THE ROOTS OF GREEK EXCEPTIONALISM

THE ROOTS OF GREEK EXCEPTIONALISM

 

In his very interesting piece on the euro crisis (FT, March 4, 2013) Gideon Rachman singles out Greece as the only crisis-stricken European country that is prone to fascism. His explanation relies merely upon the fact that Athens has suffered the worst storm of fiscal adjustment measures. Consequently, the people are more likely to listen to sweeping populist slogans and targetting immigrants as the primary cause of most of society’s wrongs. The article, however, avoids to tackle the core social default that allows fascism’s dislodging vision to flourish.


It is the Greek political system’s long term accommodation with clientelism that is to blame. Ever since the establishment of modern Greek democracy political parties did expecting their very best to accustom voters with the idea that politics is all about sharing the spoils of election victories. People were expecting parties to deliver favours promised or implied, shortly after resuming power. If they were proved to fall short of the expectations they had raised, the natural consequence would have been an imminent change of party allegiance.


Political parties in Greece never educated the public with the real meaning and content of democracy. This is why everything was based upon securing for party faithfulls the largest amount of publicly guaranteed proceeds. If these handouts were not available, on the basis of the state’s finances, then governments were obliged to borrow. Even if these loans were not ever possible to be repaid.


The crisis awoke Greeks to the reality of economics. It plunged them however very deep into disappointment with democracy. Changing party allegiance is not possible any longer to solve the problem. The fault does not any longer appear to lie with the one or the other party. It is the system that cannot any longer deliver. The burden for democracy’s inability to deliver is blamed upon all the traditional parties. It is only the fascists that deny the system. Through them clientelism can have its revenge. This is why Golden Dawn appears to steadily grow in the polls.


The difficulty for the coalition partners is that their actions contribute to the Far Right’s advance. They attack private property, basic pillar of liberal western style representative government, thus undermining people’s faith in democracy. They insist upon heavy taxation and cuts in pensions and salaries while dragging their feet to obstruct free market reforms and reductions in the number of public sector employees.


In short, fascism is having a field day in Greece not only due to the country’s economic difficulties. But, merely, because traditional parliamentary political parties have not prepared Greeks for the true merits of representative democracy and for the functioning of an open economy.


*Director of the Institute of Diplomacy and Global Affairs, an American College of Greece think tank, and former Cabinet Minister (Trade, Industry, Energy and Technology) in the conservative government of K. Mitsotakis

 

 

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑΣ

 

Στο πολύ ενδιαφέρον κομμάτι του σχετικά με την κρίση του ευρώ (FT, 4 Μαρτίου 2013) ο Gideon Rachman ξεχωρίζει την Ελλάδα σαν την μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα απ’ αυτές που επλήγησαν από την κρίση, που είναι επιρρεπής στον φασισμό. Το εξηγεί αυτό από το γεγονός ότι η Αθήνα έχει υποστεί την χειρότερη καταιγίδα μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής από ολόκληρο τον Ευρωπαικό Νότο. Κατά συνέπεια, ο λαός είναι πιο πιθανό να αφουγκράζεται τα ανατρεπτικά λαϊκίστικα συνθήματα που στοχοποιούν τους μετανάστες και τους ξένους γενικά σαν τους κύριους υπεύθυνους των περισσότερων από τα δεινά που υφίσταται η κοινωνία. Το άρθρο, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει την καρδιά του κοινωνικού προβλήματος που επιτρέπει στον φασισμό να βρίσκει πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης.

 
Είναι η μακροχρόνια συμβίωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με τις πελατειακές σχέσεις που έχει προκαλέσει τις σημερινές πολιτικές παραμορφώσεις. Από τότε που έκανε την καθιέρωση Νέας Ελληνικής Δημοκρατίας πολιτικά κόμματα αναμένουν το καλύτερο δυνατόν για να συνηθίσουν οι ψηφοφόροι με την ιδέα ότι η πολιτική είναι όλα σχετικά με την κοινή χρήση τα λάφυρα της εκλογής νίκες. Κόσμος περίμενε μέρη να παραδώσει ευνοεί υποσχέθηκε ή σιωπηρή, λίγο μετά την επαναφορά της εξουσίας. Αν ήταν απέδειξαν ότι υπολείπονται των προσδοκιών που είχαν αυξηθεί, το φυσικό επακόλουθο θα ήταν μια επικείμενη αλλαγή της κομματικής προέλευσης.

 
Πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα μορφωμένοι ποτέ στο κοινό με την πραγματική έννοια και το περιεχόμενο της Δημοκρατίας. Γι ' αυτό και ό, τι βασίστηκε μετά την εξασφάλιση για το κόμμα faithfulls το μεγαλύτερο ποσό του δημόσια εγγυημένου προϊόντος. Αν αυτά τα φυλλάδια δεν ήταν διαθέσιμες, με βάση το Ταμείο του κράτους, τότε κυβερνήσεις υποχρεώθηκαν να δανειστεί. Ακόμη και αν τα δάνεια αυτά δεν ήταν ποτέ δυνατόν να επιστραφούν.

 
Η κρίση ξύπνησε Έλληνες στην πραγματικότητα των οικονομικών. Βούτηξε τους ωστόσο πολύ βαθιά στην απογοήτευση με τη δημοκρατία. Αλλαγή της κομματικής προέλευσης δεν είναι δυνατόν πλέον να λύσει το πρόβλημα. Το σφάλμα δεν φαίνεται πλέον να βρίσκονται με το ένα ή το άλλο μέρος. Είναι το σύστημα που δεν μπορεί πλέον να παραδώσει. Το βάρος για την αδυναμία της Δημοκρατίας να παραδώσει κατηγορείται από όλα τα παραδοσιακά κόμματα. Είναι μόνο οι φασίστες που αρνούνται το σύστημα. Μέσα από αυτά πελατειακές σχέσεις μπορεί να έχει την εκδίκηση. Γι ' αυτό και η Χρυσή Αυγή φαίνεται να αυξάνεται σταθερά στις δημοσκοπήσεις.

Η δυσκολία για τους εταίρους του συνασπισμού είναι ότι τους δράσεις που συμβάλλουν στην πρόοδο της άκρας δεξιάς του. Επιτίθενται ιδιωτική ιδιοκτησία, βασικός πυλώνας της φιλελεύθερης Δυτικής τεχνοτροπίας αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, προσβάλλοντας έτσι την πίστη των ανθρώπων στη Δημοκρατία. Επιμένεις βαριά φορολογία και περικοπές σε συντάξεις και οι μισθοί κατά τη μεταφορά, τα πόδια τους να εμποδίσουν την ελεύθερη αγορά μεταρρυθμίσεις και μείωση του αριθμού των εργαζομένων του δημόσιου τομέα.

Εν ολίγοις, φασισμός έχει την τιμητική τους στην Ελλάδα όχι μόνο λόγω των οικονομικών δυσκολιών της χώρας. Αλλά, απλώς, διότι παραδοσιακά κοινοβουλευτικά κόμματα δεν έχουν ετοιμάσει οι Έλληνες για την πραγματική ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς και για τη λειτουργία μιας ανοιχτής οικονομίας.
 
*Διευθυντής του Ινστιτούτου διπλωματίας και διεθνών υποθέσεων, ένα αμερικανικό κολλέγιο Ελλάδος σκεφτείτε δεξαμενή, και πρώην υπουργός γραφείου (εμπορίου, βιομηχανίας, ενέργειας και τεχνολογίας) στην συντηρητική κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκης