Η Σκληρή Πραγματικότητα της Επιβίωσης

Η Σκληρή Πραγματικότητα της Επιβίωσης

 

Ενα μεγάλο ερώτημα πλανάται αδιατύπωτο στα μυαλά των περισσότερων πολιτών. Εχει νοθευτεί το δημοκρατικό μας σύστημα; H ζωή μας κινείται πάνω στην λογική του σεβασμού των κυρίαρχων ατομικών δικαιωμάτων η αυτά είναι αποδεκτό πλέον να θυσιάζονται στον βωμό των αναγκών περιστασιακών πλειοψηφιών του κοινοβουλίου; Με σχεδόν κομμένη την ανάσα οι πολίτες διαπιστώνουν μιά καθολική κρατική επιδρομή επί των εισοδημάτων τους δίχως ουσιαστική αιτιολογική βάση και δίχως ευδιάκριτη μελλοντική προοπτική. Επιβάλλονται συνέχεια καινούργιοι φόροι και διάφορες αλλες έμμεσες επιβαρύνσεις με μόνη δικαιολογία την διάσωση της οικονομίας. Βεβαίως στην ουσία πρόκειται για προσπάθεια διάσωσης του δημόσιου τομέα η και των απίστευτα ευνοιοκρατικών ρυθμίσεων για ορισμένες παροχές.

Ποιός ρωτήθηκε αν συμφωνεί με την λεηλασία του εισοδήματός του ώστε οι αρχές να είναι σε θέση να διατηρήσουν στη θέση τους, περίπου αλώβητες, σκανδαλωδώς ωφελημένες συντεχνίες του δημοσίου και παροχές σε ανθρώπους που ουδέποτε έχουν κοπιάσει για να τις εξασφαλίσουν; Εφ’ όσον οι κινήσεις αυτές στοχεύουν - ανεξαρτήτως δικαιολογιών και επι μέρους επιχειρημάτων - στην ατομική περιουσία και στο εισόδημα, συντελείται κατάφωρη παραβίαση του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας και της προστασίας της προσωπικότητας. Οταν άνθρωποι σε λίγες μόνο ώρες καθίστανται πτωχοί και ανατρέπεται το πλάνο της, πάνω στους ηθικούς και νομικούς κανόνες στηριγμένης, ζωής τους με μόνη κάποια απόφαση της κρατικής εξουσίας τότε η λειτουργία της δημοκρατίας πάσχει σοβαρότατα.

Δεν υπάρχει δικαιολογία για τέτοιας μορφής βίαιες παρεμβάσεις ακόμη και με την επίκλυση ανώτερων κοινωνικο-οικονομικών σκοπών. Η δικαιότερη αναδιανομή του εισοδήματος καμιά φορά αποτελεί τον επιδιωκόμενο στόχο παρόμοιων φορολογικών επιδρομών. Αλλά «δικαιότερη» σύμφωνα με τις εκτιμήσεις και τις αντιλήψεις ποίων; Το εισόδημα για να «αναδιανεμηθεί» θα πρέπει πρώτα να έχει διανεμηθεί. Ποτέ όμως δεν γίνεται κάποια τέτοια πράξη. Το κράτος βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη του φορλογουμένου για να του αφαιρέσει εισόδημα που δεν του το έχει ποτέ διανείμει χαριστικά η ευνοιοκρατικά. Σε περιπτώσεις μάλιστα που κάτι τέτοιο έχει κάπως γίνει (με την μέθοδο των παροχών και της άκοπης προσοδοθηρίας) οι προσπάθειες είναι τεράστιες ώστε οι επιβαρύνσεις να είναι όσο το δυνατόν ελαφρύτερες. Η επίθεση συνήθως γίνεται σε εισοδήματα κερδισμένα με κόπο και σκληρή δουλειά. Για ποιά λοιπόν «αναδιανομή» είναι δυνατόν να συζητάμε; Αυτό που συμβαίνει είναι καθαρή και απροκάλυπτη ληστεία σε βάρος περιουσιακών στοιχείων κερδισμένων με κόπο και με ατομική προσπάθεια.

Το χειρότερο είναι πως ποτέ σχεδόν οι φορολογικές αφαιμάξεις δεν συνοδεύονται από βελτίωση των υπηρεσιών που προσφέρει ο δημόσιος τομέας σε όλους του τους πολίτες η από την σύσταση καινούργιων που θα δικαιλογούσαν ίσως την ανάγκη νέων πόρων. Συνήθως αυτοί που τελικά πληρώνουν είναι και εκείνοι που δεν απολαμβάνουν σχεδόν τίποτε από αυτά που το κράτος υπόσχεται να προσφέρει. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως η αιτιολογική βάση του φόρου δεν βρίσκεται στην εξοικονόμηση πόρων για προώθηση πολιτικών ψηφοσυλλεκτικών για τους εκάστοτε κυβερνώντες. Η φορολογία εισήχθη, από τα πρώτα σκιρτήματα της δημοκρατίας στην Ευρώπη, πάνω στην λογική της ενίσχυσης του δημόσιου τομέα ώστε να έχει την δυνατότητα προστασίας της ζωής και της ατομικής περιουσίας των πολιτών. Είναι φανερό πλέον πως τώρα πιά έχει εξελιχθεί στο εντελώς αντίθετο...

Ο κίνδυνος είναι πως όλα αυτά δεν θα μείνουν χωρίς συνέπειες. Η Αριστερά ομιλεί για ανυπακοή. Εννοώντας βέβαια μοναχά τους προσοδοθήρες κι’ όσους επιβιώνουν από τα κρατικά ταμεία. Κινητοποιείται και με την ιδέα μόνο περικοπών στον δημόσιο τομέα. Αδιαφορεί όμως για την τύχη των πάνω από ένα εκατομ. ανέργων του ιδιωτικού τομέα. Και για τον θάνατο της αγοράς. Οι φοροδότες όμως κλονίζονται. Ο αγώνας επιβίωσης γίνεται σκληρότατος. Και με το κράτος απέναντι – πραγματικό εχθρό. Είναι ενδεχόμενο η «ανυπακοή», των μεσαίων πλέον στρωμάτων, να πάρει άλλες, εντελώς διαφορετικές, διαστάσεις