτες επιβαρύνσεις πάνω στην ιδιοκτησία, μέχρι του ορίου της ουσιαστικής της δήμευσης σε πολλές περιπτώσεις, εκμηδενίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά για πολλά κοινωνικά στρώματα η πίστη στην ανάγκη υπεράσπισης των δημοκρατικών θεσμών. 
 
Σύμφωνα με τον εμπνευστή της επιστημονικοποίησης της μελέτης της πολιτικής, Καναδό  καθηγητή των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ, Σικάγο και Καλιφόρνια (στο Ιρβινγ) David Easton (A Systems Analysis of Political Life, New York: Wiley, 1965), κάθε  πολιτικό σύστημα – και ιδιαίτερα το δημοκρατικό - για να επιβιώσει θα πρέπει οι υποστηρίξεις που δέχεται από την κοινωνία να είναι περισσότερες από τα αιτήματα και τις δυσαρέσκειες. Στην ελληνική περίπτωση των ημερών μας οι υποστηρίξεις είναι από ασήμαντες έως ελάχιστες. Αντίθετα οι πιέσεις δυσαρέσκειας και απαιτήσεων διογκώνονται και περίπου εκχυλίζουν. Από αυτό και μόνο είναι αυτονόητο πως το δημοκρατικό πολίτευμα διακυβεύεται. Ο μοιραίος Πρόεδρος της χρεοκοπίας στην Αργεντινή σοσιαλιστής Ντε Λα Ρούα, είπε πρόσφατα σε τηλεοπτική του συνέντευξη πως «το λάθος μου ήταν που άφησα τον Υπουργό μου των Οικονομικών να αυξήσει τους φόρους. Από εκεί ήρθε το τέλος.»  Εχω ξαναγράψει πως φοβάμαι, κι’ ελπίζω να κάνω λάθος, πως ο κ. Στουρνάρας θα είναι μοιραίος για την Ελληνική Δημοκρατία.
 
Οσον αφορά τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα για την αναπόφευκτη τελική υπονόμευση της δημοκρατικής πίστης έχει να κάνει κυρίως με την εμμονή των πολιτικών αρχών να ταυτίζουν την πολιτική με τις πελατειακές σχέσεις. Η Ελλάδα είναι μιά κοινωνία εκ προοιμίου προβληματική σε σχέση με την εφαρμογή δημοκρατικών διαδικασιών εγκατεστημέων στην Δύση από πολλές δεκαετίες. Η υιοθέτηση του σταυρού προτίμησης  στην εκλογική διαδικασία (μοναχά στην Ελλάδα εφαρμόζεται από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη)  θεσμοθέτησε ουσιαστικά την προσοδοθηρία και το σύστημα του πάτρωνα – πελάτη στο σύνολο των πολιτικών σχέσεων. Η πολιτική έτσι στα μάτια των πολιτών ταυτίσθηκε με την καταβολή παροχών στους πολίτες και το δημόσιο έγινε μηχανισμός πλουτισμού για κάποιους και εξαίρεσης από πολλές οικονομικές δραστηριότητες για άλλους («ύποπτους» για κομμουνιστικές συμπάθειες τα μεταπολεμικά χρόνια). Με την κληρονομιά του Βυζαντινού σκοταδισμού και την θεοποίηση της απάθειας και της παθητικότητας ( βλ. σχετ. το εξαιρετικό καινούργιο βιβλίο του Π. Γεννηματά, Ελλάς: Δύση η Ανατολή; Εκδ. Ροές, Αθήνα, 2013) να κυριαρχεί στις αντιλήψεις μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού και με μιά στρεβλά δομημένη αστική τάξη (με την έννοια της απουσίας σχετικών κοινωνικών αξιών) να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις, η «ξαφνική» οικονομική κρίση λειτούργησε σαν καταλύτης για την ανατροπή των πάντων.

Η συνήθης πρακτική της εναπόθεσης στον δημόσιο τομέα της ευθύνης για την εξασφάλιση ευημερίας, συνήθως με δανεικά, βόλευε ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό. Τα κόμματα εξουσίας μοιράζονταν τις ελπίδες και τις ικανοποιήσεις του κοινού για ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις, ενώ τα κόμματα της Αριστεράς είτε υπερθεμάτιζαν σε προτάσεις παροχών είτε αναλάμβαναν εργολαβικά την προστασία όσων βολεύονταν στο δημόσιο.
 
Μετά μάλιστα την «λαική απελευθέρωση» του 1981, από τα όποια δεσμά περιστασιακού η τεχνητού αστισμού (ολόκληρα επαγγέλματα είχαν στηθεί με κρατικές αδειοδοτήσεις και εγγυήσεις όπως ταξί, φορτηγά, περίπτερα, κομμωτήρια, επαρχιακά λεωφορεία κλπ) είχε γίνει προσπάθεια να επιβληθεί άνωθεν στην κοινωνία, η νοοτροπία του ανατολίτη καταφερτζή, περιφρονητή των νόμων, άγριου και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες ατομιστή «εαυτούλη» καθώς και εκκωφαντικού βολεψάκια ήρθε ανεμπόδιστα στο προσκήνιο κυριαρχώντας παντού. Ο ρεμπέτης έλληνας έγινε ρόλος – σύμβολο στην νεωτερικότητα της χώρας και του λαού. Όλα τα βιώματα λαθρο-επιβίωσης, κόντρα και παρά το κράτος, που είχαν αναπτυχθεί στα καταπιεστικά για τον λαό χρόνια του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας επέπλευσαν άξαφνα κι έγιναν πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα.
 
 Ενα κράτος άξαφνα λοιπόν δίχως χρήματα τους άφησε όλους αιωρούμενους στο κενό. Και οι μαθημένοι όμως στην  πελατειακή λογική πολίτες απότομα βρέθηκαν χωρίς προοπτικές. Φυσικό επακόλουθο δεν είναι βέβαια η στροφή προς περισσότερη δημοκρατία. Αλλά η στήριξη φορέων που αντιτίθενται στο σύστημα. Υποστήριξη των φασιστών φαντάζει στα μάτια πολλών εκλογέων σαν εκδίκηση κατά των εκπροσώπων του πελατειακού λαικισμού- και ουσιαστικά κατά της νεοελληνικής δημοκρατίας. Σε μια κοινωνία που ακόμη κυριαρχείται από τον δεσποτικό προστατευτισμό του θεοκρατικού Βυζαντίου της παρακμής, δύσκολα τώρα πιά θα μπορέσει να αναστραφεί το κλίμα και να υιοθετηθούν από την κοινωνία εκσυγχρονιστικές αλλαγές (πάταξη της φοροδιαφυγής, ορθολογική διαχείριση και συνετή διοίκηση, σεβασμός των αρχών της οικονομίας της αγοράς, ανταγωνισμός, ελεύθερα επαγγέλματα, πάταξη διαφθοράς και τόσα άλλα).
 
Οι προοπτικές, δίχως μιά ριζική στροφή προς την κατεύθυνση περιστολής του ρόλου του δημόσιου τομέα,  είναι μάλλον σκυθρωπές.

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

Πίσω στο Πανεπιστήμιο
Οταν σπουδάζεις οικονομικά στο ξεκίνημα των μαθημάτων σου (Economics 101 στις ΗΠΑ, η πρώτο έτος στις υπόλοιπες χώρες) το πρώτο που μαθαίνεις είναι πως 'Φόροι επιβάλλονται στην ροή, είναι απαγορευμένο να επιβληθούν στις πάγιες αξίες' (Taxation is imposed upon the flow, it is forbidden to be imposed upon the stock). Διότι τότε δολοφονείς την χρυσοφόρο κότα. Εδώ, οι φωστήρες μας, μαζί με τους 'οικονομολόγους' της τρόικας κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Φορολογούν όχι την πρόσοδο, λ.χ στα ακίνητα αλλά την κατοχή!! Κάτι παρόμοιο πήγαν να κάνουν στην Κύπρο με τις καταθέσεις - και τώρα το αλεικούν ψελίζοντας και για αλλού!!

Το ίδιο ισχύει και με την 'έπληξη' κάποιων επειδή τα έσοδα από τον ΦΠΑ είναι μειωμένα. Εφ' όσον με την πολιτική τους στοχεύουν στην εσωτερική υποτίμηση και στην κάμψη της κατανάλωσης, δεν είναι αναπόφευκτο και τα έσοδα από ΦΠΑ να είναι μειωμένα; Από που λοιπόν προέρχεται η 'έκπληξη'; Οσο για την προσδοκία αύξησης της ανταγωνιστικότητας λόγω μείωσης των αμοιβών μόνο με γέλια μπορεί να αντιδράσει κανείς. Και έξω από μιά οικονομική σχολή αν περάσει κάποιος, μαθαίνει πως το κόστος ενός προιόντος εξαρταται από πέντε παράγοντες, κι όχι μόνο από ένα. Κόστος αμοιβών,χρήματος, ενέργειας, πρώτων υλών και φόρων συνθέτουν το σύνολο. Οταν λοιπόν ο ένας παράγων (οι μισθοί) μειώνεται αλλά οι υπόλοιποι τέσσαρες αυξάνονται, τι είδους ακριβώς οικονομικοί 'εγκέφαλοι' περιμένουν πτώση τιμών και αύξηση ανταγωνιστικότητας;

Τα Πανεπιαστήμια έχουν ανοιχτές τις πόρτες τους για κάποιυς να ανοίξουν τα μάτια τους...
 


ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
Περιέργως μαύρο δάκρυ άρχισε άξαφνα να κυλά επειδή ματαιώθηκε η συγχώνευση δύο τεράστιων –για τα ελληνικά μεγέθη – τραπεζών. Σε τι ακριβώς θα ωφελούσε την οικονομία αυτή η υπερσυγκέντρωση τραπεζικής πίστης; Οι επιχειρήσεις θα έχαναν κάθε δυνατότητα ελιγμών σε σχέση με την δυνατότητα τους να εξασφαλίσουν ευνοικότερους όρους δανεισμού. Η οικονομία επίσης θα αγωνιούσε συνέχεια από το γεγονός πως, με την κυβέρνηση αδύναμηνα σταθεί το ύψος της και να αντιμετωπίσει επιβάλλοντας τον ανταγωνισμό την γιγαντοποίηση ανεξάρτητων επιχειρηματικών μονάδων,  θα κινδύνευε με κατάρρευση αν κάτι δεν πήγαινε καλά στον τραπεζικό τομέα. Οπήτρος γράφει σχετικά «..η πιο αποτελεσματική πολιτική είναι να επανέλθουμε στη ρύθμιση μέσω του ανταγωνισμού η οποία μπορεί να υλοποιηθεί με κατάτμηση σε όλες τις χώρες των δυσανάλογα μεγάλων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων. Σ’ αυτή τη βάση οι ενισχύσεις, οι σωσίβιες εθνικοποιήσεις και οι άλλες παρεμβάσεις που επιχειρούνται σήμερα από διάφορες κυβερνήσεις θα ήταν εντελώς αχρείαστες γιατί λειτουργούν σε βάρος των φορολογούμενων πολιτών και αντιφάσκουν προς τις θεμελιώδεις αρχές της ανοικτής κοινωνίας και οικονομίας».(http://e-rooster.gr/11/2008/1029) Ισως λοιπόν η αποτυχία του σχεδίου (λόγω παρέμβασης της τρόικας;) να αποδειχθεί πως είναι για τοκαλο της χώρας…
 
 
ΕΠΙΟΡΚΟΙ…
Δηλαδή τελικά οι επίορκοι, οι πλαστογράφοι και οι όποιοι απατεώνες θα απομακρυνθούν  από το Δημόσιο άμεσα, παρά τις ενστάσεις του κ. Μανιτάκη, λόγω εμμονής των δανειστών μας;   Αν δεν υπήρχε η τροίκα θα παρέμεναν προφανώς στις θέσεις τους. Ημαρτον…

 

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
Περιέργως μαύρο δάκρυ άρχισε άξαφνα να κυλά επειδή ματαιώθηκε η συγχώνευση δύο τεράστιων –για τα ελληνικά μεγέθη – τραπεζών. Σε τι ακριβώς θα ωφελούσε την οικονομία αυτή η υπερσυγκέντρωση τραπεζικής πίστης; Οι επιχειρήσεις θα έχαναν κάθε δυνατότητα ελιγμών σε σχέση με την δυνατότητα τους να εξασφαλίσουν ευνοικότερους όρους δανεισμού. Η οικονομία επίσης θα αγωνιούσε συνέχεια από το γεγονός πως, με την κυβέρνηση αδύναμηνα σταθεί το ύψος της και να αντιμετωπίσει επιβάλλοντας τον ανταγωνισμό την γιγαντοποίηση ανεξάρτητων επιχειρηματικών μονάδων, θα κινδύνευε με κατάρρευση αν κάτι δεν πήγαινε καλά στον τραπεζικό τομέα. Οπήτρος γράφει σχετικά «..η πιο αποτελεσματική πολιτική είναι να επανέλθουμε στη ρύθμιση μέσω του ανταγωνισμού η οποία μπορεί να υλοποιηθεί με κατάτμηση σε όλες τις χώρες των δυσανάλογα μεγάλων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων. Σ’ αυτή τη βάση οι ενισχύσεις, οι σωσίβιες εθνικοποιήσεις και οι άλλες παρεμβάσεις που επιχειρούνται σήμερα από διάφορες κυβερνήσεις θα ήταν εντελώς αχρείαστες γιατί λειτουργούν σε βάρος των φορολογούμενων πολιτών και αντιφάσκουν προς τις θεμελιώδεις αρχές της ανοικτής κοινωνίας και οικονομίας».(http://e-rooster.gr/11/2008/1029) Ισως λοιπόν η αποτυχία του σχεδίου (λόγω παρέμβασης της τρόικας;) να αποδειχθεί πως είναι για τοκαλο της χώρας…


ΕΠΙΟΡΚΟΙ…
Δηλαδή τελικά οι επίορκοι, οι πλαστογράφοι και οι όποιοι απατεώνες θα απομακρυνθούν από το Δημόσιο άμεσα, παρά τις ενστάσεις του κ. Μανιτάκη, λόγω εμμονής των δανειστών μας; Αν δεν υπήρχε η τροίκα θα παρέμεναν προφανώς στις θέσεις τους. Ημαρτον…


ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Στη διάρκεια της Κυπριακής κρίσης βλέπαμε πολύ ΡΙΚ (Κυπριακή τηλεόραση) και αναγκαστικά κάναμε συγκρίσεις με τα ελληνικά λεγόμενα talk shows. Παρουσιαστές καλλιεργημένοι, ευγενείς, πρόθυμοι να ακούσουν τις απόψεις των καλεσμένων τους κι όχι να τους «καπελώσουν» διηύθυναν συζητήσεις μεταξύ συνομιλητών κι όχι ανάμεσα σε τσαμπουκαλήδες φωνακλάδες. Καταλάβαινες το θέμα της κουβέντας, που συμφωνούσαν και που διαφωνούσαν. Το σημαντικότερο ήταν πως γινόταν κατανοητό το επιχείρημα της κάθε πλευράς. Γυρίζοντας σε ελλαδικούς σταθμούς σε πιάνει κατάθλιψη. Παρουσιαστές πολυλογάδες που διακόπτουν ακατάπαυστα τους καλεσμένους τους μόλις σχηματίσουν την επόμενη παρέμβαση στο μυαλό τους και συνομιλητές φωνακλάδες, υπερβολικοί σε χειρονομίες και κραυγές, με ελάχιστο ορθολογισμό στον λόγο και την σκέψη. Και τελικά όλα τελειώνουν, δίχως το απειροελάχιστο «δια ταύτα». Αλίμονο…

 

ΑΓΩΝΕΣ  ΚΑΙ  ΟΝΕΙΡΑ
Βγάζει μάτι πλέον η ριψοκίνδυνη αγωνιστικότητα ορισμένων επαναστατών που διεκδικούν αντιφατικούς στόχους με ανορθόδοξη μεθοδολογία. Φοιτητές του οικονομικού πανεπιστημίου Πειραιά έκαναν «παράσταση» - κοινώς «έκαναν (εξασφαλισμένα ατιμώρητο) ντού» - σε γραφείο καθηγήτριας, διαμαρτυρόμενοι για την δυσκολία θεμάτων διαγωνίσματος. Ο αγώνας λοιπόν γίνεται για ευκολότερα θέματα στις εξετάσεις και άκοπες σπουδές. Δεν αμφιβάλλω πως ανάμεσα στους διαμαρτυρόμενους θα ήσαν αρκετοί  από τους συχνά τελευταία ισχυριζόμενους πως «τα όνειρά τους δολοφονούνται». Για την ποιότητα όμως και το επίπεδο αυτών των ονείρων δεν γίνεται ποτέ λόγος!!


ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ  ΤΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Αυτά που συνέβησαν σε πρόσφατη συνεδρίαση της Επιτροπής της Βουλής που ερευνά τους χειρισμούς που έγιναν με την περίφημη Λίστα Λαγκάρντ αποδεικνύει πως το ελληνικό  πολιτικό σύστημα δεν έχει ούτε καν το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Δίχως ίχνος ευπρέπειας κι’ αυτοσυγκράτησης αλλά και χωρίς να ενδιαφέρονται για τις εντυπώσεις που δημιουργούν στην κοινή γνώμη βουλευτές, σαφώς κατώτεροι των περιστάσεων, αναλώνονται σε καφενειακές ύβρεις και σχόλια που ταιριάζουν σε Κατίνες της γειτονιάς ντροπιάζοντας των χώρο και υπονομεύοντας τα ίδια τα θεμέλια του κοινοβουλευτισμού. Το σημερινό πολιτικό κατεστημένο, σχεδόν στο σύνολό του, κάνει ό,τι μπορεί  για να πριονίσει τα θεμέλια της δημοκρατίας. Με φορολογικές επιδρομές κατά της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, βάρβαρες επιθέσεις στα ατομικά εισοδήματα και τις ελεύθερες οικονομικές συναλλαγές και μα κονιορτοποίηση της ευπρέπειας, της ανοχής και του πολιτισμένου κοινοβουλευτικού διαλόγου προπαγανδίζουν παντού πως δημοκρατία δεν ενδιαφέρει κανέναν πλέον να υπάρχει. Δυστυχώς, θα πληρώσουμε τελικά όλοι τις συνέπειες αυτών των άφρονων επιλογών και συμπεριφορών.

Ο  ΑΣΘΕΝΗΣ  Η  Η ΣΥΝΤΑΓΗ;
Μόνιμα καταγγέλλεται το Μνημόνιο για τις αποτυχίες στην προσπάθεια διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Συνακόλουθα στο Μνημόνιο και τους δανειστές φορτώνονται τα δεινά που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία. Εφαρμόζεται όμως το Μνημόνιο; Πως εξηγείται έτσι το γεγονός κάθε φορά που επισκέπτεται η τρόικα την Αθήνα ξεκινάει ένα θρίλερ διαπραγματεύσεων για την εφαρμογή των συμφωνημένων μέτρων; Και σχεδόν πάντα να διαπιστώνεται πως η Αθήνα δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει. Αν ο ασθενής χειροτερεύει, αγνοώντας την συνταγή του θεράποντος ιατρού, για την κατάσταση  ευθύνεται η συνταγή η ο ίδιος ο ασθενής;

ΠΕΡΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΩΝ
Μου ασκήθηκε κριτική πως σε γραφτά μου δεν ζητώ συγγνώμη για το γεγονός της παρουσίας μου στην δημόσια ζωή της χώρας.  Αν πρόκειται οι πάντες  που πέρασαν από την πολιτική να ευθύνονται για τα σημερινά χάλια, ανεξάρτητα από τις πολιτικές επιλογές και τοποθετήσεις τους,  να δεχθώ μέρος των ευθυνών. Δεν αντιλαμβάνομαι όμως γιατί ανεύθυνοι θα είναι τότε οι πολίτες που με την ψήφο τους ενέκριναν καταστρεπτικές πολιτικές  που κάτω από την δικαιολογία της μοιρασιάς παροχών οδήγησαν την χώρα στα τάρταρα. Κι εκείνοι βέβαια που οδήγησαν με την ψήφο τους στα σπίτια τους όσους πολιτικούς είχαν το θάρρος τη γνώμης τους και προσπαθούσαν να αντιταχθούν στο πάρτι της καταστροφής.

Οσο για τον ισχυρισμό πως δολοφονήσαμε τα όνειρα κάποιων σήμερα ανέργων, θα έλεγα πως αν το όνειρο είχε σχέση με εξασφάλιση το μέλλοντος μέσω κάποιου διορισμού στο δημόσιο λυπάμαι που, παρά τις προσπάθειές μου, δεν μπόρεσα την σχετική δολοφονία να την πραγματοποιήσω νωρίτερα, πολύ πριν μας χτυπήσει η κρίση. Αν πάλι η δολοφονία αναφέρεται σε προοπτικές δράσης στον ιδιωτικό  τομέα  είναι φανερό πως οι επικριτές μου δεν διαβάζουν ούτε άρθρα ούτε πολύ περισσότερο εφημερίδες. Θα γνώριζαν τότε πως από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 προειδοποιούσα για επερχόμενη χρεοκοπία.  Και για την ανάγκη λήψης μεταρρυθμιστικών μέτρων από τότε, που δεν θα ήσαν τόσο επίπονα. Γιατί λχ απελευθερώθηκε η αγορά των καυσίμων; Για να μην φορτώνεται το δημόσιο, άρα ο φορολογούμενος, το κόστος μετακίνησης του αυτοκινητιστή. Μαζί με άλλες σχετικές πολιτικές καταλήξαμε για δύο χρόνια τότε τα έξοδα του κράτους να είναι λιγότερα από τις δαπάνες Θυμόσαστε μήπως τι ακούσαμε;  Κάποιοι από εμάς πήγαμε τότε τα σπίτια μας. Και οι εκλογείς επανέφεραν τους σοσιαλιστές ώστε το πάρτι να συνεχισθεί. Με την γνωστή τελική κατάληξη.
Αλλού λοιπόν ο λογαριασμός των χαμένων ονείρων…

ΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ;
H σημερινή κυβέρνηση, όπως και η παντελώς 'απούσα' προηγούμενη του Λ. Παπαδήμου, έχει βαλθεί να διαλύσει την ιδιωτική οικονομία και να καταστρέψει κάθε έννοια ατομικής περιουσίας. Με τους τεράστιους φόρους στα εισοδήματα και την ουσιαστική δήμευση της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας. Αυτός είναι ο λεγόμενος 'κοινωνικός φιλελευθερισμός' της ΝΔ; Σε τελευταία ανάλυση τι μας φοβίζει στον ΣΥΡΙΖΑ; Τι περισσότερο Αριστερό η κρατικοπαρεμβατικό και σοσιαλιστικό θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να μην ξεχνάμε πως ο κ. Τσίπρας πανηγύρισε για το 'όχι' των Κυπρίων, που κυρίως αποσκοπούσε  στην προστασία των μεγαλοκαταθετών - ουσιαστικά των υπερ-ευπόρων - των ΚυπριακώνΤραπεζών!!

ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ Η ΤΡΟΙΚΑ;
Απάντηση σε πολλούς ενοχλημένους, αγανακτισμένους κι αρκετούς θυμωμένους σχολιαστές, κυρίως της Αριστεράς. Δεν μας αρέσει η τρόικα και η πολιτική της; Δικό μας θέμα είναι να την διώξουμε. Απλά μετά δεν θα υπάρχουν δόσεις, τα δάνεια που έχουμε πάρει θα γίνουν άμεσα απαιτητά, θα μείνουμε από συνάλλαγμα, θα καταρρεύσουν οι εισαγωγές, Τράπεζες θα μείνουν κλειστές και, κυρίως, καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα θα γίνουν δυσεύρετα. Αν έχουν γι’ αυτά απαντήσεις οι λογής, χολήν εκτοξεύοντες, πύρινοι σχολιαστές δεν έχουν παρά να διατυπώσουν τις εναλλακτικές τους προτάσεις. Περιέργως, όλο αυτοί οι διαπύρσιοι εθναμύντορες, που αγωνιούν σήμερα για την εθνική μας ανεξαρτησία, δεν ενθυμούμαι να αντιδρούσαν ενοχλημένοι όταν μισθοί, συντάξεις και λογής άλλες παροχές υπερδιπλασιάζονταν από χρήματα που το κράτος δανειζόταν. Τότε δεν υπήρχε προφανής υποθήκευση εθνικής κυριαρχίας; Η επειδή απλά εισπράτταμε,  ήσαν όλα καλά…

 
ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ
Αυτή η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει από λογική. Επιμένει και πάλι στους φόρους ενώ γύρω της τα πάντα καταρρέουν. Η αγορά έχει σχεδόν αποβιώσει, ο φορολογούμενοι έχουν εξαντληθεί, τίποτε περίπου δεν κουνιέται. Και η κυβέρνηση, μαζί με τα φερέφωνά της στα ΜΜΕ ασχολείται με τα έσοδα. Ούτε κουβέντα για περιορισμό του δημόσιου τομέα. Με απολύσεις διορισμένων προσοδοθήρων που το κράτος γι’ αυτούς δεν είναι παρά ο μισθός κάθε τριάντα του μηνός. Για να μην θιγούν τα κομματικά εξαπτέρυγα, διαλύεται η ελληνική κοινωνία. Δημεύονται περιουσίες, χαρατσώνονται εισοδήματα κερδισμένα  με ιδρώτα, η φτώχια διευρύνεται. Πάνω στην πολιτική αυτή παραβιάζονται νόμοι, αγνοείται το Σύνταγμα και υπονομεύεται η δημοκρατία. Δεν είναι δυνατόν πιά να παραμένουμε αδρανείς…

 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΑ ΒΑΡΗ
Σε άρθρο του στην Καθημερινή ο Σωκράτης Τσίχλιας («Ποιος πληρώνει τη ζημιά;». 30 Μαρτίου 2013) αναρωτιέται για την δικαιοσύνη που δεν βρίσκουν οι πολίτες, αναζητώντας επιμερισμό των βαρών του δημοσιονομικού αδιεξόδου. Εντύπωση όμως προκαλεί πως ουδείς προβληματίζεται για το γεονός πως στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες χώρες, χρεωκόπησε το κράτος κι’ όχι οι Τράπεζες. Πως ακριβώς έγινε αυτό; Με την μοιρασιά παροχών σε λογής δικαιούχους από δανεικά που ουδέποτε είχε κερδίσει η ελληνική οικονομία. Και που βέβαια θα ήταν απίθανο να αποπληρώσει. Με βάση σχετική ανακοίνωση του ΔΝΤ, το 75% των δαπανών του Δημοσίου αφορά σε μισθούς του δημόσιου τομέα και συντάξεις. Δεν οφείλει το Δημόσιο, κύρια ευνοημένο από το πάρτυ των χρόων του δανεισμού, να υποστεί το κύριο βάρος των συνεπειών; Με ανένδοτη επιμονή όμως το πολιτικό σύστημα αρνείται να προχωρήσει σε απολύσεις και δραματικές έτσι περικοπές δαπανών. Δεν δείχνει όμως την ίδια ευαισθησία για το 1 εκ. τριακόσιες χιλιάδες ανθρώπους που έχασαν την δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα. Δίχως να είχαν βέβαια ποτέ συμμετοχή στο πάρτυ των δανεικών.

Οσον αφορά το κούρεμα που πραγματοποιήθηκε ΑΦΟΥ οι Γερμανο-Γαλλικές Τράπεζες είχαν ξεφορτωθεί τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, δεν υπάρχουν υπεύθυνοι στην ντόπια δημόσια ζωή; Oταν κάποιοι από εμάς επισημαίναμε σε άρθρα και ραδιοφωνικές εκπομπές πως οι δόσεις των δανεικών που η τρόικα μας αποδέσμευε – ενώ δεν είχαμε εκπληρώσει καμμία σχεδόν σχετική προυπόθεση - γινόταν για να κεδηθεί χρόνος από τις ευρωπαικές Τράπεζες ώστε να απαλλαγούν έγκαιρα από το βάρος του ελληνικού χρέους, μας έβλεπαν σχεδόν σαν γραφικούς. Κάποιοι μάλιστα, οι Τράπεζες της Κύπρου κυρίως, το αγόραζαν !!

Δικαιοσύνη λοιπόν πρέπει να αποδοθεί. Αλλά προς κάθε κατεύθυνση.

 

ΠΟΙΟΣ 'ΣΤΕΓΝΩΣΕ' ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑ;
ΜΟΝΟ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΤΕΓΝΩΣΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΝΕΙΣ ΞΕΝΟΣ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑ. ΚΙ ΑΣ ΤΑ ΦΟΡΤΩΝΟΥΜΕ, ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ, ΟΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ. ΤΑ ΕΦΑΓΑΝ ΤΟ ΑΚΕΛ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ, ΠΟΥ ΥΠΕΡΔΙΠΛΑΣΙΑΣΑΝ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ AΠΟ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ, ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ (ΤΟ 2009-2010 !!) ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΜΟΛΟΓΩΝ, ΤΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ. Η ΜΕΡΚΕΛ. Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΤΑ ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΑΥΤΑ;
 

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ 'ΛΥΣΗΣ'
Σίγουρα χειρότερη για Τράπεζες και καταθέτες από την προηγούμενη πρόταση, η συμφωνηθείσα τελικά λύση για την Κύπρο έχει μια σημαντική διαφορά. Δεν φορολογεί πλέον καταθέσεις αλλά περνάει στις Τράπεζες (μετόχους και καταθέτες) το βάρος διάσωσης του συστήματος. Ουσιαστικά οδηγεί στο κλείσιμο μιάς Τράπεζας (Λαικής) και στην συρρίκνωση μιάς άλλης (Κύπρου). Η λύση θα προκαλέσει πρακτικά διάλυση του παραδοσιακού χρηματοπιστωτικού τομέα της Κύπρου. Εχει όμως οικονομική λογική. Αυτός οδηγήθηκε από μόνος του σε αδιέξοδο (με τρελές αγορές ελληνικών ομολόγων, υψηλότατα χωρίς αντίκρυσμα επιτόκια και απίστευτα δάνεια) κι' αυτός οφείλει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Κι' όχι οι φορολογούμενοι άλλων χωρών. Δεν βάζει έτσι το κράτος χέρι άμεσα στις καταθέσεις (όπως όριζε η πρώτη παράλογη αποφαση του Eurogroup) και διατηρεί έτσι την αξιοπιστία της ΕΕ. Και την αφοσίωσή της στην ελευθερία των συναλλαγών. Ομως η Κύπρος θα περάσει πλέον δύσκολες οικονομικές ώρες. Θα ήταν πολύ περισσότερο λογικό αν είχε βγεί έγκαιρα από το ευρώ...
 

ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Στη διάρκεια της Κυπριακής κρίσης βλέπαμε πολύ ΡΙΚ (Κυπριακή τηλεόραση) και αναγκαστικά κάναμε συγκρίσεις με τα ελληνικά λεγόμενα talk shows. Παρουσιαστές καλλιεργημένοι, ευγενείς, πρόθυμοι να ακούσουν τις απόψεις των καλεσμένων τους κι όχι να τους «καπελώσουν» διηύθυναν συζητήσεις μεταξύ συνομιλητών κι όχι ανάμεσα σε τσαμπουκαλήδες φωνακλάδες. Καταλάβαινες το θέμα της κουβέντας, που συμφωνούσαν και που διαφωνούσαν. Το σημαντικότερο ήταν πως γινόταν κατανοητό  το επιχείρημα της κάθε πλευράς.  Γυρίζοντας σε ελλαδικούς σταθμούς σε πιάνει κατάθλιψη. Παρουσιαστές πολυλογάδες που διακόπτουν ακατάπαυστα τους καλεσμένους τους μόλις σχηματίσουν την επόμενη παρέμβαση στο μυαλό τους και συνομιλητές φωνακλάδες, υπερβολικοί σε χειρονομίες και κραυγές, με ελάχιστο ορθολογισμό στον λόγο και την σκέψη. Και τελικά όλα τελειώνουν, δίχως το απειροελάχιστο «δια ταύτα».  Αλίμονο…

 

ΑΓΩΝΕΣ  ΚΑΙ  ΟΝΕΙΡΑ
Βγάζει μάτι πλέον η ριψοκίνδυνη αγωνιστικότητα ορισμένων επαναστατών που διεκδικούν αντιφατικούς στόχους με ανορθόδοξη μεθοδολογία. Φοιτητές του οικονομικού πανεπιστημίου Πειραιά έκαναν «παράσταση» - κοινώς «έκαναν (εξασφαλισμένα ατιμώρητο) ντού» - σε γραφείο καθηγήτριας, διαμαρτυρόμενοι για την δυσκολία θεμάτων διαγωνίσματος. Ο αγώνας λοιπόν γίνεται για ευκολότερα θέματα στις εξετάσεις και άκοπες σπουδές. Δεν αμφιβάλλω πως ανάμεσα στους διαμαρτυρόμενους θα ήσαν αρκετοί  από τους συχνά τελευταία ισχυριζόμενους πως «τα όνειρά τους δολοφονούνται». Για την ποιότητα όμως και το επίπεδο αυτών των ονείρων δεν γίνεται ποτέ λόγος!!

 

ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ  ΤΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Αυτά που συνέβησαν σε πρόσφατη συνεδρίαση της Επιτροπής της Βουλής που ερευνά τους χειρισμούς που έγιναν με την περίφημη Λίστα Λαγκάρντ αποδεικνύει πως το ελληνικό  πολιτικό σύστημα δεν έχει ούτε καν το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Δίχως ίχνος ευπρέπειας κι’ αυτοσυγκράτησης αλλά και χωρίς να ενδιαφέρονται για τις εντυπώσεις που δημιουργούν στην κοινή γνώμη βουλευτές, σαφώς κατώτεροι των περιστάσεων, αναλώνονται σε καφενειακές ύβρεις και σχόλια που ταιριάζουν σε Κατίνες της γειτονιάς ντροπιάζοντας των χώρο και υπονομεύοντας τα ίδια τα θεμέλια του κοινοβουλευτισμού. Το σημερινό πολιτικό κατεστημένο, σχεδόν στο σύνολό του, κάνει ό,τι μπορεί  για να πριονίσει τα θεμέλια της δημοκρατίας. Με φορολογικές επιδρομές κατά της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, βάρβαρες επιθέσεις στα ατομικά εισοδήματα και τις ελεύθερες οικονομικές συναλλαγές και μα κονιορτοποίηση της ευπρέπειας, της ανοχής και του πολιτισμένου κοινοβουλευτικού διαλόγου προπαγανδίζουν παντού πως δημοκρατία δεν ενδιαφέρει κανέναν πλέον να υπάρχει. Δυστυχώς, θα πληρώσουμε τελικά όλοι τις συνέπειες αυτών των άφρονων επιλογών και συμπεριφορών.
 

 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΙΡΡΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ

ΕΠΙΡΡΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ

 

Βρίσκεται η Ελλάδα στα πρόθυρα αντι-δημοκρατικών εξελίξεων; Στο πολύ ενδιαφέρον κομμάτι του σχετικά με την κρίση του ευρώ (Financial Times, 4 Μαρτίου 2013) ο  Gideon Rachman ξεχωρίζει την Ελλάδα σαν την μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα απ’ αυτές που επλήγησαν από την κρίση, που είναι επιρρεπής στον φασισμό. Το εξηγεί αυτό από το γεγονός ότι η Αθήνα έχει υποστεί την χειρότερη καταιγίδα μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής από ολόκληρο τον Ευρωπαικό Νότο.  Κατά συνέπεια, ο λαός είναι πιο πιθανό να αφουγκράζεται τα ανατρεπτικά  λαϊκίστικα συνθήματα που στοχοποιούν τους μετανάστες και τους ξένους γενικά σαν τους κύριους υπεύθυνους των περισσότερων από τα δεινά που υφίσταται η κοινωνία. Το άρθρο, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει την καρδιά του κοινωνικού προβλήματος που επιτρέπει στον φασισμό να βρίσκει πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης.
 
Είναι η μακροχρόνια συμβίωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με τις πελατειακές σχέσεις που έχει προκαλέσει τις σημερινές πολιτικές παραμορφώσεις. Από τότε που καθιερώθηκε η νέα ελληνική δημοκρατία τα πολιτικά κόμματα έκαναν τα πάντα ώστε οι πολίτες να εξοικειωθούν με την ιδέα πως η πολιτική εξαντλείται στην επιδίωξη διανομής των λαφύρων κάθε εκλογικής νίκης. Ο λαός περίμενε κάθε φορά από τα κόμματα την μοιρασιά των υπεσχημένων, αμέσως μετά την ανάδειξή τους στην εξουσία. Σε περίπτωση αδυναμίας η άρνησης εκπλήρωσης των όποιων προεκλογικών γενικών  η ατομικών δεσμεύσεων, το φυσικό επακόλουθο ήταν η αλλαγή πολιτικής πλεύσης και η στήριξη εκ μέρους του απογοητευμένου εκλογέα ενός άλλου κόμματος.
 
Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα ποτέ δεν φρόντισαν να εκπαιδεύσουν το εκλογικό σώμα για την πραγματική έννοια και το ουσιαστικό περιεχόμενο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό τα πάντα είχαν στηριχθεί στην εξασφάλιση για τους κομματικούς πιστούς των μεγαλύτερων δυνατών κρατικών παροχών. Αν οι απαραίτητοι σχετικοί πόροι δεν ήσαν διαθέσιμοι με βάση τα δημόσια οικονομικά, οι κυβερνήσεις κατέφευγαν στον εξωτερικό δανεισμό. Ακόμα κι αν ήταν ολοφάνερο πως τα δανεικά αυτά δεν θα μπορούσαν να αποπληρωθούν. Στην Κύπρο λχ η οικονομική κατάσταση ήταν βιώσιμη. Μέχρι που το ΑΚΕΛ αποφάσισε να κάνει «κοινωνική πολιτική» και να μοιράσει, δίχως αντίκρισμα, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι…
 
Η κρίση ξύπνησε Έλληνες στην πραγματικότητα της αληθινής οικονομικής πολιτικής. Τους βούτηξε ωστόσο παράλληλα πολύ βαθιά στην απογοήτευση με τη δημοκρατία. Αλλαγή  κομματικών προτιμήσεων δεν είναι δυνατόν πλέον να λύσει το πρόβλημα της αδυναμίας παροχών και λειτουργίας πελαταιακών κυκλωμάτων. . Το πρόβλημα δεν βρίσκεται πλέον στην μία η την άλλη παράταξη.  Είναι το σύστημα που δεν μπορεί πλέον να αποδώσει τα υπεσχημένα. Το βάρος για την αδυναμία της Δημοκρατίας να εκπληρώσει κομματικές προσδοκίες φορτώνεται τώρα σε όλα τα παραδοσιακά κόμματα. Τα μεν εκπληρούσαν τους όρους του ελληνικού πελατειακού συστήματαο τα δε άλλα, της Αριστεράς, υπερθεμάτιζαν σε προτροπές για παροχές και τακτοποιήσεις. Μόνο οι φασίστες υπάρχουν που αρνούνται το σύστημα. Μέσα από αυτούς, το 'προδομένο' πελατειακό σύστημα  μπορεί να πάρει την εκδίκησή του. Γι ' αυτό και η Χρυσή Αυγή φαίνεται να αυξάνεται σταθερά στις δημοσκοπήσεις.
 
Η δυσκολία για τους εταίρους του συνασπισμού είναι ότι με τις δραστηριότητές τους που συμβάλλουν στην πρόοδο της άκρας δεξιάς. Επιτίθενται στην ιδιωτική ιδιοκτησία, που αποτελεί βασικό πυλώνα της φιλελεύθερης Δυτικής αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης, υπονομεύοντας έτσι την αφοσίωση του κόσμου στη Δημοκρατία. Επιμένουν στη βαριά φορολογία και σε περικοπές σε συντάξεις και μισθούς, σέρνουν τα πόδια τους για να εμποδισθούν οι όποιες φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και αρνούνται πεισματικά την μείωση του αριθμού των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα.
 
Εν ολίγοις, ο φασισμός έχει την τιμητική τους στην Ελλάδα όχι μόνο λόγω των οικονομικών δυσκολιών της χώρας. Αλλά, κυρίως, διότι τα παραδοσιακά κοινοβουλευτικά κόμματα δεν είχαν μυήσει τους Έλληνες στην πραγματική ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς και στην λειτουργία μιας ανοιχτής οικονομίας.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΘΑΤΣΕΡ ΕΒΛΕΠΕ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ !!

Η ΘΑΤΣΕΡ ΕΒΛΕΠΕ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ !!

 

Ο Θατσερισμός δεν άφησε το παραμικρό ίχνος στην Ελλάδα. Παρά τις καταγγελίες περί νεοφιλελεύθερων κατά καιρούς επιλογών, μόνιμη εμμονή των πάντων στην χώρα υπήρξε η προστασία και η επέκταση του δημόσιου τομέα. Ανεξάρτητα από κόστος και συνέπειες. Οταν οι πόροι δεν ήσαν αρκετοί για να συντηρήσουν ένα ιδεατό πολιτικό σύστημα κοινωνικής υποτιθέμενης προστασίας, η αιτιολογία ήταν συνήθως εύκολη. Για όλα φταίει «ο Θατσερικός νεοφιλελευθερισμός, που ευνοεί τα μονοπώλια κι’ αγνοεί τις ανάγκες του λαού». Ακόμα και η κατηγοριματικά αντι-φιλελεύθερη Γερμανική κυβέρνηση, φανατικός από παλιά αντίπαλος του αγγλοσαξωνικού Θατσερισμού κι’ οπαδός της λεγόμενης «κοινωνικής» οικονομίας της αγοράς με μπόλικες δόσεις αυταρχικού δημόσιου τομέα, κατηγορείται για «καταστρεπτικές» νεοφιλελεύθερες επιλογές. Απλά και μονο επειδή δεν εγκρίνει τζάμπα χρήματα για να συντηρηθεί το ελληνικό πάρτι. Ουδείς σκέφθηκε ποτέ, πως είναι δυνατόν ο Θατσερισμός να είναι υπεύθυνος για τα ελληνικά χάλια όταν όλα τα κόμματα – κυβέρνησης και αντιπολίτευσης – ξόρκιζαν Βελζεβούληδες στο όνομά του και πάσχιζαν με κάθε τρόπο να μεγαλώσουν τις δημόσιες δαπάνες, να διορίσουν κομματικούς πελάτες στο δημόσιο και να αυξήσουν τους φόρους σε βάρος των γνωστών υποζυγίων.

Όταν η Θάτσερ στεκόταν απέναντι στον Ντελόρ, αντιστεκόταν στον κοινοτικό παρεμβατισμό (“Socialism through the back Delor”, τον είχε αποκαλέσει) και επέμενε πως το ευρώ θα αποτελούσε την καταστροφή της Ευρώπης, οι ντόπιοι «προοδευτικοί» αλλά και οι πατερναλιστές της Δεξιάς την έβλεπαν με καχυποψία. Ελεγε όμως πως το ενιαίο νόμισμα θα καταστρέψει την Ευρώπη. Τον Οκτώβριο του 1990 προέβαλε αντιρρήσεις για την συμμετοχή της Αγγλίας στο ενιαίο νόμισμα. Προέβλεπε με βεβαιότητα, όπως αναφέρει ο Peter Oborne στην Daily Telegraph, ότι το ενιαίο νόμισμα θα προκαλούσε την οικονομική καταστροφή της Ευρώπης διότι το ευρώ δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει βιομηχανικές υπερδυνάμεις όπως η Γερμανία και μικρότερες χώρες όπως η Ελλάδα. Μάλιστα, είχε κάνει και προβλέψεις: ότι η Γερμανία θα ποδηγετούσε τελικά την ευρωπαϊκή πολιτική επιβάλλοντας τις φοβίες της για τον πληθωρισμό, γεγονός που θα απέβαινε μοιραίο για τις φτωχότερες χώρες “γιατί θα καταστρέψει τις αναποτελεσματικές οικονομίες τους”, όπως αναφέρει και στην αυτοβιογραφία της.Ακούγεται αυτό σαν αντιδραστική τοποθέτηση η σαν ακριβής πρόβλεψη;

Που επικεντρώνεται το ντόπιο μίσος κατά του Θατσερισμού; Στο γεγονός βασικά πως επέμενε πως το δημόσιο δεν είναι τσιφλίκι κανενός και πως ο καθένας θα έπρεπε να κερδίζει την ζωή εργαζόμενος σκληρά, κατά βάση στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Οι φόροι δεν θα έπρεπε να καταβάλονται δίχως αναταπόδοση και οι δημόσιες δαπάνες δικαιολογούνται μοναχά στο βαθμό που στηρίζουν τους αδύνατους με γενναίες κοινωνικές υπηρεσίες. Παρά την αστήρικτή σχετική προπαγάνδα, η Θάτσερ είχε αυξήσει, δεν είχε μειώσει, τις κοινωνικές δαπάνες στην Βρετανία. Εξοικονομώντας πόρους από το κλείσιμο άχρηστων και πανάκριβων κρατικών επιχειρήσεων (λ.χ. ανθρακωρυχεία) που είχαν μετατραπεί, αντί για παραγωγικές οικονομικές μονάδες, σε μηχανισμούς απορρόφησης ανέργων από το κράτος.

Πολλοί κατηγορούν την Θάτσερ πως διέλυσε τον παραγωγικό ιστό της χώρας της. Το σωστό είναι πως τον ανέταξε και του άλλαξε προσανατολισμό. Η κατάμαυρη (λόγω άνθρακα) παλαιότερα Βορειοανατολική Αγγλία και μέρη της Ουαλίας έγιναν κέντρα ανάπτυξης νέων τεχνολογιών και μαγνήτες για επενδύσεις από χώρες της Ασίας.

Ακόμα και ο Ομπάμα σήμερα υποστηρίζει πως «συνεχίζει το έργο της». Κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης Μπλέρ είχαν δηλώσει (Πήτερ Μέντελσον): 'Είμαστε όλοι Θατσερικοί τώρα'...)

Εμείς θα καταλάβουμε ποτέ τι έγινε;
 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΘΑΤΣΕΡ ΚΑΙ Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

Η ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΘΑΤΣΕΡ ΚΑΙ Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

 

Στην τελευταία ταινία για την Μάργκαρετ Θάτσερ εμφανίζεται η πρώην Πρωθυπουργός της Βρετανίας να συγκρούεται με το σύνολο σχεδόν του Υπουργικού της Συμβουλίου πάνω σε μια πολιτική της επιλογή που συγκέντρωνε την κατακραυγή της τότε κοινής γνώμης. Η Θάτσερ ακούγεται να καταγγέλλει τους Υπουργούς της πως στο μυαλό τους είχαν μόνο την επανεκλογή τους κι όχι τις μελλοντικές προοπτικές της χώρας. «Μας μισούν τώρα, αλλά οι μελλοντικές γενεές θα μας ευλογούν γιατί ανοίξαμε τον δρόμο για την πρόοδο και την ευημερία τους», φέρεται να λέει. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό ενός πολιτικού με πεποιθήσεις. Και πάνω σ’ αυτό διαφέρει από τον πολιτικάντη - κομματάρχη που σαν πρωταρχικό του μέλημα προβάλλει το συμφέρον του κόμματός του και η προσωπική του πολιτική επιβίωση.

Η Θάτσερ ανέλαβε τα ηνία μιάς χώρας που βρισκόταν σε απόλυτη παρακμή. Η βιομηχανική της παραγωγή είχε καταρρεύσει, τα συνδικάτα συνδιοικούσαν την χώρα, καθημερινά το ρεύμα του ηλεκτρικού είχε πολύωρες διακοπές ενώ συχνά νεκροί άνεργοι και άστεγοι βρίσκονταν σε πεζοδρόμια και σκοτεινούς παράδρομους. Ηταν αποφασισμένη να πάει κόντρα στο ρεύμα της τότε κοινής γνώμης αλλά και στην κυριαρχούσα νοοτροπία του κόμματός της και να αλλάξει την χώρα. Και το πέτυχε. Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε στην αρχηγία του κόμματός της ξεκαθάρισε την πορεία που θα ακολουθούσε. Στις συμβουλές κορυφαίων στελεχών των Τόρυς για κινήσεις συναίνεσης και συνδιαλλαγής με τα συνδικάτα η Θάτσερ έβγαλε από την τσάντα της ένα βιβλίο το οποίο άφησε στο τραπέζι των συσκέψεων. «Αυτά κύριοι πιστεύουμε» τους είπε και βγήκε από την αίθουσα. Ηταν «ΤοΣύνταγμα της Ελευθερίας» του Αυστριακού οικονομολόγου και φιλόσοφου Φρήντριχ Χάυεκ. Το μήνυμα ήταν σαφές. Η πολιτική της κυβέρνησής της θα ακολουθούσε την γραμμή της λιγότερης κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, της δραστικής περικοπής των κρατικών δαπανών, της δραματικής μείωσης των φόρων, του αυστηρού ελέγχου της κυκλοφορίας του νομίσματος, της απελευθέρωσης της αγοράς από διοικητικούς κανονισμούς και γραφειοκρατικούς ελέγχους, των ιδιωτικοποιήσεων και της εναπόθεσης στους πολίτες της ευθύνης για τις επιλογές και το μέλλον τους. Εδωσε σε όλους να καταλάβουν πως κρατικές επιχορηγήσεις για την διάσωση η κάλυψη ελλειμμάτων αδιέξοδων δημοσίων επιχειρηματικών μονάδων δεν αποτελούν πολιτική απασχόλησης αλλά δαπάνες ατομικής κοινωνικής προστασίας. Κάτι που ενδεχόμενα είναι φτηνότερο αν δίδονται ατομικά κι όχι μέσω διαστρέβλωσης της αγοράς με την συντήρηση αδιέξοδων φορέων.

Αυτές οι πολιτικές απετέλεσαν τον σκληρό πυρήνα του λεγόμενου Θατσερισμού και στην ουσία συνιστούν τον νεοφιλελευθερισμό. Από την πρώτη στιγμή ο Θατσερισμός δαιμονοποιήθηκε από την Αριστερά, αλλά και από την παραδοσιακή και λαικίστικη Δεξιά (και στην Βρετανία !!). Βασική αιτία δεν ήταν κυρίως η προφανής διαφορά φιλοσοφίας, όσο η εμμονή της Θάτσερ να συντρίψει την ιδεολογική κυριαρχία των σοσιαλιστικών αντιλήψεων επιμένοντας πως είναι ανήθικες αλλά και καταστρεπτικές για τις κοινωνικές αξίες μιάς χώρας και για το ηθικό του λαούς της. Η Θάτσερ δεν δίστασε να περάσει 13 ολόκληρες ώρες συζητώντας με τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ για την ανωτερότητα του καπιταλισμού απέναντι στον κομμουνισμό! *

Η κορύφωση της πολιτικής της ήρθε με την σύγκρουσή της με τους ανθρακωρύχους που μέχρι τότε αποτελούσαν τον φόβο και τρόμο της όποιας πολιτικής ηγεσίας στην Βρετανία. Αποφασισμένη να μην κάνει πίσω («Αυτή η κυρία δεν υποχωρεί!» βροντοφώναξε σε ομιλία σε Συνέδριο του κόμματός της) μετέτρεψε την αντιπαράθεση με τα συνδικάτα σε σύγκρουση για την ουσία της Δημοκρατίας. Μετά από μήνες συγκρούσεων, συχνά βίαιων, οι ανθρακωρύχοι είχαν συντριβεί. Τα ορυχεία έκλεισαν, ο βρετανικός προυπολογισμός ανέπνευσε, απαλλαγμένος από βαριές δαπάνες αλλά και από παρόμοιες διεκδικήσεις, και η οικονομία μπήκε σε δρόμο ταχύρυθμης ανάπτυξης.

Όταν ανέλαβε η Θάτσερ η Βρετανία ήταν πολύ κάτω από Γαλλία και Γερμανία σε κατά κεφαλή εισόδημα. Όταν αποχώρησε τις είχε κατά πολύ ξεπεράσει. Το ίδιο έγινε και σε σχέση με τους ρυθμούς ανάπτυξης. Η Βρετανία της προ Θάτσερ περιόδου ήταν μια χώρα σκυθρωπή, παρηκμασμένη – μια πρώην αυτοκρατορία σε κατάρρευση. Ντροπιασμένη είχε υποχρεωθεί να απευθυνθεί στο ΔΝΤ για να δανεισθεί. Η Βρετανία που έζησε στην κληρονομιά του Θατσερισμού υπήρξε μια οικονομία δυναμική, μπροστά σχεδόν απ’ όλους στις νέες τεχνολογίες και σε κάθε είδους καινοτομία κι απόλυτα έτοιμη να κατακτήσει το μέλλον. Και πρόβλεψε να κρατηθεί μακριά από το ευρώ. Κι έτσι βρίσκεται τώρα έξω από το κάδρο της ευρωπαικής οικονομικής κρίσης.

Γιατί λοιπόν υπάρχει τέτοιο μίσος κατά του νεοφιλελευθερισμού; Προφανώς γιατί καταργεί τις πολιτικές πρακτικές της οικονομικής και κοινωνικής εξάρτησης των πολιτών από τις διαθέσεις και «τις ενέργειες» των εκάστοτε πολιτικών αρχών. Με τι θα έχουν να ασχοληθούν οι όποιοι πολιτικοί παράγοντες όταν οι πολίτες θα σχεδιάζουν το δικό τους μέλλον και δεν θα τους έχουν ανάγκη για παροχές, διαμεσολαβήσεις και λογής παρεμβάσεις; Το αστείο είναι πως σε μια χώρα με τον πλέον δύσκαμπτο, διεφθαρμένο και πανίσχυρο δημόσιο τομέα κατηγορούν κάθε αδιέξοδη πολιτική σαν …νεοφιλελεύθερη!! Ευτυχώς που η Θάτσερ δεν παρακολούθησε ποτέ της τα γενόμενα στην Ελλάδα και τις τραγικές οικονομικο -πολιτικές εξελίξεις. Αν είχε ισχύσει ο Θατσερισμός, δεν θα είχαν χρεοκοπήσει οι χώρες της νότιας Ευρώπης υποχρεωμένες τώρα πιά να εξαρτώνται από τις διαθέσεις των Βρυξελλών, τις ικανότητες των ηγεσιών της Γερμανίας και της Γαλλίας αλλά και από την οξυδέρκεια των επι κεφαλής του ΔΝΤ.

___________________________________

*Βλ. Claire Berlinski, “There Is No Alternative” Why Margaret Thatcher Matters”.(2008)
 

Πλήρες Άρθρο »

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΘΑΤΣΕΡ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΘΑΤΣΕΡ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΣ

 

Πόσα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα ήσαν εξαιρετικά ανατρεπτικά στα χρόνια που η Μάργκαρετ Θάτσερ άρχισε για πρώτη φορά  να τα εφαρμόζει! Ξεκίνησε μια παγκόσμια επανάσταση αντιστρέφοντας το ρεύμα της εποχής που οδηγούσε σε ένα κορπορατιστικό κράτος με κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων,  πανίσχυρα συνδικάτα, τεράστια δημόσια ελλείμματα,  άνωθεν ελέγχους και περιορισμούς σε τιμές και εισοδήματα κα τόσα άλλα.  Ξεκίνησε μόνη της - απέναντι σε μύριες αντιδράσεις - τις ιδιωτικοποιήσεις, άρχισε να καταργεί κανονισμούς και διοικητικές επεμβάσεις στην λειτουργία των αγορών, να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους αποτελεσματικούς μηχανισμούς του ανταγωνισμού και να μειώνει φόρους, επιτιθέμενη στις δημόσιες δαπάνες. Με την πολιτική της, στην οποία πίστευε δίχως δισταγμούς και παλινδρομήσεις, πέρασε σαν μπουλντόζα πάνω από παραδοσιακές αντιλήψεις καθώς και από την κυριαρχία του Μαρξισμού στις ιδέες και του Κευνσιανισμού στην οικονομική πολιτική.
 
Παρέλαβε την Βρετανία σε τραγική παρακμή, πολύ πίσω από Γαλλία και Γερμανία σε ανάπτυξη και εθνικό εισόδημα. Την παρέδωσε πανίσχυρη οικονομικά, με αποκατεστημένη εθνική αυτοπεποίθηση και, μαζί με τις ΗΠΑ, παγκόσμια υπερδύναμη και θριαμβεύτρια του Ψυχρού Πολέμου. Γαλλία και Γερμανία είχαν μείνει πολύ πίσω σε ρυθμούς ανάπτυξης αλλά και σε όλους τους σχετικούς οικονομικούς δείκτες. Στην Ευρώπη επέβαλε τις θελήσεις της, κλονίζοντας την κυρίαρχη μέχρι τότε, και μετά απ’ αυτήν βέβαια, παρέα των Γερμανών και των Γάλλων. Οι αντιρρήσεις της μάλιστα για το ευρώ υπήρξαν προφητικές. Σύμφωνα με τον Peter Oborne της Daily Telegraph: «Η Θάτσερ ήξερε ότι το ενιαίο νόμισμα θα καταστρέψει την Ευρώπη. Οκτώβριο του 1990  πήγε στη σύνοδο κορυφής στη Ρώμη για να συζητηθεί το θέμα της ΟΝΕ, όπου προέβαλε τις ιστορικού βεληνεκούς αντιρρήσεις της για την συμμετοχή της Αγγλίας στο ενιαίο νόμισμα. Προέβλεπε με βεβαιότητα ότι το ενιαίο νόμισμα θα προκαλούσε την οικονομική καταστροφή της Ευρώπης διότι το ευρώ δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει βιομηχανικές υπερδυνάμεις όπως η Γερμανία και μικρότερες χώρες όπως η Ελλάδα. Μάλιστα, είχε κάνει και προβλέψεις σχετικά με την οικονομική πολιτική της ΕΕ: ότι η Γερμανία θα ποδηγετούσε τελικά την ευρωπαϊκή πολιτική επιβάλλοντας τις φοβίες της για τον πληθωρισμό, γεγονός που θα απέβαινε μοιραίο για τις φτωχότερες χώρες “γιατί θα καταστρέψει τις αναποτελεσματικές οικονομίες τους”, όπως αναφέρει και στην αυτοβιογραφία της».
 
Η Θάτσερ άφησε πίσω της ένα πανίσχυρο -ισμό που ακολούθησε το όνομά της. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, όπως αναφέρει ο Economist, κέρδισε έναν πόλεμο αλλά δεν δημιούργησε κανένα -ισμό. Ουσιαστικά η Θάτσερ άλλαξε τον κόσμο. Ο Francis Fukuyama με το «Τέλος της Ιστορίας» σφράγισε με ιστορικό- ακαδημαικό τρόπο την κληρονομιά της. Ενώ ο Daniel Yergin με το «Commanding Heights» (Κυρίαρχα Υψη) αποτύπωσε την κυριαρχία των πολιτικών της σε παγκόσμιο οικονομικό επίπεδο. «Δεν υπάρχει άλλη λύση» επέμενε η Θάτσερ, ακόμη και σε στενούς της συνεργάτες-υπουργούς όταν φοβισμένοι συμβούλευαν υποχώρηση. «Αυτή η Κυρία δεν υποχωρεί» είχε βροντοφωνάξει.  Με ευαγγέλιο «Το Σύνταγμα της Ελευθερίας» του Φρήντριχ Χάυεκ, η Θάτσερ μπήκε με ορμή στην ανατροπή όχι μόνο των οικονομικών δεδομένων της εποχής της αλλά και στην κατεδάφιση μιάς αντίληψης εμπεδωμένου κρατισμού από τα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
 
Όπως αναφέρει η Daily Telegraph, “o ρόλος που έπαιξε στο να εξωθήσει τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ στην υιοθέτηση σημαντικών μεταρρυθμίσεων και στην ήπια αντιμετώπιση των κρατών –δορυφόρων της Σοβιετικής Ενωσης, οδήγησε στην πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989 και στην κατάρρευση, σχεδόν σαν σπίτι από τραπουλόχαρτα, των άλλων καθεστώτων του Σοβιετικού μπλόκ στα επόμενα δύο χρόνια». Δεν δίστασε να περάσει 13 ολόκληρες ώρες με τον Γκορμπατσώφ στην Μόσχα, επιχειρηματολογώντας για την ανωτερότητα της οικονομίας της αγοράς! Η παρουσία της στην εξουσία διευκόλυνε χιλιάδες πολίτες της Βρετανίας να αποκτήσουν μερίδιο στην ίδια την κοινωνία, αγοράζοντας τις κατοικίες τους αλλά εξασφαλίζοντας και μετοχές σε μεγάλες, ιδιωτικές πλέον, εταιρίες – όπως οι τηλεπικοινωνίες , η ενέργεια, οι μεταφορές και η ύδρευση.
 
Κατόρθωσε να πετύχει την θεαματική μείωση του δημόσιου τομέα της οικονομίας και στην αρτηριοσκληρωτικά κρατικίστικη Βρετανία, που τα τεράστια ελλείμματα του διογκωμένου κράτους την είχαν ήδη οδηγήσει - επί κυβέρνησης Εργατικών - στην αγκαλιά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αλλά επηρέασε και τον κόσμο όλο να ακολουθήσει το παράδειγμά της  - και να εγκαταλείψει τις πολιτικές των εκτεταμένων δημοσίων δαπανών. Στα χρόνια της εμπεδώθηκε η παγκοσμιοποίηση, που διευκόλυνε  εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων, πρωτοστατούντων των κοινωνιών της Κίνας και της Ινδίας που αγκάλιασαν τις πολιτικές της αγοράς, να οδηγηθούν σε πρωτοφανή γι’ αυτούς  επίπεδα ευημερίας.
 
Η πτώση της ξεκίνησε, αρκετά παράδοξα, από την παραβίαση των αρχών της. Αποφάσισε να αντικαταστήσει το γενικό τέλος ακινήτων, με ένα κεφαλικό φόρο σε όσους κατοικούσαν σε αυτά. Αυτή η πολέμιος των φορολογικών επιβαρύνσεων προκάλεσε εξέγερση μέσα στους κύκλους και του δικού της κόμματος με ένα παράτολμο νέο φόρο. Παρά τα λεγόμενα, είχε αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες στη χώρα της, εξοικονομώντας πόρους από τον περιορισμό του κράτους. «Ο Καλός Σαμαρείτης» συνήθιζε να λέει, «έμεινε στην ιστορία γιατί είχε χρήματα. Οι καλές προθέσεις μόνο δεν φτάνουν».   
 
Ο Θατσερισμός κυριάρχησε σε ιδέες και πολιτικές αντιλήψεις σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο. Με την εκπληκτική εξαίρεση της Ελλάδας βέβαια. Που ανακάλυψε αργά τον …σοσιαλισμό. Ο εκτεταμένος ελληνικός κρατισμός έχει ισοπεδώσει τα πάντα στο πέρασμά του. Οι υποστηρικτές του, εν τούτοις, βαφτίζουν …νεοφιλελεύθερα (!) τα αδιέξοδα που αυτός προκαλεί. Και η συντηρητική παράταξη παρέμεινε πιστή στον …Ριζοσπαστικό Φιλελευθερισμό. Που κανείς δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς είναι. Ο πελατειακός κρατισμός κι’ ο καπιταλισμός της παρέας εξουθένωσαν κάθε απόπειρα ιδεολογικής αναζωογόνησης του χώρου αυτού στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα την σχεδόν απόλυτη και συνεχόμενη ιδεολογική του ανυπαρξία.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Την τελευταία φορά που την συνάντησα στο Γραφείο της στην Belgravia του Λονδίνου, η στόφα και η μαχητικότητα του μεγάλου ηγέτη δεν την είχε ούτε στιγμή εγκαταλείψει. «Αν ήμουνα εγώ στην εξουσία νομίζεις πως θα υπήρχε τέτοια αναποφασιστικότητα και τόσο μεγάλη αδράνεια; » μου είπε, αναφερόμενη στις διστακτικές κινήσεις της Δύσης σχετικά με τις εξελίξεις τότε στην Βοσνία. «Θα τους υποχρέωνα να πάρουν αποφάσεις για να δώσουμε λύση στο πρόβλημα».

Τέτοια ήταν  η  Μάργκαρετ Θάτσερ που άφησε χθές τον κόσμο στην Βρετανία. Δεν άφηνε εκκρεμότητες, δεν της άρεσαν τα μισόλογα και οι ημι-πολιτικές. Πίστευε με πάθος σε αρχές  και οι πολιτικές της δεν ξεμάκραιναν από αυτά στα οποία ήταν ταγμένη. Οταν της ασκούσαν κριτική γι τις επιλογές της, προειδοποιώντας την για ενδεχόμενες αντιδράσεις, είχε την απάντηση σχεδόν πάντα έτοιμη: «Δεν υπάρχει άλλη λύση». Είχε κάποτε ξιφουλκήσει, επιτιθέμενη σε μέλη του υπουργικού της συμβουλίου: «Μην δειλιάζετε μπροστά στις αντιδράσεις. Σήμερα μας κατηγορούν, οι αυριανές γενεές θα μας ευγνωμονούν».
 

Αμέσως μετά την αναγγελία του θανάτου της , χθές στους Financial Times, καταχωρήθηκε το ακόλουθο  σημείωμα αναγνώστη: «Εκπληκτική πολιτικός. Εκανε ό,τι χρειαζόταν τότε. Παρά το μίσος που αντιμετώπιζε. Μοναχά αργότερα πολλοί από εμάς καταλάβαμε πόσο δίκιο είχε!!» Παρά τις επιθέσεις που δεχόταν όμως κατόρθωσε σαν Πρωθυπουργός να αλλάξει σχεδόν τα πάντα. Είναι προς τιμήν των στελεχών του Συντηρητικού κόμματος τότε στην Βρετανία που την εξέλεξαν σαν αρχηγό αν και δεν μετείχε στους κύκλους εξουσίας της παράταξης και πήγε εντελώς κόντρα με τις πατρίκιες μέχρι τότε αρχές και συμπεριφορές τους. Ανέτρεψε την πατροπαράδοτη  πολιτική των Τόρυδων (παραδοσιακό όνομα του Συντηρητικού Κόμματος)  να επιδιώκουν την μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση κηρύσσοντας πως «συναίνεση είναι η πολιτική της ακινησίας, του να μην γίνεται δηλ. τίποτα». Κατήγγειλε τις πολιτικές της «μέσης του δρόμου» (μεσαίου χώρου για τα καθ΄ημάς) των ΜακΜίλλαν και Χήθ επιμένοντας πως «η μέση του δρόμου είναι εκεί που βρίσκεται η διακεκομμένη γραμμή. Κι΄ αυτό είναι το χειρότερο σημείο για να οδηγείς!» 

Πίστευε στην αυτενέργεια των πολιτών και στην ευθύνη τους για τις συνέπειες των πράξεών τους. Δεν θεωρούσε το κράτος παραμάνα που φροντίζει βρέφη. Ηθελε τους πολίτες ώριμους ενήλικες να παίρνουν πρωτοβουλίες. Δίχως αρτηριοσκληρωτικούς γραφειοκράτες να τους παρεμβάλουν εμπόδια. Μαζί με τον Ρόναλντ  Ρήγκαν στις ΗΠΑ έκαναν παγκόσμια περίπου συνείδηση πως για την ανάπτυξη και την ευημερία το κράτος δεν αποτελεί  μέρος της λύσης αλλά θεμειωδες κμμάτι του προβλήματος. Το μεγάλο κράτος, για την Θάτσερ, μεγάλωνε και τα αδιέξοδα. Διότι ξόδευε λεφτά για τις δικές του ανάγκες, και για την επιβίωση της δημόσιας γραφειοκρατίας. Σκορπούσε έτσι άσκοπα πόρους που θα ήσαν χρήσιμοι για τις ανάγκες των πολιτών. Παρά την αντι-νεοφιλελεύερη προπαγάνδα  η Θάτσερ δεν είχε μειώσει – είχε αντίθετα αυξήσει - τις δημόσιες κοινωνικές δαπάνες. Εξοικονομώντας πολλά από τις ιδιωτικοποιήσεις και το κλείσιμο άχρηστων και ελλειμματικών κρατικών επιχειρήσεων (λ.χ. ανθρακωρυχεία). Είναι γνωστή  φράση της: «Ο κόσμος θυμάται τον Καλό Σαμαρείτη όχι επειδή είχε καλές προθέσεις. Αλλά κυρίως επειδή είχε και χρήματα. Οι καλές προθέσεις από μόνες τους δεν έλυσαν ποτέ κανένα πρόβλημα».
 
Η Μάργκαρετ Θάτσερ υπήρξε το κατ’ εξοχήν πρότυπο του πολιτικού με αρχές και πεποιθήσεις. Όταν αποφάσιζε μια γραμμή πολιτικής δεν έκανε πίσω μέχρι να την ολοκληρώσει. Εχει μείνει θρυλική  η εμμονή της στην πολιτική της οικονομίας της αγοράς όταν γύρω της,  ακόμα και στενοί της συνεργάτες, όλοι σχεδόν διαφωνούσαν. Στο συνέδριο του κόμματος  το 1980, αφού είχαν πλέον κορυφωθεί οι αντιδράσεις εναντίον της και όλοι περίμεναν την κλασσική συντηρητική τακτική της οπισθοχώρησης, βροντοφώναξε «Ολοι περιμένετε την αγαπημένη στον τύπο φράση ‘οπισθοχώρηση’. Ένα έχω να πώ: οπισθοχωρήστε εσείς αν θέλετε. Αυτή η κυρία δεν κάνει πίσω».  Αυτή ήταν η κρίσιμη στιγμή που σηματοδότησε το οριστικό τέλος τους Βρετανικού κορπορατισμού στην οικονομία, το κύκνειο άσμα των συνδικάτων και το τέλος των κάθε είδους παρεμβατικών οικονομικών πολιτικών (πολιτικές μισθών, εισοδημάτων κλπ) .
 
Μόλις ανέλαβε την εξουσία του κόμματός της, η Θάτσερ δεν δίστασε να πετάξει πάνω στο τραπέζι μιάς σύσκεψης συμβούλων και υψηλόβαθμων στελεχών του κόμματός της το βιβλίο του θεωρητικού πατέρα τη ελεύθερης οικονομίας Φρήντριχ Χάυεκ «Το Σύνταγμα της Ελευθερίας», και να τους πεί: «Σε αυτά πιστεύουμε, κύριοι».  Και βάσει αυτών βέβαια κατάστρωσε την πολιτική της. Ενας στενός της συνεργάτης, ο Τσάρλς Πάουελ, είπε γι’ αυτήν: “Mας άλλαξε όλους. Μας μετέβαλε από ένα λαό που βλέπαμε τον εαυτό μας μόνιμα σε κατρακύλα, σε ένα έθνος που είμασταν υπερήφανοι να είμαστε και πάλι  Βρετανοί. Στο παγκόσμιο σκηνικό επίσης έκανε την Βρετανία να μετράει και να έχει υπόσταση και πάλι.  Υπήρξε μια εντυπωσιακή παρουσία που έφερε ένα ισχυρό κι’ επιθετικό στύλ στην διπλωματία μας μετά από χρόνια ενός απαθούς Φορέιν Οφφις».
 
Η Θάτσερ πίστευε με πάθος στην οικονομία της αγοράς και ήταν απόλυτα σίγουρη για την ανωτερότητα και την τελική της κυριαρχία. Όπως όταν ήταν μικρή μαθήτρια είχε αποστομώσει τον δάσκαλό της, που την συνεχάρη για την τύχη της να κερδίσει ένα διαγωνισμό ποίησης, με τα λόγια: “Δεν υπήρξα τυχερή, Δούλεψα και το άξιζα», έτσι και σε επίσημη επίσκεψη στην Μόσχα είχε καθίσει με τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ 13 περίπου ώρες για να τον πείσει για την ανωτερότητα της οικονομίας της αγοράς!!
 
Στην Ελλάδα δυστυχώς οι ιδέες της Θάτσερ και του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Αν και οι οπαδοί και τα στελέχη της ΝΔ παραληρούσαν από ενθουσιασμό, όποτε έστελνε αντιπρόσωπό της σε Συνέδριο του κόμματος, η ταύτιση του κόμματος με το κράτος και η λατρεία του πελατειακού παρεμβατισμού δεν επέτρεψαν ποτέ στις ιδέες της ελευθερίας των οικονομικών επιλογών να ριζώσουν. Κι όσους τις υποστηρίζαμε να αποτύχουμε τραγικά στις προσπάθειές μας. Το αστείο είναι πως σε μια χώρα με τον πλέον δύσκαμπτο, διεφθαρμένο και πανίσχυρο δημόσιο τομέα κατηγορούν κάθε αδιέξοδη πολιτική σαν …νεοφιλελεύθερη!!  Ευτυχώς που δεν παρακολούθησε ποτέ της τα γενόμενα στην Ελλάδα και τις τραγικές οικονομικο -πολιτικές εξελίξεις.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΚΛΟΝΙΖΕΤΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

ΚΛΟΝΙΖΕΤΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

Η Ευρωπαική Ενωση αποτελούσε και στη θεωρία αλλά, όπως οι περισσότεροι πίστευαν, και στην πράξη, μια ένωση φιλελεύθερων δημοκρατιών που επιδίωκε την κοινωνική συνοχή και την οικονομική ευημερία των πολιτών τους. Με την πρώτη σοβαρή οικονομική κρίση που υποχρεώθηκε να αντιμετωπίσει γίνεται φανερό πως οι θεσμοί της παραπαίουν ενώ οι αρχές πάνω στις οποίες χτίσθηκε δύσκολα μπορούν να αντισταθούν στις πιέσεις. Η ηγεσία της ΕΕ έχει ήδη αποδείξει πως έχει την μοναδική ικανότητα να μετατρέπει τις δυσκολίες σε προβλήματα, τα προβλήματα σε κρίσεις, τις κρίσεις σε αδιέξοδα και τα αδιέξοδα σε καταστροφές. Με βάση αυτή την πραγματικότητα μεγαλύτερη είναι η αγωνία για το αύριο παρά η όποια ανησυχία για το τώρα.

Ο χειρισμός του προβλήματος της Κύπρου ανέδειξε με εκκωφαντική καθαρότητα τα ελλείμματα μακρόπνοης ηγεσίας από τα οποία πάσχουν οι χώρες της Ευρώπης. Με κυνισμό, που ξεπερνά τα όρια της διαχειρίσιμης καθημερινότητας, τα μέλη τη Ευρωζώνης αλλοιθώρησαν προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης στενών κρατικών συμφερόντων. Και ουσιαστικά καταπάτησαν αρχές, κανόνες και θεσμούς προκειμένου να επιβάλουν λύσεις που εξυπηρετούν τα δημόσια ταμεία. Η ειρωνεία του πράγματος είναι πως οι μουδιασμένοι σχολιαστές της Αριστεράς κυρίως αλλά και των διάφορων παραφυάδων του στείρου εθνικισμού βλέπουν σε όλες αυτές τις ακατανόητες αποφάσεις ίχνη παγκοσμιοποίησης η έστω κάποιου δογματικού νεοφιλελευθερισμού!!

Ωσάν να εκφράζουν την οικονομία της αγοράς επιλογές δήμευσης ιδιωτικών περιουσιών, όπως εμφαντικά δείχνουν οι φοροεπιδρομές επί κάθε είδους ακινήτου της ελληνικής κυβέρνησης, φορολόγησης καταθέσεων, κατάργησης των ελεύθερων διαπραγματεύσεων, επιβολής άνωθεν περικοπών σε μισθούς του ιδιωτικού τομέα και τόσα άλλα παράλογα και συνάμα ανελεύθερα. Μόνο χαμόγελα βέβαια προκαλούν και οι καταγγελίες αριστερών παραγόντων που τους ενοχλούσαν οι ανελεύθερες αρχικές ευρωπαικές προτάσεις φορολόγησης καταθέσεων αλλά και οι τελικές, περί πλήρους απαλλοτρίωσης των χρημάτων των μεγάλων καταθετών. Η τελειωτική επίθεση στο μεγάλο κεφάλαιο, που φαίνεται να επιλέγει σαν στρατηγική το Eurogoup, ενοχλεί αρκετά παράδοξα την ελληνική Αριστερά !!

Σίγουρα χειρότερη για Τράπεζες και μεγαλοκαταθέτες από την προηγούμενη πρόταση, η συμφωνηθείσα τελικά λύση για την Κύπρο έχει μια σημαντική διαφορά. Δεν φορολογεί πλέον καταθέσεις αλλά περνάει στις Τράπεζες (μετόχους και καταθέτες) το βάρος διάσωσης του συστήματος. Ουσιαστικά οδηγεί στο κλείσιμο μιάς Τράπεζας (Λαικής) και στην συρρίκνωση μιάς άλλης (Κύπρου). Η λύση θα προκαλέσει πρακτικά διάλυση του παραδοσιακού χρηματοπιστωτικού τομέα της Κύπρου. Εχει όμως οικονομική λογική. Ο Τραπεζικός τομέας της Κύπρου  οδηγήθηκε από μόνος του σε αδιέξοδο (με τρελές αγορές ελληνικών ομολόγων σε μια περίοδο μάλιστα που οι Γερμανο-Γαλλικές Τράπεζες πάσχιζαν να τα ξεφορτωθούν, υψηλότατα χωρίς αντίκρισμα επιτόκια και απίστευτα θαλασσοδάνεια) κι' αυτός οφείλει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Κι' όχι οι φορολογούμενοι της Κύπρου και άλλων χωρών. Δεν βάζει έτσι το κράτος χέρι άμεσα στις καταθέσεις (όπως όριζε η πρώτη παράλογη απόφαση του Eurogroup) και διατηρεί έτσι την αξιοπιστία της ΕΕ. Και την αφοσίωσή της στην ελευθερία των συναλλαγών. Ομως η Κύπρος θα περάσει πλέον δύσκολες οικονομικές ώρες.

Ένα μεγάλο όμως μέρος της κριτικής που ασκείται είναι εξ ίσου παράλογη. Οπου έγινε προσπάθεια να σωθούν οι Τράπεζες, κάκιστα κατά την γνώμη μου, με χρήματα των φορολογουμένων (Ιρλανδία, Βρετανία, ΗΠΑ, Ισπανία κλπ) θεωρήθηκε από πολλούς σκανδαλώδης. Γιατί ο απλός πολίτης να καλύψει τις χασούρες  οικονομικών σπεκουλαδόρων που με δέλεαρ τα υψηλά επιτόκια προσέβλεπαν σε γενναίες προσόδους; Αφού δεν επρόκειτο να μοιρασθούν τα οφέλη γιατί να μοιρασθούν οι ζημιές; Σχεδόν οι πάντες έφερναν σαν παράδειγμα θάρρους την Ισλανδία. Που φορτώθηκαν οι ίδιες οι Τράπεζες, και οι αλλοδαποί ιδιαίτερα μεγαλοκαταθέτες, τις συνέπειες των αλόγιστων χρηματοπιστωτικών τους επιλογών.

Γιατί η ίδια πολιτική που αποφασίσθηκε τελικά να εφαρμοσθεί στην Κύπρο τώρα ενοχλεί; Και το περίφημο «ηρωικό» ΟΧΙ της Κυπριακής Βουλής μήπως δεν ήταν τελικά και τόσο ηρωικό; Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός πως διέσωσε την αξιοπρέπεια της ΕΕ, διασώζοντας το Eurogroup από μιά απόφαση αντι-ευρωπαική, οικονομικά αντιδεοντολογική και καθαρά αντι-φιλελεύθερη, είναι φανερό πλέον πως το ΟΧΙ στόχευε στην διάσωση της ακεραιότητας των χρημάτων των μεγαλοκαταθετών – Κυπρίων και ξένων. Κι’ οδήγησε σε μια τελική δεύτερη απόφαση – οικονομικά πολύ περισσότερο συνεπούς με αρχές και θεσμούς – που όμως σάρωσε την  ίδια την Κυπριακή οικονομία.

Για την Κύπρο, που δεν αντιμετωπίζει ακόμα - παρά τους παραλογισμούς Χριστόφια και ΑΚΕΛ να υπερδιπλασιάσουν τις περισσότερες κρατικές παροχές – το τεράστιο ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα, θα ήταν πολύ περισσότερο λογικό αν είχε προετοιμασθεί για να βγεί έγκαιρα από το ευρώ. Η υποτίμηση του νομίσματός της θα είχε σίγουρα δημιουργήσει κάποιες δυσκολίες αλλά ταυτόχρονα θα επέφερε και σημαντικά πλεονεκτήματα. Τώρα είναι σχεδόν σίγουρο πως σύντομα θα επέλθει και δημοσιονομική ασφυξία. Με αποτελέσματα παρόμοια με τα ελληνικά.

Με μια Ευρώπη που αδιαφορεί πλέον για ζητήματα αρχών (απόδειξη η κατ’ αρχήν αποδοχή περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων) κι όλους έτοιμους να συντρίψουν την αγορά σαν μηχανισμό ανάκαμψης και δημιουργίας πλούτου, οι πυλώνες που στηρίζουν τις δημοκρατικές αντιλήψεις αρχίζουν ήδη να κλυδωνίζονται. Η δημοκρατία έχει σαν στήριγμα την πεποίθηση του πολίτη πως η ιδιοκτησία του προστατεύεται από αυθαιρεσίες και πως οι οικονομικές του συναλλαγές είναι σεβαστές κι’ απαραβίαστες. Αυτό είναι φανερό πως εγκαταλείπεται. Θα επιβιώσει, και πως όμως, η πίστη των λαών στη δημοκρατία;

Πλήρες Άρθρο »