Γι’ αυτό φουσκώνουν οι Λογαριασμοί της ΔΕΗ

Γι’ αυτό φουσκώνουν οι Λογαριασμοί της ΔΕΗ

 

Η υστερία με το Κλίμα εδώ και κάποιες δεκαετίες έχει αρχίσει να υποκαθιστά τον θρησκευτικό φανατισμό αλλά και τις ιδεολογικές διαμάχες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Και κάποιοι βέβαια φροντίζουν να θησαυρίζουν από το κλίμα που δημιουργείται. Σε βάρος βέβαια του απλού κόσμου που πληρώνει και υποφέρει. Ακριβαίνουν τα τιμολόγια της ΔΕΗ για να χρηματοδοτούνται ακριβές εναλλακτικές πηγές ενέργειας και να σωθεί …το κλίμα!! Μαζί με τον πλανήτη (!) βέβαια, για τον οποίο η ΔΕΗ πληρώνει του κόσμου τα λεφτά για εξαγορά ρύπων. Θησαυρίζουν έτσι κάποιοι εκ του ασφαλούς. Ο κόσμος όμως ωφελείται;

Εξυπακούεται πως ο βασικός εχθρός του Κλίματος και της ανθρώπινης επιβίωσης, όπως πάντα, είναι ο Καπιταλισμός!! Προκειμένου λοιπόν να «σωθεί» ο πλανήτης δεν πειράζει αν δοκιμασθεί η ζωή κάποιων εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Από που όμως προκύπτει πως το Κλίμα αλλάζει λόγω ανθρώπινων δραστηριοτήτων;

Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Δημήτρης Κουτσογιάννης, σε μιά εξαιρετικά αποκαλυπτική εισήγησή του, έχει με στοιχεία υποστηρίξει πως «Το κλίμα αλλάζει … εδώ και 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια», δίχως την παραμικρή δική μας παρέμβαση (http://archaeopteryxgr.blogspot.gr/2011/12/45.html). Ο Σέρβος καθηγητής Μίλαν Μιλάνκοβιτς είχε αναπτύξει την θεωρία πως καθώς η γή γυρίζει γύρω από τον ήλιο, κι’ από τον άξονά της, προσεγγίζει τον ήλιο από διαφορετικές γωνίες και αποστάσεις, με αποτέλεσμα απροσδιόριστες μέσα στον χρόνο αλλαγές στην θερμοκρασία εδάφους και ωκεανών (http://www.detectingdesign.com/milankovitch.html). Το κλίμα είναι προιόν έτσι παραγόντων που έχουν ελάχιστη σχέση με την ανθρώπινη δραστηριότητα. Και σίγουρα αδιαφορεί για τις επιλογές του όποιου έλληνα υπουργού «κλιματικής αλλαγής».

Το κακό είναι σίγουρο πως ξεκίνησε με το φίλμ που παρουσίαζε ο πρ. Αμερικανός Αντ/δρος Αλ Γκόρ. Και που στηρίζεται σε μιά επιστημονικά αποδειγμένη ανακρίβεια. Πως δηλαδή η αύξηση της θερμοκρασίας προκαλείται από αυξήσεις στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Που είναι βέβαια αποτέλεσμα ανθρώπινης δρατηριότητας. Πλην όμως, όπως έχουν αποδείξει δεκάδες επιστημονικές έρευνες, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ακολουθούν και δεν προηγούνται της ανόδου της θερμοκρασίας (βλ. σχετ. Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ, http://www.youtube.com/watch?v=DKnVEFI1ALM). Εξ άλλου, η περίφημη «τρύπα του όζοντος» σχηματίσθηκε πάνω από την Ανταρκτική. Στο νότιο δηλαδή ημισφαίριο. Η μεγάλη όμως βιομηχανική δρατηρότητα παρατηρείται στο βόρειο. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πως ακριβώς συνέβη αυτό. Δεδομένου μάλιστα πως τα εναέρια ρεύματα της γής κινούνται από την Δύση στην Ανατολή – κι όχι από τον Βορρά στον Νότο!!

Αλλά η ανεπαρκής επιστημονική τεκμηρίωση των όποιων κινδυνολογικών απόψεων δεν κοπάζει εκεί. Πολλοί κινδυνολογούν υποστηρίζοντας πως η αύξηση της θερμοκρασίας φέρνει ασθένειες, και κυρίως ελονοσία, που υποτίθεται πως δεν υπάρχει σε ψυχρότερα κλίματα. Ομως η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Στην Σιβηρία έχουν σημειωθεί εκατομμύρια περιπτώσεις ασθενών με ελονοσία, ενώ το 1920 υπήρξαν σε μιά επιδημία 600.000 θάνατοι (βλ.σχετ. http://climateaudit.org/2005/08/30/mosquitos-malaria-and-the-ipcc-consensus/ και Reiter, Paul (April 25, 2006). Η μεγαλύτερη όμως διαστρέβλωση δεδομένων βρίσκεται στην προσπάθεια να διαψευσθεί η ιστορία ώστε να αποδειχθεί πως σήμερα ο πλανήτης υφίσταται ανεπανάληπτες αυξήσεις θερμοκρασίας που ενδεχόμενα θα τον οδηγήσουν στην καταστροφή.

Ουδείς πλέον αμφισβητεί πως τον Μεσαίωνα η γή είχε περάσει μιά περίοδο υψηλότατων θερμοκρασιών. Η Γροιλανδία ήταν καταπράσινη, ενώ η Ισλανδία υπήρξε εξαιρετικά ελκυστικό μέρος ώστε πολλοί Βίκινγκς να την διαλέξουν για τόπο εποικισμού. Η Βρετανία επίσης έφθασε να κάνει εξαγωγές σταφυλιών στην υπόλοιπη Ευρώπη!! Το ζήτημα είναι αν οι τότε θερμοκρασίες υπήρξαν υψηλότερες από τις σημερινές. Εφ’ όσον τότε δεν υπήρχε βιομηχανική παραγωγή και εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, είναι αυτονόητο πως αν η τότε θερμότητα ήταν υψηλότερη της σημερινής, τότε οι κραυγές για δήθεν κινδύνους και καταστροφές του πλανήτη διεκδικούν θέση στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και θα χαθούν πολλά δις. από τις τσέπες εταιριών «εναλλακτικών πηγών ενέργειας». Επρεπε λοιπόν να φανεί, λαθεμένα βέβαια, πως η σημερινή καμπύλη ανόδου της θερμότητας είναι σημαντικά μεγαλύτερη από τότε. Σε ένα αποκαλυπτικό βιβλίο για το θέμα, ο A.W Montford (The Hockey Stick Illusion: Climategate and the Corruption of Science, 2010) αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο γύρω από την προσπάθεια να διαφθαρεί η επιστήμη. Και να διαστρεβλωθεί βέβαια η αλήθεια.

Να μην ξεχνάμε πως το σχετικό κίνημα περί ανθρώπινης ευθύνης για την υπερθέρμανση ξεκίνησε όταν η κ. Θάτσερ στην Βρετανία άρχισε να χρηματοδοτεί μελέτες για τις βλαβερές συνέπειες της χρήσης άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Πολεμούσε βέβαια τότε τους ανθρακωρύχους. Σήμερα η ΔΕΗ μας φορτώνει επιβαρύνσεις ώστε κάποιοι να καλοπερνούν. Και ο λαός βέβαια να υποφέρει.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Μέσα στην παραζάλη των απίστευτων μέτρων που σχεδόν καθημερινά ανακοινώνονται η «διαρρέουν», η κοινωνία αποσβολωμένη παρακολουθεί την οικονομία να καταρρέει και τους πολιτικούς να διαγκωνίζονται σε αμοιβαίες κατηγορίες ανικανότητας η σε εξαγγελίες ανεδαφικού λαικισμού. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η καταβύθιση του λαικού θυμικού σε ατραπούς ψυχολογικά αδιέξοδες και κοινωνικά επικίνδυνες. Σύμφωνα με την εξαιρετική μελέτη της αμερικανίδας ψυχολόγου Elisabeth Kübler-Ross (On Death and Dying, 1969) όταν κάποιος αντιμετωπίζει μη αναστρέψιμα γεγονότα που καταλήγουν σε τραύμα ψυχής αντιδρά με περίπου προδιαγεγραμμένο τρόπο.

Ο πρώτος κύκλος συναισθημάτων που κατακλύζει όποιον αντικρύζει πραγματικότητες που του ανατρέπουν το πλάνο ζωής είναι η στάση της Αρνησης. «Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει», «τα πράγματα δεν μπορεί να είναι τόσο άσχημα», «κάτι τελικά θα γίνει και θα το ξεπεράσουμε», είναι οι πρώτες αναμενόμενες αντιδράσεις. Στην περίπτωση της ελληνικής κρόιης αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει από τις συνήθεις αντιδράσεις συνδικαλιστών και εκλογέων που, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, κινητοποιούνται, διαμαρτύρονται κάνουν καταλήψεις η πλημμυρίζουν πολιτικά γραφεία απαιτώντας παροχές, εξαιρέσεις, κατάργηση αποφάσεων και άλλα παρόμοια. Σκόπιμα αγνοούν πως οι κυβερνητικές η πολιτικές αρχές δεν είναι σε θέση να λειτουργήσουν όπως παλιά, να δεχθούν αιτήματα, να υποκύψουν σε πιέσεις και να υποχωρήσουν σε πολιτικούς εκβιασμούς. Δεν είναι πως άξαφνα αποφάσισαν να είναι σταθερoί στις αποφάσεις τους. Απλά τώρα πλέον δεν μπορούν να ακολουθήσουν το πολιτικό τους ένστικτο και να υποχωρήσουν. Για κάποιους, αυτή η φάση «κλειδώνει» στο μυαλό τους και καθίσταται μόνιμη κατάσταση. Οι απεργίες λ.χ. συνεχίζονται, οι καταλήψεις γίνονται πλέον σύνηθες φαινόμενο αλλά χωρίς αποτελέσματα και επίτευξη αλλαγών.

Δεύτερη αντίδραση είναι ο Θυμός. Κινητοποιήσεις αγανακτισμένων, ξεκίνημα βιαιοτήτων, ψήφος σε κόμματα ανατρεπτικά, περιθωριακά και υβριστικά προς το σύστημα καθώς και περιφρόνηση της πολιτικής και των εκπροσώπων της. Κάποιος πρέπει να φταίει εκτός του λαικού συνόλου («δεν φταίμε εμείς» δηλ.) και βέβαια εξακόντιση άσκοπων κατηγοριών για ντόπιους ενδοτικούς κι εθνοπροδότες αλλά και ύποπους ξένους «κατακτητές», «τοκογλύφους» και σκοτεινούς συνωμότες. Σενάρια σκοτεινών σχεδίων και πλάνων αφελληνισμού της χώρας έρχονται σαν φυσιολογικό επακόλουθο στην επιφάνεια με την πεποίθηση πλέον ριζωμένη πως πρόβλημα πραγματικό δεν υφίσταται η, κι’ αν πλέον σήμερα είναι υπαρκτό, αποτελεί προιόν σχεδιασμού κύκλων που υπονομεύουν – για άγνωστους λόγους – την καλοπέραση του λαού. Στην περίπτωση αυτή η κάθε λογική επιχειρηματολογία πάει περίπατο ενώ οι όποιες παρεμβάσεις ξένων φορτίζουν παραπέρα το κλίμα χειροτερεύοντας την κατάσταση.

Επόμενη φάση είναι η Διαπραγμάτευση. Πολλά περίεργα πράγματα αρχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια και εξωφρενικές αντιφάσεις γίνονται αντιληπτές. Ελπίδες σωτηρίας αναδύονται και αποφάσεις παίρνονται με την ελπίδα μελλοντικής ανάκαμψης. Με παραγνώριση όμως τραγικών πραγματικοτήτων μέχρι και προκλητικών συμπεριφορών. Μέτρα εξοντωτικά συχνά παίρνονται δίχως όμως ξεκάθαρο ορίζοντα ανάκαμψης. Παράλληλα, αντιπαλότητες αναδύονται για ζητήματα άνευ σημασίας πλέον (κομματικές συγκρούσεις, καρεκλομαχίες, μικροφιλοδοξίες) ενώ παραδοξότητες περνούν σχεδόν απαρατήρηττες. Παράδειγμα, η παράλογη επαναγορά ομολόγων που καταστρέφει τις Τράπεζες και διασώζει διεθνείς σπεκουλαδόρους με σκοπό την μείωση του χρέους μέσω της ...αύξησής του. Οπως και το κούρεμα του χρέους του ιδιωτικού τομέα (PSI) με την χρησιμοποίηση πόρων του δημοσίου (ομόλογα ασφαλιστικών ταμείων, αποθεματικά επιμελητηρίων και πανεπιστημίων).

Τελευταία δύο στάδια είναι αυτά της Κατάθλιψης («δεν γίνεται τίποτα», σιωπή, ανασφάλεια, εγκατάλειψη) και της Αποδοχής. Αυτή η τελευταία σηματοδοτεί την εκκίνηση της ανάκαμψης μιά και ξεκινά η προσπάθεια συνεννόησης, συνεργασίας και δημιουργικής προσπάθειας. Κανένας δυστυχώς δεν μπορεί να πεί πως έχουμε φθάσει σαν χώρα στην φάση αυτή...

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΑΦΟΡΑ

 

ΣΚΕΦΘΗΚΑΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΥ Η ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ GOOGLE;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΤΑΛΙΜΠΑΝ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

ΟΙ ΤΑΛΙΜΠΑΝ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

Δεν μπορώ να καταλάβω την εμμονή στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σε ισχυρισμούς πρόδηλα ανακριβείς που, αν μη τι άλλο, υποδηλώνουν στοιχειώδη άγνοια η και ηλιθιότητα. Βαφτίζουν τις εγκληματικές φορολογικές επιδρομές της κυβέρνησης «νεοφιλελεύθερες» (Ταλιμπάν μάλιστα τελευταία τις αποκάλεσαν) κι αισθάνονται πως έχουν επιτελέσει στο ακέραιο το κομματικό – ιδεολογικό τους καθήκον. Αν εξαιρέσει κανείς το ψυχοπαθολογικό ενδεχόμενο να βαφτίζει κάποιος νεοφιλελεύθερο ό,τι αποστρέφεται κι απεχθάνεται, κάθε άλλη ερμηνεία προσεγγίζει τα όρια της πολιτικής βλακείας.
 
Οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες λοιπόν, που είχαν κόψει την χρηματοδότηση τότε του θεωρητικού οργάνου της ΝΔ, του ΚΠΕΕ, με την αιτιολογία πως πρόβαλε θέσεις Θατσερικές και Νεοφιλελεύθερες – και που είχαν με ενθουσιασμό γίνει δεκτές από το παλαιοσυντηρητικό κατεστημένο της τότε παράταξης των Αβέρωφ και λοιπών δυνάμεων της παραδοσιακής Δεξιάς – επιβάλλουν στους έλληνες σήμερα κυβερνώντες τις πολιτικές που μισούν και καταδικάζουν!! Ακατανόητα πράγματα…
 
Εν τούτοις οφείλουμε να εξετάσουμε και την ουσία τν σχετικών ισχυρισμών. Αν οι σημερινές φορομπηχτικές πολιτικές της κυβέρνησης εκφράζουν ένα είδος φανατικών Ταλιμπάν της οικονομίας της αγοράς, τότε οι απόψεις του κ. Τσίπρα για το αύριο της χώρας τον καθιστούν εφάμιλλο του Μπιν Λάντεν στο θέμα της εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Αν δεν κάνω λάθος ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει σε αύξηση της φορολογίας για την εφαρμογή του προγράμματός του. Αρα… Πέραν όμως από τα νοητικά σχήματα και τις σχετικές ανοησίες, η ουσία παραμένει. Η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει το οποιοδήποτε ιδεολογικό στίγμα. Εχει την εικόνα του μπακάλη που κόβει – ράβει για να φέρει την οικονομία – την εικονική βέβαια κι όχι την πραγματική που καθημερινά στην πράξη εκδικείται – στα μέτρα των συμφωνιών που έχει υπογράψει. Και μέσα από ένα καταπιεστικό κρατισμό –τι άλλο είναι οι φόροι, οι υποχρεωτικές μειώσεις μισθών και συντάξεων και οι καινούργιοι νόμοι κάθε ημέρα που ρυθμίζουν σχεδόν τα πάντα της καθημερινότητάς μας -  πασχίζει να διορθώσει αυτά στα οποία μας οδήγησε έναwεξ’ ίσου ασυγκράτητος κρατισμός.  Τα μόνα 'νεοφιλελεύθερα' μέτρα του προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας είναι ακριβώς αυτά που δεν εφαρμόζονται!!  Δηλ. ιδιωτικοποιήσεις, εκποίηση δημόσιας περιουσίας, κατάργηση προνομίων δημόσιου τομέα, απελευθέρωση επαγγελμάτων, κλείσιμο η συγχώνευση δημόσιων οργανισμών και ελάφρυνση του κράτους από δραματικές περικοπές σε άχρηστο προσωπικό..  
 
Η μοναδική διαφορά είναι πως τότε οι εφαρμοζόμενες πολιτικές άκοπων παροχών και εξαγοράς έτσι ψήφων έφτιαξαν μια χώρα ραντιέριδων – προσοδο-εισπρακτόρων που ζούσαν από δανεικά, ενώ τώρα παρόμοιας έμπνευσης πολιτικές στοχεύουν, και πάλι με αυθαίρετο τρόπο, να τα πάρουν όλα αυτά πίσω. Δημιουργώντας έτσι στρατιές «αγανακτισμένων» πολιτών που, χάνοντας την άκοπη, οι περισσότεροι, βόλεψή τους, στρατεύονται στο πλάι ακραίων παρατάξεων που υπόσχονται επιστροφή στα παλιά.
 
Στο κλίμα παράνοιας που έχει δημιουργηθεί η κοινωνία παραπαίει κλονίζοντας κάθε τι σταθερό, λογικό και δημιουργικό. Οι δικαστές παραβιάζουν τον νόμο, οι νέοι κινητοποιούνται, και δίκαια, για την δολοφονία ενός 15χρονου αλλά αδιαφορούν για την εν ψυχρώ δολοφονία από διαδηλωτές κάποιων υπαλλήλων Τράπεζας και μιάς εγκύου γυναίκας ανάμεσά τους, οι ένστολοι κάνουν πορείες συγκρουόμενοι με άλλους ένστολους και όλοι μαζί καθυβρίζουν εκείνους από τους οποίους περιμένουμε χρήματα για να επιβιώσουμε!! Η δε κυβέρνηση επιμένει να αποδέχεται, στον βωμό της σωτηρίας του δημόσιου τομέα, διότι περί αυτού πρόκειται, κάθε εξωφρενική οικονομική πρόταση είτε από τους «εμπειρογνώμονές» της είτε από υπαλλήλους των δανειστών καθιστώντας διάτρητο το όποιο θεσμικό πλαίσιο θα μπορούσε να κρατήσει την χώρα ζωντανή. Ο φορολογικός νόμος έχει αλλάξει περίπου 8 φορές σε ένα χρόνο, ενώ ο νόμος για τα αυθαίρετα κοντά στις 10 !!  Κι’ εξακολουθούν κάποιοι να ομιλούν για επενδύσεις και ανάπτυξη - ,όχι για χιούμορ αλλά στα σοβαρά.

 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ

 

Μέσα στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα αλλά και με τα αδιέξοδα που απειλούν τους πολίτες να γιγαντώνονται ήρθε νομίζω η ώρα κάποια πράγματα να ξεκαθαρίσουν και να λεχθούν με το όνομά τους. Κόντρα στην πραγματικότητα κι’ ενάντια σε εκτιμήσεις που στηρίζονται στην απλή λογική, παράγοντες του δημοσίου βίου, πολλοί αναλυτές και τα περισσότερα κόμματα επιμένουν πως το ελληνικό αδιέξοδο οφείλεται σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόσθηκαν κατά το παρελθόν και που συνεχίζουν να επιβάλονται από τους δανειστές της χώρας τώρα. Είναι αδύνατον να καταλάβουν οι κατακυριευμένοι από τον νεοελληνικό προσοδοθηρικό κρατισμό πως στην Ελλάδα η κρίση προήλθε από τον δημόσιο τομέα κι’ όχι από την ιδωτική οικονομία. Με άλλα λόγια, χρεοκόπησε το κράτος ενώ ήσαν ακόμη τότε υγιείς οι Τράπεζες και οι επιχειρήσεις.

Είναι τουλάχιστον χιουμοριστικό να επιμένει κάποιος πως το τεράστιο δημόσιο χρέος, που κατά κύριο λόγο οφείλεται σε δανεισμό του κράτους, προέρχεται απο πολιτικές μείωσης του μεγέθους του δημοσίου, ελαχιστοποίησης των φορολογικών επιβαρύνσεων κι’ απελευθέρωσης των αγορών. Πως είναι δυνατόν να μειώνεται το κράτος και παράλληλα να υπερδανείζεται για να καλύψει τις αυξημένες του ανάγκες; Ο παραλογισμός είναι σαφής για όποιον στηρίζεται στο μυαλό του για να καταλήξει σε αξιοποιήσιμα συμπεράσματα. Αυτή εν τούτοις είναι η κυρίαρχη αντίληψη που επικρατεί στο δημόσιο διάλογο της χώρας. Σαν συνέπεια, το σύνολο των αντιδράσεων κατά της σημερινής κατάστασης της ελληνικής οικονομίας επικεντρώνται σε καταγγελίες κατά των άκαρδων («νεοφιλελεύθερων») δανειστών που συνειδητά καταλύουν τον κοινωνικό ιστό της χώρας (τον χτισμένο με δανεικά πάντως) αποδομώντας τον δημόσιο τομέα.

Το ερώτημα είναι, αν η αποδόμηση του βασικού υπεύθυνου των αδιεξόδων αποτελεί βήμα προόδου η οπισθοδρόμησης; Αφού είναι πλέον καταφανές πως ο νεοφιλελευθερισμός δεν μπορεί να είναι υπεύθυνος των σημερινών προβλημάτων, αφού αυτά προκλήθηκαν από τον βαρύτατα δανεισμένο δημόσιο τομέα, αυτονόητα θα μπορούσε κάποιος να εκτιμήσει πως θα ήταν μοχλός για την έξοδο από την κρίση. Κάτι τέτοιο όμως είναι περίπου αδύνατο, εφ’ όσον ο πάντες παραμένουν οχυρωμένοι στις αρχέγονες ιδεολογικές τους φαντασιώσεις. Την περίφημη ανάπτυξη όλοι την περιμένουν από την ανεμπόδιστη ροή καινούργιου χρήματος. Που δεν θα έκανε τίποτα διαφορετικό βέβαια από την αναπαραγωγή του παρελθόντος. Η αντι-νεοφιλελεύθερη υστερία καταδικάζει την χώρα να πορευθεί σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση με βαθύτερα και σκληρότατα κοινωνικά αδιέξοδα.

Η περιγραφή του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε κατά μέτωπο τα αδιέξοδα της δεκαετίας του 1970 και 1980, που επιχειρεί με εξαιρετική σαφήνεια και γλαφυρότητα ο Daniel Stedman Jones (Masters of the Universe: Hayek, Friedman, and the Birth of Neoliberal Politics. Oxford: Princeton University Press, 2012) αναδεικνύει το μυωπικό σύνδρομο που χαρακτηρίζει την σημερινή ελληνική κοινωνία. Δίχως προκαταλήψεις και τους όποιους πολιτικούς φανατισμούς ο συγγραφέας περιγράφει την περιπλάνηση στην ιδεολογική ερημιά των θεωρητικών της ελευθερίας σε όλη την διάρκεια της μεταπολεμικής κυριαρχίας του Κευνσιανισμού στη Δύση. Η ευκαιρία για τις επίμονες απόψεις των Αυστριακών θεωρητικών Karl Popper και Friedrich Hayek αλλά και των οικονομολόγων του Πανεπιστημίου του Σικάγο, με προεξάρχοντα τον Milton Friedman, ήρθε με το οικονομικό τέλμα και την συνακόλουθη κοινωνική παρακμή των μέσων της δεκαετίας του ’70.

Ξαφνικά έγινε συνείδηση πως ο μεγάλος δημόσιος τομέας δεν αποτελούσε την λύση αλλά το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος. Ο εφιάλτης μιάς γενικής οικονομικής κατάρρευσης σε Ευρώπη και Αμερική αναδείχθηκε σαν ρεαλιστική προοπτική. Υπήρχε ανάγκη για νέες αντιλήψις και διαφορετική σύλληψη των πραγμάτων. Σε συστήματα με υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα, με συνδικαλιστικές διεκδικήσεις που ξεπερνούσαν τις δυνατότητες του κρατικού ταμείου να ανταποκριθεί και με μιά αντίληψη πως τα δικαιώματα υπερκάλυπταν τις όποιες υποχρεώσεις ο Κευνσιανισμός δεν είχε πλέον τις δυνατότητες να ανταποκριθεί. Τα πάντα άρχισαν να αλλάζουν όταν η Μάργκαρετ Θάτσερ διέκοψε συζήτηση οικονομικών εγκεφάλων του κόμματός της και, ρίχνοντας στο τραπέζι ένα αντίτυπο του βιβλίου του Hayek «Το Σύνταγμα της Ελευθερίας», τους τόνισε: «Σε αυτό πιστεύουμε». Μείωση φόρων, απορρύθμιση αγορών, αυστηρός έλεγχος της διάθεσης χρήματος και ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας ξεκίνησαν αμεσως μετά. Για να γίνουν σύντομα - αφού η διακυβέρνηση Ρήκγαν έφερε στο προσκήνιο και την ενασχόληση με την προσφορά (supply side economics) κι’ όχι με την Κευνσιανή λογική της ζήτησης - από αίρεση, οικονομική ορθοδοξία.

Δεξαμενές σκέψεις στην Βρετανία (Centre for Policy Studies, Institute of Economic Affairs, Adam Smith Institute) και γιγαντιαία μελετητικά ιδρύματα στις ΗΠΑ (American Enterprise Institute, Heritage Foundation, Cato Institute, Institute for Humane Studies μεταξύ άλλων) αλλά και σημαντικές προσωπικότητες σε διάφορους τομείς (καθηγητές Stigler (1), Buchanan (2), Tullock (3), Niskanen (4),

_________________________________________
(1) “The Economics of Information,” Journal of Political Economy, 69(3), pp. 213-225 (1961).
(2) Με τον Gordon Tullock, The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy (1962).
(3) Με τον James Buchanan, The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy (1962); 'Public Choice,' The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition [1987] 2008.
(4) Bureaucracy and Public Economics [1971] 1994.


Craig Roberts (5), Williams (6) , Gilder (7), Posner (8), Pellzman (9) Becker (10) κα, πολιτικοί ακτιβιστές σαν τον Richard Viguerie (11), μελετητές - δημοσιογράφοι σαν τους Jude Wanniski (12) και Irving Kristol (13)) μεγάλωσαν το ρεύμα και την διεισδυτικότητα των ιδεών συνεισφέροντας νέες απόψεις και ισχυρά επιχειρήματα. Πάνω από όλες αυτές τις δραστηριότητες, κορωνίδα υπήρξε η Mont Pelerin Society που ίδρυσε ο Hayek και άλλοι οικονομολόγοι (14) αλλά και η περίφημη Σχολή του Σικάγου (15) που απέκτησε την φήμη μιάς «σκοτεινής στοάς μελετητών» με στόχο την αποδόμηση του σοσιαλιστικού πειράματος και των λαικών κατακτήσεων παγκοσμίως (16). Παλαιότερες μελέτες ήλθαν στην επιφάνεια, όπως του Kenneth Arrow, Social Choice and Individual Values (1951), του Anthony Downs, An Economic Theory of Democracy (1957) και του Mancur Olson, The Logic of Collective Action (1965) ενισχύοντας αντιλήψεις και προτάσεις όπως αυτές της Δημόσιας Επιλογής (Public Choice) και της Προσοδοθηρίας (Rent Seeking). Ανακαλύφθηκε επίσης ξανά η ατομιστική φιλοσοφία της Ayn Rand (Atlas Shrugged (1957); The Virtue of Selfishness (1964); Capitalism: The Unknown Ideal (1966 ). Mε τον τρόπο αυτό η Κευνσιανή παράδοση του φιλεύσπλαχνου κράτους συνετρίβη ενώ αποδείχθηκε πως ισχυρά συμφέροντα, αντιμαχόμενα τις λαικές επιδώξεις, λειτουργούν εξ΄ ίσου – αν όχι περισσότερο, αδίστακτα και μέσα στον κρατικό μηχανισμό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η νεοφιλελεύθερη επανάσταση κατόρθωσε να βγάλει τον κόσμο ολόκληρο από τα αδιέξοδα τού σοσιαλδημοκρατικού κρατισμού. Η εξαιρετική μελέτη του Stedman Jones δείχνει με ακρίβεια ποιές υπήρξαν οι ιδέες αλλά και οι πολιτικές που συνέθεσαν την ανατροπή του Κευνσιανού κατεστημένου. Πολιτικές μάλιστα που έβγαλαν εκατομμύρια ανθρώπων σε ολόκληρη την οικουμένη από την υπανάπτυξη και την φτώχια. Οδηγώντας τις χώρες που ακολούθησαν την καινούργια ορθοδοξία σε μιά άνευ προηγούμενη περίοδο ανάπτυξης και ευημερίας.

Η σημερινή κρίση μάταια γίνεται προσπάθεια να βαφτισθεί κρίση του ελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Διατρέχοντας της σελίδες του «Masters of the Universe» o καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως οι απόψεις των θεωρητικών της ελευθερίας πουθενά δεν συμπίπτουν με τις παρεμβατικές αθλιότητες που προκάλεσαν την παγκόσμια οικονομική κρίση (δεν είναι σε καμία περίπτωση στην λογική τους οι ρυθμίσεις για δάνεια δίχως εγγυήσεις ούτε και η διάσωση πιστωτικών ιδρυμάτων με δημόσιο χρήμα) και που εκκόλαψαν την διαφθορά, την ρεμούλα και τελικά την παροχολαγνεία η οποία προκάλεσε τον απίστευτο δανεισμό του ελληνικού δημοσίου. Ας πέσουν πλέον οι μάσκες γα να φανεί ο πραγματικός ένοχος των αδιεξόδων – ο προστευτικός δηλ. κρατισμός. Για να υπάρξει και η παραμικρή έστω ελπίδα μελλοντικής σωτηρίας.
_______________________

(5) The Supply Side Revolution: An Insider's Account of Policymaking in Washington (1984); How the Economy Was Lost: The War of the Worlds (2010)
(6) The State Against Blacks (1984); Race and Economics: How Much Can Be Blamed on Discrimination? (2011)
(7) Wealth and Poverty (1981); Recapturing the Spirit of Enterprise (1990)
(8) The Economics of Justice (1981); Economic Analysis of Law, 8th ed, 2010 (1983).
(9) Stakes and Risks in Economic Sanctions, The World Economy (1983)
(10) The Economics of Discrimination. Chicago, University of Chicago Press (1971); The Economic Approach to Human Behavior (1976).; 'A Theory of Rational Addiction'. The Journal of Political Economy 96(4) (1988).
(11) America's Right Turn: How Conservatives Used New and Alternative Media to Take Power, Bonus Books, August 2004
(12) The Way The World Works, (1978); Robert D. Novak 'Father of supply side: An advocate who changed the world (September 1, 2005).
(13) Two Cheers for Capitalism, 1971.
(14) Μεταξύ άλλων ο Ludwig von Mises, ο George Stigler, ο Karl Popper, ο Henry Hazlitt και βέβαια ο Milton Friedman.
(15) Βλ. σχετ. Johan Van Overtveldt, The Chicago School: How the University of Chicago Assembled the Thinkers Who Revolutionised Economics and Business (2009)
(16) Βλ το συνομωσιολογικό πόνημα της Naomi Klein, The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism (2008)

 

Πλήρες Άρθρο »

Σχόλια

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ !!
Ανεξήγητα πράγματα συμβαίνουν με τα διάφορα κουρέματα. Το προηγούμενο ήταν PSI (Private Sector Involvement). Κουρεύτηκαν όμως τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων που ήταν στα χέρια της Τράπεζας της Ελλάδας. Οπως και τα αποθεματικά Επιμελητηρείων και Πανεπιστημίων. Που και αυτά, αν και δεν ήσαν ομόλογα, ήσαν στα χέρια της ΤτΕ. Αυτοί οι φορείς όμως είναι ΝΠΔΔ και η Τράπεζα κρατική. Πως έγινε λοιπόν το κούρεμα; Λέγεται πως πουλήθηκαν σε ιδιώτες, και τα αποθεματικά σαν ομόλογα, σε τιμές κουρέματος μιά ημέρα πρό του εγχειρήματος. Ετσι όταν έγινε το κούρεμα οι αγοραστές δεν έχασαν τίποτε. τα ταμεία όμως καταστράφηκαν. Τώρα, από τα νέα ομόλογα θα κερδίσουν βέβαια πολλά. Με ποιά λογική, και νομιμότητα, τα έκανε αυτά η ΤτΕ; Αγνωστο. Ουδείς όμως τα σχολιάζει. Γιατί; Kάθε εκτίμηση δεκτή. Καλό πάντως θα είναι τις ημέρες της επαναγοράς, να είναι ο κ. Προβόπουλος κάπου στο εξωτερικό. Για να έχουμε, δηλαδή, το κεφάλι μας ήσυχο.

 

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ
Στο απομονωμένο Νησί του Πάσχα, στο Νότιο Ειρηνικό, άνθιζε κάποτε θαυμαστός πολιτισμός. Οι ηγέτες όμως άρχισαν να ανταγωνίζονται για το ποιός θα κατασκεύαζε το μεγαλύτερο είδωλο γιγάντων. Με τα χρόνια, και κάτω από την πίεση του λαού, τα είδωλα υπήρχε απαίτηση να γίνονται όλο και πιό ογκώδη. Αρα και πολύ  ακριβότερα και καταναλώνοντας κρίσιμα χρήσιμους εθνικούς πόρους (κυρίως πέτρα και ξύλο). Οσοι ηγέτες προσπάθησσν να σταματήσουν αυτή την μανιώδη πορεία καταστροφής γκρεμίσθηκαν από την εξουσία. Τους διαδέχθηκαν τρομεροί λαικιστές που ξόδευαν ακόμα περισσότερα. Οι πόροι όμως εξαντλήθηκαν και λόγω γεωγραφικής απομόνωσης δεν υπήρχε η δυνατότητα να βοηθηθούν από αλλού. Κατακλείδα υπήρξε η απόλυτη ερήμωση, η εξαφάνιση όλων των κατοίκων και η κατάρρευση του πολιτισμού.

Μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν τίποτε;     

 

ΑΘΩΟΙ ΟΙ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ
Αθωώθηκαν λοιπόν όσοι προπηλάκισαν τον Γερμανό Πρόξενο στην Θεσ/νίκη. Με περίεργες νομικές κατασκευές οι ταρμπούκοι αποδόθηκαν αμόλυντοι στην κοινωνία. Προφανώς για να συνεχίσουν ανεμπόδιστα το ...θεάρεστο έργο τους. Πολλοί ζητούν τιμωρία για τους ένοχους της κρίσης. Ποιός όμως τιμωρείται στην Ελλάδα για να αρχίσουμε από τους πολιτικούς; Οταν η ατιμωρησία αποτελεί την δεδομένη κοινωνική κατάσταση πως περιμένει κανείς να αρχίσει η κάθαρση από τα πάνω - πάνω ράφια;

 

ΜΕΙΩΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΧΡΕΟΣ!!
Ακατανόητα πράγματα! Η απόφαση του Eurogrpoup για το ελληνικό χρέος χρειαζεται ψυαχαναλυτική θεώρηση. Το χρέος θα πρπει να μειωθεί με αγορά μέρους του χρέους από την Ελλάδα με χρήματα που βέβαια θα δανεισθεί!! Κι αν κάπιος σημειώσει πως η πραγματική τιμή των ελληνικών ομολόγων έχει πέσει πολύ χαμηλά τότε εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί ποιοί θα δεχθούν να τα πουλήσουν.  Εκτός ίσως κάποιων περίεργων σπεκουλαδόρων που το αγόρασαν χτηνα και με αγωνία έψαχνα για αγοραστές. Και τον βρήκαν έμμεσα στο πρόσωπο της κας Λαγκάρντ. Και άμεσα, στους έλληνες κυβερνητικούς παράγοντες.   

 

ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΧΡΕΟΥΣ ΜΕ ...ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ;
Σας έχουν δώσει ποτέ πιστόλι να αυτοκτονήσετε; Αυτό δίνουν σήμερα σε τράπεζες , ταμεία, και λοιπούς ομολογιούχους, με το πρόγραμμα επαναγοράς που θελουν να τους επιβάλλουν.Τα 20 νέα ελληνικά ομόλογα που εκδόθηκαν τον Μάρτιο η αγορά βίαια τα οδήγησε στο -75% . Στις  23 Νοεμβρίου ,ημερομηνία υπολογισμού των τιμών της πρότασης επαναγοράς, οι τιμές πήγαν στο 28(μ.ο) Συνολικά, οι ελληνικές τράπεζες έλαβαν 14,5 δις ευρώ ονομαστικής αξίας ομόλογα και έφθασαν να αξίζουν ...2 δις ευρώ. Οι τράπεζες, οι ομολογιούχοι φυσικά πρόσωπα και βεβαίως τα Ταμεία που συμμετείχαν στο PSI+  δεν έχουν συμφέρον να συμμετάσχουν ,έχουν μόνο να χάσουν. Για ποιούς στήθηκε; Για όσους  απέκτησαν από την δευτερογενή αγορά νέα ομόλογα στις χαμηλές τιμές π.χ. hedge funds, ξένες τράπεζες ή και κάποιες ελληνικές..Ξέρετε πόσα είναι αυτά ; Ούτε 4 δις ευρώ. Άρα, με 4 δις ευρώ, το Δημόσιο θα αγοράσει στις 28 μονάδες βάσης, και να σβήσει χρέος  14 δις . Όμως, οι ρήτρες υποχρέωσης στην επαναγορά( CACs)δεν μπορούν να ενεργοποιηθοιύν, ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ CREDIT EVENT! Λογικά η  συμμετοχή σε καμία περίπτωση δεν θα φθάσει στο 75% και ως εκ τούτου η διαδικασία θα παραμείνει εθελοντική. Τι  ειναι το plan B του Στουρνάρα; ΤΙΠΟΤΑ! Μπλόφα, και έμμεσος εκβιασμός...Παίζουν πόκερ, χωρις να έχουν κάν δεί την τράπουλα.. (του Ηλία Καραβόλια)

 

ΠΑΡΑΔΟΞΟΤΗΤΕΣ
Είναι εντελώς παράδοξο μιά χώρα να περιμένει την εκταμίευση κάποιων δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, από ένα πρόγραμμα δανεισμού της και ο λαός της μαζί με τα μέσα ενημέρωσης να καθυβρίζουν τους δανειστές της. Την ίδια ώρα επίσης που οι δανειστές εμφανίζονται διστακτικοί να κάνουν την σχετική εκταμίευση, στην ελληνική κοινή γνώμη κερδίζει σημαντικά έδαφος με προοπτική να αποτελέσει την αυριανή κυβέρνηση της χώρας, ένα κόμμα που υπόσχεται καταγγελία της δανειακής σύμβασης και στάση πληρωμών!! Ποιός θα δώσει χρήματα σε κάποιον που υπόσχεται να ...μην τα πληρώσει; Η απάντηση είναι μάλλον αδύνατη με όρους λογικής...

 

ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ
Ας το πούμε πλέον καθαρά, Δεν υπάρχει καμία προοπτική σωτηρίας αν δεν γίνουν ριζικές απολύσεις στο κυρίως  πλέον κράτος - και όχι μόνο σε φορείς, οργανισμούς κι εταιρίες - για να μειωθεί δραστικά το έλλειμμα και να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα. Κάθε τι άλλο, δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού που κρύβει το πρόβλημα διαιωνίζοντας απλά την αγωνία του κόσμου. Οσο αυτό δεν γίνεται, το χρέος συσσωρεύεται και τόσο μεγαλύτερες θυσίες θα χρειασθούν για να ορθοποδήσει η χώρα.  

 
 Η Ευρωπαϊκή οικονομική κρίση σε...... δύο λεπτά
Η οικονομική κρίση της Ευρώπης είναι μια χαοτική κατάσταση που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Αυτό επιδιώκει να σατυρίσει η Αυστραλιανή τηλεοπτική εκπομπή Clarke and Dawe

Πλήρες Άρθρο »

ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ;

ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ;

Δεν ξέρω τι περιμένουν οι αναγνώστες αυτής της στήλης από εμένα, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να ακούσουν ευχολόγια για την κυβέρνηση και για τις οικονομικές της επιλογές. Οταν κάτι είναι σωστό δεν διστάζω να το ομολογήσω. Οταν όμως κάποιες επιλογές προσεγγίζουν την παραφροσύνη δεν αποφεύγω να τις στηλιτεύσω. Να ξεκαθαρίσω από την αρχή πως δεν πιστεύω τυφλά στις επιλογές και τις πολιτικές που προκρίνουν οι δανειστές μας. Κάποιες από τις προτάσεις τους θα έπρεπε να τις είχαμε από χρόνια προωθήσει μόνοι μας. Και κάποιοι από εμάς το είχαμε προσπαθήσει. Οπως η απλευθέρωση επαγγελμάτων, ο εξορθολογισμός των οικονομικών των νοσοκομείων και η εκλογίκευση γενικότερα της λειτουργίας των αγορών αλλά και των πολιτικών μας διαδικασιών. Είναι δυνατόν λ.χ. τα δικαστήρια να αποφασίζουν για τις αποδοχές των μελών τους και παράλληλα να κρίνουν αν κυβερνητικές αποφάσεις που τους αφορούν είναι νόμιμες η όχι;

Αυτός ο διχασμός κοινωνίας και πολιτικής ανάμεσα σε υποστηρικτές και πολέμιους του Μημόνιου είναι τουλάχιστον εξωπραγματικός. Διότι συσκοτίζει τα προβλήματα και κρύβει τις αναγκαίες λύσεις. Κάποιοι αποκαλούν τους δανειστές δυνάστες και καταπιεστές. Τους ρώτησε όμως κανείς αν απολαμβάνουν δανείζοντας, υβριζόμενοι, την Ελλάδα; Εξ άλλου ουδείς μας υποχρεώνει να δανειζόμαστε. Προφανώς το κάνουμε γιατί το έχουμε ανάγκη. Ακόμα και σήμερα διατηρούμε ένα επίπεδο ζωής, σίγουρα πολύ χαμηλότερο από πριν 3 χρόνια, που όμως οφείλεται στα δανεικά που εισπράττουμε. Αν ο Ιησούς με τον Αλλάχ μαζί αποφάσιζαν άξαφνα να μηδενίσουν το χρέος της χώρας, θα έπρεπε να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε. Γιατί απλά ξοδεύουμε πολύ περισσότερα από όσα βγάζουμε. Ακόμα και να σταματήσουμε να πληρώνουμε τους δανειστές μας, θα πρέπει να βρούμε τρόπο να εξασφαλίσουμε συνάλλαγμα ακρετό για τις απαραίτητες εισαγωγές της χώρας (κυρίως ενέργεια, τρόφιμα, φάρμακα). Διότι μιά στάση πληρωμών θα μας καταστήσει το μαύρο πρόβατο των αγορών. Και δανεικά δεν θα υπάρξουν ξανά από πουθενά.

Από την άλλη μεριά, οι πολιτικές που οι κυβερνώντες εμφανίζουν να υιοθετούν κατόπιν πιέσεων (όπως λένε) των δανειστών είναι συχνά παρανοικές. Πως είναι δυνατόν να επικεντρώνεις στην φορολογία τις ελπίδες σου για μεγαλύτερα έσοδα όταν έχεις εξαντλήσει την αγορά και έχεις, με τις συνεχείς νέες επιβαρύνσεις,ελαχιστοποιήσει τα εισοδήματα. Δίχως διαθέσιμο λαικό εισόδημα (που αρκετά παράδοξα επιστήμονες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θεωρούνη πως είναι απαραίτητο για κάθε πρόγραμμα ανάκαμψης) είναι εντελώς απίθανο να υπάρξει πορεία διεξόδου από το τέλμα. Ούτε βέβαια και αυξημένα δημόσια έσοδα.

Κανένα νούμερο των προβλέψεων δεν πρόκειται να επιβεβαιωθεί. Το ΔΝΤ επιμένει σε επαναγορά ομολόγων για να φτάσουμε το χρέος στο 123% του ΑΕΠ το 2020. Εκθεση όμως της CITIGROUP επιμένει πως το ύψος του χρέους μας μπορεί να φτάσει και στο 400%. Γιατί η επαναγορά προγραμματίζεται να γίνει με λεφτά που η χώρα θα δανεισθεί. Θα μεγαλώσει δηλ το χρέος της για να ...το μειώσει !! Κάνοντας ταυτόχρονα πλουσιότερους κάποιους «τυχοδιώκτες» (ποιός εχέφρων άνθρωπος θα μάζευε τότε ελληνικά ομόλογα;) που αγόρασαν ελληνικούς τίτλους μετά το κούρεμα. Καλά που εμφανίσθηκε η κα Λαγκάρντ για να τους σώσει. Και έλληνες αξιωματούχοι που τα δέχθηκαν όλα αυτά με ενθουσιασμό!!

Η άποψή μου είναι ξεκάθαρη. Αφού κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως με όλα αυτά η Ελλάδα περνάει τον κάβο, καλύτερα τώρα προγραμματισμένη άρνηση του πακέτου διάσωσης, με κάποια εισοδήματα σωσμένα, παρά κατάρρευση αργότερα με τα πάντα διαλυμμένα και την κοινωνία σε κλίμα εμφύλιας υστερίας.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΑΥΡΙΟ;

Είμαστε σε κρίσιμη καμπή για το αύριο της Ευρώπης. Υπάρχουν οι δυνατότητες για την επιβίωσή της και για το ενδεχόμενο μια μελλοντικής της ομοσπονδιοποίησης; Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως η Ευρώπη κάθε άλλο παρά ενιαία χαρακτηριστικά διαθέτει για την μετατροπή της στο μέλλον σε ενιαίο ομόσπονδο κράτος. Στις ΗΠΑ λ.χ., την πιο πετυχημένη ομοσπονδία στη γή, η κινητικότητα διευκολύνεται κι’ αποτελεί την σπονδυλική στήλη του συστήματος από την ομοιογένεια την καθημερινότητα των πολιτών. Αν κάποιος μετατεθεί από την Φιλαδέλφεια λ.χ. στο Πόρτλαντ του Ορεγκον, μπορεί δίχως προβλήματα να το κάνει μέσα σε λίγα 24ωρα. Γατί η γλώσσα θα είναι ίδια, τα μαγαζιά ταυτόσημα, τα σχολεία ίδια, οι κινημ/φοι, οι εφημερίδες και τα τηλεοπτικά προγράμματα σχεδόν τα ίδια, οι νόμοι περίπου κοινοί και η αντιμετώπιση θρησκευτικών αναγκών και ατομικών δικαιωμάτων ολόιδια. Ουσιαστικά, πλην του φυσικού τοπίου, ελάχιστα πράγματα θα διαφέρουν από τον προηγούμενο τόπο διαμονής του. Τι ίδιο είναι αδύνατον να λεχθεί για την Ευρώπη. Οπου σχεδόν τα πάντα, είναι διαφορετικά. Γλώσσα, θρησκεία, συνήθειες, αντίληψη της ιστορίας, προτιμήσεις διασκέδασης κοκ δεν έχουν καμία σχεδόν σχέση από χώρα σε χώρα. Στις ΗΠΑ, παντού είσαι ένας από όλους. Στην Ευρώπη, είσαι ξάστερα ξένος.

Πέρα όμως από τις αντικειμενικές δυσκολίες της έλλειψης ομοιογένειας, το μεγάλο θέμα κατά την γνώμη μου για την Ευρώπη επικεντρώνεται σε δύο κυρίως τομείς. Στο ζήτημα της ειλικρίνειας ανάμεσα στις χώρες μέλη και το θέμα της διαφάνειας. Ειλικρίνεια φοβάμαι ως δεν υπάρχει. Η επαναγορά ομολόγων που επιβλήθηκε στην Ελλάδα κρύβει πολλές σκιές. Κάποιοι αγόρασαν ομόλογα μετά το προηγούμενο κούρεμα σε αισθητά χαμηλές τιμές. Ποιος θα το έκανε αυτό; Προφανώς όποιος προσδοκούσε να βρεί κάποια στιγμή αγοραστή σε υψηλότερη τιμή. Δύσκολη υπόθεση για χαρτιά ελάχιστα ελκυστικά. Ηρθε όμως η απόφαση του Εurogroup να κάνει κάποιους ευτυχισμένους. Στην λογική του να υποχρεωθεί μια χρεωμένη χώρα να μεγαλώσει το χρέος της – δανειζόμενη – για να το …μειώσει – αγοράζοντας μέρος του!! Κρύβεται επίσης από τους ευρωπαίους πως και το ΔΝΤ και η Γερμανία έκαναν, η τους ζητείται να κάνουν, κινήσεις παράνομες. Το καταστατικό του ΔΝΤ απαγορεύει την συμμετοχή του σε προγράμματα δάσωσης αναπτυγμένων χωρών – όπως η Ελλάδα. Όπως και οικονομιών με χρέος μη βιώσιμο – όπως το δικό μας. Ο Στρώς Κάν έγραψε το καταστατικό του οργανισμού στα πιο παλιά του υποδήματα. Και το πλήρωσε μέσω της καμαριέρας! Η Λαγκάρντ τώρα, Γαλλίδα κι’ αυτή, ήρθε να σώσει το όνομα της χώρας της. Αποκαθιστώντας την νομιμότητα. Ο καθένας μπορεί να καταλάβει…

Η Γερμανία πάλι δεν επιτρέπεται από το Σύνταγμά της να επιχορηγεί άλλες οικονομίες. Αν δεχθεί κούρεμα ελληνικού χρέους που βρίσκεται στα χέρια της παρανομεί. Γιατί τότε θα είναι παροχή, κι όχι δάνειο - επένδυση που εμφανίζεται σήμερα. Γιατί όλα αυτά κρύβονται και δεν εξηγούνται ανοιχτά; Με το PSI πάλι στην ελληνική περίπτωση, έγιναν περίεργα πράγματα. Που είναι στο σκοτάδι. Πως «κουρεύτηκαν» αποθεματικά ταμείων και καταθέσεις επιμελητηρίων και πανεπιστημίων που ήσαν στα χέρια της Τράπεζας της Ελλάδας; Αφού όλοι τους είναι ΝΠΔΔ και δεν είναι στον ιδιωτικό τομέα (PSI). Τι ακριβώς έγινε εκεί και κανένας δεν ομιλεί;

Η διαφάνεια επίσης είναι ζητούμενο. Ελλάδα πέρασε από την Βουλή κάποια εξαιρετικά δύσκολα μέτρα. Η Ευρώπη όμως δεν εκταμίευσε τα χρήματα που είχε δεσμευθεί να δώσει. Οι υπόλοιπες προυποθέσεις δεν ήσαν γνωστές από πριν; Η Ελλάδα ψηφίζει μέτρα που δεν εφαρμόζει και η Ευρώπη θέτει όρους που δεν τηρεί. Τι σόι σύστημα συνεργασίας είναι αυτό, στηριγμένο σε διαδικασίες που κάθε άλλο παρά διαφανείς είναι;.

Για να εξασφαλισθεί η μακροημέρευση της Ευρώπης είναι απαραίτητο η ελληνική κρίση να αντιμετωπισθεί με ειλικρίνεια και μακροπρόθεσμο οραματισμό. Κάθε τι άλλο υπονομεύει την εικόνα της Ευρώπης και στέλνει την Ελλάδα στην αγκαλιά των άκρων –με τελική κατάληξη την κατεδάφιση της Δημοκρατίας. Σήμερα η Ευρώπη απλά ψάχνει τον δρόμο της μέσα στο σκοτάδι και τις λάσπες. Α δεν θέλει το αύριο να την ανταμώσει στο περιθώριο των εξελίξεων οφείλει να αλλάξει ρότα.

Πλήρες Άρθρο »