ΣΧΟΛΙΑ

 

Στοιχειώδεις Οικονομικές Αρχές

Το λιβάνισμα του Υπουργείου των Οικονομικών δεν μπορεί να κρύψει ανεπάρκειες ούτε και να επισκιάσει ανικανότητες. Σε μια εποχή που οι βασικές δυσλειτουργίες της ελληνικής οικονομίας ξεκινούν από την συμπεριφορά των αφεντικών της Πλ. Συντάγματος, είναι τουλάχιστον περίεργο να εκφράζεται ικανοποίηση για την αντιμετώπιση των φορολογικών θεμάτων σε πρωτοσέλιδο σχόλιο της «Κ». Την ίδια ημέρα (Παρασκ. 5 Ιουλίου, 2013) άλλο έγκριτο (συντηρητικό) έντυπο αναφέρεται πρωτοσέλιδα στον παραλογισμό των νέων φορολογικών ρυθμίσεων επισημαίνοντας την ανακολουθία και την προχειρότητα των καινούργιων ανακοινώσεων.

Μέσα σε μία ημέρα των Υπ Οικονομικών αναγκάζεται να αλλάξει η να αποσύρει όλα σχεδόν τα κρίσιμα σημεία του νέου Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος κάνοντας τους πάντες να αναρωτηθούν για το τι ακριβώς επεξεργάζονταν τόσους μήνες. Η απλότητα και η ευκρίνεια αποτελούν πιθανότατα τους μεγαλύτερους εχθρούς για τους υπεύθυνους της οικονομίας μας. Μαζί βέβαια και με απίθανες παραδοξότητες που παραπέμπουν σε διαστρέβλωση θεμελιωδών οικονομικών αρχών.

Προκαταβολές φόρου σε ύψος περίπου 80% του ενδεχόμενου (!) εισοδήματος που έχουν ξανακουσθεί; Όπως και αυξημένες παρακρατήσεις φόρου που ουσιαστικά αποτελούν υπεξαίρεση εισοδήματος από το οποίο κάποιος θα μπορούσε να έχει κάποια πρόσοδο. Οσο για την δήμευση της ατομικής περιουσίας, με την επιβολή φόρων πάνω σε φόρους για φορολογημένα ήδη στην φάση της πραγματοποίησής τους περιουσιακά στοιχεία, αποτελούν ξεχωριστή ελληνική ιδιαιτερότητα. Που συναντάται περίπου έτσι μοναχά στο Βυζάντιο, στις ημέρες του Ιουστινιανού. Που υποτίθεται πως από αιώνες είχαμε ξεπεράσει.

Οσο για τον φόρο επί της ουσίας κάποιου περιουσιακού στοιχείου (core taxation) κι’ όχι μόνο επί της προσόδου (revenue tax) αποτελεί παραβίαση στοιχειώδους οικονομικού κανόνα που διδάσκεται στο ξεκίνημα κάθε σχετικής ακαδημαικής ενδιατριβής (economics 101).

Αυτά δεν τα ζητάει η Τρόικα. Εκτός αν έχει παραφρονήσει. Είναι εφευρέσεις δικών μας εγκεφάλων. Για να μην θιγεί η ιερή αγελάδα της δημοσιουπαλληλίας. Ας ξυπνήσουμε επι τέλους στην πραγματικότητα, πριν να είναι αργά.

 

Δημοσιονομικά Πλεονάσματα την περίοδο 1992-1993

Δίχως να θέλω να παρέμβω στον μάλλον φθοροποιό διάλογο περί ευθυνών για το σημερινό χάλι της ελληνικής οικονομίας οφείλω να επισημάνω μια επαναλαμβανόμενη ανακρίβεια σχετικά με τα δημοσιονομικά πεπραγμένα της κυβέρνησης της ΝΔ στην περίοδο 1992-1993. Σύμφωνα με τους δημοσιευμένους Προυπολογισμούς της εποχής πράγματι το δημόσιο έλλειμμα αυξήθηκε στο 99,2% (από 64,8% το 1989). Την ίδια ώρα όμως, σε ετήσια βάση, η κυβέρνηση είχε εξασφαλίσει (πρωτογενές) πλεόνασμα 1,7% το 1992 και 0,05% το 1993. Δεν θα έπρεπε κάποιος να αναρωτηθεί πως έγινε αυτό; Δηλ. να ξοδεύεις λιγότερα από όσα εισπράτεις και εν τούτος να αυξάνεται το συνολικό έλλειμμά σου; Προφανέστατα διότι η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να εμφανίσει κρυμμένα ελλείμματα παλαιότερων χρήσεων (κυρίως εγγυήσεις του δημοσίου για δανεισμούς δημοσίων επιχειρήσεων) ώστε να είναι ειλικρινής με τους κοινοτικούς μας εταίρους. Η αύξηση του χρέους λοιπόν οφείλει να καταλογισθεί στις προηγούμενες κυβερνήσεις κι όχι στην περίοδο οικονομικής διαχείρισης του Κων. Μητσοτάκη.

Οποιος τυχόν διαφωνεί, οφείλει να εξηγήσει και την σχετική αντίφαση (πρωτογενές πλεόνασμα αλλά και αύξηση χρέους).

 

Οικονομικά Επιχειρήματα της Πλάκας

Γράφει ένας απ’ αυτούς (τους διαμαρτυρόμενους κατά του Μνημονίου και κατά των 'άκαρδων' δανειστών): «Υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να γίνει αμέσως αναδιάρθρωση του χρέους, αναχρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών, σε συνδυασμό με μια λογική και μετρημένη λιτότητα». Όχι σαν κι αυτή που έχουμε. Λέει δηλαδή ο γαλαντόμος, να μας χαρίζατε τα 300 δις, να μας δίνατε κι άλλα 50 για τις τράπεζες να μη χάσουμε τις καταθέσεις μας και να μας δίνατε και κάθε χρόνο όχι τα περίπου 20 δις που μας έχετε δώσει μέχρι τώρα, αλλά μερικές δεκάδες περισσότερα για να μην είναι τόσο σκληρή η λιτότητα. Περίεργο, γιατί δεν ήσασταν έτοιμοι από την πρώτη στιγμή να το κάνετε;

Αυτή είναι η επονομαζόμενη «πολιτική οικονομία σύριζα». Που, πιο καλυμμένα, είναι η οικονομία όλου του πολιτικού συστήματος. Θέλουμε να μας χαρίσετε όσα σας χρωστάμε. Να μας δώσετε κι άλλα για να μη χάσουμε τις καταθέσεις μας. Τις διαρθρωτικές αλλαγές που μας λέτε να κάνουμε, δεν θέλουμε να τις κάνουμε. Όχι απλώς δεν θέλουμε, αλλά θέλουμε ακριβώς το αντίθετο...

(Φώτης Γεωργελές, Athens Voice)

 

A German’s View of Islam - Why the Peaceful Majority is Irrelevant

“We are told again and again by experts and talking heads that Islam is the religion of peace, and that the vast majority of Muslims just want to live in peace. Although this unquantified assertion may be true, it is entirely irrelevant. It is meaningless fluff, meant to make us feel better, and meant to somehow diminish the specter of fanatics rampaging across the globe in the name of Islam.

The fact is that the fanatics rule Islam at this moment in history. ... It is the fanatics who wage any one of 50 shooting wars world wide. It is the fanatics who systematically slaughter Christian or tribal groups throughout Africa and are gradually taking over the entire continent in an Islamic wave. It is the fanatics who bomb, behead, murder, or execute honor killings. It is the fanatics who take over mosque after mosque. It is the fanatics who zealously spread the stoning and hanging of rape victims and homosexuals. The hard, quantifiable fact is that the “peaceful majority” is the “silent majority,” and it is cowed and extraneous.

Communist Russia was comprised of Russians who just wanted to live in peace, yet the Russian Communists were responsible for the murder of about 20 million people. The peaceful majority were irrelevant. China’s huge population was peaceful as well, but Chinese Communists managed to kill a staggering 70 million people. The average Japanese individual prior to World War II was not a war-mongering sadist. Yet, Japan murdered and slaughtered its way across Southeast Asia in an orgy of killing that included the systematic murder of 12 million Chinese civilians – most killed by sword, shovel and bayonet.”



ΨΕΥΤΙΚΑ  ΔΑΚΡΥΑ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΕΡΤ

'Μόνο που τα τελευταία δύο χρόνια οι ίδιιοι οι εργαζόμενοι εκεί την απαξίωσαν κρατώντας την κελιστή περίπου τις μισές ημέρες του μήνα. Αν όλοι υτοί που κόπτονται σήμερα για την διατήρησή της στην ζωή την παρακολουθούσαν, δεν θα είχε η ΕΡΤ τις τραγικές της ακροαματικότητες και την σημερινή άθλια οικονομική της κατάστση'.


ΨΗΦΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Είναι ολοφάνερο πως οι βουλευτές δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν. Η ψήφος τους, κάτω από την πίεση των περιστάσεων, αποτελεί χτύπημα εναντίον της επιβίωσης της δημοκρατίας. Τελευταίο πλήγμα αποτελεί η ρύθμιση για την κατάργηση του Τραπεζικού απορρήτου. Με την σύμφωνη γνώμη της Βουλής των Ελλήνων οι φορολογικές αρχές θα έχουν δικαίωμα να ανοίγουν και να μπλοκάρουν, δίχως έγκριση των δικαστικών αρχών, τραπεζικούς λογαριασμούς. Επειδή οι δικαιούχοι θα έχουν χρέη προς το Δημόσιο. Άλλες προσωπικές προτεραιότητες (ζητήματα υγείας και σχολεία παιδιών λ.χ.) θα μπαίνουν στο περιθώριο προς όφελος της εφορίας. Το αποτέλεσμα βέβαια θα είναι η απόσυρση καταθέσεων από τις Τράπεζες. Οσοι δεν το βλέπουν από τώρα είναι μάλλον κοντόθωροι.

Καταργείται όμως και μια βασική προυπόθεση των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Το απόρρητο των οικονομικών δυνατοτήτων του κάθε πολίτη, που έτσι γίνεται υποχείριο της δημόσιας γραφειοκρατίας. Μαζί με την ουσιαστική δήμευση της ατομικής ιδιοκτησίας, μέσω των αλλεπάλληλων φορολογικών επιδρομών εναντίον της, τα δύο στηρίγματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας κλονίζονται συθέμελα. Το έχω δηλώσει και γράψει και άλλη φορά. Οι σημερινές οικονομικές πολιτικές θα αποδειχθούν μοιραίες για τις προοπτικές επιβίωσης της δημοκρατίας. Ο κόσμος, μετά από όλα αυτά, χάνει σταδιακά την πίστη του στους δημοκρατικούς θεσμούς. Σε λίγο ελάχιστοι θα έχουν λόγο να υποστηρίζουν την αστική δημοκρατία. ΣΥΡΙΖΑ και ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ σύντομα θα διαγωνίζονται σχεδόν μόνοι τους για το αύριο της χώρας.

ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ;
Είναι απογοητευτικό και συνάμα ακουμπάει στα όρια της τραγικότητας να επισημαίνεις κάτι και να προειδοποιείς και σχεδόν κανείς να μην δίνει σημασία. Κι άξαφνα, επειδή βλέπει το φώς της δημοσιότητας κάποια έκθεση ξένου φορέα, όλοι να αντικρίζουν την γνωστή πραγματικότητα σαν από Θεού αποκάλυψη. Ακριβώς αυτό έγινε με την διαπίστωση του ΔΝΤ για «λάθη» πολιτικής στα μέτρα διάσωσης της Ελλάδας. Από τους πρώτους μήνες επεσήμαινα πως η συνέχιση εκταμίευσης πόρων από τους δανειστές παρά την αδυναμία μας εφαρμογής των προυποθέσεων που είχαν τεθεί, έκρυβε μυστικές ατζέντες. Όπως και η άρνηση των Ευρωπαίων να δεχθούν κούρεμα του ελληνικού χρέους. Στόχος ήταν, όπως έγραφα σε άρθρα μου (βλ αρχείο ιστοσελίδας μου) και δήλωνα σε ραδιόφωνα (Flash) και τηλεοράσεις (κυρίως Skai) ήταν το ροκάνισμα του χρόνου ώστε οι Ευρωπαικές Τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ελληνικά τοξικά ομόλογα. Κανένας δεν νοιάστηκε και καμία πολιτική αρχή δεν έδωσε σημασία. Τώρα άλλοι φωνάζουν κι άλλοι επιμένουν πως γι αυτό τότε διαφωνούσαν. Δυστυχώς, με τέτοια ποιότητα δημοσίων προσωπικοτήτων και επιπέδου ενημέρωσης αλλά και, σε τελευταία ανάλυση, λαικών επιλογών, στο πρόβλημα της χώρας δεν χωράει θεραπεία. Να περιμένουμε μόνο τον ιερέα για την εξόδιο ακολουθία…

 

ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΚΑΙ Ο ΓΛΕΖΟΣ

Ο συμπαθής Μανώλης Γλέζος έχει σίγουρα εννοιολογικά απογειωθεί. Εκτιμά πως λόγω των συνιστωσών (Ρόζα, Κόκκινο κλπ) έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ στο 28%. Ξέχασε βέβαια τα πελατειακά στίφη του παλιού ΠΑΣΟΚ που εκεί προσβλέπουν πως το πάρτι (διορισμοί στο Δημόσιο, επιδόματα, παροχές, επιδοτήσεις κλπ) θα συνεχισθεί. Βλέπει δυστυχώς τον εαυτό του, θολωμένος από την διαρκή δόξα που εξασφάλισε από μιά και μοναδική πράξη ηρωισμού στα νιάτα του,σαν μοχλό που οδηγεί στην εξασφάλιση της εξουσίας. Κακό πράγμα το καλάμι. Το έγκαιρο ξεκαβάλλημα σώζει υπολήψεις.

 

Ο ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ !!

Τώρα μάλιστα. Ο Παπουτσής στην Παγκόσμια Τράπεζα!! Η τραγελαφικότητα αυτής της χώρας είναι φανερό πως δεν υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει πάτο. Ο πλέον ασήμαντος Επίτροπος, σύμφωνα με ψηφοφορία των δημοσιογράφων των Βρυξελλών, ο Υπ. Δημόσιας Τάξης που δεν τον ενοχλούσε να σπάνε μάρμαρα στους δρόμους τώρα θα μεταλαμπαδεύσει τα σοσιαλιστικά οικονομικά του φώτα στην Παγκόσμια Τράπεζα. Συγχαρητήρια στον Πρωθυπουργό για την επιλογή του. Και καλώς έρχεται, δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ…

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ - ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;

Από την εποχή της έγκρισης του πακέτου διάσωσης της ελληνικής οικονομίας τον Μάιο του 2010, οι πολιτικές συνθήκες στις πιστώτριες χώρες έχουν μεταβληθεί. Εγιναν λόγω δυσμενών οικονομικών εξελίξεων οι λαοί των κρατών αυτών εξαιρετικά επιφυλακτικοί μέχρι και εχθρικοί σε κάθε ιδέα βοήθειας χρεωμένων άλλων χωρών. Την ίδια ώρα και η υπομονή των χρεωμένων εθνών με τις θυσίες των προγραμμάτων διάσωσης (Μνημονίων) φτάνει στο τέλος της. Πάνω σ' αυτή την 'τοξική αντιπαράθεση' (όπως την αποκαλούν οι Financial Times) θα ανοίξει η αυλαία της τελικής πράξης της κρίσης της ευρωζώνης. ΜΕΤΆ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΈΣ ΕΚΛΟΓΈΣ Η ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ ΘΑ ΓΊΝΕΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΆ ΔΥΣΆΡΕΣΤΗ. ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΠΡΌΒΛΗΜΑ ΘΑ ΕΊΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΆΛΥΤΟ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ. Με ποιόν θα τα βάλουμε τότε;

Από το 2009 επέμενα πως θα έπρεπε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και καταργώντας πάνω από 600 δημόσιους φορείς (όσους έγιναν από το 2004 και μετά) να μειώναμε τις δημόσιες δαπάνες φέρνοντας κάποια ισορροπία. Οπως συνήθως, δεν εισακούσθηκα!! Δεν θέλω καν να σκέπτομαι τι θα ακολουθήσει το Φθινόπωρο. 


Uzbek Voice of Moderation

It is very difficult in turbulent times to raise a voice of moderation and real national concern. Upon the occasion of the various celebrations commemorating the end of the 2nd world war it eas interestin the the Head of State of Uzbekistan Islam Karimov chose to talk about the difficulties posed upon his country because of the imminent withdrawl of western allied forces from Afghanistan. A stern supporter of non-involvement in affairs of neighboring states the Uzbek President had always maintained that the Afghan impasse could not be solved my military means. He felt greatly gratified that now almost everyone agrees that the only way forward is through dialogue of the warring factions. It is also imperative for all neighboring states, including of course Uzbekistan, to abstain from taking sides with any member participating in these talks and feel obliged to cooperate with whatever turned up to be the final product of these deliberations. Uzbekistan’s goal will be the welfare of its own people. This can only be achieved by means of peace in the region as well as through policies pertaining to achieving growth for his own country. The hitherto policy of the government of Uzbekistan has been in the direction of encouraging enterpreneurship and free market experimentalism. Limiting taxes, reducing the involvement of the public sector in the economy, cutting down on state beraucracy and establishing a comprehensive and stable taxation system has boost growth and has allowed the state to guarantee funding for necessary social programs, education and welfare. In all, the country is poised to trade well in these difficult times, especially in view of unknown final developments in neighboring Afghanistan.