ΣΧΟΛΙΑ

 ΜΑΜΑΔΕΣ  ΚΑΙ  ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ

Οι 'μαμάδες βορείων προαστίων' ξεσηκώθηκαν διότι οι κανακάρηδές τους με τα Καλίσνικωφ, αφού λήστεψαν Τράπεζες και πήραν πολίτες όμηρους, γρονθοκοπήθηκαν από αστυνομικούς. Κι ενώ κάποιες απ' αυτές δήλωσαν υπερήφανες για τις πράξεις των παιδιών τους, 'αγωνιστές' δηλ. που μόλις συλληφθούν φωνάζουν τη μαμά τους, στηρίζονται αποκλειστικά στις διαβεβαιώσεις των υπόδικων πλέον νεαρών καταγγέλοντας την αστυνομία για βασανισμό. Ποιά αξιοπιστία μπορούν να έχουν τέτοιες μαρτυρίες, όταν αυτόπτες - και ο ίδιος ο κρατηθείς όμηρος - επιμένουν  πως τα χτυπήματα προκλήθηκαν στη διάρκεια συμπλοκής; Δεν ξέρω ποιόν να πιστέψω, αλλά οι επαναστάτες της άκοπης αστακομακαρονάδας δεν με πείθουν ιδιαίτερα...

 

Η ΕΙΔΗΣΗ  ΤΟΥ  ΚΑΦΕ !!

Θα πρέπει να ενημερωθεί ο κ. Οικονόμου του ΣΚΑΙ να μην ανησυχεί για την δουλειά του, διότι δεν επίκεινται νέες πολιτικές συνεργασίες. Δεν καταλαβαίνω από πότε μιά απλή κοινωνική συναναστροφή αποτελεί αντικείμενο πολιτικού ρεπορτάζ. Δύο άνθρωποι ήπιαν τον καφέ τους σε ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας, και μετατρέπεται σε πολιτική - με ουρές μάλιστα - είδηση. Δηλαδή, σε λίγο θα απαγορευθούν οι απλές κοινωνικές επαφές ανάμεσα σε πολίτες διαφορετικού ιδεολογικού προσανατολισμού;

 

 ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΜΕ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ
Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την άποψη πως η κυβέρνηση απεγκλώβισε τους Αθηναίους από την παράνομη απεργία των εργαζομένων στο Μετρό. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά τα κυβερνητικά στελέχη φοβισμένα απέφυγαν να εφαρμόσουν τον Νόμο. Που για τις περιπτώσεις αυτές με σαφήνεια αναφέρει πως επιβάλλεται να απολυθούν οι παρανομήσαντες συνδικαλιστές, να ασκηθούν διώξεις σε βάρος τους για διαφυγόντα κέρδη, να αφαιρεθούν οι αμοιβές εργαζομένων για τις ημέρες της απεργίας και να διωχθούν μέλη της διοίκησης του Αττικού Μετρό για την μη λήψη των σχετικών μέτρων. Με άλλα λόγια, ο Νόμος προβλέπει πραγματικές κυρώσεις που πονούν. Γιατί θίγουν την τσέπη όσων παρανομούν. Και υποχρεώνει πολλούς «παλληκαράδες» να βάλουν το πορτοφόλι τους εκεί που βρίσκεται το στόμα τους !
Αντίθετα, η κυβέρνηση παρανόμησε η ίδια ! Προχώρησε στην επίταξη που μάλλον δεν επιτρέπει ο Νόμος, δίχως κυρώσεις για τους υπαίτιους και με ανοιχτό το ενδεχόμενο να έχουμε σύντομα (μετά την εκδίκαση προσφυγών) τα ίδια. Γιατί; Για να μην θιγούν προστατευόμενοι κομματικοί στρατοί που πιθανότατα εξασφαλίζουν για κάποιους απαραίτητους σταυρούς. Δεν εντυπωσιάζει το γεγονός πως το Μετρό της Αθήνας είναι γεμάτο εργαζόμενους με προέλευση τον Νομό Ροδόπης; Πως ακριβώς έγινε αυτό;
Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑΣ

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑΣ

 

Στο πολύ ενδιαφέρον κομμάτι του σχετικά με την κρίση του ευρώ (Financial Times, 4 Μαρτίου 2013) ο  Gideon Rachman ξεχωρίζει την Ελλάδα σαν την μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα απ’ αυτές που επλήγησαν από την κρίση, που είναι επιρρεπής στον φασισμό. Το εξηγεί αυτό από το γεγονός ότι η Αθήνα έχει υποστεί την χειρότερη καταιγίδα μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής από ολόκληρο τον Ευρωπαικό Νότο.  Κατά συνέπεια, ο λαός είναι πιο πιθανό να αφουγκράζεται τα ανατρεπτικά  λαϊκίστικα συνθήματα που στοχοποιούν τους μετανάστες και τους ξένους γενικά σαν τους κύριους υπεύθυνους των περισσότερων από τα δεινά που υφίσταται η κοινωνία. Το άρθρο, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει την καρδιά του κοινωνικού προβλήματος που επιτρέπει στον φασισμό να βρίσκει πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης.

 
Είναι η μακροχρόνια συμβίωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με τις πελατειακές σχέσεις που έχει προκαλέσει τις σημερινές πολιτικές παραμορφώσεις. Από τότε που καθιερώθηκε η νέα ελληνική δημοκρατία τα πολιτικά κόμματα έκαναν τα πάντα ώστε οι πολίτες να εξοικειωθούν με την ιδέα πως η πολιτική εξαντλείται στην επιδίωξη διανομής των λαφύρων κάθε εκλογικής νίκης. Ο λαός περίμενε κάθε φορά από τα κόμματα την μοιρασιά των υπεσχημένων, αμέσως μετά την ανάδειξή τους στην εξουσία. Σε περίπτωση αδυναμίας η άρνησης εκπλήρωσης των όποιων προεκλογικών γενικών  η ατομικών δεσμεύσεων, το φυσικό επακόλουθο ήταν η αλλαγή πολιτικής πλεύσης και η στήριξη εκ μέρους του απογοητευμένου εκλογέα ενός άλλου κόμματος.

 
Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα ποτέ δεν φρόντισαν να εκπαιδεύσουν το εκλογικό σώμα για την πραγματική έννοια και το ουσιαστικό περιεχόμενο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό τα πάντα είχαν στηριχθεί στην εξασφάλιση για τους κομματικούς πιστούς των μεγαλύτερων δυνατών κρατικών παροχών. Αν οι απαραίτητοι σχετικοί πόροι δεν ήσαν διαθέσιμοι με βάση τα δημόσια οικονομικά, οι κυβερνήσεις κατέφευγαν στον εξωτερικό δανεισμό. Ακόμα κι αν ήταν ολοφάνερο πως τα δανεικά αυτά δεν θα μπορούσαν να αποπληρωθούν. Στην Κύπρο λχ η οικονομική κατάσταση ήταν βιώσιμη. Μέχρι που το ΑΚΕΛ αποφάσισε να κάνει «κοινωνική πολιτική» και να μοιράσει, δίχως αντίκρισμα, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι…


Η κρίση οδήγησε τους Ελληνες να συνειδητοποιήσουν άξαφνα την πραγματικότητα του πως λειτουργεί η πραγματική οικονομία. Τους βούτηξε ωστόσο την ίδια στιγμή πολύ βαθιά σε μια  απογοήτευση με την δημοκρατία. Η αλλαγή κομματικής υποστήριξης δεν είναι δυνατόν πλέον να λύσει το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν είναι πιά του ενός η του άλλου κόμματος εξουσίας. Στα μάτια του κόσμου είναι το σύστημα που δεν μπορεί πλέον να ικανοποιήσει τις προσδοκίες. Η ευθύνη για την αδυναμία της Δημοκρατίας να συνεχίσει τις παροχές φορτώνεται τώρα από τους εκλογείς σε όλα τα παραδοσιακά κόμματα. Στα κόμματα δηλ. που αποτελούν τις συνισταμένες του συστήματος. Κι’ αυτό είναι μόνο οι φασίστες που το αμφισβητούν και το αντιστρατεύονται. Μέσω αυτών ο μηχανισμός των πελατειακών σχέσεων μπορεί να πάρει την εκδίκησή του. Αυτός είναι ο λόγος που η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται να ισχυροποιείται στις δημοσκοπήσεις.


Η δυσκολία για τους εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού είναι πως οι κινήσεις τους συμβάλλουν στην ενίσχυση της Ακρας Δεξιάς. Επιτίθενται στην ιδιωτική ιδιοκτησία, που αποτελεί τον βασικό πυλώνα της δυτικού τύπου φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης, υπονομεύοντας έτσι την πίστη των ανθρώπων στη δημοκρατία. Επιμένουν στη βαριά φορολογία και σε περικοπές μισθών και συντάξεων ενώ κωλυσιεργούν εμποδίζοντας τις όποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όπως και την μείωση του αριθμού των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα.

Σε κατακλείδα, ο φασισμός απολαμβάνει ευρείας αποδοχής πλέον στην Ελλάδα όχι μόνο εξ’ αιτίας
των σοβαρών οικονομικών δυσκολιών. Αλλά κυρίως διότι τα παραδοσιακά κοινοβουλευτικά κόμματα δεν είχαν μυήσει τους Ελληνες στην πραγματική ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς στην λειτουργία μιας ανοιχτής οικονομίας.




*Διευθυντής του Ινστιτούτου Διπλωματίας και Διεθνών Υποθέσεων, Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, και πρώην Υπουργός
 

Πλήρες Άρθρο »

THE ROOTS OF GREEK EXCEPTIONALISM

THE ROOTS OF GREEK EXCEPTIONALISM

 

In his very interesting piece on the euro crisis (FT, March 4, 2013) Gideon Rachman singles out Greece as the only crisis-stricken European country that is prone to fascism. His explanation relies merely upon the fact that Athens has suffered the worst storm of fiscal adjustment measures. Consequently, the people are more likely to listen to sweeping populist slogans and targetting immigrants as the primary cause of most of society’s wrongs. The article, however, avoids to tackle the core social default that allows fascism’s dislodging vision to flourish.


It is the Greek political system’s long term accommodation with clientelism that is to blame. Ever since the establishment of modern Greek democracy political parties did expecting their very best to accustom voters with the idea that politics is all about sharing the spoils of election victories. People were expecting parties to deliver favours promised or implied, shortly after resuming power. If they were proved to fall short of the expectations they had raised, the natural consequence would have been an imminent change of party allegiance.


Political parties in Greece never educated the public with the real meaning and content of democracy. This is why everything was based upon securing for party faithfulls the largest amount of publicly guaranteed proceeds. If these handouts were not available, on the basis of the state’s finances, then governments were obliged to borrow. Even if these loans were not ever possible to be repaid.


The crisis awoke Greeks to the reality of economics. It plunged them however very deep into disappointment with democracy. Changing party allegiance is not possible any longer to solve the problem. The fault does not any longer appear to lie with the one or the other party. It is the system that cannot any longer deliver. The burden for democracy’s inability to deliver is blamed upon all the traditional parties. It is only the fascists that deny the system. Through them clientelism can have its revenge. This is why Golden Dawn appears to steadily grow in the polls.


The difficulty for the coalition partners is that their actions contribute to the Far Right’s advance. They attack private property, basic pillar of liberal western style representative government, thus undermining people’s faith in democracy. They insist upon heavy taxation and cuts in pensions and salaries while dragging their feet to obstruct free market reforms and reductions in the number of public sector employees.


In short, fascism is having a field day in Greece not only due to the country’s economic difficulties. But, merely, because traditional parliamentary political parties have not prepared Greeks for the true merits of representative democracy and for the functioning of an open economy.


*Director of the Institute of Diplomacy and Global Affairs, an American College of Greece think tank, and former Cabinet Minister (Trade, Industry, Energy and Technology) in the conservative government of K. Mitsotakis

 

 

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑΣ

 

Στο πολύ ενδιαφέρον κομμάτι του σχετικά με την κρίση του ευρώ (FT, 4 Μαρτίου 2013) ο Gideon Rachman ξεχωρίζει την Ελλάδα σαν την μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα απ’ αυτές που επλήγησαν από την κρίση, που είναι επιρρεπής στον φασισμό. Το εξηγεί αυτό από το γεγονός ότι η Αθήνα έχει υποστεί την χειρότερη καταιγίδα μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής από ολόκληρο τον Ευρωπαικό Νότο. Κατά συνέπεια, ο λαός είναι πιο πιθανό να αφουγκράζεται τα ανατρεπτικά λαϊκίστικα συνθήματα που στοχοποιούν τους μετανάστες και τους ξένους γενικά σαν τους κύριους υπεύθυνους των περισσότερων από τα δεινά που υφίσταται η κοινωνία. Το άρθρο, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει την καρδιά του κοινωνικού προβλήματος που επιτρέπει στον φασισμό να βρίσκει πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης.

 
Είναι η μακροχρόνια συμβίωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με τις πελατειακές σχέσεις που έχει προκαλέσει τις σημερινές πολιτικές παραμορφώσεις. Από τότε που έκανε την καθιέρωση Νέας Ελληνικής Δημοκρατίας πολιτικά κόμματα αναμένουν το καλύτερο δυνατόν για να συνηθίσουν οι ψηφοφόροι με την ιδέα ότι η πολιτική είναι όλα σχετικά με την κοινή χρήση τα λάφυρα της εκλογής νίκες. Κόσμος περίμενε μέρη να παραδώσει ευνοεί υποσχέθηκε ή σιωπηρή, λίγο μετά την επαναφορά της εξουσίας. Αν ήταν απέδειξαν ότι υπολείπονται των προσδοκιών που είχαν αυξηθεί, το φυσικό επακόλουθο θα ήταν μια επικείμενη αλλαγή της κομματικής προέλευσης.

 
Πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα μορφωμένοι ποτέ στο κοινό με την πραγματική έννοια και το περιεχόμενο της Δημοκρατίας. Γι ' αυτό και ό, τι βασίστηκε μετά την εξασφάλιση για το κόμμα faithfulls το μεγαλύτερο ποσό του δημόσια εγγυημένου προϊόντος. Αν αυτά τα φυλλάδια δεν ήταν διαθέσιμες, με βάση το Ταμείο του κράτους, τότε κυβερνήσεις υποχρεώθηκαν να δανειστεί. Ακόμη και αν τα δάνεια αυτά δεν ήταν ποτέ δυνατόν να επιστραφούν.

 
Η κρίση ξύπνησε Έλληνες στην πραγματικότητα των οικονομικών. Βούτηξε τους ωστόσο πολύ βαθιά στην απογοήτευση με τη δημοκρατία. Αλλαγή της κομματικής προέλευσης δεν είναι δυνατόν πλέον να λύσει το πρόβλημα. Το σφάλμα δεν φαίνεται πλέον να βρίσκονται με το ένα ή το άλλο μέρος. Είναι το σύστημα που δεν μπορεί πλέον να παραδώσει. Το βάρος για την αδυναμία της Δημοκρατίας να παραδώσει κατηγορείται από όλα τα παραδοσιακά κόμματα. Είναι μόνο οι φασίστες που αρνούνται το σύστημα. Μέσα από αυτά πελατειακές σχέσεις μπορεί να έχει την εκδίκηση. Γι ' αυτό και η Χρυσή Αυγή φαίνεται να αυξάνεται σταθερά στις δημοσκοπήσεις.

Η δυσκολία για τους εταίρους του συνασπισμού είναι ότι τους δράσεις που συμβάλλουν στην πρόοδο της άκρας δεξιάς του. Επιτίθενται ιδιωτική ιδιοκτησία, βασικός πυλώνας της φιλελεύθερης Δυτικής τεχνοτροπίας αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, προσβάλλοντας έτσι την πίστη των ανθρώπων στη Δημοκρατία. Επιμένεις βαριά φορολογία και περικοπές σε συντάξεις και οι μισθοί κατά τη μεταφορά, τα πόδια τους να εμποδίσουν την ελεύθερη αγορά μεταρρυθμίσεις και μείωση του αριθμού των εργαζομένων του δημόσιου τομέα.

Εν ολίγοις, φασισμός έχει την τιμητική τους στην Ελλάδα όχι μόνο λόγω των οικονομικών δυσκολιών της χώρας. Αλλά, απλώς, διότι παραδοσιακά κοινοβουλευτικά κόμματα δεν έχουν ετοιμάσει οι Έλληνες για την πραγματική ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς και για τη λειτουργία μιας ανοιχτής οικονομίας.
 
*Διευθυντής του Ινστιτούτου διπλωματίας και διεθνών υποθέσεων, ένα αμερικανικό κολλέγιο Ελλάδος σκεφτείτε δεξαμενή, και πρώην υπουργός γραφείου (εμπορίου, βιομηχανίας, ενέργειας και τεχνολογίας) στην συντηρητική κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκης
 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΙΑ ΑΝΤΙ-ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ;

ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΙΑ ΑΝΤΙ-ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ;

 

H Ευρωπαική Ενωση και η Ευρωζώνη έχουν πλέον πλησιάσει πολύ κοντά στην οριστική τους κατάρρευση. Η τελευταία απόφαση για την διάσωση των Κυπριακών Τραπεζών, ανεξάρτητα από το τι ακριβώς θα υιοθετηθεί στο τέλος, αποτέλεσε την χαριστική βολή για κάθε προοπτική επιβίωσης της ΕΕ σαν μηχανισμού προάσπισης των δημοκρατικών ελευθεριών και μιάς ανοιχτής και φιλελεύθερης κοινωνίας. Παραβιάσθηκε κατάφωρα το γράμμα και το πνεύμα της συνθήκης της Ρώμης για την ελευθερία και προστασία των οικονομικών συναλλαγών ενώ με την εμμονή στην φορολογία και την επίθεση κατά της ιδιωτικής περιουσίας (στην οποία πρωτοστατεί η ελληνική κυβέρνηση) καταρρακώθηκε κάθε έννοια γενικού συμφέροντος για την διατήρηση της δημοκρατίας. Οι βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχθηκε για δεκαετίες ολόκληρες η ευρωπαική ιδέα και ο σεβασμός της δημοκρατίας είναι η προστασία της ιδιοκτησίας και η κατοχύρωση των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Με τις τελευταίες τους αποφάσεις ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ είναι φανερό πως δεν διστάζουν να τις υπονομεύσουν, οδηγώντας τες στην ανυποληψία και τον αργό θάνατο. Μαζί τους ανοίγουν τον δρόμο για μιά καινούργια περίοδο σκοτεινιάς, ανελευθερίας και απολυταρχίας για την Ευρώπη. Εχω πολλές αμφιβολίες πλέον αν το ευρωπαικό πείραμα αξίζει να στηριχθεί.

Επί της ουσίας η ευρωπαική απόφαση για επίθεση στις καταθέσεις των Τραπεζών είναι αστήρικτη και καθαρά αντι-ευρωπαική. Ο Μηχανισμός Στήριξης της Ευρωπαικής Σταθερότητας (European Financial Stability Facility) για τον λόγο ακριβώς αυτόν δημιουργήθηκε. Το επιχείρημα του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών πως όσοι αναζητούν χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές οφείλουν να πληρώσουν τις συνέπειες των επιλογών τους, δεν αξίζει ούτε το κόστος του κάδου απορριμάτων που θα πρέπει να καταλήξει. Αν επρόκειτο να αναζητήσουμε ένα παράδεισο σοσιαλιστικών σοβιέτ είναι σίγουρο πως κανείς δεν επέλεγε την ευρωπαική ένωση του κ. Σόιμπλε. Ούτε και η φαεινή ιδέα της επιβολής μεγάλων φορολογικών επιβαρύνσεων στις καταθέσεις πάνω από 100.000 ευρώ, και να μείνουν ανέπαφες οι υπόλοιπες, λύνει κανένα πρόβλημα. Το ζήτημα δεν είναι ποιοί θα επιβαρυνθούν και πόσο. Η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στο απίστευτο θράσος κάποιων κυβερνώντων να θεωρούν τις ιδιωτικές καταθέσεις των πολιτών προσωπικό τους τιμάριο και να αποφασίζουν για την τύχη τους κατά το δοκούν.

Αν οι Τράπεζες με ευθύνη τους οδηγήθηκαν σε τραγικό αδιέξοδο γιατί να μην οδηγηθούν σε υποχρεωτική ανακεφαλαιοποίηση, έστω και δίχως το EFSF (αν και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί), και στη συνέχεια να ακολουθήασουν την τλύχη τους. Εξ άλλου, η ΕΕ ήδη εγγυάται για τις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ. Αν δεν κρύβει εμπάθεια κατά μιάς οικονομίας που στηρίζεται στιος ελεύθερες χρηματο-οικονομικές συναλλαγές και πιθανότατα έμμεσα κατά της Ρωσίας αυτή α απόφαση σε τι άλλο αποσκοπεί; Ακόμη και τον δρόμο της εξόδου από το ευρώ αν ακολουθήσει η Κύπρος και χρηματοδοτήσει με δικό της νόμισμα το πρόβλημα, διασώζοντας έτσι την αξιοπιστία του Τραπεζικού της συστήματος, ποιά ακριβώς ζημιά θα πάθει; Η Κύπρος δεν έχει τα ελληνικά δημοσιονομικά ζητήματα που κάνουν μιά δική μας αντίστοιχη έξοδο από την ευρωζώνη περίπου καταστροφική. Θα υποτιμηθεί σίγουρα η λίρα. Και λοιπόν; Σε σχετικά σύντομο διάστημα τα πάντα θα εξισορροπήσουν και κάποια ομαλότητα θα επανέλθει στο νησί.

Καλό είναι να το καταλάβουν καλά όλοι. Στην Ελλάδα χρεωκόπησε το δημόσιο. Και το κράτος τιμωρεί τον ιδιωτικό τομέα με φόρους, περικοπές μισθών και συντάξεων και επίθεση στην ιδιοκτησία. Αλλά δεν ακουμπάει το μέγεθος και το προσωπικό του δημοσίου. Παντού αλλού, και στην Κύπρο, έχουν πέσει έξω οι Τράπεζες. Αν πρόκειται να σωθούν θα γίνει είτε μέσω κρατικού προυπολογισμού (κακώς) είτε μέσω ευρωπαικού μηχανισμού στήριξης. Ας μειώσει το Κυπριακό κράτος δραματικά τις δαπάνες του για να παρέμβει, αν το θέλει. Διαφορετικά, γιατί να είναι κάποιος στην ευρωζώνη η την ένωση; Φοβάμαι πως ο τελίκός στόχος είναι να μην χαθεί ο έλεγχος τω0ν Τραπεζών από το Κράτος και τους διαπλεκόμενους ιδιώτες. Εκεί βρίσκεται η ουσία του ζητήματος.

Αν η λογική είναι πως αυτοί που προκάλεσαν το πρόβλημα (οι Τράπεζες στην Κύπρο) να το πληρώσουν, γιατί δεν ισχύει και στην περίπτωση της Ελλάδας με το δημόσιο; Η δική μας ηγεσία ήταν παρούσα στο Eurogroup. Γιατί δεν έθεσε έτσι τα θέματα; Ολοι καταφέρονται κατά των Γερμανών. Οι υπόλοιποι τι έκαναν; Υπάρχει ζήτημα και με τις τράπεζες των Γερμανικών κρατιδίων. Που είναι όλες χρεωμένες και τα δάνειά τους είναι ανεξέλεγκτα και κάποια μάλιστα εξαιρετικά προβληματικά. Τι θα κάνει η Γερμανία; Θα απαιτήσει να εφαρμοσθεί και εκεί κούρεμα καταθέσεων; Θα ανεχθούν οι υπόλοιποι ευρωπαίοι να καλυφθούν από τον Προυπολογισμό; Και γιατί;

Τα ζητήματα είναι πάρα πολλά. Κανένας δεν έχει απαντήσει στο κρισιμότερο ερώτημα. Τι θα γίνει αν η Κυπριακή Βουλή απορρίψει (το πιθανότερο) την συμφωνία; Και στην Κύπρο αλλά και στην Ευρώπη...

Πλήρες Άρθρο »