ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ;

Συχνά αντιμετωπίζω από φίλους και γνωστούς το ερώτημα αν θα ήμουν διατεθειμένος να αναλάβω κυβερνητικό πόστο για να βοηθήσω στον αγώνα που κάνει σήμερα η χώρα. Τώρα πιά δυστυχώς η απάντηση μου δεν θα μπορούσε να είναι καταφατική. Για τον απλούστατο λόγο πως έχουν εξαντληθεί όλα τα περιθώρια. Και ανεξάρτητα από ωραιοποιήσεις και ευχάριστα λόγια τα νούμερα δεν βγαίνουν. Το ζήτημα σήμερα δεν είναι πλέον αν είναι δυνατόν να σωθεί η κατάσταση όπως είναι σήμερα. Το μεγάλο θέμα είναι αν η κοινωνία είναι διατεθειμένη να δεχθεί τις μεγάλες θυσίες που πλέον χρειαζόνται για να ξανασταθεί η χώρα στα πόδια της. Δυστυχώς ελπίδα υπήρχε. Όπως δεν κουραζόμουνα να επισημαίνω εδώ και δύο χρόνια περίπου. Οσο μάλιστα πιό πίσω πηγαίνουμε χρονικά τόσο μεγαλύτερες ήσαν οι δυνατότητες για ευκολότερη, σχετικά, διάσωση.

Πριν μπούμε στο μνημόνιο είχα εξηγήσει, από την τηλέοραση μάλιστα, πως η χώρα θα μπρούσε να σωθεί με δραματικές περικοπές στον δημόσιο τομέα (για να πείσει για την σοβαρότητά της) και με την προετοιμασία για κήρυξη στάση πληρωμών. Οι Γερμανο-Γαλλικές Τράπεζες τότε ήσαν φορτωμένες με τοξικά ελληνικά όμόλογα. Και μιά ελληνική πτώχευση θα προκαλούσε δημοσιονομικές εκρήξεις σε πολλές μεγάλες ευρωπαικές οικονομίες. Με την πιθανή έκδοση τότε ενός νέου μεγάλου ομολόγου (κάτω από την απειλή της πτώχευσης) το ελληνικό πρόβλημα θα είχε εύκολα απορροφηθεί. Δεν εισακούσθηκα βέβαια. Κύρια επειδή η πρόταση προέβλεπε μεγάλες μειώσεις στο δημόσιο. Και μπήκαμε στα Μνημόνια. Τα οποία βέβαια φροντίσαμε να μην εφαρμόσουμε. Κοροιδεύοντας σαν κράτος τους πάντες. Και οι δανειστές με την σειρά τους κορόιδευαν εμάς. Εκταμιεύοντας δηλαδή δόσεις, ενώ δεν εκπληρώναμε τις υποχρεώσεις που είχαμε αναλάβει. Κύρια για να κερδίσουν χρόνο. Και να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα.

Τωρα πλέον όλα αυτά έχουν γίνει. ΟΙ Ευρωπαίοι είναι πλέον σχετικά εξασφαλισμένοι και εμείς δανειζόμαστε για να αντκεμετωπίσουμε τρέχουσες και δανειακές μας ανάγκες. Παίρνουμε μέτρα εξοντωτικά για την αγορά και την κοινωνία για την εξασφάλιση της επόμενης δόσης. Που όμως μεγαλώνει ακόμη περισσότερο το χρέος μας. Κάνοντάς το στην πράξη μη βιώσιμο. Με όλους να επιμένουν στην ουσιαστική εξαίρεση του δημόσιου τομέα από τις όποιες περικοπές. Εκρηξη ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα – που δεν προκάλεσε την κρίση. Υπερπροστασία της απασχόλησης στο δημόσιο που αποτελεί την αιτία του ελληνικού υπερδανεισμού που προκάλεσε την κρίση.

Το αποτέλεσμα είναι, λόγω έλλειψης πλέον αξιοπιστίας της χώρας, να παίρνουμε σκληρά μέτρα και οι δανειστές να μην πιστεύουν πως θα τα εφαρμόσουμε. Και να φέρνουν δυσκολίες στην εκπλήρωση των δικών τους υποχρεώσεων. Που γίνονται κι’ αυτές, σιγά-σιγά, δύσβατο βουνό. Τα πράγματα δεν είναι περίπλοκα. Τα κάνουμε και φαίνονται έτσι. Το ΔΝΤ έχει ήδη παραβιάσει για την Ελλάδα το καταστατικό του. Που δεν επιτρέπει συμμετοχή σε πακέτα σωτηρίας ανεπτυγμένων χωρών. Ούτε και χωρών με χρέη που δεν είναι βιώσιμα. Ο Στρώς – Καν ποδοπάτησε όλες τις δεσμεύσεις αυτές. Και έφαγε, μέσω καμαριέρας, το κεφάλι του. Η Λαγκάρντ είναι υποχρεωμένη να επανέλθει στον σωστό δρόμο. Σώζοντας και το κύρος της Γαλλίας. Δύσκολα θα συνεχίσει να μετέχει στο πακέτο διάσωσης της χώρας μας. Το όριο του 120% του χρέους το 2020 είναι εντλεώς χιμαιρικό. Θα πλησιάζει τότε, με βάση σημερινά ρεαλιστικά δεδομένα, το 200%. Ζητάει λοιπόν γενναίο κούρεμα. Τώρα όμως όχι των ιδιωτικών αλλά των κρατικών δανείων.

Ερχεται όμως αμέσως μετά το θέμα της Γερμανίας. Που σε περίπτωση διαγραφής χρέους θα χάσει περίπου 17 δις ευρώ. Ο Γερμανικός νόμος απαγορεύει παροχές οικονομικές σε άλλες χώρες. Εφ’ όσον το χρέος διαγραφεί , άρα παύει να είναι «επένδυση» και μετατρέπεται σε παροχή, παραβιάζεται η γερμανική έννομη τάξη. Χώρια βέβαια από την επίπονη σχετική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας από τους καθυβριζόμενους, από δικούς μας «αγανακτισμένους», Γερμανούς φορολογούμενους.

Αδιέξοδο λοιπόν. Με περιορισμένες προοπτικές επίλυσής του. Και με εξαιρετικά σκοτεινές τις μελλοντικές τύχες της χώρας. Αυτή την πραγματικότητα ελάχιστα έχουν αντιληφθεί οι έλληνες πολίτες. Που ακόμα διαμαρτύρονται για απώλειες παροχών ενός συστήματος που στηριζόταν σε δανεικά από το εξωτερικό. Και που περιμένουν από πολιτικές ηγεσίες, είτε τρομοκρατημένες είτε ακόμα βουτηγμένες στον λαικισμό, να τους επαναφέρουν άκοπα στην ευημερία της παροχολαγνείας του παρελθόντος.

Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν πλέον. Πρέπει να εξασφαλίσουμε πως σε ετήσια βάση θα βγάζουμε σαν χώρα περισσότερα από όσα ξοδεύουμε. Επειδή με νέους φόρους είναι αδύνατον να αφαιμάξουμε άλλο τους πολίτες είναι απαραίτητο να τους μειώσουμε, για να ζωντανέψει η αγορά. Δεν μένει λοιπόν παρά η μείωση των εξόδων. Καταργήσεις φορέων που, δυστυχώς τώρα πιά, θα φτάσουν στο μεδούλι του κράτους. Πριν από δύο χρόνια η κατάργηση όσων φορέων είχαν ιδρυθεί μεταξύ 2004 -2009 ήταν αρκετή. Τώρα πιά είναι αναπόφευκτη η κατάργηση και υπηρεσιών χρήσιμων για τους πολίτες. Το βιοτικό επίπεδο θα κατέβει χαμηλότερα από 10 η και 15 χρόνια πριν. Αυτά είναι απαραίτητα για να αποφύγουμε την πείνα, την κατάλυση κάθε έννοιας συντεταγμένης πολιτείας και ενός ιδιόμορφου εμφύλιου με κίνητρο την ατομική επιβίωση.

Είναι διατεθειμένη η κοινωνία να δεχθεί τέτοιες πολιτικές; Αν όχι, πως κάποιος θα θελήσει σε καθεστώς δημοκρατίας να μπεί στην πολιτική αρένα για να βοηθήσει τον τόπο;

Πλήρες Άρθρο »

ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ

Mου είναι αδύνατον να κατανοήσω το σχετικό σύνθημα του Κομμουνιστικού Κόμματος = που τελευταία έχει υιοθετήσει και ο Σύριζα. Τι ακριβώς σημαίνει η πρόσκληση για «ανυπακοή»; Το ΚΚΕ, και η Αριστερά γενικά, έχει μια ιδιαιτερότητα. Ενώ εκτιμά πως τα πάντα είναι ανοιχτά για τα στελέχη του σε επίπεδο καταγγελίας και κριτικής, την ίδια ώρα εμφανίζει μια παράξενη για την εποχή μας υπερευαισθησία στην όποια κριτική θα τολμούσε να ασκήσει ο οποιοσδήποτε τρίτος στις πράξεις και τις ιδέες του. Κοντολογής, ο πλέον ακραίος και πολιτικά σχεδόν υστερικός επικριτικός λόγος των οικονομικών σχέσεων της αστικής δημοκρατίας θεωρείται από τους κομμουνιστές φυσιολογικός και βέβαια αποδεκτός. Την ίδια ώρα όμως η άσκηση επιθετικής κριτικής στις δικές του θέσεις και αντιλήψεις συχνά καταγγέλλεται σαν επικίνδυνος αντι-κομμουνισμός!

Λυπάμαι αν χαλάω κάποιων την ησυχία και πνευματική ραστώνη αλλά η πρόσκληση της κοινωνίας σε ανυπακοή συνιστά επικίνδυνη κίνηση αμφισβήτησης των θεσμών και πρόκλησης κοινωνικής αναταραχής. Η ανυπακοή στους νόμους και στις επι μέρους διοικητικές διατάξεις, που προφανέστατα καλεί το ΚΚΕ να πράξουν οι πολίτες, οδηγεί σε αναστάτωση και κοινωνική αποσύνθεση. Με περισσότερο πιθανά θύματα τις κοινωνικές ομάδες που ιδιαίτερα το κόμμα αυτό θα ήθελε να προστατεύσει και να ενισχύσει. Θεωρητικά μιλώντας πάντοτε, το ΚΚΕ απευθύνεται κατά κύριο στα εργατικά στρώματα, στους χαμηλόμισθους φορολογούμενους και στους οικονομικά αδύναμους πολίτες που εξαρτώνται από την κοινωνική προστασία του δημόσιου τομέα.

Η προτροπή σε ανυπακοή προφανέστατα δεν είναι δυνατόν να εξειδικευθεί κοινωνικά και εισοδηματικά. Είναι αδύνατον ένα κόμμα να απευθύνει τα συνθήματα του σε μέρος της κοινωνίας αφήνοντας κάποια άλλα απ’ έξω. Ούτε και εννοιολογικά είναι σε θέση να περιορίσει το εύρος επιρροής της συνθηματολογίας και της προτροπής του. «Ανυπακοή» δηλ. ποίων και σε τι ακριβώς; Αυτός που προφανέστατα θα πρέπει να πάψει να υπακούει θα πρέπει να είναι ο λαός. Αλλά ποιοι από τους έλληνες δεν αποτελούν μέρος του λαού; Αυτονόητα, κανένας. Κατά συνέπεια η προτροπή είναι προς όλους τους έλληνες να αδιαφορούν για τους νόμους και την δημόσια τάξη.

Αν υποθέσουμε πως η προτροπή αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στους «εργαζόμενους», τότε είναι ολοφάνερο πως μοναχά εκείνοι που ζούν άκοπα από εισοδήματα, τα παιδιά και οι άνεργοι οφείλουν να υπακούουν στους νόμους και τα κελεύσματα της πολιτείας. Ολοι οι υπόλοιποι, εφ’ όσον με κάποιο τρόπο εργάζονται και φορολογούνται, καλούνται να μην υπακούουν σε διατάξεις και νόμους. Το βασικό κάλεσμα λοιπόν θα μπορεί να ερμηνευθεί σαν πρόκληση άρνησης πληρωμής φόρων. Και, βίαιης ακόμη, αντίδρασης απέναντι σε όργανα της πολιτείας που θα θελήσουν να εφαρμόσουν τις οικονομικές και ποινικές συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης.

Δίχως μια σταθερή ροή φορολογικών εσόδων είναι αυτονόητο πως δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει έστω και στοιχειωδώς ένα οργανωμένο κρατικό σύστημα. Σαν συνέπεια συστήματα δημόσιας υγείας, συνταξιοδότησης, πρόνοιας και δωρεάν παιδείας θα οδηγηθούν σε πλήρη κατάρρευση. Εξυπακούεται πως οι ισχυρές εισοδηματικά τάξεις θα είναι οι μόνες σε θέση να αντεπεξέλθουν σε ένα παρόμοιο καταιγιστικό τσουνάμι οικονομικής καταστροφής. Ιδιαίτερα μάλιστα στον τομέα της ασφάλειας που σε ένα καθεστώς γενικευμένης ανυπακοής θα καταρρεύσει περίπου ολοκληρωτικά.

Η πολιτική ειρωνεία είναι πως η προτροπή του κομμουνιστικού κόμματος για ανυπακοή θα οδηγήσει στην εκτεταμένη ιδιωτικοποίηση των συστημάτων δημόσιας ασφάλειας αλλά και στην ακόμη πιο ριζοσπαστική προοπτική της διαχείρισης της βίας στην κοινωνία από ιδιωτικούς εργολαβικούς φορείς. Δεν γνωρίζω αν αυτός είναι ο μελλοντικός οραματισμός του κομμουνιστικού κόμματος. Εκεί όμως οδηγούν αναπόφευκτα οι προτροπές του. Στα πλαίσια μάλιστα μιάς κοινωνικής πραγματικότητας χτυπημένης από οικονομικά αδιέξοδα και με ένα ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό ρεύμα.

Σε καθαρά πολιτικό επίπεδο το κάλεσμα σε ανυπακοή είναι αυτονόητο πως θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Με πιθανότατα πρώτα θύματα τους ίδιους τους κομμουνιστές. Η κατάλυση της έννομης τάξης θα οδηγήσει στην εφαρμογή του δίκαιου του ισχυρότερου.Με την ασυδοσία βέβαια των «ομάδων δράσης» της άκρας δεξιάς. Και στα πλαίσια της σημερινής τεχνολογικής κοινωνίας αυτός ) ο «ισχυρότερος», δηλαδή) δεν είναι οι λαικές τάξεις. Αλλά μάλλον οι συντεταγμένες οικονομικές ολιγαρχίες με την δυνατότητα προσφυγής σε τεχνολογικά συστήματα καταστολής που δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν από γενικευμένες έστω, αλλά παραδοσιακού τύπου και τεχνολογικά φτωχές, λαικές αντιδράσεις.

Να θυμίσω πως οι λαικές επαναστάσεις, που άλλαξαν σε σημαντικό βαθμό τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης και του κόσμου, εμφανίσθηκαν με την χρήση της πυρίτιδας στην πολεμική τεχνολογία. Γιατί διευκολύνθηκε ο ευχερής εξοπλισμός μεγάλων λαικών στρωμάτων και η ανατροπή της φεουδαρχίας. Που στήριγμά της είχε το σιδερόφρακτο ιππικό – πανάκριβο στην εκπαίδευση και την συντήρηση. Σήμερα το μονοπώλιο άσκησης οργανωμένης βίας περνάει και πάλι στις μεγάλες κεφαλαιουχικές μονάδες (μεγάλα κράτη με πανάκριβους υψηλής τεχνολογίας στρατούς η ιδιωτικές τρομοκρατικές μονάδες η εργολαβικοί μηχανισμοί αντίστασης σε αυτές) που οργανώνουν τον πόλεμο σε απρόσωπη, απόμακρη και επιχειρησιακά στενότερη βάση.

Τα συνθήματα οφείλουν να εδράζονται σε κοινωνικές πραγματικότητες. Κι’ όχι να τις παραμορφώνουν καλλιεργώντας το έδαφος για θεσμική κατάρρευση και εφιαλτικά σενάρια συγκρούσεων.

Πλήρες Άρθρο »

...Και Κλιματικης Αλλαγής

...Και Κλιματικης Αλλαγής

 

Είναι δυνατόν ακόμη να είμαστε αιχμάλωτοι ιδεοληψιών που σαν καινούργια θρησκεία αιχμαλωτίζουν τις αντιλήψεις μας και οδηγούν σε δρόμους επικίνδυνους και αντι-λαικούς; Η υστερία με το Κλίμα εδώ και κάποιες δεκαετίες έχει αρχίσει να υποκαθιστά τον θρησκευτικό φανατισμό αλλά και τις ιδεολογικές διαμάχες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Οι ηττημένοι των ιδεολογκών αντιπαραθέσεων για το είδος της κοινωνίας που θέλουμε βρήκαν τρόπο να πάρουν εκδίκηση για την απόρριψη των δοξασιών τους με επίθεση στην καρδιά των δραστηριοτήτων των αντιπάλων τους. Με το επιχείρημα πως η ανθρώπινη δραστηριότητα προκαλεί, μέσω εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, επικίνδυνες για τον πλανήτη αλλαγές στην παγκόσμια θερμοκρασία καταφέρονται κατα της βιομηχανικής παραγωγής και της ανάπτυξης γενικά. Εφ΄όσον βέβαια η οικονομική εξέλιξη και πρόοδος είναι προιόν μηχανισμών της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, δεν έχει υπάρξει παγκόσμια οικονομική πρόοδος που να εκπηγάζει από διευθυνόμενες οικονομίες, εξυπακούεται πως ο βασικός εχθρός του Κλίματος και της ανθρώπινης επιβίωσης είναι ο Καπιταλισμός!!

Προκειμένου λοιπόν να «σωθεί» ο πλανήτης δεν πειράζει αν δοκιμασθεί η ζωή κάποιων εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Η θρησκεία είναι μάλιστα τόσο διαδεδομένη ώστε μόνο η σύγχρονη εξάπλωση του Ισλάμ να μπορεί να την ανταγωνισθεί!! Είναι χαρακτηριστικό πως και στην Ελλάδατων οικονομικών αδιεξόδων αποκτήσαμε Υπουργείο «Κλιματικής Αλλαγής». Προιόν των ήπιων μετασχηματιστικών αντιλήψεων του σημερινού ακόμα Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ποτέ δεν ξεκαθαρίσθηκε ποιός ακριβώς θα ήταν ο ρόλος του. Εν τούτοις, η σημερινή, θεωρητικά τουλάχιστον, φιλελεύθερη κυβέρνηση τη χώρας δεν τόλμησε να απαλλαγεί από τον αφελή Υπουργικό τίτλο. Προφανώς, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι για την αλλαγή του παγκόσμιου κλίματος. Από που όμως έστω προκύπτει πως αυτό μεταβάλλεται από ανθρώπινες δραστηριότητες;

Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Δημήτρης Κουτσογιάννης, σε μιά εξαιρετικά αποκαλυπτική εισήγησή του, έχει με στοιχεία υποστηρίξει πως «Το κλίμα αλλάζει … εδώ και 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια», δίχως δική μας παρέμβαση μάλιστα (http://archaeopteryxgr.blogspot.gr/2011/12/45.html). Ο Σέρβος καθηγητής Μίλαν Μιλάνκοβιτς είχε αναπτύξει την θεωρία πως καθώς η γή γυρίζει γύρω από τον ήλιο, κι’ από τον άξονά της, προσεγγίζει τον ήλιο από διαφορετικές οπτικές γωνίες και αποστάσεις με αποτέλεσμα απροσδιόριστες μέσα στον χρόνο αλλαγές στην θερμοκρασία εδάφους και ωκεανών (http://www.detectingdesign.com/milankovitch.html). Το κλίμα έτσι είναι προιόν παραγόντων που έχουν ελάχιστη σχέση με την ανθρώπινη δραστηριότητα. Και σίγουρα αδιαφορεί για τις επιλογές του όποιου έλληνα υπουργού.

Το κακό είναι σίγουρο πως ξεκίνησε με το φίλμ που παρουσίαζε ο πρ. Αμερικανός Αντ/δρος Αλ Γκόρ. Και που στηρίζεται σε μιά επιστημονικά αποδειγμένη ανακρίβεια. Πως δηλαδή η αύξηση της θερμοκρασίας προκαλείται από αυξήσεις στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Που είναι βέβαια αποτέλεσμα ανθρώπινης δρατηριότητας. Πλην όμως, όπως έχουν αποδείξει δεκάδες επιστημονικές έρευνες, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ακολουθούν και δεν προηγούνται της ανόδου της θερμοκρασίας (βλ. σχετ. Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ, http://www.youtube.com/watch?v=DKnVEFI1ALM). Εξ άλλου, η περίφημη «τρύπα του όζοντος» σχηματίσθηκε πάνω από την Ανταρκτική. Στο νότιο δηλαδή ημισφαίριο. Η μεγάλη όμως βιομηχανική δρατηρότητα παρατηρείται στο βόρειο. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πως ακριβώς συνέβη αυτό. Δεδομένου μάλιστα πως τα εναέρια ρεύματα της γής κινούνται από την Δύση στην Ανατολή – κι όχι από τον Βορρά στον Νότο!!

Αλλά οι παρερμηνείες και η άθλια επιστημονική τεκμηρίωση των όποιων κινδυνολογικών απόψεων δεν κοπάζει εκεί. Πολλοί υπέρμαχοι της νέας θρησκείας ισχυρίζονται πως η αύξηση της θερμοκρασίας φέρνει ασθένειες, και κυρίως ελονοσία, που υποτίθεται πως δεν υπάρχει σε ψυχρότερα κλίματα. Ομως η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Στην Σιβηρία έχουν σημειωθεί εκατομμύρια περιπτώσεις ασθενών με ελονοσία, ενώ το 1920 υπήρξαν σε μιά επιδημία 600.000 θάνατοι (βλ.σχετ. http://climateaudit.org/2005/08/30/mosquitos-malaria-and-the-ipcc-consensus/ και Reiter, Paul (April 25, 2006). 'Malaria in the debate on climate change and mosquito-borne disease'). Η μεγαλύτερη όμως διαστρέβλωση δεδομένων σχετικά με το ζήτημα της υπερθέρμανσης είναι οι αγωνιώδεις προσπάθειες των οπαδών της νέας θρησκείας να αλλοιώσουν δεδομένα και ιστορικά ευρήματα ώστε να αποδείξουν πως σήμερα ο πλανήτης υφίσταται ανεπανάληπτες αυξήσεις θερμοκρασίας που ενδεχόμενα θα τον οδηγήσουν στην καταστροφή.

Ουδείς πλέον αμφισβητεί πως τον Μεσαίωνα η γή είχε περάσει μιά περίοδο υψηλότατων θερμοκρασιών. Η Γροιλανδία ήταν καταπράσινη, ενώ η Ισλανδία υπήρξε εξαιρετικά ελκυστικό μέρος ώστε πολλοί Βίκινγκς να την διαλέξουν για τόπο εποικισμού. Η Βρετανία επίσης έφθασε να κάνει εξαγωγές σταφυλιών στην υπόλοιπη Ευρώπη!! Το ζήτημα είναι αν οι τότε θερμοκρασίες υπήρξαν υψηλότερες από τις σημερινές. Εφ’ όσον τότε δεν υπήρχε βιομηχανική παραγωγή και εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, είναι αυτονόητο πως αν η τότε θερμότητα ήταν υψηλότερη της σημερινής, τότε οι κραυγές για δήθεν κινδύνους και καταστροφές του πλανήτη διεκδικούν θέση στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και θα χαθούν χιλιάδες καλοπληρωμένες δουλειές σε ινστιτούτα και ερευνητικά κέντρα που υποστηρίζουν την σχετική κινδυνολογία. Μεγάλες λοιπόν προσπάθειες έγιναν για να εμφανισθεί στα σχετικά γραφήματα πως η σημερινή καμπύλη ανόδου της θερμότητας είναι σημαντικά μεγαλύτερη από τότε. Εξ’ ού και το περίφημο σκάνδαλο γύρω από το λεγόμενο «Ραβδί του Χόκευ» σχήμα, που απεικονίζει τις μεταβολές αυτές. Σε ένα αποκαλυπτικό βιβλίο για το θέμα, ο A.W Montford (The Hockey Stick Illusion: Climategate and the Corruption of Science, 2010) αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο γύρω από την προσπάθεια να ξεχασθεί η επιστήμη από τους «επιστήμονες». Που αντί για την αλήθεια, έκαναν αγώνα διαστρέβλωσής της για να αποδείξουν απλά αυτό που τους συνέφερε.

Καταργώντας τον τίτλο της Κλιματικής Αλλαγής από το Υπουργείο Περιβάλλονος θα ήταν ένα πρώτο βήμα για την ελληνική κυβέρνηση. Το άλλο, απείρως δυσκολότερο, θα είναι να πολεμήσει πολυποίκιλους φανατισμούς και συμφέροντα που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να συντηρήσουν την υστερία για το Κλίμα. Να μην ξεχνάμε πως το κίνημα ξεκίνησε όταν η κ. Θάτσερ στην Βρετανία άρχισε να χρηματοδοτεί μελέτες για τις βλαβερές συνέπειες της χρήσης άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Πολεμούσε βέβαια τότε τους ανθρακωρύχους. Κάποιοι άλλοι σήμερα κερδίζουν δις. από την στροφή σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας (αέριο, φωτοβολταικά, αιολική ενέργεια) ενώ τα δημόσια χρηματοκιβώτια γεμίζουν από τους σχετικούς φόρους...

 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΣΤΙΑ - ΣΤΟΧΟΣ Η ΕΚΤΑΜΙΕΥΣΗ

Εκτιμώ πως κάτι έχει πάει εξαιρετικά στραβά με την όλη ιστορία των Μνημονίων. Καταλαβαίνω το άγχος να μην βγούμε από το ευρώ. Αλλά αυτοσκοπός δεν μπορεί να είναι η εξασφάλιση των δόσεων από τους δανειστές και η διατήρηση της καλής διάθεσης του κ. Σόιμπλε. Εχει προκαλέσει πραγματικά πολύ καλές εντυπώσεις η ανάδειξη του Πρωθυπουργού σε πολιτικό ηγέτη που επιμένει σε θέσεις αψηφώντας κόστος κι’ αντιδράσεις. Δεν υπάρχει όμως ευδιάκριτος στόχος. Δεν είναι δυνατόν όλα αυτά, η τόλμη ηγετών και οι θυσίες του κόσμου, να γίνονται ώστε να εξασφαλισθεί η επόμενη δόση και να πάρει παράταση η αγωνία για μιά ενδεχόμενη χρεωκοπία. Ούτε είναι αξιοπρεπές για μιά χώρα, η προσπάθεια να γίνεται ώστε κουτσά - στραβά να παραμείνουμε στην Ευρώπη μέχρις ότου κάποια (ποιά;) πράγματα να αλλάξουν, και Ευρώπη κι’ Αμερική να αποφασίσουν να χρηματοδοτήσουν το όποιο συλλογικό χρέος.


Η ιστορία έχει δείξει πως πολιτικές σαν αυτή που σήμερα ακολουθείται, με ευρωπαική πίεση, από την Ελλάδα δεν οδηγεί σε λύση. Διότι η εμμονή σε φορολογικές αφαιμάξεις και η έλλειψη γενναίας χρηματοδότησης διογκώνει τα χρέη και καταλήγει σε κατάρρευση. Ενα εξαιρετικό πρόσφατο βιβλίο του αμερικανού χρηματιστή Liaquat Ahamed (Lords of Finance, 2012) εξηγεί το για αρκετούς προφανές. Το μεγάλο κράχ του ’30 δεν προήλθε από τις υπερβολές ενός αχαλίνωτου καπιταλισμού. Υπήρξε μάλλον αποτέλεσμα θανάσιμων λαθών των κυβερνήσεων (αύξηση φορολογικών επιβαρύνσεων για άντληση εσόδων) και κακών χειρισμών των κεντρικών τραπεζιτών.


H κεντρική ευθύνη ανήκει στους κρατικούς τραπεζίτες που επηρεασμένοι από το κλίμα της εποχής επέμειναν στην εφαρμογή του χρυσού κανόνα, δένοντας δηλ. την ρευστότητα χρήματος μιάς οικονομίας με τον διαθέσιμο χρυσό στο θησαυροφυλάκιό της. Λόγω έλλειψης χρυσών διαθεσίμων σε πολλές από αυτές οι αγορές τους στέρεψαν από ρευστό και οι οικονομίες κατέρρευσαν. Μήπως αυτό σας θυμίζει κάτι;


Στην σημερινή κρίση της ελληνικής οικονομίας, για να περιορισθώ στα της χώρας μας, κύριο ρόλο παίζει η εξάντληση της αγοράς μέσω της αποστέρησής της από κάθε ρευστότητα. Στην δική μας περίπτωση αυτό οφείλεται κυρίως στην εγκληματική πολιτική των μεγάλων φόρων. Την ίδια ευθύνη όμως έχει και η απίστευτη καθυστέρηση στην ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών. Και στις δύο περιπτώσεις την κύρια ευθύνη έχουν οι παρεμβάσεις και οι συμπεριφορές των δημόσιων τομέων. Καθώς και οι μεταβολές στις εκάστοτε διαθέσεις του κ. Σόιμπλε.


Η τρόικα επέμεινε και την φορά αυτή σε μέτρα φορολογικής εξόντωσης των ελλήνων πολιτών. Δεν την είδαμε εξ ίσου αδιάλλακτη στο ζήτημα της κατάργησης δημοσίων φορέων και της απαλλαγής του κράτους από υπεράριθμο και άχρηστο πρπωπικό. Η απειλή και μόνο της παραίτησης ενός υπουργού τους έκανε όλους να εγκαταλείψουν κάθε σχετική σκέψη. Εξ’ ίσου, οι δανειστές επέμειναν σε μειώσεις μισθών και συντάξεων. Μέτρων δηλαδή που επιτείνουν το στέγνωμα της αγοράς. Εξ’ ίσου οι δανειστές, με προεξάρχοντα τον δύστροπο Γερμανό Υπουργό των Οικονομικών, αναβάλουν την συζήτηση για εκταμίευση των χρημάτων προς την Ελλάδα. Ενα όμως σημαντικό μέρος αυτών των πόρων προορίζονται για την ανακεφαλαίωση των Τραπεζών. Κοντολογής, οι εκπρόσωποι των δανειστών και ισχυροί παράγοντες των ευρωπαικών κυβερνήσεων συμβάλλουν με την στάση τους στην διατήρηση της έλλειψης ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας και κατ’ επέκταση στην μελλοντική της ολική αποδόμηση.


Στην περίπτωση της ευρωπαικής κρίσης λοιπόν οι ευρωπαίοι αλλά και οι παράγοντες του ΔΝΤ μιμούνται, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια, τις καταστρεπτικές για την οικονομία συμπεριφορές των κκ. Norman Montagu της bank of England, Benjamin Strong του NY Federal Reserve, Hjalmar Schacht της Reichsbanlk και του ξενοφοβικού Emile Moreau της Banque de France. Των ανθρώπων δηλ. εκείνων που ακριβώς προκάλεσαν τότε το παγκόσμιο ‘κράχ του 1930.


Καλό θα ήταν ο Πρωθυπουργός, η ο κ. Στουρνάρας, να έδιναν σαν δώρο στον κ. Σόιμπλε το best seller βιβλίο του Liaquat Ahamed. Ισως εκεί που απέυχαν τα πολιτικά επιχερήματα και η όποια διαπραγμάτευση να πιάσει τόπο ένα σαββατοκύριακο ήσυχης ανάγνωσης.

Πλήρες Άρθρο »

Η Κίνα και η Eλληνική κρίση

ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ...

 

«Το κινέζικο φύλλο»
Τι κρύβεται πίσω από την αλλαγή στάσης της Γερμανίας απέναντι στην  ελληνική κρίση χρέους;
 
Σε άρθρο του στο περιοδικό Stern o γερμανός δημοσιογράφος Hans-Ulrich Jörges σημειώνει την εντυπωσιακή μεταστροφή της γερμανικής πολιτικής απέναντι στο ελληνικό πρόβλημα μετά την επίσκεψη Μερκελ στην Κίνα στα τέλη Αυγούστου. Ξαφνικά όλοι στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες δηλώνουν αποφασισμένοι να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη, χωρίς να αποκλείουν πλέον την επιμήκυνση του προγράμματος ή ακόμη και ένα τρίτο πακέτο βοήθειας. Ακόμη και οι πιο συντηρητικές φωνές βαυαρών πολιτικών, που ζητούσαν τη θυσία της Ελλάδας προς παραδειγματισμό, σίγησαν. Σύμφωνα με το συντάκτη η μεταστροφή αυτή οφείλεται στις έντονες παρασκηνιακές πιέσεις που ασκήθηκαν από την κινεζική ηγεσία κατά την επίσκεψη Μέρκελ στο Πεκίνο. Λέγεται ότι ο πρωθυπουργός Wen  Jiabao απείλησε χωρίς περιστροφές την καγκελάριο της Γερμανίας στις > μεταξύ τους συζητήσεις ότι «έχουμε ήδη χάσει 30 δισεκατομμύρια στην Ελλάδα. Εάν χάσουμε άλλα 40, δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα πλέον για τη σταθεροποίηση του ευρώ».
 

Πέρα από την έκθεση της Κίνας στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, το ύψος της οποίας δεν είναι ακριβώς γνωστό και τους φόβους για φαινόμενο ντόμινο σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη σημαντικό ρόλο στις κινήσεις της κινεζικής ηγεσίας παίζει και «η στρατηγική συμμαχία» που έχουν συνάψει Κίνα και Ελλάδα. Σύμφωνα με το συντάκτη του περιοδικού  Stern η Κίνα έχει επιλέξει την Ελλάδα ως την « πύλη της στην Ευρώπη», με στόχο να δημιουργήσει ένα σύγχρονο «δρόμο του μεταξιού» για το παγκόσμιο εμπόριο. Η επένδυση στο λιμάνι του Πειραιά είναι μόνο η αρχή. Ήδη οι Κινέζοι έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον και για άλλα ελληνικά  λιμάνια, διαπραγματεύονται συμφωνίες με ελληνικές εταιρείες για την κατασκευή ανεμογεννητριών και εγκαταστάσεων ηλιακής ενέργειας, ενώ  ενδιαφέρονται και για το 40% του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» μετά τη λήξη του συμβολαίου διαχείρισης που κατέχει σήμερα γερμανική εταιρεία. Αλλά και για το λιμάνι του Πειραιά στόχος των Κινέζων είναι να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο λιμάνι μεταφοράς container στη Μεσόγειο,  μέσω του οποίου θα διοχετεύονται κινεζικά προϊόντα σε Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή.

Εάν η Ελλάδα έβγαινε από την Ευρωζώνη, οι κινεζικές επενδύσεις θα έχαναν μονομιάς την αξία τους. Η Κίνα θα είχε επενδύσει σε ένα αποτυχημένο κράτος που θα βυθιζόταν στην εξαθλίωση και η υπόλοιπη Ευρώπη θα έπρεπε «να το πληρώσει». Κλείνοντας το άρθρο του ο γερμανός δημοσιογράφος σημειώνει: « Είναι πολύ πιθανό, ότι στο ευρωπαϊκό πόκερ η Κίνα έδωσε φλος ρουαγιάλ στους Έλληνες. Και αυτοί δεν το έχουν πάρει είδηση ακόμη.»
 
Το άρθρο με τίτλο “Die chinesische Karte” του Hans-Ulrich Jörges δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του περιοδικού Stern δύο μέρες μετά την επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα στις 11.10.2012.

Πλήρες Άρθρο »