ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΟΜΙΛΕΙ, Η ΑΝΟΗΣΙΑ ΑΠΟΧΩΡΕΙ

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΟΜΙΛΕΙ, Η ΑΝΟΗΣΙΑ ΑΠΟΧΩΡΕΙ

 

Ο τίτλος του κειμένου αυτού αποτελεί μετάφραση μιάς αμερικανικής έκφρασης (“money talks, bullshit walks”) που με μεγάλη επιτυχία περιγράφει εξελίξεις της οικονομικής και της πολιτικής – συχνά – ζωής. Η εφαρμογή του στην ελληνική πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από ακριβής. Ιδιαίτερα στα επιχειρήματα των ξενόφοβων πολεμίων των προσπαθειών που κάνει – η που όφειλε να κάνει –η χώρα για να βγεί από το σημερινό τραγικό αδιέξοδο. Οι δανειστές έχουν μετατραπεί σε σάκο του μπόξ κατηγορούμενοι για κάθε είδους ανηθικότητα και παρατυπία δίχως όμως γνώση, σαφήνεια και προοπτική. To τελικό αποτέλεσμα πάντοτε είναι τραγική διάψευση προσδοκιών και μεγαλύτερη ακόμη κατρακύλα στο αδιέξοδο.

 

Ορισμένες πολιτικές παρατάξεις εκτιμούν πως με παραλογισμούς και μπαρουφολογία είναι δυνατή η αντιμετώπιση των σημερινών μεγάλων προβλημάτων. Παραμυθιάζουν έτσι τον κόσμο με απίσευτες διακηρύξεις που υποδηλώνουν δύο μοναχά ενδεχόμενα. Είτε αυτά που εκτοξεύονται είναι αποτελέσματα παλιανθρωπιάς με μοναδικό στόχο να παρασυρθεί ο κόσμος για να φτιαχθούν κάποιοων οι πολιτικές προοπτικές και καριέρες. Είτε το μεγεθος της ανοησίας είναι τόσο μεγάλο ώστε αυτοί που βρίσκουν βήμα για να εκθέσουν τέτοιες απιθανότητες είναι επικίνδυνοι. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι περίπου το ίδιο. Κοινωνική αναστάτωση, ένας κόσμος που πελαγοδρομεί και μιά πολιτική πραγματικότητα προβληματική και ρευστή.

Οι δανειστές της χώρας έχουν αναλάβει τον άχαρο ρόλο της διάσωσης μιάς χώρας που προφανέστατα δεν επιθυμεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιάς τέτοιας διαδικασίας. Αυτοί βάζουν τα χρήματα και προφανέστατα θέτουν και τους όρους του παιχνιδιού. Από την άλλη μεριά οι επιλογές είναι δύο. Η άρνηση της σχετικής ανάμιξης του ξένου παράγοντα με την συνειδητοποίηση όμως πως κάτι τέτοιο πορευποθέτει δραματικές θυσίες για τον κόσμο. Θυσίες μάλιστα που μπορεί να οδηγήσουν σε αιματοκύλισμα και τραγικές κοινωνικές καταστάσεις. Η δεύτερη επιλογή είναι η αποδοχή του όποιου σχεδίου διάσωσης και η συμμετοχή των δικών μας αρχών στην διατύπωση μιάς πολιτικής όσον το δυνατόν ηπιότερων επιπτώεων για την κοινωνίας της χώρας και για την συνοχή της. Από την ώρα όμως που ζητάς βοήθεια, οφείλεις να συνειδητοποιήσεις πως αυτός που έρχεται να σε βοηθήσει θα φροντίσει και τα δικά του συμφέροντα και την ιδιαίτερη εθνική του ατζέντα.

Η δική μας επιλογή φαίνεται να ακολουθεί έναν ιδαίτερο τρίτο δρόμο. Ζητάμε βοήθεια περιμένοντας πως οι άλλοι οφείλουν να μας βοηθήσουν. Εγείρουμε λοιπον ένα σωρό απαιτήσεις και βγαίνουμε στα κάγκελα όταν οι δανειστές απαιτούν μέτρα για να εξασφαλίσουν την προσδοκία έστω αποπληρωμής των δανεικών που μας δίνουν. Επιμένουμε να αγνοούμε πως εκείνοι που έχουν τα χρήματα θέτουν και τους κανόνες. Πλημμυρίζοντας με λογής εκκωφαντικές ανοησίες την πολιτική ατμόσφαιρα δεν πρόκειται να οδηγηθούμε σε ασφαλέστερες επιλογές. Θέλεις τα δανεικά; Yποχρεώνεσαι σε δεσμεύσεις. Δεν τα θέλεις; Aκολουθείς τον δικό σου δρόμο. Με ότι συνέπειες αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Και βάζοντας προφανέστατα το πoρτοφόλι σου εκεί που είναι τώρα το στόμα σου. Με άλλα λόγια, «το χρήμα ομιλεί, η ανοησία υποχωρεί».