ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να συμμερισθώ την σιγουριά και την συγκρατημένη αισιοδοξία φίλων πολιτικών και σχολιαστών που βλέπουν διέξοδο σχετικά σύντομα από την κρίση, εφ’ όσον τηρηθούν οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει. Η απλή λογική οδηγεί σε διαφορετικά συμπεράσματα. Το χρέος συνέχεια μελώνει. Κάτω από το βάρος κρατικών υποχρεώσεων που ουδείς έχει το θάρρος να περικόψει, είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε όλο και περισσότερα. Ακόμα και η εξαγορά μέρους του χρέους μας πραγματοποιήθηκε με χρήματα που δανεισθήκαμε. Πως λοιπόν υπάρχει ελπίδα πρωτογενούς πλεονάσματος, όταν τα μέχρι τώρα «επιτεύγματα» οφείλονται στην άρνηση η στην καθυστέρηση εκπλήρωσης υποχρεώσεων του δημοσίου απέναντι σε τρίτους. Χώρια βέβαια από την «αυτόματη» περικοπή μισθών και συντάξεων που δεν προυποθέτει ιδιαίτερη ευφυία ούτε και κάποια σκληρή προσπάθεια.

Είναι βέβαια εξ’ ίσου εξωπραγματικοί οι ισχυρισμοί πως υπάρχουν κρυφές σκοπιμότητες που μας οδηγούν στην καταστροφή για να διαλύσουν την ελληνική κοινωνία και να εξασφαλίσουν οι δανειστές άκοπο χρήμα. Στην μεν πρώτη περίπτωση είναι ακατανόητο το γιατί κάποιοι θα επέλεγαν την Ελλάδα σαν στόχο καταστροφής. Χώρια βέβαια πως παραγνωρίζεται το γεγονός πως, δανειζόμενοι για την άκοπη καλοπέρασή μας, οδηγηθήκαμε από μόνοι μας στην τωρινή μας χρεωκοπία. Οσο για το δεύτερο, καλό είναι να θυμόμαστε πως οι τόκοι που οι δανειστές μας εισπράττουν είναι κι’ αυτοί από χρήματα που αυτοί μας δανείζουν. Οσο για την είσπραξη στο μέλλον του κεφαλαίου τους, καλύτερα θα είναι να μην το συζητάμε…

Από κεί κι έπειτα καλό είναι να εξετάσει κάποιος πολύ προσεκτικά τις δηλώσεις και τις ανακοινώσειςξένων φροεών και ιδρυμάτων. Αντί να βλέπουμε παντού εχθρούς και υπονομευτές θα ήταν προτιμότερο να διαβάζαμε πίσω από τις γραμμές και να καταλάβαίναμε τι ακριβώς επισημαίνουν. Οταν το ΔΝΤ ανακοινώνει τις θέσεις του για την Ελλάδα οι πάντες στην δική μας πολιτική σκηνή διαβλέπουν υπονομευτές που υπονομεύουν την εθνική μας κυριαρχία. Μυωπικά όμως αδυνατούν να διακρίνουν το πρφανές. Πως ομιλούν οι δανειστές που αγωνιούν για την τύχη των τοποθετήσεών τους. Ηδη η Βραζιλία, όπως και άλλες μεγάλες χώρες με λιγότερο προφανή τρόπο, ενοχλούνται από την ιδιαίτερη μεταχείριση της Ελλάδας. Που εισπράττει δανεικά, καθυστερεί εξοργιστικά τις όποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, και εξυβρίζει μέσω πολιτικών κομμάτων και ΜΜΕ τους δανειστές. Η έκθεση εξηγεί καθαρότατα πως τα νούμερα δεν βγαίνουν και πως κάτι πρέπει να γίνει. Οι δικοί μας φωστήρες αυτό το κάτι το βλέπουν στις φορολογικές επιδρομές, στην μείωση μισθών και συντάξεων και στην καινούργια ευφυή σύλληψη του φακελλώματςο των πάντων ηλεκτρονικά ώστε οι επιτήδιοι να μπορέσουν να θησαυρίσουν από τις σχετικές διαρρέουσες πληροφροίες. Στη κατάλυση των δημοκρατικών ελευθεριών και στην διάλυση των ατομικών δικαιωμάτων φαίνεται να είμαστε πρώτοι. Στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για να γίνουμε σοβαρό κράτος, τελευταίοι.

Ιδιωτικοποιήσεις δεν γίνονται, επαγγέλματα δεν απελευθερώνονται, άχρησετς δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί δεν καταργούνται, υπράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν χρειάζονται για την λειτουργία του ελληνικού κράτους δεν απολύονται. Κόμματα μάλιστα της συγκυβέρνησης υπερηφανεύονται πως χάριν σε αυτά δεν έχει τρωθεί ο δημόσιος τομέας. Δεν τους πειράζει όμως η διάλυση της ατομικής [διοκτησίας και η αποψίλωση των πολιτών από εισοδήματα και άλλους πόρους. Δεν μένει πλέον παρά να κινηθεί το κράτος ενάντια σε κάθε ιδιωτική οικονομική πρόσοδο του λαού για να είναι οι δήθεν φιλελεύθεροι κυβερνώντες ικανοποιημένοι. Και να ξιφουλκούν κατά των επερχόμενων «σοσιαλιστών»!! Τόλμησε κάτι να ψελίσει για απολύσεις στον δημόσιο τομέα το ΔΝΤ κι έπεσαν όλοι να το καρασπαράξουν.

Που εδράζουν άραγε την αισοδοξία τους οι αναλυτές των πετυχημένων υποτίθεται κυβερνητικών χειρισμών κι’ εκθειάζουν την επιτυία του οικονομικού επιτελείου; Μου είναι σχετικά δύσκολο να το καταλάβω. Περιμένω ακόμη η σπάθα της βάναυσης κρατυικής παρέμβσσης να πέσει και επί των δικών τους κεφαλών για να καταλήξω σε κάποια οριστικά συμπεράσματα. Οσο για την γελοιότητα των επιχειρημάτων κάποιων περί νεοφιλελεύθερων δήθεν πολιτικών που μας φέρνουν σε απόγνωση, η βαναυσότητα του καταπιεστικού κρατισμού των μέτρων του οικονομικού επιτελείου είναι η καλύτερη αποστομωτική απάντηση. Ο κρατισμός κατέστρεψε την Ελλάδα. Ο κρατισμός την βυθίζει και τώρα στα αδιέξοδα και την παρακμή.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΘΥΕΛΛΑ

Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΘΥΕΛΛΑ

 

Για όλους εμάς που βρισκόμαστε εκτός της κεντρικής πολιτικής σκηνής αλλά γνωρίζουμε πρόσωπα και διαδικασίες η επιλογή του Νίκου Στουρνάρα για την θέση του Υπουργού των Οικονομικών, μετά την παραίτηση του αξιόλογου Βασίλη Ράπανου, υπήρξε μιά ένεση αισιοδοξίας. Ο έμπειρος,  μετριοπαθής και λογικός καθηγητής των Οικονομικών αποτέλεσε ένα πυρήνα ελπίδας για όσους πίστευνα πως η ελληνική περίπτωση είναι χαμένη. Δυστυχώς, η πολιτική που κι αυτός ακολουθεί προκαλεί όμως σήμερα απογοήτευση. Κυρίως διότι εγκαταλείποντας τα όσα έλεγε προηγουμένως σαν Γεν Δ/ντής του ΙΟΒΕ, περί μείωσης του δημόσιου τομέα της οικονομίας, επικεντρώνεται κι αυτός σε επιθετικές φορολογικές ρυθμίσεις. Ποδοπατώντας στην πορεία κάθε έννοια ατομικών ιδοκτησιακών δικαιωμάτων, σταθερού πλαισίου διοίκησης κι ενός κράτους αξιόπιστου, δίκαιου και μετριοπαθούς. Η επίθεση κατά της ιδιοκτησίας και επί των ημερών του δεν έχει προηγούμενο. Τι νόημα έχει η επιβολή επιβαρύνσεων επί της κατοχής ακινήτων ενώ θα ήταν λογικό να επιβάλλεται στις προσόδους; Ενα ακίνητο μπορεί να έχει περιέλθει στην κατοχή κάποιου κάτω από συνθήκες διαχρονικά διαφορετικές και σε καταστάσεις  περισσής ατομικής ευημερίας. Που θα βρεθούν τα χρήματα σήμερα για τους φόρους που απροσδόκητα επιβάλλονται; Ούτε και η πώληση είναι εφικτή κάτω από τις παρούσες συνθήκες των αγορών. Το οξύμωριο μάλιστα είναι πως ενώ οι πραγματικές αξίες καταρρέουν οι φορολογικές αρχές λαμβάνουν σαν βάση επιβολής φορλογικών βαρών αντικειενικές αξίες που δεν έχουν πλέον καμία σχέση με την πραγματικότητα.
 
Αυτό μάλιστα που έγινε με τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού προσεγγίζει τα όρια της γκανγκστερικής απάτης. Αφού πληρώθηκαν τα τέλη κυκλοφορίας και έληξε η προθεσμία κατάθεσης πινακίδων το κράτος επιβάλλει νέες επιβαρύνσεις. Καταρρακώνοντας έτσι κάθε έννοια κρατικής αξιοπιστίας αλλά και υποδηλώνοντας πως το δημόσιο πλέον δεν υποστηρίΖει ούτε και προστατεύει τους πολίτες. Αντίθετα, φαίνεται να νοιάζεται μοναχά για τις συντεχνίες που το νέμονται και για τις δικές του προσπάθειες επιβίωσης σε βάρος των δύστυχων υπηκόων. Ποιός τελικά θα επενδύσει στην χώρα αυτή που οι φορολογικοί νόμοι αλλάζουν, ακόμα και κάθε μήνα, ανάλογα με τιις ταμειακές ανάγκες του Γενικού Λογιστηρίου; Και που οι πολίτες υφίστανται τα λογής βίτσια των εκάστοτε κυβερνώντων δίχως ασφάλεια, προστασία από αυθαιρεσίες και χρηστή διοίκηση. Η έννοια της υοπηκοότητας δείχνει να μοιάζει με καταδίκη. Ο καθένας, επειδή είναι γεννημένος σε αυτή την χώρα, υφίσταται κάθε είδους ακρότητες από τις κυβερνητικές αρχές δίχως την παραμικρή δυνατότητα αντίδρασης. Η θεωρητική του προστασία από τις λεγόμενες δημοκρατικές διαδικασίες και τους θεσμούς φαντάζει πλέον σαν κακόγουστο αστείο. Η Βουλή ψηφίζει νόμους περίπλοκους και πολυσέλιδους με μόλις λιγότερες από 15 ώρες ενημέρωσης των βουλευτών. Την ίδια ώρα Πράξεις Νομοθετικού Περιεχόμένου προωθούν τεράστιας σημασίας ζητήματα και κυρώνονται από την Βουλή σχεδόν χωρίς καθόλου συζήτηση μέσα σε ελάχιστες ώρες.  Ελάχιστοι έχουν γνώση του τι ακριβώς ψηφίζουν. Το κάνουν απλά και μόνο για να 'σώσουν την χώρα'. Κάτω υποτίθεται από τις επιταγές της Τρόικας, που όμως σε ιδιαίτερες δικές της τοποθετήσεις (βλ. λχ την ιστοσελίδα του ΔΝΤ με άρθρα στελεχών του) διαφωνεί με πολλά από αυτά. Καταδικάζουν πχ την μεγάλη φορολογία σαν μηχανισμό αποσυντονισμού και διάλυσης των αγορών και σαν εργαλείο υπονόμευσης κάθε προσπάθειας ανάκαμψης και ανάπτυξης. Οσοι υποστηρίζουν πως επιμένουν δήθεν οι δανειστές για όλες αυτές τις παράλογες φορολογικές επιδρομές τους έδωσαν την ευκαρία να αξιολογήσουν προτάσεις δραματικών περικοπών στον δημόσιο τομέα; Οχι βέβαια περικοπών σε μισθούς και συντάξεις- που είναι το εύκολο. Αλλά κατάργησης εκατοντάδων άχρηστων φορέων και υπηρεσιών και μεγάλης κλίμακας απολύσεων.
 
Οσο για τις βαριές ποινές σε φοροφυγάδες μόνο το Υπουργείο Δικαιοσύνης θα πρέπει να ανησυχεί. Που δεν θα υπάρχει χωρητικότητα για τόσους κρατούμενους στο άμεσο μέλλον. Σε τέτοια συμπεράσματα και φορολογικές προτάσεις καταλήγουν οι παλιοί συνεργάτες του κ. Στουρνάρα στο ΙΟΒΕ;  Πέραν όλων των άλλων γελοιοποιείται και το Κοινοβούλιο, προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη για αποδοχή με ανακούφιση ενδεχόμενης μελλοντικής θεσμικής εκτροπής, που θα εκτροχιάσει την χώρα και θα προκαλέσει ανυπολόγιστη εθνική ζημιά. Ηδη η Χρυσή Αυγή ειρωνεύεται ανοιχτά την συνταγματική τάξη χλευάζοντας τη Βουλή και τους εκπροσώπους του λαού.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙΑ

ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙΑ

 

Πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε στα ελληνικά, με καθυστέρηση μερικών δεκαετιών βέβαια, το βιβλίο του Μίλτον Φρήντμαν «Καπιταλισμός και Ελευθερία». Εκτός του Ινστιτούτου Διπλωματίας του Κολλεγίου Deree και του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών ουδείς άλλος ενδιαφέρθηκε να επισημάνει με κάποια εκδήλωση το σημαντικό αυτό γεγονός. Ενα βιβλίο που χάραξε την πορεία του κόσμου τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια μεταφράσθηκε στα ελληνικά με απίστευτη καθυστέρηση ενώ σχεδόν κανείς δεν νοιάσθηκε να επισημάνει το σχετικό γεγονός. Προφανέστατα, διότι ο συγγραφέας δεν υπήρξε αριστερός ούτε και οπαδός μιάς διαστερβλωτικής αντίληψης περί «προοδευτικότητας». Μοιράζετε δηλ. λεφτά σε όσους δεν τα έχουν ουσιαστικά κερδίσει με τον κόπο τους, για να απολαύσετε την ψήφο και την ευγνωμοσύνη τους.

Αντίθετα, το κάθε τι που διατυμπανίζει την ολέθρια, κατά την γνώμη του, επίδραση της ελεύθερης αγοράς και του διεθνούς καπιταλισμού στις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις μετατρέπεται σε cause célèbre (πανηγυρικό γεγονός) στην Ελλάδα. Και μαζεύει τους γηγενείς σε εντυπωσιακές συνάξεις, σαν τους ιθαγενείς της νήσου Βόρνεο για να πάρουν καθρεφτάκια από τους μεσαιωνικούς θαλασσοπόρους. Κλασσικό παράδειγμα το απίστευτα πρόχειρο και γεμάτο ανακριβείς μύθους πόνημα της Νάομι Κλάιν «Το Δόγμα του Σόκ». Μέγα μπεστ σέλλερ στην ελληνική αγορά με διθυραμβικές αναφορές από λογής παράγοντες και δημόσια πρόσωπα. Τελευταίο φαινόμενο υπήρξε ο Κορεάτης καθηγητής του Καίμπριτζ κι’ ελάχιστα γνωστός πέραν του κύκλου των ασχολούμενων με την οικονομική επιστήμη, Χα – Τζούν Τσάνγκ. Με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο «23 Πράγματα Που Δεν Σου Λένε για τον Καπιταλισμο» έγινε είδωλο της ελληνικής περιφερειακής αριστερής κουλτούρας κι’ έφτασε να δίνει διάλεξη στο ...Μέγαρο Μουσικής (!!)

Χωρίς βέβαια το σοβαρό επίπεδό του να έχει την παραμικρή σχέση με τις αστειότητες των μυθοπλασιών της Κλάιν, αδυνατώ να καταλάβω το ιδιαίτερο εκτόπισμα των όποιων θεωριών του Τσάνγκ που οδήγησε τους υπεύθυνους του Μεγάρου Μουσικής να διοργανώσουν ειδική πανηγυρική εκδήλωση για την αφεντιά του και την «Καθημερινή» να του αφιερώσει μιά ολόκληρη σελίδα στην Κυριακάτικη έκδοσή της (6 Ιανουαρίου 2013) για να πληροφορηθούμε τις απόψεις του. Δεν είναι ο χώρος εδώ για ανάλυση των απόψεων του Κορεάτη καθηγητή (βλ. σχετ. κείμενό μου στο The Books’ Journal) αλλά ορισμένα ψήγματα από τις εκτιμήσεις του μπορούν να αναφερθούν. Οταν λέει λ.χ. πως οι έλληνες κακώς κατηγορούνται για χαμηλή παραγωγικότητα μιά και εργάζονται περισσότερο από πολλούς άλλους ευρωπαίους και δαπανώνται για την κοινωνική πρόνoια λιγότερα χρήματα από όσα χειάζονται.

Πως μετριέται όμως το πόσο εργάζεται ένας λαός; Αν κριτήριο είναι οι ώρες απασχόλησης τότε η απασχόληση στον ελληνικό δημόσιο τομέα μοιάζει με το Σύνταγμα του Στάλιν. Καταπληκτικό σε ανθρωπιστικές φραστικές περικοκλάδες αλλά κούφιο σε ουσία καθ’ όσον αφορά την πραγματική του εφαρμογή. Οσοι έχουν περάσει από γκισέ ελληνικής δημόσιας υπηρεσίας γνωρίζουν την βάση του επιχειρήματός μου. Οσο για τις προνοιακές δαπάνες το κύριο πρόβλημα, όχι μοναχά στην Ελλάδα αλλά διεθνώς, είναι πως τα χρήματα κατευθύνονται στο προσωπικό των σχετικών υπηρεσιών και ελάχιστα προς τους παραλήπτες της σχετικής δημόσιας φροντίδας. Ο συσχετισμός ύψους δαπανών και ύψους και ποιότητας υπηρεσιών γέρνει πάντοτε υπέρ των δαπανών διοίκησης παρά υπέρ των σχετικών παροχών.

Τι σχέση επίσης μπορεί να έχουν οι αλληλεξαρτήσεις δανειοληπτών και δανειστών με το Σχέδιο Μάρσαλ που οδήγησε στην ανάκαμψη της Ευρώπης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Οι αμερικανοί δεν «δάνεισαν» τότε την Ευρώπη. Διέθεσαν χρήματα για να ανακάμψει. Σήμερα την χώρα μας δανείζουν άλλες χώρες, και τα επι μέρους Κοινοβούλια απαιτούν εγγυήσεις για την επιστροφή των χρημάτων των φορολογουμένων τους. Σε μιά οικογένεια στην οποία δεν φτάνουν τα λεφτά της για να ζήσει, λύση δεν μπορεί να είναι η αύξηση των εξόδων της. Αν βρεθεί βέβαια η θεία από το εξωτερικό και εξαλείψει τα χρέη της με την κληρονομιά της (Σχέδιο Μάρσαλ) έχει καλώς. Διαφορετικά, ο περιορισμός των δαπανών είναι αναπόφευκτος.

Πλήρες Άρθρο »

Γι’ αυτό φουσκώνουν οι Λογαριασμοί της ΔΕΗ

Γι’ αυτό φουσκώνουν οι Λογαριασμοί της ΔΕΗ

 

Η υστερία με το Κλίμα εδώ και κάποιες δεκαετίες έχει αρχίσει να υποκαθιστά τον θρησκευτικό φανατισμό αλλά και τις ιδεολογικές διαμάχες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Και κάποιοι βέβαια φροντίζουν να θησαυρίζουν από το κλίμα που δημιουργείται. Σε βάρος βέβαια του απλού κόσμου που πληρώνει και υποφέρει. Ακριβαίνουν τα τιμολόγια της ΔΕΗ για να χρηματοδοτούνται ακριβές εναλλακτικές πηγές ενέργειας και να σωθεί …το κλίμα!! Μαζί με τον πλανήτη (!) βέβαια, για τον οποίο η ΔΕΗ πληρώνει του κόσμου τα λεφτά για εξαγορά ρύπων. Θησαυρίζουν έτσι κάποιοι εκ του ασφαλούς. Ο κόσμος όμως ωφελείται;

Εξυπακούεται πως ο βασικός εχθρός του Κλίματος και της ανθρώπινης επιβίωσης, όπως πάντα, είναι ο Καπιταλισμός!! Προκειμένου λοιπόν να «σωθεί» ο πλανήτης δεν πειράζει αν δοκιμασθεί η ζωή κάποιων εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Από που όμως προκύπτει πως το Κλίμα αλλάζει λόγω ανθρώπινων δραστηριοτήτων;

Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Δημήτρης Κουτσογιάννης, σε μιά εξαιρετικά αποκαλυπτική εισήγησή του, έχει με στοιχεία υποστηρίξει πως «Το κλίμα αλλάζει … εδώ και 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια», δίχως την παραμικρή δική μας παρέμβαση (http://archaeopteryxgr.blogspot.gr/2011/12/45.html). Ο Σέρβος καθηγητής Μίλαν Μιλάνκοβιτς είχε αναπτύξει την θεωρία πως καθώς η γή γυρίζει γύρω από τον ήλιο, κι’ από τον άξονά της, προσεγγίζει τον ήλιο από διαφορετικές γωνίες και αποστάσεις, με αποτέλεσμα απροσδιόριστες μέσα στον χρόνο αλλαγές στην θερμοκρασία εδάφους και ωκεανών (http://www.detectingdesign.com/milankovitch.html). Το κλίμα είναι προιόν έτσι παραγόντων που έχουν ελάχιστη σχέση με την ανθρώπινη δραστηριότητα. Και σίγουρα αδιαφορεί για τις επιλογές του όποιου έλληνα υπουργού «κλιματικής αλλαγής».

Το κακό είναι σίγουρο πως ξεκίνησε με το φίλμ που παρουσίαζε ο πρ. Αμερικανός Αντ/δρος Αλ Γκόρ. Και που στηρίζεται σε μιά επιστημονικά αποδειγμένη ανακρίβεια. Πως δηλαδή η αύξηση της θερμοκρασίας προκαλείται από αυξήσεις στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Που είναι βέβαια αποτέλεσμα ανθρώπινης δρατηριότητας. Πλην όμως, όπως έχουν αποδείξει δεκάδες επιστημονικές έρευνες, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ακολουθούν και δεν προηγούνται της ανόδου της θερμοκρασίας (βλ. σχετ. Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ, http://www.youtube.com/watch?v=DKnVEFI1ALM). Εξ άλλου, η περίφημη «τρύπα του όζοντος» σχηματίσθηκε πάνω από την Ανταρκτική. Στο νότιο δηλαδή ημισφαίριο. Η μεγάλη όμως βιομηχανική δρατηρότητα παρατηρείται στο βόρειο. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πως ακριβώς συνέβη αυτό. Δεδομένου μάλιστα πως τα εναέρια ρεύματα της γής κινούνται από την Δύση στην Ανατολή – κι όχι από τον Βορρά στον Νότο!!

Αλλά η ανεπαρκής επιστημονική τεκμηρίωση των όποιων κινδυνολογικών απόψεων δεν κοπάζει εκεί. Πολλοί κινδυνολογούν υποστηρίζοντας πως η αύξηση της θερμοκρασίας φέρνει ασθένειες, και κυρίως ελονοσία, που υποτίθεται πως δεν υπάρχει σε ψυχρότερα κλίματα. Ομως η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Στην Σιβηρία έχουν σημειωθεί εκατομμύρια περιπτώσεις ασθενών με ελονοσία, ενώ το 1920 υπήρξαν σε μιά επιδημία 600.000 θάνατοι (βλ.σχετ. http://climateaudit.org/2005/08/30/mosquitos-malaria-and-the-ipcc-consensus/ και Reiter, Paul (April 25, 2006). Η μεγαλύτερη όμως διαστρέβλωση δεδομένων βρίσκεται στην προσπάθεια να διαψευσθεί η ιστορία ώστε να αποδειχθεί πως σήμερα ο πλανήτης υφίσταται ανεπανάληπτες αυξήσεις θερμοκρασίας που ενδεχόμενα θα τον οδηγήσουν στην καταστροφή.

Ουδείς πλέον αμφισβητεί πως τον Μεσαίωνα η γή είχε περάσει μιά περίοδο υψηλότατων θερμοκρασιών. Η Γροιλανδία ήταν καταπράσινη, ενώ η Ισλανδία υπήρξε εξαιρετικά ελκυστικό μέρος ώστε πολλοί Βίκινγκς να την διαλέξουν για τόπο εποικισμού. Η Βρετανία επίσης έφθασε να κάνει εξαγωγές σταφυλιών στην υπόλοιπη Ευρώπη!! Το ζήτημα είναι αν οι τότε θερμοκρασίες υπήρξαν υψηλότερες από τις σημερινές. Εφ’ όσον τότε δεν υπήρχε βιομηχανική παραγωγή και εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, είναι αυτονόητο πως αν η τότε θερμότητα ήταν υψηλότερη της σημερινής, τότε οι κραυγές για δήθεν κινδύνους και καταστροφές του πλανήτη διεκδικούν θέση στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και θα χαθούν πολλά δις. από τις τσέπες εταιριών «εναλλακτικών πηγών ενέργειας». Επρεπε λοιπόν να φανεί, λαθεμένα βέβαια, πως η σημερινή καμπύλη ανόδου της θερμότητας είναι σημαντικά μεγαλύτερη από τότε. Σε ένα αποκαλυπτικό βιβλίο για το θέμα, ο A.W Montford (The Hockey Stick Illusion: Climategate and the Corruption of Science, 2010) αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο γύρω από την προσπάθεια να διαφθαρεί η επιστήμη. Και να διαστρεβλωθεί βέβαια η αλήθεια.

Να μην ξεχνάμε πως το σχετικό κίνημα περί ανθρώπινης ευθύνης για την υπερθέρμανση ξεκίνησε όταν η κ. Θάτσερ στην Βρετανία άρχισε να χρηματοδοτεί μελέτες για τις βλαβερές συνέπειες της χρήσης άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Πολεμούσε βέβαια τότε τους ανθρακωρύχους. Σήμερα η ΔΕΗ μας φορτώνει επιβαρύνσεις ώστε κάποιοι να καλοπερνούν. Και ο λαός βέβαια να υποφέρει.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ

Μέσα στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα αλλά και με τα αδιέξοδα που απειλούν τους πολίτες να γιγαντώνονται ήρθε νομίζω η ώρα κάποια πράγματα να ξεκαθαρίσουν και να λεχθούν με το όνομά τους. Κόντρα στην πραγματικότητα κι’ ενάντια σε εκτιμήσεις που στηρίζονται στην απλή λογική, παράγοντες του δημοσίου βίου, πολλοί αναλυτές και τα περισσότερα κόμματα επιμένουν πως το ελληνικό αδιέξοδο οφείλεται σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόσθηκαν κατά το παρελθόν και που συνεχίζουν να επιβάλονται από τους δανειστές της χώρας τώρα. Είναι αδύνατον να καταλάβουν οι κατακυριευμένοι από τον νεοελληνικό προσοδοθηρικό κρατισμό πως στην Ελλάδα η κρίση προήλθε από τον δημόσιο τομέα κι’ όχι από την ιδωτική οικονομία. Με άλλα λόγια, χρεοκόπησε το κράτος ενώ ήσαν ακόμη τότε υγιείς οι Τράπεζες και οι επιχειρήσεις.

Είναι τουλάχιστον χιουμοριστικό να επιμένει κάποιος πως το τεράστιο δημόσιο χρέος, που κατά κύριο λόγο οφείλεται σε δανεισμό του κράτους, προέρχεται απο πολιτικές μείωσης του μεγέθους του δημοσίου, ελαχιστοποίησης των φορολογικών επιβαρύνσεων κι’ απελευθέρωσης των αγορών. Πως είναι δυνατόν να μειώνεται το κράτος και παράλληλα να υπερδανείζεται για να καλύψει τις αυξημένες του ανάγκες; Ο παραλογισμός είναι σαφής για όποιον στηρίζεται στο μυαλό του για να καταλήξει σε αξιοποιήσιμα συμπεράσματα. Αυτή εν τούτοις είναι η κυρίαρχη αντίληψη που επικρατεί στο δημόσιο διάλογο της χώρας. Σαν συνέπεια, το σύνολο των αντιδράσεων κατά της σημερινής κατάστασης της ελληνικής οικονομίας επικεντρώνται σε καταγγελίες κατά των άκαρδων («νεοφιλελεύθερων») δανειστών που συνειδητά καταλύουν τον κοινωνικό ιστό της χώρας (τον χτισμένο με δανεικά πάντως) αποδομώντας τον δημόσιο τομέα.

Το ερώτημα είναι, αν η αποδόμηση του βασικού υπεύθυνου των αδιεξόδων αποτελεί βήμα προόδου η οπισθοδρόμησης; Αφού είναι πλέον καταφανές πως ο νεοφιλελευθερισμός δεν μπορεί να είναι υπεύθυνος των σημερινών προβλημάτων, αφού αυτά προκλήθηκαν από τον βαρύτατα δανεισμένο δημόσιο τομέα, αυτονόητα θα μπορούσε κάποιος να εκτιμήσει πως θα ήταν μοχλός για την έξοδο από την κρίση. Κάτι τέτοιο όμως είναι περίπου αδύνατο, εφ’ όσον ο πάντες παραμένουν οχυρωμένοι στις αρχέγονες ιδεολογικές τους φαντασιώσεις. Την περίφημη ανάπτυξη όλοι την περιμένουν από την ανεμπόδιστη ροή καινούργιου χρήματος. Που δεν θα έκανε τίποτα διαφορετικό βέβαια από την αναπαραγωγή του παρελθόντος. Η αντι-νεοφιλελεύθερη υστερία καταδικάζει την χώρα να πορευθεί σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση με βαθύτερα και σκληρότατα κοινωνικά αδιέξοδα.

Η περιγραφή του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε κατά μέτωπο τα αδιέξοδα της δεκαετίας του 1970 και 1980, που επιχειρεί με εξαιρετική σαφήνεια και γλαφυρότητα ο Daniel Stedman Jones (Masters of the Universe: Hayek, Friedman, and the Birth of Neoliberal Politics. Oxford: Princeton University Press, 2012) αναδεικνύει το μυωπικό σύνδρομο που χαρακτηρίζει την σημερινή ελληνική κοινωνία. Δίχως προκαταλήψεις και τους όποιους πολιτικούς φανατισμούς ο συγγραφέας περιγράφει την περιπλάνηση στην ιδεολογική ερημιά των θεωρητικών της ελευθερίας σε όλη την διάρκεια της μεταπολεμικής κυριαρχίας του Κευνσιανισμού στη Δύση. Η ευκαιρία για τις επίμονες απόψεις των Αυστριακών θεωρητικών Karl Popper και Friedrich Hayek αλλά και των οικονομολόγων του Πανεπιστημίου του Σικάγο, με προεξάρχοντα τον Milton Friedman, ήρθε με το οικονομικό τέλμα και την συνακόλουθη κοινωνική παρακμή των μέσων της δεκαετίας του ’70.

Ξαφνικά έγινε συνείδηση πως ο μεγάλος δημόσιος τομέας δεν αποτελούσε την λύση αλλά το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος. Ο εφιάλτης μιάς γενικής οικονομικής κατάρρευσης σε Ευρώπη και Αμερική αναδείχθηκε σαν ρεαλιστική προοπτική. Υπήρχε ανάγκη για νέες αντιλήψις και διαφορετική σύλληψη των πραγμάτων. Σε συστήματα με υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα, με συνδικαλιστικές διεκδικήσεις που ξεπερνούσαν τις δυνατότητες του κρατικού ταμείου να ανταποκριθεί και με μιά αντίληψη πως τα δικαιώματα υπερκάλυπταν τις όποιες υποχρεώσεις ο Κευνσιανισμός δεν είχε πλέον τις δυνατότητες να ανταποκριθεί. Τα πάντα άρχισαν να αλλάζουν όταν η Μάργκαρετ Θάτσερ διέκοψε συζήτηση οικονομικών εγκεφάλων του κόμματός της και, ρίχνοντας στο τραπέζι ένα αντίτυπο του βιβλίου του Hayek «Το Σύνταγμα της Ελευθερίας», τους τόνισε: «Σε αυτό πιστεύουμε». Μείωση φόρων, απορρύθμιση αγορών, αυστηρός έλεγχος της διάθεσης χρήματος και ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας ξεκίνησαν αμεσως μετά. Για να γίνουν σύντομα - αφού η διακυβέρνηση Ρήκγαν έφερε στο προσκήνιο και την ενασχόληση με την προσφορά (supply side economics) κι’ όχι με την Κευνσιανή λογική της ζήτησης - από αίρεση, οικονομική ορθοδοξία.

Δεξαμενές σκέψεις στην Βρετανία (Centre for Policy Studies, Institute of Economic Affairs, Adam Smith Institute) και γιγαντιαία μελετητικά ιδρύματα στις ΗΠΑ (American Enterprise Institute, Heritage Foundation, Cato Institute, Institute for Humane Studies μεταξύ άλλων) αλλά και σημαντικές προσωπικότητες σε διάφορους τομείς (καθηγητές Stigler (1), Buchanan (2), Tullock (3), Niskanen (4), Craig Roberts (5), Williams (6) , Gilder (7), Posner (8), Pellzman (9) Becker (10) κα, πολιτικοί ακτιβιστές σαν τον Richard Viguerie (11), μελετητές - δημοσιογράφοι σαν τους Jude Wanniski (12) και Irving Kristol (13)) μεγάλωσαν το ρεύμα και την διεισδυτικότητα των ιδεών συνεισφέροντας νέες απόψεις και ισχυρά επιχειρήματα. Πάνω από όλες αυτές τις δραστηριότητες, κορωνίδα υπήρξε η Mont Pelerin Society που ίδρυσε ο Hayek και άλλοι οικονομολόγοι (14) αλλά και η περίφημη Σχολή του Σικάγου (15) που απέκτησε την φήμη μιάς «σκοτεινής στοάς μελετητών» με στόχο την αποδόμηση του σοσιαλιστικού πειράματος και των λαικών κατακτήσεων παγκοσμίως (16). Παλαιότερες μελέτες ήλθαν στην επιφάνεια, όπως του Kenneth Arrow, Social Choice and Individual Values (1951), του Anthony Downs, An Economic Theory of Democracy (1957) και του Mancur Olson, The Logic of Collective Action (1965) ενισχύοντας αντιλήψεις και προτάσεις όπως αυτές της Δημόσιας Επιλογής (Public Choice) και της Προσοδοθηρίας (Rent Seeking). Ανακαλύφθηκε επίσης ξανά η ατομιστική φιλοσοφία της Ayn Rand (Atlas Shrugged (1957); The Virtue of Selfishness (1964); Capitalism: The Unknown Ideal (1966 ). Mε τον τρόπο αυτό η Κευνσιανή παράδοση του φιλεύσπλαχνου κράτους συνετρίβη ενώ αποδείχθηκε πως ισχυρά συμφέροντα, αντιμαχόμενα τις λαικές επιδώξεις, λειτουργούν εξ΄ ίσου – αν όχι περισσότερο, αδίστακτα και μέσα στον κρατικό μηχανισμό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η νεοφιλελεύθερη επανάσταση κατόρθωσε να βγάλει τον κόσμο ολόκληρο από τα αδιέξοδα τού σοσιαλδημοκρατικού κρατισμού. Η εξαιρετική μελέτη του Stedman Jones δείχνει με ακρίβεια ποιές υπήρξαν οι ιδέες αλλά και οι πολιτικές που συνέθεσαν την ανατροπή του Κευνσιανού κατεστημένου. Πολιτικές μάλιστα που έβγαλαν εκατομμύρια ανθρώπων σε ολόκληρη την οικουμένη από την υπανάπτυξη και την φτώχια. Οδηγώντας τις χώρες που ακολούθησαν την καινούργια ορθοδοξία σε μιά άνευ προηγούμενη περίοδο ανάπτυξης και ευημερίας.

Η σημερινή κρίση μάταια γίνεται προσπάθεια να βαφτισθεί κρίση του ελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Διατρέχοντας της σελίδες του «Masters of the Universe» o καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως οι απόψεις των θεωρητικών της ελευθερίας πουθενά δεν συμπίπτουν με τις παρεμβατικές αθλιότητες που προκάλεσαν την παγκόσμια οικονομική κρίση (δεν είναι σε καμία περίπτωση στην λογική τους οι ρυθμίσεις για δάνεια δίχως εγγυήσεις ούτε και η διάσωση πιστωτικών ιδρυμάτων με δημόσιο χρήμα) και που εκκόλαψαν την διαφθορά, την ρεμούλα και τελικά την παροχολαγνεία η οποία προκάλεσε τον απίστευτο δανεισμό του ελληνικού δημοσίου. Ας πέσουν πλέον οι μάσκες γα να φανεί ο πραγματικός ένοχος των αδιεξόδων – ο προστευτικός δηλ. κρατισμός. Για να υπάρξει και η παραμικρή έστω ελπίδα μελλοντικής σωτηρίας.


_______________________



(1) The Supply Side Revolution: An Insider's Account of Policymaking in Washington (1984); How the Economy Was Lost: The War of the Worlds (2010)


(2) The State Against Blacks (1984); Race and Economics: How Much Can Be Blamed on Discrimination? (2011)


(3) Wealth and Poverty (1981); Recapturing the Spirit of Enterprise (1990)


(4) The Economics of Justice (1981); Economic Analysis of Law, 8th ed, 2010 (1983).


(5) Stakes and Risks in Economic Sanctions, The World Economy (1983)


(6) The Economics of Discrimination. Chicago, University of Chicago Press (1971); The Economic Approach to Human Behavior (1976).; 'A Theory of Rational Addiction'. The Journal of Political Economy 96(4) (1988).


(7) America's Right Turn: How Conservatives Used New and Alternative Media to Take Power, Bonus Books, August 2004


(8) The Way The World Works, (1978); Robert D. Novak 'Father of supply side: An advocate who changed the world (September 1, 2005).


(9) Two Cheers for Capitalism, 1971.


(10) Μεταξύ άλλων ο Ludwig von Mises, ο George Stigler, ο Karl Popper, ο Henry Hazlitt και βέβαια ο Milton Friedman.


(11) Βλ. σχετ. Johan Van Overtveldt, The Chicago School: How the University of Chicago Assembled the Thinkers Who Revolutionised Economics and Business (2009)


(12) Βλ το συνομωσιολογικό πόνημα της Naomi Klein, The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism (2008)


(13) “The Economics of Information,” Journal of Political Economy, 69(3), pp. 213-225 (1961).


(14) Με τον Gordon Tullock, The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy (1962).


(15) Με τον James Buchanan, The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy (1962); 'Public Choice,' The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition [1987] 2008.


(16) Bureaucracy and Public Economics [1971] 1994.

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΑΦΟΡΑ

 

Κοινωνικό κράτος


Του Κ. Ντίνα

Τα κατάφερε διορίστηκε σε ένα ίδρυμα ΑμΕΕΑ χάρις σε κάποιον συγχωριανό της. Ε μήπως από την τσέπη του τα έβαλε. Βόλεψε όλο του το χωριό και βγήκε βουλευτής. Αμ πως! Ο προικίσας του προικίσαντος. Προίκισε αυτός τα κορίτσια του χωριού τον προικίσανε και αυτές με την ψήφο τους.


Μια χαρά είσαι της λέγανε. Πιάστηκες από το Δημόσιο. Τον κορβανά. Τελευταία άρχισε να φοβάται για τη θέση της. Της λέω γιατί δεν πας στην σύνταξη όσο είναι νωρίς; Γιατί να καθήσεις παραπάνω; Μπα, εδώ έχουμε συμπεριφορά επενδυτή που εξαργυρώνει στο τέλος τους τόκους και το μπόνους του αμοιβαίου κεφαλαίου.

Και τι να κάνουν της λέω αφού δεν έχουν χρήματα; Κάτι θα κόψουν από δω κάτι από εκεί. Ε ας κόψουν μου λέει το φαγητό των παιδιών.

Στην αρχή γέλασα. Το θεώρησα αφελές. Μετά τρόμαξα. Δηλαδή οι τρόφιμοι του ιδρύματος ή ύπαρξη των οποίων δικαιολογούσε μια θέση απασχόλησης ήταν το έξοδο.

Καλά λες της λέω αυτοί βάλανε το δημόσιο μέσα. Άκου να τρώνε. Και απομακρύνθηκα τρέχοντας μην πάθω κάνα εγκεφαλικό.

Το ωραίο είναι ότι τελικά το φαγητό των παιδιών κόπηκε.

Τελικά αυτό το περιβόητο κοινωνικό κράτος ήταν για τους θεράποντες ή για τους θεραπευόμενους, για τους υπηρέτες ή για τους υπηρετούμενους; Τώρα γιατί τείνω να πιστεύω ότι μάλλον το πρώτο ήταν αδυνατώ να το εξηγήσω. Εσείς;
 

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ (ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ;) ΦΟΡΟΥΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Greg Mankiw in yesterday’s (31.12.2012) New York Times:

In 2009, the most recent year for which data are available, the richest 1 percent of Americans paid 28.9 percent of their income in federal taxes, according to the Congressional Budget Office. (That includes income taxes, both individual and corporate, and payroll taxes.) Members of the middle class, defined as the middle fifth of households, paid 11.1 percent of their income in taxes.

Some of this difference in tax rates is attributable to temporary tax changes passed in response to the recent recession. But not all. In 2006, before the financial crisis, the top 1 percent paid 30 percent of their income in taxes, compared with 13.9 percent for the middle class.

These data suggest that the rich are not, as a general matter, shirking their responsibilities to support the federal government. To me, the current tax system looks plenty progressive.
 

 

Ψωνίστε την Κυριακή!

Του Ηλία Καραβόλια, 12/12.
Ήταν μέσα του 1992 όταν άκουσα στην τηλεόραση(ή διάβασα σε εφημερίδα, δεν θυμάμαι ακριβώς, να σας πώ την αλήθεια, ήμουν και 17 χρονών τότε.) τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, τον αποκαλούμενο ''νεοφιλελεύθερο'' υπουργό του Μητσοτάκη, να μιλάει για απελευθέρωση ωραρίου στα εμπορικά καταστήματα(και για απελευθέρωση επαγγελμάτων και πολλών άλλων πραγμάτων μιλούσε τότε ο άνθρωπος, αλλά ποιός τον άκουγε). Σκέφτηκα τότε ότι πραγματι, δεν είχε νόημα να είναι ανοιχτό ένα μαγαζί Δευτέρα πρωί(!) που όλη η κοινωνία δουλεύει,και να μην είναι ανοιχτά Σάββατο απόγευμα ή Κυριακή ,που όλοι σχεδόν βγαίνουμε για βόλτα, είτε στο χωριό ,είτε στις πόλεις. Τότε δεν υπήρχαν ούτε ΙΚΕΑ, ούτε ΖΑΡΑ,ούτε PRAKTIKER ή CARREFOUR ,ενώ ήταν μετρημένα τα τεράστια σουπερ μάρκετ, τα εμπορικά κέντρα,τα πολυκαταστήματα, οπότε και οι σχεδόν απόλυτα ωφελημένοι απο τζίρους θα ήταν οι μικρομεσαίοι, τα συνοικιακά μαγαζιά και οι μικρές εμπορικές επιχειρήσεις. Παρ όλα αυτά, έπεσαν τότε πάνω στον Ανδριανόπουλο πολλοί-και όχι μόνοι Αριστεροί, αυτό το θυμάμαι καλά, διότι μαγαζιά δεν είχαν μόνο οι ....ΚΚΕδες, αλλά δεξιοί έμποροι κυρίως - να τον κατηγορήσουν για ρυθμίσεις που θα ...ευνοούν το ξένο κεφάλαιο, τις πολυεθνικές, τους έλληνες μεγαλοιδιοκτήτες και τα γνωστά τροπάρια. Τότε, η αγοραστική δύναμη του Έλληνα(παρά τον πληθωρισμό) οι δουλειές(παρά την τότε ύφεση) και το γενικότερο κλίμα,δεν ήταν σαν το τωρινό χάλι. Σήμερα, 20 χρόνια μετά, που τα λεφτά δεν φθάνουν ούτε για τα βασικά αγαθά, με την χώρα να έχει γεμίσει πολυκαταστήματα, εμπορικά κέντρα και ξένες ταμπέλες σε κλουβιά κατανάλωσης, με την ύφεση και την ανεργία στα ύψη, σήμερα που η ακρίβεια και οι μειωμένες αποδοχές κάνουν τους πάντες να βλέπουν χαμηλές μεν τιμές στις βιτρίνες, αλλά να μην τις πλησιάζουν κάν, η κυβέρνηση των διαρροών και των ''ανοιχτών διαβουλεύσεων'', προτείνει το άνοιγμα των μαγαζιών τις Κυριακές! Και λέει ότι είναι ένα βήμα, που θα αυξήσει τους τζίρους, το εμπόριο, την απασχόληση! Ασχολείται ο κόσμος , τα ΜΜΕ, εδώ και μέρες, με αυτό το θέμα, σαν να ήταν το μείζον πρόβλημα της χώρας αυτό : τα μαγαζιά είναι κλειστά την Κυριακή, και χάνουν πελάτες ή και τουρίστες πελάτες! Την ίδια ώρα που τα μαγαζιά μας (ελληνικά ,οικογενειακά και ατομικά τα περισσότερα) κλείνουν σωρηδόν το ένα πίσω απο το άλλο! Μια απλή ερώτηση: έστω ότι απελευθερώνετε το ωράριο και την Κύριακή ,κύριοι. ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΨΩΝΙΖΕΙ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ; Αν είχε εδώ και τρια χρόνια λεφτά για να τονώσει την κατανάλωση, θα περίμενε την...Κυριακή; Ήμαρτον! Θα αναγκάσετε να δουλεύουν την Κυριακή οι όσοι εργαζόμενοι έμειναν, χωρίς να τους αυξάνει τον μισθό ο μικροεργοδότης τους( αφού δεν μπορεί ο άνθρωπος να το κάνει γιατί δεν έχει κάν τζίρους)και πολύ απλά θα τους πεί ότι αν δεν δουλεύουν και Κυριακή θα τους απολύσει!( και θά πάρει άλλους, ίσως και φθηνότερους, απο τους 1,300,000 ανθρώπους που για μήνες ψάχνουν δουλειά και προκειμένου να βγάλουν τα προς το ζήν και να ξεχρεώσουν, θα δούλευαν με τους ελάχιστους και αισχρούς μισθούς, όχι μόνο την Κυριακή, αλλά και κάθε βράδυ..)Μόνο και μόνο για να δείξουμε στην τρόικα και στους δανειστές ότι ''γυρνάμε'' την οικονομία, ότι κάπως αλλάζουμε τις στρεβλώσεις και τις αγκυλώσεις, βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Σε τέτοιους καιρούς, τέτοια μέτρα που δήθεν ''θα'' ευνοήσουν τους αυτομα τισμούς ισορροπίας προσφοράς /ζήτησης( ανύπαρκτης εν τω μεταξύ) είναι μόνο για παραδόσεις μαθημάτων σχετικές με τις θεωρίες οικονομικής πολιτικής. Αν με τέτοιες ''πρακτικές'' παρεμβάσεις, αναμένουμε να γυρίσει το κλίμα, καλά κρασιά !(και αγορασμένα Κυριακή, μην το ξεχάσω...)

 

 

ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ !!
 

Ο διάλογος είναι απολύτως αυθεντικός. Διαδραματίστηκε σε καφετέρια - όταν σε μια συζήτηση εναντίον των... πολιτικών, γενικώς, κάποιος ρώτησε τον διπλανό του.

- Παντελή, δεν δουλεύεις σήμερα; (στην ΕΥΔΑΠ);

- Πετάχτηκα δυο λεπτά να πάρω τη γυναίκα μου - κουρεύει μια πελάτισσά της εδώ δίπλα.

- Δουλεύει σε σπίτια; Και αποδείξεις πώς κόβει ρε συ;

- Δεν κόβει, αυτό έλειπε με 12 ευρώ που χρεώνει το κούρεμα. Ούτε μπλοκ δεν έχει.

- Και από ασφάλιση για σύνταξη τι κάνει;

- Την παίρνει εικονικά ένας κουμπάρος μας στο ξενοδοχείο του έξι μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους μπαίνει στο ταμείο ανεργίας. Του δίνουμε μόνο τις εισφορές.

- Ωραία, είναι ασφαλισμένη, θα έχει σύνταξη και παίρνετε και κάτι.

- Σιγά, ούτε για τη βενζίνη της δεν φτάνουν αυτά που δίνει το Ταμείο.

- Αλλά κι εσείς τρίτο αυτοκίνητο τι το θέλατε;

- Το πήραμε ως τρίτεκνοι χωρίς εισφορά και πάει η κόρη μας στο σχολείο.

- Μπα; Έχει δίπλωμα.

- Όχι, αλλά φέτος γίνεται 18 και θα της βγάλω.

- Και με το αγροτικό ποιος κυκλοφορεί;

- Ο μεγάλος γιος μας, αλλά προσέχει.

- Τι πράγμα;

- Δεν έχει πινακίδες, δεν βγάλαμε. Ούτε ασφάλεια, δεν συμφέρει.

Εξάλλου μόνο Σαββατοκύριακα το κινεί.

- Για να πάει πού;

- Στον κουμπάρο με το ξενοδοχείο, δουλεύει στην ταβέρνα.

Λέω μήπως τον πάρει κι αυτόν σαν τη μάνα του, να έχει ασφάλιση.

Πετάγεται και στο χωριό και βοηθάει τον αδελφό μου στα πρόβατα και τις ελιές.

- Έχει καμιά εκατοστή πρόβατα νομίζω.

- Μπα, καμιά 25αριά έμειναν. Αλλά επιδότηση παίρνει για 100.

- Και ο έλεγχος δεν τον πιάνει;

- Όταν έχει μέτρημα τού στέλνει ο γείτονας τα δικά του.

- Και με τις ελιές;

- Είχαμε 200 ρίζες, άλλα οι μισές ξεράθηκαν.

- Δεν ξαναφύτεψες;

- Δεν συμφέρει. Με 2-3 ευρώ το κιλό το λάδι, τα μισά τα παίρνουν οι Αλβανοί, άσε λιπάσματα, οργώματα. Μια χαρά είναι με την επιδότηση.

- Και λες ότι σας κοροϊδεύουν οι πολιτικοί ρε Παντελή; Εσύ τι κάνεις;

- Σιγά τώρα, αυτοί τρώνε με χρυσά κουτάλια.

ΥΓ. Όποιος νομίζει ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό κάνει λάθος.

 

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΔΙΧΩΣ ΕΡΕΥΝΑ !!

Δίχως να γίνουν έρευνες οι γνωστοί έλληνες κουφιοκεφαλάκιδες έχουν αποφανθεί για τον πλούτο του ελληνικού υπεδάφους, μας βλέπουν σαν μελλοντικούς εμίρηδες, θεωρούν πως γι' αυτό οι Γερμανοί θέλουν να ξεπουλήσουμε την γή μας και μάλιστα κάποιοι προτείνουν και ...τιτλοποίηση των ανύπαρκτων ακόμη κοιτασμάτων της χώρας. Δυστυχώς στην Ελλάδα όριο στην βλακεία δεν υπάρχει...

 

Η Deutsche Bank εξαπάτησε τις ελεγκτικές αρχές στις ΗΠΑ

Δεν αποδεικνύονται ανέγγιχτοι από απατεωνίστικες πρακτικές οι Γερμανοί. Σύμφωνα με αποκαλύψεις – καταγγελίες στελεχών της η Deutsche Bank στη Νεα Υόρκη συγκάλυψε σοβαρότατες ζημιές ύψους 12 δις δολαρίων στη διάρκεια της πρόσφατης οικονομικής κρίσης. Απέφυγε έτσι να βρεθεί κάτω από κρατικό έλεγχο μέσω προγράμματος διάσωσής της που θα άλλαζε τον χαρακτήρα και τις προοπτικές της. Σύμφωνα με ρεπορτάζ των Financial Times οι σχετικές καταγγελίες στελεχών της που αποχώρησαν έγιναν σε ελεγκτές του US Securities and Exchange Commission που διερευνά την υπόθεση. Η Τράπεζα διαβεβαώνει πως καμία καταγγελία δεν ευσταθεί και πως έγινε εσωτερικός έλεγχος των καταγγελιών δίχως να εντοπισθεί κάτι παράτυπο. Η εφημερίδα όμως επιμένει πως υπάρχει σοβαρό ζήτημα.
 

 

Γιατί μας χρεωκόπησε η Standard & Poor's;

Του Ηλία Καραβόλια, 6/12

Πριν λίγες ώρες συνέβη ό,τι χειρότερο μπορούσε αυτή την στιγμή να συμβεί για την ελληνική αξιοποστία, που τόσο κόπτεται η κυβέρνηση ότι ανέκτησε στις αγορές και στην διεθνή σκηνή. Η Standard & Poor's υποβάθμισε την Ελλάδα κατά 5 κλίμακες (!), αποκλειστικά,όπως αναφέρει, λόγω της διαδικασίας επαναγοράς χρέους. Η Ελλάδα βρίσκεται απο χθές σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας (selective default)για δεύτερη φορά(η πρώτη ήταν με το PSI) σε διάστημα 9 μηνών. Κάθομαι εδώ και ώρες και παρακολουθώ αγορές και ξένα πρακτορεία ειδήσεων, ενώ συνομίλησα με δύο αξιόπιστες πηγές (σε Λονδίνο και Ν.Υόρκη)που σαφέστατα κατανοούν ότι κάτι πολύ σοβαρό αγνοούμε εδώ κάτω( στην Αθήνα).Πολλοί δε έλληνες αναλυτές σχολιάζου ότι αυτή είναι μια σκόπιμη και συνήθης μέθοδος των οίκων αξιολόγησης ,αλλά ουδείς μας εξηγεί το απλό : γιατί την κάνουν τώρα-πριν την επαναγορά ομολόγων και μετά την τεχνητή υποτίθεται ανάσα απο το Eurogroup ;  Η νέα υποβάθμιση μας υποδεικνύει το αυτονόητο: ότι για τις αγορές έιναι άκρως παράλογο να προτείνεται εθελοντικά στους κατόχους των νέων ομολόγων -μετά το PSI- να πωλήσουν με ζημίες, δεδομένου ότι έχουν ήδη υποστεί  απομείωση αξίας κατά 53,5%( PSI) Κάποιος θα μπορούσε να πεί ότι αυτό που κάνει η S&P, να μας βάλει σε selective default, μόλις τρείς ημέρες πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας επαναγοράς ομολόγων, μας...ευνοεί (απαξιώνει τα ομόλογα των κατόχων, άρα θα βιαστούν να προσέλθουν στο πρόγραμμα επαναγοράς ). Αστεία πράγματα, εννοείται. Αυτή η υποβάθμιση είναι μια ξεκάθαρα αρνητική είδηση, μια απόδειξη αποτυχίας των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης.

Τι ξέρει όμως η S&P που μας κρύβει η κυβέρνηση; Είναι κάτι που επιμελώς και επισταμένα, ψάχνουμε-κάποιοι- εδώ και μέρες. Γνωρίζω λοιπόν, και οχι μόνο εγώ, οτι οι ελληνικές τράπεζες μετά το PSI+ έλαβαν ευρωπαικής εγγύησης(απο το EFSF)ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας 7 δις, περίπου στο 15% των ομολόγων που ανταλλάχτηκαν, εκ των οποίων τα μισά λήγουν σε 1 χρόνο και τα άλλα μισά σε 2 χρόνια. Επίσης, πήραν σε αντάλλαγμα του κουρέματος απο το PSI, και ''νέα'' ελληνικά ομόλογα (14,8 δις ευρώ ) που ως γνωστόν, αντιστοιχούσαν στο 31,5% της ονομαστικής αξίας των παλιών ομολόγων που έδωσαν πίσω. Τέλος,έλαβαν και GDP linked Greek bonds( ομόλογα συνδεδεμένα με ρήτρα άυξησης του ΑΕΠ) .Ομως τί τα έκαναν,εδώ και 9 μήνες, όλα αυτά τα ομόλογα; Προσέξτε τι γνωρίζει καλά τόσο η S&P, όσο και κάποιοι σε Μαξίμου-Υπουργείο Οικονομίας:(γι αυτό και μιλούν για 'πατριωτισμό' τραπεζιτών): Οι ελληνικές τράπεζες σχεδόν πούλησαν πολλά απο τα ομόλογα εγγύησης EFSF(οπότε έγραφαν καθαρό κέρδος, λόγω της ευρωπαικής εγγύησης) και αγόρασαν επιπλέον ''νέα'' ελληνικά ομόλογα , που έιχαν πέσει μέσα στο 2012 σε πολύ χαμηλές τιμές. Δεν έχω ούτε εγώ όυτε και άλλοι που συνομιλώ, ακριβή μεγέθη για το ύψος των ομολόγων του EFSF που έχουν πωληθεί,ούτε  και πόσα ''νέα'' ελληνικά έχουν αγοραστεί ,δευτερογενώς, από τις ελληνικές τράπεζες. Αλλά οι αγοραπωλησίες έγιναν, και είναι αρκετές...


H  ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ  ΓΙΝΕΤΑΙ  ΚΑΘΑΡΗ  ΚΛΟΠΗ
 
Πάντα θεωρώ την φορολογία βάρβαρη κρατική παρέμβαση στην προσωπική ζωή. Παράλληλα, αποτελεί μοχλό οικονομικής στασιμότητας και κοινωνικής αποτελμάτωσης. Πουθενά η μεγάλη φορολογία δεν οδήγησε σε ανάπτυξη. Αντίθετα, αποτελεί συνώνυμο της ύφεσης και λεωφόρο προς την δυστυχία. Η συγκεκριμένη όμως κυβερνητική πρόθεση να συνθλίψει την κοινωνία κάτω από τις ερπύστριες του αδυσώπητου κράτους και των ιλιγγιωδών φορολογικών επιβαρύνσεων επιβεβαιώνει μια τραγική διαπίστωση. Η φορολογία αποτελεί συνειδητή πλέον κλοπή. Με αυτουργούς τους κυβερνώντες και ηθικούς υπεύθυνους τους θλιβερούς κρατιστές και τους πελαγωμένους ευρωπαίους ηγέτες. Αν κάποιος βάλει το χέρι του στην τσέπη μου και μου αφαιρέσει το μισό μου εισόδημα, συλλαμβάνεται και κλείνεται στην φυλακή. Το κράτος όμως νομιμοποιείται να μου αφαιρεί όποιο ποσοστό του εισοδήματός μου ορέγεται. Με την επίκληση απλά μιάς κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Μπορεί άραγε η πλειοψηφία να μου αφαιρέσει και την ζωή; Διότι η ιδιοκτησία και το προιόν της δουλειάς μου αποτελεί ατομικό δικαίωμα. Και τα δικαιώματα δεν υπάγονται σε καθεστώς πλειοψηφίας. Οσο για δημοσιονομική αποτελεσματικότητα, μιλάμε μάλλον για κωμωδία. Μειώνονται εισοδήματα και αυξάνονται επιβαρύνσεις (φόροι, τέλη, υπηρεσίες).  Από που και πως θα πληρωθούν αυτά; Και με τι διαθέσιμο εισόδημα θα κινηθεί η αγορά; Πως δηλαδή «σωζόμαστε», με την ατομική μας χρεωκοπία; Μέσω της επιβίωσης ενός κράτους που αδιαφορεί και  εξοντώνει τους πολίτες;   Τα ισοδύναα που ζητά ο κ. Στουρνάρας υπάρχουν. Και είναι ξεκάθαρα. Κόψτε κράτος!!

Πλήρες Άρθρο »

OI KIΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΡΧΩΝ

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΡΧΩΝ

                                                           
Στις ημέρες μας η σύγχυση έχει σχεδόν απόλυτα πλημμυρίσει την δημόσια ζωή. Δύσκολα μπορεί πλέον κάποιος να διακρίνει ανάμεσα σε Αριστερά και Δεξιά, ανάμεσα σε Πρόοδο και Συντήρηση, ανάμεσα σε Εκσυγχρονισμό και Οπισθοδρόμηση. Αριστερές δυνάμεις είναι αυτές που μάχονται με νύχια και με δόντια για την διατήρηση του λεγόμενου status quo και για να μην αλλάξει απολύτως τίποτε. Και συντηρητικοί πολλές φορές εμφανίζονται να υπεραμύνονται ριζοσπαστικών αλλαγών. Από την άλλη μεριά υπάρχουν  πολλοί, αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί, που απορρίπτουν την όποια κίνηση εξόδου από τα σημερινά αδιέξοδα.

Για τον λαό το περιβάλλον γίνεται σχεδόν ασφυκτικό. Με την εμμονή στον πραγματισμό που κάποιοι προωθούν για τα μεγάλα κόμματα είναι αδύνατον για τον πολίτη να επιλέξει πολιτικές και ενδεχόμενες προοπτικές. Ολοι υπόσχονται περίπου τα ίδια και ομιλούν με την ίδια πολιτική γλώσσα. Είναι αδύνατον να διακρίνει κάποιος τις μετεκλογικές εξελίξεις και τις πολιτικές που θα προωθηθούν.  Η αποπολιτικοποίηση της κοινωνίας έχει σταδιακά οδηγήσει και στην αποπολιτικοποίηση της πολιτικής. Με συνέπεια η απογοήτευση να κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα. Και οι πολίτες να υποπτεύονται πλέον τους πάντες. Ψηφίζει κάποιος αριστερά και εισπράττει  πολιτικές δεξιόστροφες και συντηρητικές. Ψηφίζει δεξιότερα και καταλήγει να ακούει διθυράμβους για κομμουνιστικές επιλογές και οράματα και πολιτικές που μοναδική σχεδόν φροντίδα έχουν να χαιδεύουν αριστερά αυτιά και αντιλήψεις. Το τελικό χάος αποπροσανατολίζει τον πολίτη και μετατρέπει τα άνευρα πολιτικά δελτία των οκτώ των τηλεοράσεων σε μηχανισμούς διαμόρφωσης αντιλήψεων και πολιτικής ατζέντας.

Η πολιτική σκοπιμοτήτων και η εγκατάλειψη των επιλογών αρχών δεν αφορά, όπως πολλοί ισχυρίζονται, μοναχά την αξιωματική αντιπολίτευση. Εχει πολύ μεγαλύτερη σημασία και εφαρμογή για τις επιλογές και την συμπεριφορά της κυβερνητικής παράταξης.  Oι παραδοσιακές αδυναμίες του συντηρητικού χώρου δεν φαίνεται ακόμη δυνατόν να εξαλειφθούν. Kατά κύριο λόγο ο πολιτικός προσανατολισμός των κυβερνήσεων της EPE παλαιότερα και της N.Δ. μετα-δικτατορικά επικεντρώνονταν στην απουσία ιδεολογικού προσανατολισμού και την επικέντρωση στην αξιοποίηση του κράτους για τη λήψη μέτρων που θα εξασφαλίζουν την επανεκλογή του κόμματος στις επόμενες εκλογές. Στόχος ήταν κατά κύριο λόγο η κατάληψη και η διατήρηση της εξουσίας, και όχι η υλοποίηση κάποιου συγκεκριμένου κοινωνικο-πολιτικού οράματος. Tο αποτέλεσμα ήταν η αγκίστρωση του κόμματος πάνω στο κράτος και η ιδεολογικοποίηση του κρατισμού σαν εργαλείου για την εξασφάλιση της διαιώνισης στην εξουσία.

Oσες προσπάθειες κι αν έγιναν, ώστε ο χώρος να αποκτήσει ιδεολογική ραχοκοκαλιά, δεν μπόρεσαν να αντέξουν στον χρόνο. Eίτε λόγω αδυναμίας σύλληψης των αναγκαίων παραστάσεων, είτε λόγω πίεσης της λεγόμενης “βάσης” για διορισμούς και τακτοποιήσεις, το ρολόι γυρνούσε σχεδόν πάντοτε πίσω. H N.Δ. συνήθως αντιμετώπιζε περισσότερα εσωτερικά προβλήματα στην κάθε προσπάθεια αποτύπωσης μιας περισσότερο ανοιχτής και φιλελεύθερης πολιτικής, παρά αντιδράσεις από τους άλλους πολιτικούς χώρους. Δεν είναι τυχαίο πως και ο νεοφιλελευθερισμός ακόμη δαιμονοποιήθηκε κυρίως από στελέχη δικά της παρά από την κριτική των παρατάξεων της Aριστεράς.

Tελευταία, η αντίληψη αυτή της απολιτικότητας βαφτίσθηκε προσέγγιση του «μεσαίου χώρου». Kαι ταυτίζεται με τον λεγόμενο πραγματισμό. Που στην πράξη δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά την επιλογή πολιτικών -ανάμεσά τους και η αδράνεια- που δεν ενοχλεί κανένα και διευκολύνει έτσι την επανακατάληψη της εξουσίας. Oυσιαστικά δηλαδή η επίσημη ιδεολογία της παράταξης, διότι δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η ύπαρξη πολιτικού κόμματος δίχως κάποια ιδεολογική σπονδυλική στήλη, είναι ο έλεγχος της εξουσίας. Kαι η άλωση του κράτους. Δίχως κάποιον μακροχρόνιο οραματισμό για την πορεία της κοινωνίας.

Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να αποτελούν έκπληξη οι συγκρούσεις που κατά καιρούς ξεσπούν ανάμεσα σε στελέχη της κυβερνητικής παράταξης. Tο αντικείμενο της επικείμενης νομής -το Δημόσιο δηλαδή- δεν είναι, στο πλαίσιο της ελληνικής πολιτείας, τόσο πολύ μεγάλο. Kι έτσι από τα πράγματα συχνά οι παράγοντες της ίδιας παράταξης βρίσκονται σε αντιπαράθεση για τα κομμάτια που τους αναλογούν. Παράλληλα, εφόσον ιδεολογικός μπούσουλας είναι ο πραγματισμός και η εξασφάλιση της επανεκλογής, πολλοί υπολογίζουν τη δημόσια εικόνα τους και τη συμπόρευσή τους με το εκάστοτε ρεύμα των ημερών -που συνήθως καθορίζεται από τους κυρίαρχους ιδεολογικά πολιτικούς τους αντιπάλους των άλλων παρατάξεων- σαν πολύ σημαντικότερο από τη συνοχή του δικού τους πολιτικού χώρου. Δεν διστάζουν, λοιπόν, να στραφούν εναντίον πολιτικών της δικής τους κυβέρνησης προκειμένου να παραμείνει αλώβητο το δικό τους προσωπικό προφίλ.

Aπό τη στιγμή που η απο-ιδεολογικοποίηση κυριαρχεί στις επιλογές της παράταξης, καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση δεν πρόκειται να υλοποιηθεί. Διότι κάθε κίνηση κυβερνητικών στελεχών θα έρχεται αντιμέτωπο -πέραν από την αφημένη ανενόχλητη να κυριαρχεί στον χώρο των ιδεών Aριστερά- από πολλούς δικούς της παράγοντες. Oι οποίοι μη δεσμευόμενοι από κάποιον ιδεολογικό μπούσουλα αισθάνονται ελεύθεροι να παρεμβαίνουν επικριτικά απέναντι στο καθετί και να διεκδικούν την πλήρη ατιμωρησία τους από τον εξίσου απο-ιδελογικοποημένο και «πραγματιστή» πρωθυπουργό.

Υπάρχει λοιπόν μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια πολιτική συμπεριφορά ευκαιριακή, δίχως αρχές και ουσιαστικές προεκλογικές δεσμεύσεις, και σε μια πολιτική σχεδιασμένη πάνω σε οράματα και ηθικο-πολιτικούς προσδιορισμούς. H πολιτική του πραγματισμού στηρίζεται πάνω στην απαράδεκτη πρόθεση του πολιτικού να παραπλανήσει το εκλογικό του σώμα. Πηγαίνοντας με τα νερά της κοινής γνώμης, όπως αυτά αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις, ο πραγματιστής ηγέτης νοιάζεται βασικά για την με κάθε τρόπο αναρρίχηση στην εξουσία. Kι όχι με τις αλλαγές που απαραίτητα χρειάζεται η κοινωνία για να ξεφύγει από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Tο αποτέλεσμα είναι πως επικεντρώνεται σε υποσχέσεις παροχών και μόνο δίχως την αποτύπωση κάποιου συνολικού οράματος για την μελλοντική πορεία της κοινωνίας. Κι ατό χαρακτηρίζει την στάση της αβτιπολίτευης σήμερα στην Ελλάδα.

Η πολιτική αυτή συνήθως - διότι δεν ενοχλεί ουσιαστικά κανένα – οδηγεί σε επιτυχία στις εκλογές. Αλλά σπάνια συνοδεύεται από την απαραίτητη  ικανοποίηση του εκλογικού σώματος από τις επιδόσεις του μετεκλογικά. H περίπτωση του Tζον Mέιτζορ στη Bρετανία είναι χαρακτηριστική. Kέρδισε τις εκλογές ως ο πραγματιστής διάδοχος της ιδεολογικοποιημένης κ. Θάτσερ και καταποντίσθηκε στη συνέχεια μη έχοντας να πει και να κάνει απολύτως τίποτε για τα προβλήματα της αγγλικής κοινωνίας.  Αλλά και η σημερινή περίπτωση του κ. Καραμανλή στην Ελλάδα επιβεβαιώνει την παραπάνω παρατήρηση.

Eνα δεύτερο σοβαρότατο πρόβλημα της «πραγματιστικής» λεγόμενης πολιτικής είναι η επικίνδυνη έλλειψη συνοχής της παράταξης αυτής, αφού βρεθεί στην εξουσία. Mε την απουσία μιας δυναμικής πολιτικής αρχών και καθαρών προσανατολισμών, το παιχνίδι καταντά να επικεντρώνεται στη νομή και διανομή της εξουσίας. Kαι στον τομέα αυτό οι ορέξεις είναι αβυσσαλέες, οι φιλοδοξίες απύθμενες και οι δυνατότητες ικανοποίησής τους περιορισμένες. Tο φυσιολογικό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις, οι συγκρούσεις ανάμεσα στα «εγώ» διαφόρων πολιτικών και η έλλειψη στιβαρής διαχείρισης των προβλημάτων και των λογής κρίσεων. H περίπτωση της N.Δ. σήμερα είναι χαρακτηριστική τέτοιων καταστάσεων. O πρωθυπουργός αποφεύγει να εμπλακεί στην ουσία των θεμάτων φοβούμενος μήπως τυχόν πληγωθεί η δημόσια εικόνα του και το «μαγαζί», δηλαδή η κυβέρνηση και το κόμμα, κλονίζεται από αμοιβαίες υπονομεύσεις, διαπροσωπικές συγκρούσεις και σκληρές διαφωνίες.

Tο προβάδισμα της N.Δ. στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, ακόμη και σήμερα, δύο και πλέον χρόνια από τις εκλογές, δεν είναι αποτέλεσμα της πραγματιστικής στάσης του πρωθυπουργού. Oφείλεται, κατά κύριο λόγο, στη χλομή παρουσία της αντιπολίτευσης γενικότερα (το ΠAΣOK βασανίζεται ακόμη από τη μακοχρόνια παρουσία του στους κυβερνητικούς θώκους ενώ τα κόμματα της Aριστεράς συνεχίζουν το σχεδόν ταυτόσημο πολιτικό τροπάρι των τελευταίων δεκαετιών) και στην εύλογη για την ώρα στάση ανοχής της κοινής γνώμης. Συγκρίσεις με εξελίξεις και πολιτικούς άλλων χωρών είναι εξαιρετικά επισφαλείς. O κ. Kάμερον στη Bρετανία πηγαίνει καλά στις δημοσκοπήσεις όχι ως υπόδειγμα πραγματισμού αλλά ως πρότυπο καινούργιου life style, που λατρεύουν τα MME, και με κάποιες πρωτοποριακές κινήσεις στον τομέα της κοινωνικής ανοχής και συνειδητοποίησης (ομοφυλόφιλοι, περιβάλλον κ.λπ.)

H κ. Pουαγιάλ στην Γαλλία αναδεικνύεται στο πρόσωπο που τα Mέσα λατρεύουν να μισούν, με επίκεντρο πάντα την εντυπωσιακή γυναικεία της παρουσία. O κ. Σαρκοζί, από την άλλη πλευρά, αντεπιτίθεται με στιβαρή πολιτική πλατφόρμα αρχών (άσχετο αν πολλοί πιστεύουν πως δεν πρόκειται να την τηρήσει) και έντονα ιδεολογικοποιημένο λόγο. O κ. Πρόντι στην Iταλία εξελέγη με ελάχιστα πολιτικά έντονο λόγο και θέσεις. Kι όλοι βλέπουμε, ως απόδειξη όλων των παραπάνω, πώς παραπαίει σήμερα η κυβέρνηση της Iταλίας. Aν πάλι μιλήσουμε για χώρες του Tρίτου Kόσμου (Bραζιλίά, Aργεντινή, Bενεζουέλα, Bολιβία κ.λπ.) θα ήταν μάλλον αφέλεια να μιλήσει κανείς για έλλειψη σκληρότατων ιδεολογικών προσανατολισμών των νικητών των εκεί εκλογών. Tο συμπέρασμα εκτιμώ πως προκύπτει από μόνο του. Δίχως πολιτικές αρχών δεν επιτυγχάνεται η μακροχρόνια πολιτική παρουσία και επιτυχία μιας παράταξης. Η απουσία πολιτικής αρχών υπονομεύει μακροχρόνια την σταθερότητα μιάς χώρας κι απομακρύνει επικίνδυνα τον κόσμο από την πολιτική.

 

DASH - έπιπλα κουζίνας

Η DASH® δημιούργησε τρεις κατηγορίες προϊόντων έπιπλα κουζίνας, για να καλύψει τις δικές σας στυλιστικές και οικονομικές ανάγκες.

Διαλέξτε ανάμεσα στις τρεις οικονομικές κατηγορίες.... έπιπλα κουζίνας Basic, Prime και Exclusive σε μοντέρνο, κλασσικό και country στυλ και εμείς στην DASH® θα δημιουργήσουμε την κουζίνα των ονείρων σας δίνοντας σας μια μοναδικά εξατομικευμένη λύση.

Πλήρες Άρθρο »

Model of Tolerance and Advancement

Model of Tolerance and Advancement

In a dense and forward looking message the President of the Republic of Kazakhstan Nursultan Nazarbayev set forth his ideas about the next steps his country ought to pursue to fulfill its prescribed action plan. A dynamic and radically course - altering blueprint emerges from his words. Kazakhstan has been set upon a track of sweeping changes as far as its economic and social structures are concerned. Implementation of daring and far reaching changes towards a free market economy are envisaged. Deregulation, privatization and free competition are the basic features of the emerging economic pathway. Likewise, a social safety net for citizens from all strata of society is foreseen for the purpose of alleviating strains and guaranteeing social harmony and cohesion. Within this context, the government machinery is viewed as an efficient private corporation utilizing funds to achieve measurable outmost results. It goes without saying, that to pursue such ends it is imperative to exclude discrimination and build upon an all encompassing society. Religious tolerance and the furthering of deep democratic reforms is of paramount importance for achieving the country’s modernizing strategy. In the President’s words, Kazakhstan aims to become “a modern, forward-looking, self-confident country, a responsible partner in the international arena”. To the benefit, I would add, of the world’s architecture of peace and stability.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΟΜΙΛΕΙ, Η ΑΝΟΗΣΙΑ ΑΠΟΧΩΡΕΙ

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΟΜΙΛΕΙ, Η ΑΝΟΗΣΙΑ ΑΠΟΧΩΡΕΙ

 

Ο τίτλος του κειμένου αυτού αποτελεί μετάφραση μιάς αμερικανικής έκφρασης (“money talks, bullshit walks”) που με μεγάλη επιτυχία περιγράφει εξελίξεις της οικονομικής και της πολιτικής – συχνά – ζωής. Η εφαρμογή του στην ελληνική πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από ακριβής. Ιδιαίτερα στα επιχειρήματα των ξενόφοβων πολεμίων των προσπαθειών που κάνει – η που όφειλε να κάνει –η χώρα για να βγεί από το σημερινό τραγικό αδιέξοδο. Οι δανειστές έχουν μετατραπεί σε σάκο του μπόξ κατηγορούμενοι για κάθε είδους ανηθικότητα και παρατυπία δίχως όμως γνώση, σαφήνεια και προοπτική. To τελικό αποτέλεσμα πάντοτε είναι τραγική διάψευση προσδοκιών και μεγαλύτερη ακόμη κατρακύλα στο αδιέξοδο.

 

Ορισμένες πολιτικές παρατάξεις εκτιμούν πως με παραλογισμούς και μπαρουφολογία είναι δυνατή η αντιμετώπιση των σημερινών μεγάλων προβλημάτων. Παραμυθιάζουν έτσι τον κόσμο με απίσευτες διακηρύξεις που υποδηλώνουν δύο μοναχά ενδεχόμενα. Είτε αυτά που εκτοξεύονται είναι αποτελέσματα παλιανθρωπιάς με μοναδικό στόχο να παρασυρθεί ο κόσμος για να φτιαχθούν κάποιοων οι πολιτικές προοπτικές και καριέρες. Είτε το μεγεθος της ανοησίας είναι τόσο μεγάλο ώστε αυτοί που βρίσκουν βήμα για να εκθέσουν τέτοιες απιθανότητες είναι επικίνδυνοι. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι περίπου το ίδιο. Κοινωνική αναστάτωση, ένας κόσμος που πελαγοδρομεί και μιά πολιτική πραγματικότητα προβληματική και ρευστή.

Οι δανειστές της χώρας έχουν αναλάβει τον άχαρο ρόλο της διάσωσης μιάς χώρας που προφανέστατα δεν επιθυμεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιάς τέτοιας διαδικασίας. Αυτοί βάζουν τα χρήματα και προφανέστατα θέτουν και τους όρους του παιχνιδιού. Από την άλλη μεριά οι επιλογές είναι δύο. Η άρνηση της σχετικής ανάμιξης του ξένου παράγοντα με την συνειδητοποίηση όμως πως κάτι τέτοιο πορευποθέτει δραματικές θυσίες για τον κόσμο. Θυσίες μάλιστα που μπορεί να οδηγήσουν σε αιματοκύλισμα και τραγικές κοινωνικές καταστάσεις. Η δεύτερη επιλογή είναι η αποδοχή του όποιου σχεδίου διάσωσης και η συμμετοχή των δικών μας αρχών στην διατύπωση μιάς πολιτικής όσον το δυνατόν ηπιότερων επιπτώεων για την κοινωνίας της χώρας και για την συνοχή της. Από την ώρα όμως που ζητάς βοήθεια, οφείλεις να συνειδητοποιήσεις πως αυτός που έρχεται να σε βοηθήσει θα φροντίσει και τα δικά του συμφέροντα και την ιδιαίτερη εθνική του ατζέντα.

Η δική μας επιλογή φαίνεται να ακολουθεί έναν ιδαίτερο τρίτο δρόμο. Ζητάμε βοήθεια περιμένοντας πως οι άλλοι οφείλουν να μας βοηθήσουν. Εγείρουμε λοιπον ένα σωρό απαιτήσεις και βγαίνουμε στα κάγκελα όταν οι δανειστές απαιτούν μέτρα για να εξασφαλίσουν την προσδοκία έστω αποπληρωμής των δανεικών που μας δίνουν. Επιμένουμε να αγνοούμε πως εκείνοι που έχουν τα χρήματα θέτουν και τους κανόνες. Πλημμυρίζοντας με λογής εκκωφαντικές ανοησίες την πολιτική ατμόσφαιρα δεν πρόκειται να οδηγηθούμε σε ασφαλέστερες επιλογές. Θέλεις τα δανεικά; Yποχρεώνεσαι σε δεσμεύσεις. Δεν τα θέλεις; Aκολουθείς τον δικό σου δρόμο. Με ότι συνέπειες αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Και βάζοντας προφανέστατα το πoρτοφόλι σου εκεί που είναι τώρα το στόμα σου. Με άλλα λόγια, «το χρήμα ομιλεί, η ανοησία υποχωρεί».

 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΜΙΡΗΣ Η ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΣ

ΕΜΙΡΗΣ Η ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΣ

 

Κοντά σε όλα τα άλλα, τελευταία πύκνωσαν οι προβλέψεις πως ο «τεράστιος» ελληνικός ορυκτός πλούτος θα μπορούσε να μας βγάλει από τα αδιέξοδα. Αυτές οι «τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου» που κρύβονται στο υπέδαφος της χώρας, κάποιοι ισχυρίζονται, είναι η αιτία που σήμερα υποφέρουμε. Οι δανειστές, συνεχίζει το επιχείρημα, θέλουν να μας γονατίσουν σαν κράτος και σαν λαό για να επιδοθούν έπειτα ανενόχλητοι στην λεηλασία των σχετικών φυσικών πόρων. Ακούσθηκε ακόμη πως θα μπορούσαμε εύκολα να τιτλοποιήσουμε τα σχετικά κοιτάσματα και να λύσουμε το οικονομικό μας πρόβλημα. Λογής μελέτες έρχονται στην επιφάνεια που «αποδεικνύουν» την ύπαρξη ατέλειωτων αποθεμάτων και ισχυρισμοί ακούγονται ακόμη και για «ενδοτικότητα» των κυβερνώντων που δεν αντιμετωπίζουν επιθετικότερα το ζήτημα με την κήρυξη λχ.χ εθνικής ΑΟΖ.

Είναι πρωτοφανές πάντως σε διεθνές επίπεδο να γίνεται τόση φασαρία για σίγουρα ενεργειακά αποθέματα όταν δεν έχει γίνει η παραμικρή ακόμη αξιόπιστη σεισμική έρευνα. Οι εκτιμήσεις με βάση την μορφολογία του εδάφους η ακόμη και ...τα ηφαίστεια (!) δεν μπoρούν να ενταχθούν στην λογική μιάς σοβαρής επιχειρηματικής δράσης. H Κασπία – με αποδειγμένα κοιτάσματα – υπήρχαν εκτιμήσεις το 1999 πως είχε γύρω στα 200 δις βαρέλια πετρέλαιο. Μέχρι τώρα έχουν βεβαιωθεί λιγότερα από 90 δις. (!) Αν τα ηφαίστεια προδίκαζαν την υπάρξη ενεργειακών θησαυρών, τότε η Καμτσάμκα στη Ρωσία, με 83 περίπου ενεργά, θα ήταν το νέο Ελντοράντο. Εκεί όμως δεν έχουν ανακαλυφθεί κοιτάσματα. Οσο για την τιτλοποίηση αποθεμάτων που …δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί (!) προκαλεί μόνο χαμόγελα σε όσους γνωρίζουν τα των ενεργειακών αγορών.

Ποιές είναι στην πραγματικότητα οι κατηγορίες ενεργειακών απιθεμάτων μιάς χώρας; Τα βασικά είναι τα λεγόμενα Επιβεβαιωμένα Αποθέματα (Proven Reserves). Αυτά χωρίζονται σε Επιβεβαιωμένα που Αξιοποιούνται (Proven Developed) και σε Επιβεβαιωμένα Αναξιοποίητα {Proven Undeveloped). Στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την US Security and Exchange Commission, οι πετρελαϊκές εταιρίες μπορούσαν μέχρι σχετικά πρόσφατα να παρουσιάσουν σαν περιουσιακά στοιχεία στους επενδυτές, μέσω κυρίως χρματιστηρίου, μόνο αποδειγμένα αποθέματα.

Η άλλη κατηγορία είναι τα λεγόμενα Μη Επιβεβαιωμένα Αποθέματα (Non-Proven Reserves). Είναι αυτά της ίδιας κατηγορίας με τα Αποδειγμένα. Δηλ. στηρίζονται σε μελέτες (γεωλογικές, σεισμικές η μηχανικές) που για τεχνικούς, κατασκευαστικούς η κανονιστικούς λόγους δεν έχουν επιβεβαιωθεί και δεν μπορούν να θεωρηθούν αποδειγμένα. Αυτά είναι χρήσιμα για εσωτερικά σχέδια των εταιριών και για γενικότερες εκτιμήσεις. Τα μη επιβεβαιωμένα αποτελέσματα δεν μπορούν να αξιολογηθούν από επενδυτές στα χρηματιστήρια. Υπάρχει στην κατηγορία αυτή η υποδιαίρεση των Πιθανών
(Probable) με 50% πιθανότητα άντλησης και των Μάλλον Πιθανών (Possible) με 10% πιθανότητες παραγωγής. Δεν υπάρχουν άλλου είδους αποθέματα. Αυτά που αποκαλούντια Estimated κλπ αποτελούν γενικές ασταθείς εκτιμήσεις.

Στον καθένα γίνεται φαντάζομαι φανερό πως η μυθολογία περί ελληνικού, πλούσιου σε ενεργειακά κοιτάσματα, υπεδάφους ανήκουν για την ώρα στην σφαίρα της φαντασίας. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα. Στο παρελθόν πάντως δεν είχε βρεθεί κάτι αξιοποιήσιμο. Είναι ανεύθυνο όμως να κάνουμε τις όποιες σοβαρές υποτίθεται συζητήσεις πριν γίνουν επιστημονικές έρευνες κι’ αποτυπωθούν ελεγμένα πορίσματα. Διαφορετικά, θα ονειρευόμαστε τον εμίρη, ενώ στα σίγουρα θα έχουμε δίπλα μας ακόμη τον κακομοίρη...

Πλήρες Άρθρο »

Η Σκληρή Πραγματικότητα της Επιβίωσης

Η Σκληρή Πραγματικότητα της Επιβίωσης

 

Ενα μεγάλο ερώτημα πλανάται αδιατύπωτο στα μυαλά των περισσότερων πολιτών. Εχει νοθευτεί το δημοκρατικό μας σύστημα; H ζωή μας κινείται πάνω στην λογική του σεβασμού των κυρίαρχων ατομικών δικαιωμάτων η αυτά είναι αποδεκτό πλέον να θυσιάζονται στον βωμό των αναγκών περιστασιακών πλειοψηφιών του κοινοβουλίου; Με σχεδόν κομμένη την ανάσα οι πολίτες διαπιστώνουν μιά καθολική κρατική επιδρομή επί των εισοδημάτων τους δίχως ουσιαστική αιτιολογική βάση και δίχως ευδιάκριτη μελλοντική προοπτική. Επιβάλλονται συνέχεια καινούργιοι φόροι και διάφορες αλλες έμμεσες επιβαρύνσεις με μόνη δικαιολογία την διάσωση της οικονομίας. Βεβαίως στην ουσία πρόκειται για προσπάθεια διάσωσης του δημόσιου τομέα η και των απίστευτα ευνοιοκρατικών ρυθμίσεων για ορισμένες παροχές.

Ποιός ρωτήθηκε αν συμφωνεί με την λεηλασία του εισοδήματός του ώστε οι αρχές να είναι σε θέση να διατηρήσουν στη θέση τους, περίπου αλώβητες, σκανδαλωδώς ωφελημένες συντεχνίες του δημοσίου και παροχές σε ανθρώπους που ουδέποτε έχουν κοπιάσει για να τις εξασφαλίσουν; Εφ’ όσον οι κινήσεις αυτές στοχεύουν - ανεξαρτήτως δικαιολογιών και επι μέρους επιχειρημάτων - στην ατομική περιουσία και στο εισόδημα, συντελείται κατάφωρη παραβίαση του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας και της προστασίας της προσωπικότητας. Οταν άνθρωποι σε λίγες μόνο ώρες καθίστανται πτωχοί και ανατρέπεται το πλάνο της, πάνω στους ηθικούς και νομικούς κανόνες στηριγμένης, ζωής τους με μόνη κάποια απόφαση της κρατικής εξουσίας τότε η λειτουργία της δημοκρατίας πάσχει σοβαρότατα.

Δεν υπάρχει δικαιολογία για τέτοιας μορφής βίαιες παρεμβάσεις ακόμη και με την επίκλυση ανώτερων κοινωνικο-οικονομικών σκοπών. Η δικαιότερη αναδιανομή του εισοδήματος καμιά φορά αποτελεί τον επιδιωκόμενο στόχο παρόμοιων φορολογικών επιδρομών. Αλλά «δικαιότερη» σύμφωνα με τις εκτιμήσεις και τις αντιλήψεις ποίων; Το εισόδημα για να «αναδιανεμηθεί» θα πρέπει πρώτα να έχει διανεμηθεί. Ποτέ όμως δεν γίνεται κάποια τέτοια πράξη. Το κράτος βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη του φορλογουμένου για να του αφαιρέσει εισόδημα που δεν του το έχει ποτέ διανείμει χαριστικά η ευνοιοκρατικά. Σε περιπτώσεις μάλιστα που κάτι τέτοιο έχει κάπως γίνει (με την μέθοδο των παροχών και της άκοπης προσοδοθηρίας) οι προσπάθειες είναι τεράστιες ώστε οι επιβαρύνσεις να είναι όσο το δυνατόν ελαφρύτερες. Η επίθεση συνήθως γίνεται σε εισοδήματα κερδισμένα με κόπο και σκληρή δουλειά. Για ποιά λοιπόν «αναδιανομή» είναι δυνατόν να συζητάμε; Αυτό που συμβαίνει είναι καθαρή και απροκάλυπτη ληστεία σε βάρος περιουσιακών στοιχείων κερδισμένων με κόπο και με ατομική προσπάθεια.

Το χειρότερο είναι πως ποτέ σχεδόν οι φορολογικές αφαιμάξεις δεν συνοδεύονται από βελτίωση των υπηρεσιών που προσφέρει ο δημόσιος τομέας σε όλους του τους πολίτες η από την σύσταση καινούργιων που θα δικαιλογούσαν ίσως την ανάγκη νέων πόρων. Συνήθως αυτοί που τελικά πληρώνουν είναι και εκείνοι που δεν απολαμβάνουν σχεδόν τίποτε από αυτά που το κράτος υπόσχεται να προσφέρει. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως η αιτιολογική βάση του φόρου δεν βρίσκεται στην εξοικονόμηση πόρων για προώθηση πολιτικών ψηφοσυλλεκτικών για τους εκάστοτε κυβερνώντες. Η φορολογία εισήχθη, από τα πρώτα σκιρτήματα της δημοκρατίας στην Ευρώπη, πάνω στην λογική της ενίσχυσης του δημόσιου τομέα ώστε να έχει την δυνατότητα προστασίας της ζωής και της ατομικής περιουσίας των πολιτών. Είναι φανερό πλέον πως τώρα πιά έχει εξελιχθεί στο εντελώς αντίθετο...

Ο κίνδυνος είναι πως όλα αυτά δεν θα μείνουν χωρίς συνέπειες. Η Αριστερά ομιλεί για ανυπακοή. Εννοώντας βέβαια μοναχά τους προσοδοθήρες κι’ όσους επιβιώνουν από τα κρατικά ταμεία. Κινητοποιείται και με την ιδέα μόνο περικοπών στον δημόσιο τομέα. Αδιαφορεί όμως για την τύχη των πάνω από ένα εκατομ. ανέργων του ιδιωτικού τομέα. Και για τον θάνατο της αγοράς. Οι φοροδότες όμως κλονίζονται. Ο αγώνας επιβίωσης γίνεται σκληρότατος. Και με το κράτος απέναντι – πραγματικό εχθρό. Είναι ενδεχόμενο η «ανυπακοή», των μεσαίων πλέον στρωμάτων, να πάρει άλλες, εντελώς διαφορετικές, διαστάσεις

Πλήρες Άρθρο »

Έχουμε χάσει την μπάλα;

Έχουμε χάσει την μπάλα;

 

Toυ Κώστα Μ. Ντίνα PhD

Ειδικού παιδαγωγού

ntinask@tellas.gr



Στόχος κάθε κρατικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι η νέα γενιά να έχει κατακτήσει το ελάχιστο των ικανοτήτων που χρειάζονται για να λειτουργήσει η κοινωνία και η οικονομία (πχ. υπεύθυνη χρήση του χρήματος, σεβασμός των δικαιωμάτων των άλλων, απασχόληση, δημιουργική χρήση ελευθέρου χρόνου).


Το υπενθυμίζω γιατί κάπου στην Ελλάδα έχουμε χάσει τη μπάλα αφού δίνουμε προτεραιότητα στην ανάπτυξη των ακαδημαϊκών ικανοτήτων παραμελώντας κατά την ταπεινή μου γνώμη τις άλλες (π.χ. κοινωνικές, αναδημιουργικές, επικοινωνιακές). Μέσα από αυτή τη θέση μπορεί να κατανοήσει κανείς πως εκείνος ο άριστος μαθητής (στον οποίο συγχωρούνταν όλα) κατέληξε ένα βουλιμικό ανθρωπάκι που εμπορεύεται τις ελπίδες και τις προσδοκίες των γονέων (ψευδοπροφήτες και σαλτιμπάγκοι της ειδικής αγωγής).


Αν απώτερος στόχος της εκπαίδευσης είναι η προετοιμασία για την εργασία (μονόδρομος προς τον αυτοπροσδιορισμό και την ανεξαρτησία του ατόμου) θα πρέπει να δούμε τι κάνει η πολιτεία μας σε αυτόν τον τομέα.


Εμείς

Θα φανεί λίγο περίεργο αλλά σε σχέση με άλλα εκπαιδευτικά συστήματα αναλώνουμε αρκετά χρήματα. Χονδρικά μια θέση μαθητή στο σύστημα ειδικής αγωγής κοστίζει το λιγότερο 30000 ευρώ τον χρόνο χωρίς να συνυπολογίσουμε τις δαπάνες των ασφαλιστικών ταμείων και τα επιδόματα γονέων. Μπορούμε να πούμε ότι στη διάρκεια της σχολικής ζωής ενός ατόμου με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες (ΑμΕΕΑ) περιστρέφεται γύρω του ένας χορός χρημάτων στα οποία ο ίδιος μικρή πρόσβαση έχει αναφορικά με την ποιότητα ζωής του.



Οι κουτόφραγκοι

Συχνά στα πεντάστερα ξενοδοχεία μας θα δει κανείς μικρές ομάδες ΑμΕΕΑ από άλλες ευρωπαϊκές χώρες να κάνουν τις διακοπές τους. Ας μην σπεύσει κάποιος να πει ότι είναι γιατί προέρχονται από πλούσιες χώρες. Δεν είναι αποτέλεσμα παροχών αλλά σωστής χρήσης των πόρων.



Το 2009 στο Dover είχα την ευκαιρία να δω εκ του σύνεγγυς κάποιες αλλαγές που επιτελούντο στη γηραιά Αλβιόνα. Ακολουθώντας την τακτική του γόρδιου δεσμού, αντί να αναλώνονται στη γραφειοκρατία και τη σύγκρουση υπηρεσιών, οι φίλοι μας οι Άγγλοι δημιούργησαν μια νέα θέση εργασίας (broker). Ο υπεύθυνος αναλαμβάνει να αντλήσει όλα τα κονδύλια που δικαιούται το άτομο και σε συνεργασία μαζί του να κάνει τον προγραμματισμό διαβίωσης και ποιότητας ζωής τόσο σε ετήσια όσο και μηνιαία βάση.



Έτσι καλύπτονται τα όποια έξοδα χρειάζονται για να έχει πρόσβαση το άτομο σε μια ουσιαστική ποιότητα ζωής. Κατά μέσο όρο χρειάζονται 25000 λίρες τον χρόνο για όλα τα έξοδα άλλα το σημαντικότερο είναι ότι το άτομο τα βλέπει αυτά τα λεφτά όπως στο παράδειγμα με τα ξενοδοχεία.



Στις Η.Π.Α. τα τελευταία χρόνια προωθούνται θέσεις απασχόλησης όπως ο προπονητής εργασίας στηρίζοντας τα ΑμΕΕΑ στους χώρους παραγωγής και στην κατεύθυνση της κατάκτησης ανεξάρτητης καθημερινής διαβίωσης. Πανηγύριζαν πριν λίγα χρόνια οι φίλοι μου οι Αμερικάνοι όταν η διαχείριση Bush είχε δώσει περί τα 2 δις δολάρια αν ενθυμούμαι καλώς στην κατεύθυνση της ανάπτυξης της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Στην ουσία οικονομία του δημοσίου χρήματος έκανε προωθώντας παράλληλα την ενσωμάτωση των ΑμΕΕΑ στον κοινωνικό ιστό.



Στις ΗΠΑ αν έχεις παιδί με αυτισμό τα έξοδα καλύπτονται μόνο αν εργάζεσαι στο υπουργείο αμύνης ή στην Microsoft. Αν λοιπόν οι γονείς επιθυμούν για παράδειγμα υπηρεσίες εφαρμοσμένης ανάλυσης συμπεριφοράς, που είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική, χρειάζονται 45000 $ τον χρόνο. Αδυνατώντας να καλύψουν αυτό το ποσό συχνά καταφεύγουν σε αμφίβολης ποιότητας μεθόδους.



Πριν λίγα χρόνια η Πολιτεία του Texas, αποφάσισε να εκπαιδεύσει το προσωπικό, στην ουσία να αγοράσει αυτές τις υπηρεσίες, υπολογίζοντας ότι σε μια δεκαετία θα είχε εξοικονόμηση πόρων 2.5 δις δολάρια λόγω της αποτελεσματικότητας της μεθόδου. Παράλληλα οι συνάδελφοι στις ΗΠΑ έχουν αναπτύξει ένα διακριτό κλάδο της ανάλυσης συμπεριφοράς την υποστήριξη θετικής συμπεριφοράς που στόχο έχει να διασπείρει τη γνώση σε κάθε άτομο που παίζει ενεργό ρόλο στην ποιότητα ζωής του ΑμΕΕΑ. Έτσι οι γονείς εκπαιδεύονται και εκπαιδεύουν συγγενείς, φίλους και άλλους γονείς.



Στη βάση των προαναφερθέντων διερωτάται κανείς αν οι πολιτικές αποτελεσματικής διαχείρισης των πόρων είναι πιο ηθικές από τις πολιτικές τύπου Άη Βασίλη. Η παρούσα συγκυρία των ισχνών αγελάδων είναι και μια ευκαιρία για αποδοτική χρήση του δημοσίου χρήματος.



Πρόταση

Σε μια κατ’ ιδίαν συζήτηση ο αείμνηστος Jim Mansell, που συμβούλευε για χρόνια τις αγγλικές κυβερνήσεις, μου ανέφερε ότι σημαντικό εμπόδιο στην αλλαγή αποτελεί η σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στα υπουργεία υγείας και παιδείας. Αλήθεια τι εμποδίζει την συγχώνευση αυτών των υπηρεσιών στην χώρα μας, σε ένα ενιαίο σύστημα ειδικής αγωγής δηλαδή σε μια κοινή δεξαμενή ικανοτήτων με ένα κοινό πλαίσιο δράσης με άξονα την υποστήριξη των ΑμΕΕΑ και την παροχή εκπαίδευσης που θα στοχεύει στην κατάκτηση μιας όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητης διαβίωσης;





Αισιοδοξία

Προσωπικά αντλώ αισιοδοξία από την νεαρή συνάδελφο πρώην φοιτήτριά μου ή από την πρωτοετή στη λογοθεραπεία που έρχονται Σαββατιάτικα να με ακούσουν στα σεμινάριά μου και στην απορία μου απαντούν μα θέλουμε να μάθουμε κύριε να είμαστε καλύτερες στη δουλειά μας. Αλλά και από τους συναδέλφους είτε του δημόσιου είτε του ιδιωτικού τομέα που παραμένουν επί των επάλξεων παρά τις περικοπές.



Είναι η Ελλάδα που έρχεται. Η Ελλάδα των επαρκών που θέλουν να προσφέρουν υπηρεσίες ποιότητας. Η Ελλάδα των εξειδικευμένων που κινούνται σιωπηλά αλλά αποτελεσματικά έξω από τη λογική του βολέματος και έχοντας γυρίσει στην πλάτη στη μετριοκρατία και την ημετεροκρατία. Η Ελλάδα που ιδρώνει τη φανέλα και επιτέλους πρέπει να της προσφέρουμε το κατάλληλο πλαίσιο για να αναδείξει τις δυνατότητές της.



Δεν έχουμε δικαίωμα να την απογοητεύσουμε.



Ας προσπαθήσουμε να την εμπνεύσουμε.



Είναι η ελπίδα μας για την αλλαγή.
 

Πλήρες Άρθρο »