«Η ΓΝΩΣΗ ΣΤΟ ΑΠΟΧΩΡΗΤΗΡΙΟ»

Αδικα ακραίοι νεολαίοι επιδιώκουν να στιγματίσουν τη γνώση και να την κάνουν αντιπαθή στις μάζες. Παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες. Τα κυρίαρχα ρεύματα της ελληνικής κοινής γνώμης, με επικεφαλής πολλούς ταγούς της δημόσιας ζωής, από καιρό την έχουν αποκαθηλώσει. Τα παραδείγματα πάμπολλα και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.


Οι περισσότεροι καταγγέλλουν το Μνημόνιο και τις πολιτικές που ευαγγελίζεται η Γερμανία για την Ευρώπη σαν νεοφιλελεύθερες. Ποιοί όμως γνωρίζουν πραγματικά τι ακριβώς είναι ο νεοφιλελευθερισμός; Δεξιοί κι’ Αριστεροί, Πασόκοι, Δημαρίτες, Συριζαίοι και οι περισσότεροι Νεοδημοκράτες απεχθάνονται μια πολιτική που ελάχιστοι κατανοούν. Ο ΝΦ, για όσους κατανοούν πολιτικές και ιδεολογίες, συνίσταται από τις παρακάτω πολιτικές επιλογές. Μείωση φόρων, ελαχιστοποίηση των κρατικών παρεμβάσεων σε οικονομία και κοινωνία, δραματική μείωση δημοσίου τομέα (ιδιωτικοποιήσεις κλπ) και κρατικών δαπανών, έλεγχος κυκλοφορίας νομίσματος, εφαρμογή του κράτους του νόμου δίχως εκπτώσεις και εξαιρέσεις. Κοντολογής, λιγότερο κράτος, αλλά σοβαρό κράτος, και περισσότερη ελευθερία.


Πόσοι αναγνωρίζουν τέτοιες πολιτικές στις ρυθμίσεις του Μνημονίου και στις εφαρμοστικές επιλογές των ελληνικών κυβερνήσεων; Εκτός των εκπροσώπων της παλαβής Αριστεράς, ποιος άλλος λογικός και γνώστης των πραγμάτων άνθρωπος θα διέκρινε στις φορολογικές επιδρομές, στην κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και στις βίαιες και με άνωθεν εντολές περικοπές μισθών και συντάξεων πολιτικές νεοφιλελεύθερης απόχρωσης; Εξ’ άλλου, οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες δεν ήσαν εκείνοι που είχαν κόψει την χρηματοδότηση του ΚΠΕΕ (Ερευνητικού Κέντρου της ΝΔ μέχρι το 1991) με την αιτιολογία πως προωθούσε Θατσερικές πολιτικές; Eίναι δυνατόν λοιπόν αυτοί να υποστηρίζουν ρυθμίσεις ΝΦ κατεύθυνσης;


Αλλά η εκτόξευση της γνώσης στο αποχωρητήριο φαίνεται κι’ από λογής άλλες δράσεις. Η απίστευτη υποβάθμιση των πανεπιστημιακών σπουδών με την διάλυση κάθε έννοιας αντικειμενικής έρευνας κι ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Οποια μπούρδα μαρξιστικής απόχρωσης εκστομισθεί λογίζεται σαν αποκάλυψη και προβάλλεται ανάλογα. Διανοούμενοι διαφορετικών αντιλήψεων θεωρούνται ανεπιθύμητοι από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Και σπρώχνονται στο περιθώριο.


Η γνώση όμως ενοχλεί ιδιαίτερα και πολλούς πολιτικούς χώρους. Όταν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες φέρνουν στην επιφάνεια προτάσεις παλαιότερων δεξιόστροφων γκρουπούσκουλων της ΝΔ περί παραίτησης από την Βουλή για επίσπευση εκλογών δείχνουν άγνοια βασικών πτυχών του εκλογικού νόμου. Αν κάτι τέτοιο πραγματοποιηθεί, και παραιτηθούν βέβαια και οι επιλαχόντες, τότε επαναληπτικές εκλογές προκηρύσσονται μόνο για τις έδρες που έχουν κενωθεί. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ο κυβερνητικός συνασπισμός θα αυξήσει την συνολική κοινοβουλευτική του δύναμη, ενώ τα κόμματα που θα έχουν παραιτηθεί θα την μειώσουν! Προς τι λοιπόν ο ελιγμός;


Η αδιαφορία για γνώση γίνεται φανερή κ από ένα ακόμη σημαντικό, εν εξελίξει, γεγονός. Οι εκπρόσωποι των δανειστών εμφανίζονται από τον τύπο να επιμένουν σε περικοπές μισθολογικών απολαβών με σκοπό την καταπολέμηση της ακρίβειας και την βελτίωση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας. Αν αυτά τα ρεπορτάζ είναι ακριβή, εύλογη είναι η απορία για την επάρκεια των ελλήνων συνομιλητών τους. Δεν υπάρχει ακαδημαικό δεδομένο πουθενά στον κόσμο που να υποστηρίζει κάποια τέτοια άποψη. Το κόστος ενός προιόντος, και κατ’ επέκταση η ανταγωνιστικότητα μιάς οικονομίας, εξαρτάται από πέντε κυρίως παράγοντες. Ενας απ’ αυτούς είναι το ύψος της αμοιβής της εργασίας. Αλλά μόνο ο ένας, Οι υπόλοιποι τέσσαρες είναι η τιμή των πρώτων υλών, η αξία του χρήματος, το κόστος της ενέργειας και το ύψος των φόρων. Το ερώτημα λοιπόν που εύλογα προκύπτει είναι πως, όταν η αξία του ενός παράγοντα (μισθός εργαζόμενου) πέφτει ενώ όλοι οι άλλοι (φόροι, ενέργεια, πρώτες ύλες, αξία χρήματος) ανεβαίνουν, είναι δυνατόν η ανταγωνιστικότητα να βελτιώνεται και η ακρίβεια να καταπολεμιέται; Πως απαντά η Τρόικα στο ερώτημα αυτό; Aν της έχει ποτέ τεθεί βέβαια…


Για τις απίθανες απαιτήσεις γα παρεμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας η κυβέρνηση οφείλει να απαιτήσει από τους εκπροσώπους των δανειστών την επιβολή μια ρήτρας αποτυχίας. Αν τα μέτρα που απαιτούν επιβληθούν, εφαρμοσθούν στο σύνολό τους και αποτύχουν, να είναι εγγράφως υποχρεωμένοι να αποζημιώσουν το ελληνικό δημόσιο με ένα ποσό που να προσεγγίζει την δόση που τώρα ,ας οφείλουν (κοντά στα 35 δις ευρώ). Δεν είναι δυνατόν οι έλληνες να υφίστανται θυσίες εκ του ασφαλούς για τους δανειστές.

Ας μην ανησυχούν οι οργισμένοι μας νέοι λοιπόν. Δεν κινδυνεύουν από την γνώση. Πως θα ξεφύγουν από την άγνοια, και την συνακόλουθη βλακεία, που μας έχει περικυκλώσει είναι το πρόβλημα…

Πλήρες Άρθρο »

Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΙΤΙΑ ΕΚΚΟΛΑΨΗΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Επιδερμικά η παρουσία και ισχυροποίηση της  Χρυσής Αυγής περιγράφεται σαν αποτέλεσμα των προκλήσεων που έχει υιοθετήσει η Αριστερά, αφ΄ενός μεν κηρύσσοντας την «ανυπακοή» σε κανόνες και νόμους, κι αφ’ ετέρου, ιδίως από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, με την ανοχή και έμμεση στήριξη εκδηλώσεων τραμπουκισμού κατά πολιτικών κυρίως προσώπων αλλά και σε πανεπιστημιακούς χώρους κατά καθηγητών και δυσάρεστων ομιλητών.  Η άποψή μου είναι πως το φαινόμενο είναι αρκετά πολυπλοκότερο και τέμνει σε μεγάλο βάθος ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
 
Τα πάντα έχουν σαν εκκίνηση δύο παράγοντες. Ο ένας είναι η κατάρρευση των πελατειακών σχέσων που, λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης, είναι αδύνατον να συνεχίσουν να διεκπεραιώνουν τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει το πολιτικό σύστημα απέναντι στους εκλογείς – πελάτες του. Στην διάρκεια της εποχής των παχέων αγελάδων του μεγάλου δανεισμού και των γενναίων παροχών (στις οποίες μέσα περιλαμβάνονται και οι ρουσφετολογικές προσλήψεις στο δημόσιο) όσοι δεν εξυπηρετούνταν από το σύστημα των πελατειακών κυκλωμάτων είχαν σαν διέξοδο την επιλογή, μέσω του σταυρού προτίμησης, άλλου υποψηφίου η την στροφή στην απέναντι πολιτική παράταξη. Με το τέλος του σχετικού πάρτυ οι εκλογείς – πελάτες έμειναν στο κενό.
 
Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη η στροφή εναντίον του συστήματος γενικά που ουδέποτε είχε φροντίσει να «εκπαιδεύσει» τον λαό σε δοκιμασίες δημοκρατίας. Δεν είναι λοιπόν για τους περισσότερους τα κόμματα που απέτυχαν, αλλά το σύστημα που είναι διαβρωμένο, βρώμικο και αναξιόπιστο στο σύνολό του. Απλά και μόνο επειδή δεν μπορεί πλέον να συντηρήσει τις πρακτικές προσοδοθηρίας (ραντιερισμού) που μέχρι τώρα το καταξίωναν και το ισχυροποιούσαν. Η Αριστερά αποτελεί μιά κάποια διέξοδο για την αντίδραση αυτή. Αλλά για τον απλό κόσμο η Αριστερά δεν παύει να είναι συμπρωταγωνιστής του συστήματος στις παραστάσεις που δίδονταν. Η Χρυσή Αυγή είναι λοιπόν το καινούργιο που ετοιμάζεται να ανατρέψει τα πάντα. Γιατί λοιπόν να μην υποστηριχθεί; Για αυτό επέμενα προεκλογικά πως δεν επρόκειτο να καταρρεύσει. Και είναι ακριβώς αυτός ο λόγος που πρβλέπω πως και στις επόμενες εκλογές θα επωφεληθεί των απωλειεών της ΝΔ, κάποιες του ΠΑΣΟΚ και σίγουρα των Ελεύθερων Ελλήνων για να αυξήσει τις δυνάμεις της.  Εξ άλλου, η μάλλον φυσιολογική ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει σαν συνεπακόλουθο την ενίσχυση και του απέναντι άκρου, δηλ της Χρυσής Αυγής.
 
Οσο για την ανοχή του κόσμου στις βιαιότητες και τις φραστικές – και όχι μόνο – υπερβολές αυτό οφείλεται στην για χρόνια σταδιακή κατάλυση του κράτους και κάθε έννοιας έννομης τάξης.  Ουδείς υπήρξε ικανός να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, που όμως πλήττει και καταπιέζει πολλά κοινωνικά στρώματα στην Ελλάδα. Σε συνδυασμό με το καθεστώς ατιμωρησίας για παραβατικές συμπεριφορές και βαιότητες που για χρόνια πλέον έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα (πράξεις ακτιβιστών της Αριστεράς, προπηλακισμοί πολιτικών προσώπων, κινητοποιήσεις μαθητών τον Δεκεμβριο του 2008 και «αγνώστων» σε πορείες διαμαρτυρίας, επεισόδια για παγκοσμιοποίηση, συνόδους κορυφής, παλαιστινιακό, Ιράκ κλπ, βιαιότητες κατά καθηγητών σε διάφορα ΑΕΙ της χώρας και τόσα άλλα) έχει εθίσει τον κόσμο να βλέπει την βία σαν μιά μάλλον φυσιολογική μετεξέλιξη μιάς κοινωνικής διαμαρτυρίας που δεν βρίσκει ανταπόκριση. Το θετικό για την χώρα και πιθανώς για την δημοκρατία είναι πως το κίνημα της Χρυσής Αυγής δεν περιλαμβάνει ανθρώπους με ικανότητα διαμόρφωσης ευρύτερων κοινωνικών προοπτικών που θα μπορούσε να καταλήξει σε ένα οργανωμένο φασιστικό κίνημα (λ.χ. όπως του Μουσολίνι στην Ιταλία). Εδώ εκφράζει στενούς λαικίστικους στόχους ακολουθώντας την συνθηματολογία των μήντια κι επιμένοντας σε τοποθετήσεις (ιδίως σε ζητήματα οικονομίας)  που δεν διαφέρουν και πολύ από τις διακηρυγμένες θέσεις κομμάτων του κατεστημένου (ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξ. Ελληνες κλπ).
 
Το πράγμα θα καταστεί εξαιρετικά επικίνδυνο για την δημοκρατία αν η Χρυσή Αυγή αρχίσει να παρεμβαίνει δυναμικά στην λειτουργία κοινωνικών δράσεων και θεσμών συμμαχώντας  με οργανωμένους φορείς και ομάδες (επιχειρήσεις, μικροεπαγγελματίες, ακαδημαική κοινότητα κα) επηρεάζοντας έτσι άμεσα τις οικονομικές και άλλες εξελίξεις (σπάζοντας απεργίες, επιβάλλοντας την τάξη στα Πανεπιστήμια, ανοίγοντας δρόμους από ανεξέλεγκτες πορείες και απεργίες, λειτουργώντας μέσα μαζικής μεταφοράς κλπ). Για την ώρα πάντως δεν διαφαίνονται παρόμοιες τάσεις και προοπτικές.     

Πλήρες Άρθρο »

Ανάπτυξη δίχως δανεισμό

Βρέθηκα πρόσφατα στο Μπακού, καλεσμένος σε ένα μεγάλο συνέδριο για το μέλλον και τις προοπτικές της παγκοσμιοποίησης αλλά και σαν ομιλητής στη Διπλωματική τους Ακαδημία. Κι έμεινα έκπληκτος.

Μια χώρα περικυκλωμένη από περιφερειακές ταραχές και αβεβαιότητες – συνορεύει με το Ιράν, βρίσκεται δίπλα στη Συρία και το Ιράκ, ακουμπάει στη σχεδόν εμπόλεμη Τουρκία και οι βόρειοι γείτονές της είναι η προβληματική Γεωργία και η εχθρική απέναντί της Αρμενία. Εντούτοις το Αζερμπαϊτζάν δεν έχει λυγίσει. Αντέχοντας στις προκλήσεις της γειτονιάς του επιδεικνύει μια αξιοθαύμαστη σταθερότητα που εκφράζεται σε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης. Κι αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην ενέργεια. Εχοντας με επιτυχία από καιρό διαφοροποιήσει τις οικονομικές της υποδομές, η χώρα έχει ενισχύσει την αγροτική της παραγωγή, έχει εντυπωσιακά ενθαρρύνει την εμφάνιση νέων βιομηχανικών μονάδων, με τη χαμηλή της φορολογία αποτελεί παράδεισο για τις μικρές επιχειρήσεις και προωθεί με δυναμισμό την καινοτομία και τις οικονομικές πρωτοβουλίες των νέων. Κοντολογίς έχει απεξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το συνάλλαγμα που της προσφέρει το εισόδημα από τις εξαγωγές πετρελαίου και αερίου, επενδύοντας με ιδιαίτερη εμμονή σε μοντέρνα μοντέλα εκπαίδευσης, απελευθερώνοντας την ιδιωτική ανώτατη παιδεία, δίνοντας έμφαση σε τομείς αιχμής όπως το management, η virtual reality, οι επιστήμες των complex systems, οι σύγχρονες μέθοδοι ηγεσίας καθώς και στις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες των νέων.

Τι διδάγματα υπάρχουν για χώρες σαν τη δική μας από τέτοιες εμπειρίες; Πρέπει κατ’ αρχήν να βγούμε από το σημερινό ανακυκλούμενο ρεύμα κακομοιριάς, μικροβολέματος και ηθικοκοινωνικής αποτελμάτωσης. Χρειαζόμαστε ηγεσίες που θα ξεπεράσουν τις αντιστάσεις και αντιδράσεις των διάφορων πολιτικών και συνδικαλιστικών μικροοργανισμών. Εχει λεχθεί, αλλά χωρίς δυστυχώς αποτέλεσμα, πως όλες οι μεγάλες πορείες ξεκινούν με μικρά αρχικά βήματα. Η εφαρμογή του νόμου είναι ένα από αυτά. Ο νόμος δεν εξαρτάται από το ποιος και πώς τον παραβιάζει. Είτε ισχύει και εφαρμόζεται είτε δεν εφαρμόζεται και δεν υπάρχει κράτος του νόμου. Κι όταν δεν υπάρχει έννομη τάξη στους δρόμους σύντομα δεν θα υπάρχει στις οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται συζήτηση για επενδύσεις, ανάπτυξη και απελευθέρωση από την κρίση όταν δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο σταθερής διαχείρισης των υποθέσεων της χώρας (για «δικτατορία του νόμου» έχει μιλήσει ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν). Κάτι τέτοιο ακουμπάει πάνω στη σοβαρότητα και την αξιοπιστία της πολιτειακής υποδομής, ανοίγοντας τη χώρα στους ερεθισμούς του μέλλοντος και στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Ολα οφείλουν να ξεκινήσουν από το πολιτικό σύστημα. Με την κατάργηση του διεφθαρμένου συστήματος της σταυροδοσίας. Που εθίζει στις διαπροσωπικές συναλλαγές, τον πολιτικό να εξαρτάται από την προσωπική εξυπηρέτηση και στη θεώρηση του κράτους σαν φέουδο του κόμματός του και κατ’ επέκταση του στενού πολιτικού του συμφέροντος. Συνεπακόλουθα έρχεται η ανάγκη εξαγοράς ψήφων για τη συντήρηση και επέκταση των πελατειακών κυκλωμάτων. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μοναχά μέσω της αξιοποίησης του κράτους σαν εργαλείου («ιδρύματος προστασίας») για την αντιμετώπιση λογής ζητημάτων. Που δεν αποτελούν στην κυριολεξία δική του ευθύνη. Η ανεργία γίνεται προσπάθεια να ελεγχθεί μέσω διορισμών στο Δημόσιο, η οικονομική καχεξία μέσω παροχών που ουδείς έχει κερδίσει στο σύνολο της οικονομίας. Ολα αυτά διογκώνουν τα δημόσια έξοδα και οδηγούν στον παράλογο δανεισμό. Που αναπόφευκτα ματαιώνει μακροπρόθεσμα κάθε προοπτική αυτόνομης οικονομικής ανάπτυξης.

Στο αδιέξοδο αυτό είχε μπλέξει η Ελλάδα. Αναπόφευκτα κάποιοι έβαλαν το χέρι στο γλυκό. Κλέβοντας δημιούργησαν απίστευτες περιουσίες. Ολοι, όμως, εισέπρατταν από τα δανεικά. Ασφαλώς και νόμιμα. Ολα αυτά, όμως, οδήγησαν τη χώρα στην υπερχρέωση και ουσιαστικά στη διάλυση. Ανάπτυξη που δεν εξαρτάται από τον εξωτερικό δανεισμό είναι ο μοχλός για το αύριο. Αυτό, όμως, απαιτεί ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Και από την πολιτική αλλά και από την κοινωνία. Δεν είναι κάτι ανέφικτο. Πολλοί άλλοι το έχουν καταφέρει, όπως το Αζερμπαϊτζάν, όπου ο εξωτερικός δανεισμός σήμερα δεν είναι πάνω από το 7% του ΑΕΠ (σε σύγκριση με το 140% του δικού μας!).

Αποφασίστε, λοιπόν, και προχωρήστε. Αγνοώντας στην πορεία πιέσεις, ειδικά συμφέροντα και αντιδράσεις.

Πλήρες Άρθρο »

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΥΡΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΥΡΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

 

Η Δυναμική των Αμερικανικών Εκλογών
 

  • Στα πλαίσια των οικονομικών συνθηκών που χειροτερεύουν σε Ευρώπη και Αμερική, στη σκιά πολλών τραπεζικών και άλλων σκανδάλων, και στο επερχόμενο δημοσιονομικό βάραθρο οι κομματικές συγκρούσεις αναπόφευκτα γίνονται σκληρότερες από το συνηθισμένο. Ευρύτερες φιλοσοφικές συζητήσεις για τον ρόλο του συστήματος και για το αν δουλεύει τελικά για τους ολίγους η τους πολλούς έχουν ήδη κορυφωθεί. Ο σχετικός διάλογος περιλαμβάνει συζητήσεις για την εξισορρόπηση των επιρροών που ασκούνται στην Αμερικανική πολιτική ζωή διαχρονικά, όπως η κουβέντα για ελεύθερο και ανοιχτό εμπόριο η για προστατευτισμό, απομονωτισμό η συμμετοχή και ανάμιξη στις παγκόσμιες εξελίξεις , φορολογικές μειώσεις η κρατικές παροχές.
     
  • Η βασική διαφοροποίηση ανάμεσα σε Ρεπουμπλικάνους και Δημοκρατικούς είναι στο ποιές περικοπές να γίνουν και ποιά προγράμματα να καταργηθούν. The major bone of contention between the Republicans and Democrats is obviously what programs to cut. Ο Υπ Αμυνας λ.χ. επεσήμανε στους Αμερικανούς νομοθέτες να μην προχωρήσεον σε εφιαλτικές περικοπές (“doomsday mechanism”) που θα οδηγούσαν τον Προυπολογισμό του Πενταγώνου να συρρικνωθεί κατά $600 δισ, απειλώντας έτσι την εθνική ασφάλεια της χώρας. Οι περικοπές αυτές θα είχαν πραγματοποιηθεί αν η Super Committee δεν είχε τελικά εξασφαλίσει κάποια συμφωνία ανάμεσα στα κόμματα για μειώσεις στον Προυπολογισμό. 


Από την άλλη μεριά ο Πρόεδρος Ομπάμα αντιμετωπίζει σκληρή αντίδραση από τους Ρεπουμπλικάνους σε κάθε σκέψη αύξησης φόρων στα υψηλά εισοδήματα όπως λ.χ. ο περίφημος ‘Buffet Tax’.



 

  • Οι διαξιφισμοί ανάμεσα στα δύο κόμματα αντικατοπτρίζουν την παραδοσιακή τους κοσμοθεωρία. Οι Ρεπ. δεν θέλουν φόρους στους πλούσιους διότι τους θεωρούν αντιπαραγωγικούς σε σχέση με την παρουσία καινούργιων επενδύσεων. Προτιμούν περικοπές σε κοινωνικά προγράμματα από τα οποία κατά βάση ευνοούνται τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα κι οι φτωχοί. Επιμένουν σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας και σαν συνέπεια υπερασπίζονται τις αμυντικές δαπάνες. Από την άλλη μεριά, οι Δημοκρ. συνήθως αυξάνουν τις κοινωνικές δαπάνες που καταλήγουν σε διόγκωση του δημόσιου τομέα και προτείνουν περισσότερους φόρους στους πλούσιους και λιγότερους στην μεσαία τάξη

 

Αμερικανικό Σύστημα και Λαικές Απογοητεύσεις

  • Στην παρούσα ύφεση το αδιέξοδο έχει αυξήσει την λαική απογοήτευση όπως και την σχετική ανησυχία. Ο σχολιαστής των New York Times David Brooks σημείωσε τον περασμένο Μάιο:



    «Το Αμερικανικό αποκεντρωτικό σύστημα των ελέγχων και εξισορροπήσεων έχει μετουσιωθεί σε ένα πολυδιασπασμένο μηχανισμό που διαχέει τις ευθύνες. Το Κογκρέσσο νομοθετεί παροχές και εύνοιες με χρήματα δανεικά, αλλά ανθίσταται όταν γίνεται απαραίτητο να επιβάλει αυτοσυγκράτηση στην συμπεριφορά των πολιτών». 


     
  • Πρόσθεσε τις παρατηρήσεις του για τον ισχυρό ρόλο που παίζουν πλέον οι τεχνοκράτες στην Ευρωπαική Ενωση:


     
    «Αποφάσεις που αφορούν κι’ αναμορφώνουν τις τύχες οικογενειών και εθνών ολόκληρων παίρνονται σε μυστηριώδη, υπερεθνικά επίπεδα. Ελάχιστοι ευρωπαίοι μπορούν με σιγουριά να εξηγήσουν ποιός παίρνει τις αποφάσεις και ποιός είναι υπεύθυνος αν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Κι αυτονόητα, αισθάνονται αδύναμοι κι έντονα καχύποπτοι.»
     
    Η συνεχιζόμενη ύφεση και ο κλυδωνισμός του Τραπεζικού τομέα στην Δύση αποκαλύπτει τις επιπτώσεις που μπορούν να έχουν στο σύστημα οι μη ελεγχόμενες διασυνδέσεις χρήματος και εξουσίας.

 

Εξωτερική Πολιτική

  • Στην εξωτερική πολιτική και στα ζητήματα ασφάλειας τα κόμματα προσπαθούν να φανούν ισχυρά κι αποφασιστικά, αν και η πράξη έχει δείξει πως μόλις κερδίσουν την εξουσία στρέφονται προς την συνέχεια. Ο Πρόεδρος Ομπάμα λ.χ. ενίσχυσε παραπάνω τις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στις συνοριακές περιοχές μέσα στο Πακιστάν ενώ παραβίασε και πολλές άλλες κόκκινες γραμμές που είχε θέσει η κυβέρνηση της Ισλαμαμπάντ. Η πολιτική απέναντι στο Ιράν δεν άλλαξε στο παραμικρό.
     
  • Η πιθανολογούμενη απόσυρση από το Ιράκ και το Αφγανιστάν είναι πιθανότερο να οφείλεται στις οικονομικές δυσκολίες των ΗΠΑ παρά σε ιδεολογικές διαφοροποιήσεις στην εξωτερική πολιτική.
     
  • Η πολυπλοκότητα των ζητημάτων που αφορούν τις διεθνείς σχέσεις υποχρεώνει κόμματα και ηγέτες να στηρίζονται στους ειδικούς παρά σε ιδεολογικο-πολιτικές προτεραιότητες.
     
  • Οι μεγάλες τοπικές και παγκόσμιες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ είναι πολυεπίπεδες και δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν από τις πολιτικές ρητορικές των εκλογικών περιόδων.
     
  • Οι πολιτικές πιρουέττες ενδεχόμενα βοηθούν κάποια κόμματα να κερδίσουν εκλογές, αλλά είναι αμφίβολο αν συμβάλουν και στην ανεύρεση ουσιαστικών λύσεων. Στην πραγματικότητα τα προβλήματα χειροτερεύουν.
     
  • Αν κάποια στιγμή η Αμερική αποφασίσει να κάνει κάποια συστεμική επανατοποθέτηση οι επιπτώσεις για την υφήλιο θα είναι συγκλονιστικές.

 

Μεγάλες Διαφοροποιήσεις στην Μέση Ανατολή

  • Οι σχέσεις στην Μέση Ανατολή μεταβάλλονται δραματικά με επίκεντρο τα ζητήματα της Συρίας και του Ιράν. Από την μιά μεριά, η Τουρκία και οι χώρες του άξονα ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) υποστηρίζουν το δικαίωμα του Ιράν να αναπτύξει πυρηνική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς και δεν έχουν σταματήσει τις εισαγωγές πετρελαίου από αυτό, παρά τις κυρώσεις που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Από την άλλη μεριά, η θέση της Τουρκίας και πολλών Αραβικών κρατών (ιδιαίτερα του Κόλπου) ταυτίζονται καθ’ όσον αφορά τις εξελίξεις στην Συρία. Εν τούτοις, αυτό δεν εμπόδισε τις Αραβικές χώρες να επιχειρήσουν να περιθωριοποιήσουν την Τουρκία εξαιρώντας την από την τελευταία επεισοδιακή Σύνοδο του Αραβικού Συνδέσμου στο Ιράκ.

Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ ενισχύουν τις σχέσεις τους με τα κράτη του Κόλπου, ενώ προειδοποιούν το Ιράν πως η διπλωματική λύση στο πρόβλημά τους δεν θα ισχύει για πολύ ακόμη. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως τα Κράτη του Κόλπου είναι μετωπικά όλα εναντίον του Ιράν. Το Κατάρ, μιά ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη, έχει έντονα αντιταχθεί σε κάθε ιδέα στρατιωτικής επέμβασης κατά του Ιράν.
 

Η Εξελισσόμενη Δυναμική Των Ισλαμικών Σφαιρών Επιρροής

  • Στη διάρκεια των Παγκοσμίων Πολέμων η περιοχή της Νότιας Ασίας, ιδίως η σημερινή Ινδία και το Πακιστάν, αντιδρούσαν με τον δικό τους τρόπο σε όσα συνέβαιναν στην Μέση Ανατολή - κυρίως στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την κατάργηση του μουσουλμανικού χαλιφάτου. Tότε αναδείχθηκαν τα κινήματα του Ντεομπαντισμού, του Κιλαφάτ κλπ.

Ισλαμικές Σφαίρες Επιρροής και η Αραβική Ανοιξη

  • Ο πυρήνας κυριαρχείται κατά κύριο λόγο από τις Αραβόφωνες χώρες, ενώ οι περιφέρειες περιλαμβάνουν τους Τούρκους, τους Πέρσες και άλλους λαούς και εθνότητες της Νότιας Ασίας και της Ασίας του Ειρηνικού.
     
  • Οι πιό παραδοσιακές αλλά και περισσότερο φωτισμένες και ακαδημαικές ερμηνείες της Ισλαμικής διδασκαλίας προήλθαν από τον πυρήνα.
     
  • Ενώ η σύγχρονη κατανόηση του Ισλάμ καθώς και η πολιτική του αναβίωση έχουν Τουρκικές και Ιρανικές ρίζες.

Οι Ισλαμικές Σφαίρες και οι Ανερχόμενες και Κατεστημένες Δυνάμεις

  • Οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα σε όλους αυτούς έχουν επηρεάσει την στάση της Ρωσίας και της Κίνας πάνω στο τι ακριβώς αυτές οι εξεγέρσεις σηματοδοτούν. Λ.χ. Οι δυνάμεις αυτές, μαζί με την Ινδία, είχαν απόσχει από την ψήφο για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Λιβύη. Η Ρωσία όμως ιδιαίτερα το μετάνοιωσε διότι η απόφαση αυτή έδωσε το δικαίωμα στη Δύση να επιβάλει τελικά στρατιωτική επέμβαση, αλλαγή του καθεστώτος και τελικά να εξασφαλίσει σημαντικά κέρδη σε θέματα ασφάλειας και σε ζητήματα οικονομικών και πολιτικών πλεονεκτημάτων.
     
  • Αυτό έχει περιπλέξει την κατάσταση στη Συρία που τώρα θεωρείται πόλεμος δι’ αντιπροσώπων. Οι αντάρτες – επαναστάτες εφοδιάζονται από την Δύση μέσω Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας ενώ η Ρωσία εξακολουθεί να στηρίζει το καθεστώς Ασάντ. Τώρα τελευταία οι Σύριοι έχουν εξασφαλίσει την στήριξη στη δική τους πλευρά των συνόρων των Κούρδων ανταρτών τους οποίους χρησιμοποιούν ενάντια στην Τουρκία που θεωρείται πως αποτελεί τον κύριο διάδρομο ενίσχυσης των αντικαθεστωτικών στο έδαφός τους. Το σχήμα των διαμορφούμενων συμμαχιών περιλαμβάνει την Τουρκία, το ΝΑΤΟ και τις χώρες του Κόλπου από την μιά μεριά ενώ η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Συρία βρίσκονται από την άλλη. Τα σχήματα μοιάζουν εξαιρετικά με τους συσχετισμούς και τις συμμαχίες των διάφορων μουσουλμανικών περιοχών κι’ αποικιών και των λαών τους στη διάρκεια του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου – με τις Κεντρικές Δυνάμεις η την Αντάντ στην πρώτη περίπτωση, και με τον Αξονα η τους Συμμάχους στην δεύτερη.

 

Η Δυναμική του Ισλαμικού Πυρήνα απέναντι στην Περιφέρεια

  • Τι σημαίνουν αυτές οι αλλαγές στον πυρήνα για τα κράτη της περιφέρειας; Την στιγμή που τα κράτη του πυρήνα της περιοχής του Κόλπου συμπαρατάσσονται με την Τουρκία και το ΝΑΤΟ, οι χώρες της περιφέρειας πιέζονται να πάρουν θέση με κάποιον από τους δύο. 


     
  • Στις επερχόμενες όμως συμμαχίες τα κράτη του Κόλπου βρίσκονται στην δυσκολότερη θέση, μια κι εξαρτώνται από την Δύση αλλά κι από δυνάμεις της περιφέρειας για την άμυνα και την ασφάλειά τους. Από την άλλη μεριά, οι περιφερειακές δυνάμεις του Ιράν και της Τουρκίας δεν έχουν παρόμοιες εξαρτήσεις. Ακόμη, οι χώρες του Κόλπου έχουν πρόβλημα αξιοπιστίας καθ’ όσον αφορά την στάση τους απέναντι στο Ισραήλ – κάτι από το οποίο δεν υποφέρουν η Τουρκία και το Ιράν.
     
  • Με την Τουρκία να εμπλέκεται άμεσα στη Συριακή κρίση υποστηρίζοντας τους αντικαθεστωτικές δυνάμεις, κάποιοι στη χώρα αναρωτούνται μήπως η Τουρκία έμπλεξε με δική της ευθύνη σε μιά επερχόμενη καταιγίδα. Πιθανώς επιδιώκει να τοποθετηθεί με τους νικητές την φορά αυτή και να αποκαταστήσει τις ζημιές που υπέστη με την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας μετά τον Α’ Πόλεμο.
     
  • Αυτή η απρόβλεπτη εξέλιξη στον πυρήνα έχει βάλει χώρες της μουσουλμανικής περιφέρειας, όπως λ.χ. Το Πακιστάν, σε δίλημμα για την τελική θέση που οφείλουν να υιοθετήσουν. Αυτό φάνηκε ολοκάθαρα στην πρόσφατη ψήφο στο Συμβούλιο Ασφαλείας για την Συρία όπου Κίνα και Ρωσία έθεσαν βέτο, για τρίτη φορά, ενώ το Πακιστάν μαζί με την Νότια Αφρική απείχαν. Από την άλλη μεριά η Ινδία, μαζί με 11 άλλες χώρες, ψήφισαν υπέρ σκληρότερων μέτρων εναντίον του καθεστώτος Ασάντ. Η Ινδία δείχνει να κινείται όλο και περισσότερο κοντύτερα στο ΝΑΤΟ, στις χώρες του Κόλπου και την Τουρκία.
     
  • Η αίτηση της Σαουδικής Αραβίας για 4η έκτακτη σύνοδο του Οργανισμού Ισλαμικών Κρατών τον περασμένο Αύγουστο δείχνει ακριβώς την αγωνία των κρατών του Κόλπου για στήριξη από την μουσουλμανική περιφέρεια βλέποντας πως η κρίση της Συρίας κινδυνεύει να ξεχειλίσει και να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές. Ενα ενιαίο μετριοπαθές ισλαμικό μέτωπο θεωρούν πως είναι απαραίτητο.
     
  • Οι ακραίοι όμως δείχνουν να είναι ιδιαίτερα ισχυροί κερδίζοντας τις παγκόσμιες εντυπώσεις αντιτιθέμενοι σε καταπιεστικά και έκδηλα αντιδημοκρατικά καθεστώτα.
Πλήρες Άρθρο »

Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΙΤΙΑ ΕΚΚΟΛΑΨΗΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Επιδερμικά η παρουσία και ισχυροποίηση της  Χρυσής Αυγής περιγράφεται σαν αποτέλεσμα των προκλήσεων που έχει υιοθετήσει η Αριστερά, αφ΄ενός μεν κηρύσσοντας την «ανυπακοή» σε κανόνες και νόμους, κι αφ’ ετέρου, ιδίως από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, με την ανοχή και έμμεση στήριξη εκδηλώσεων τραμπουκισμού κατά πολιτικών κυρίως προσώπων αλλά και σε πανεπιστημιακούς χώρους κατά καθηγητών και δυσάρεστων ομιλητών.  Η άποψή μου είναι πως το φαινόμενο είναι αρκετά πολυπλοκότερο και τέμνει σε μεγάλο βάθος ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Τα πάντα έχουν σαν εκκίνηση δύο παράγοντες. Ο ένας είναι η κατάρρευση των πελατειακών σχέσων που, λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης, είναι αδύνατον να συνεχίσουν να διεκπεραιώνουν τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει το πολιτικό σύστημα απέναντι στους εκλογείς – πελάτες του. Στην διάρκεια της εποχής των παχέων αγελάδων του μεγάλου δανεισμού και των γενναίων παροχών (στις οποίες μέσα περιλαμβάνονται και οι ρουσφετολογικές προσλήψεις στο δημόσιο) όσοι δεν εξυπηρετούνταν από το σύστημα των πελατειακών κυκλωμάτων είχαν σαν διέξοδο την επιλογή, μέσω του σταυρού προτίμησης, άλλου υποψηφίου η την στροφή στην απέναντι πολιτική παράταξη. Με το τέλος του σχετικού πάρτυ οι εκλογείς – πελάτες έμειναν στο κενό.

Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη η στροφή εναντίον του συστήματος γενικά που ουδέποτε είχε φροντίσει να «εκπαιδεύσει» τον λαό σε δοκιμασίες δημοκρατίας. Δεν είναι λοιπόν για τους περισσότερους τα κόμματα που απέτυχαν, αλλά το σύστημα που είναι διαβρωμένο, βρώμικο και αναξιόπιστο στο σύνολό του. Απλά και μόνο επειδή δεν μπορεί πλέον να συντηρήσει τις πρακτικές προσοδοθηρίας (ραντιερισμού) που μέχρι τώρα το καταξίωναν και το ισχυροποιούσαν. Η Αριστερά αποτελεί μιά κάποια διέξοδο για την αντίδραση αυτή. Αλλά για τον απλό κόσμο η Αριστερά δεν παύει να είναι συμπρωταγωνιστής του συστήματος στις παραστάσεις που δίδονταν. Η Χρυσή Αυγή είναι λοιπόν το καινούργιο που ετοιμάζεται να ανατρέψει τα πάντα. Γιατί λοιπόν να μην υποστηριχθεί; Για αυτό επέμενα προεκλογικά πως δεν επρόκειτο να καταρρεύσει. Και είναι ακριβώς αυτός ο λόγος που πρβλέπω πως και στις επόμενες εκλογές θα επωφεληθεί των απωλειεών της ΝΔ, κάποιες του ΠΑΣΟΚ και σίγουρα των Ελεύθερων Ελλήνων για να αυξήσει τις δυνάμεις της.  Εξ άλλου, η μάλλον φυσιολογική ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει σαν συνεπακόλουθο την ενίσχυση και του απέναντι άκρου, δηλ της Χρυσής Αυγής.

Οσο για την ανοχή του κόσμου στις βιαιότητες και τις φραστικές – και όχι μόνο – υπερβολές αυτό οφείλεται στην για χρόνια σταδιακή κατάλυση του κράτους και κάθε έννοιας έννομης τάξης.  Ουδείς υπήρξε ικανός να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, που όμως πλήττει και καταπιέζει πολλά κοινωνικά στρώματα στην Ελλάδα. Σε συνδυασμό με το καθεστώς ατιμωρησίας για παραβατικές συμπεριφορές και βαιότητες που για χρόνια πλέον έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα (πράξεις ακτιβιστών της Αριστεράς, προπηλακισμοί πολιτικών προσώπων, κινητοποιήσεις μαθητών τον Δεκεμβριο του 2008 και «αγνώστων» σε πορείες διαμαρτυρίας, επεισόδια για παγκοσμιοποίηση, συνόδους κορυφής, παλαιστινιακό, Ιράκ κλπ, βιαιότητες κατά καθηγητών σε διάφορα ΑΕΙ της χώρας και τόσα άλλα) έχει εθίσει τον κόσμο να βλέπει την βία σαν μιά μάλλον φυσιολογική μετεξέλιξη μιάς κοινωνικής διαμαρτυρίας που δεν βρίσκει ανταπόκριση. Το θετικό για την χώρα και πιθανώς για την δημοκρατία είναι πως το κίνημα της Χρυσής Αυγής δεν περιλαμβάνει ανθρώπους με ικανότητα διαμόρφωσης ευρύτερων κοινωνικών προοπτικών που θα μπορούσε να καταλήξει σε ένα οργανωμένο φασιστικό κίνημα (λ.χ. όπως του Μουσολίνι στην Ιταλία). Εδώ εκφράζει στενούς λαικίστικους στόχους ακολουθώντας την συνθηματολογία των μήντια κι επιμένοντας σε τοποθετήσεις (ιδίως σε ζητήματα οικονομίας)  που δεν διαφέρουν και πολύ από τις διακηρυγμένες θέσεις κομμάτων του κατεστημένου (ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξ. Ελληνες κλπ).

Το πράγμα θα καταστεί εξαιρετικά επικίνδυνο για την δημοκρατία αν η Χρυσή Αυγή αρχίσει να παρεμβαίνει δυναμικά στην λειτουργία κοινωνικών δράσεων και θεσμών συμμαχώντας  με οργανωμένους φορείς και ομάδες (επιχειρήσεις, μικροεπαγγελματίες, ακαδημαική κοινότητα κα) επηρεάζοντας έτσι άμεσα τις οικονομικές και άλλες εξελίξεις (σπάζοντας απεργίες, επιβάλλοντας την τάξη στα Πανεπιστήμια, ανοίγοντας δρόμους από ανεξέλεγκτες πορείες και απεργίες, λειτουργώντας μέσα μαζικής μεταφοράς κλπ). Για την ώρα πάντως δεν διαφαίνονται παρόμοιες τάσεις και προοπτικές.

Πλήρες Άρθρο »

09-10-2012

Εκπομπή με τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο

«Ενώ δεν τηρούσαμε επί 1,5 χρόνο τις δεσμεύσεις μας απέναντι στην Τρόικα οι δανειστές συνέχιζαν να μας δίνουν χρήματα, κερδίζοντας χρόνο, για να διασφαλίσουν τα Ελληνικά ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους ώστε να είναι προετοιμασμένοι σε περίπτωση εξόδου της χώρας μας από το ευρώ» τόνισε με έμφαση oπρώην υπουργός Ανδρέας Ανδριανόπουλος στην εκπομπή Focus με την Φαίη Μαυραγάνη.

Είπε ακόμα ότι «ΠΑ.ΣΟ.Κ και ΔΗΜ.ΑΡ. δείχνουν να στηρίζουν με μισή καρδιά την Κυβέρνηση» χαρακτήρισε τον Γιάννη Στουρνάρα 100 φορές καλύτερο από τον Λουκά Παπαδήμο, επανέλαβε την θέση του ότι «αν αποτύχει αυτή η Κυβέρνηση, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α θα βγει με αυτοδυναμία».

Επίσης εξέφρασε την άποψη ότι «για κάθε θέση εργασίας που συντηρείται στο Δημόσιο, χάνονται τρείς θέσεις στον ιδιωτικό τομέα», και υπενθύμισε ότι αν είχαμε κηρύξει στάση πληρωμών στην αρχή της οικονομικής κρίσης, το Δ.Ν.Τ, φοβούμενο τις συνέπειες θα μας είχε προτείνει από μόνο του ένα ευνοϊκό ομόλογο και δεν θα αναγκαζόμασταν να καταφύγουμε στο μνημόνιο.

Δείτετην εκπομπή «Focusμε τη Φαίη» πατώντας

 

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος είπε στο FOCUS TV:

Και στον Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ στο MEGA

Πλήρες Άρθρο »

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΙΧΩΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟ: ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΑΖΕΡΜΠΑΙΤΖΑΝ

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΙΧΩΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟ: ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΑΖΕΡΜΠΑΙΤΖΑΝ

Βρέθηκα πρόσφατα στο Μπακού, καλεσμένος σε ένα μεγάλο Συνέδριο για το μέλλον και τις προοπτικές της παγκοσμιοποίησης αλλά και σαν ομιλητής στην Διπλωματική τους Ακαδημία. Κι’ έμεινα έκπληκτος. Μια χώρα περικυκλωμένη από περιφερειακές ταραχές και αβεβαιότητες - συνορεύει με το Ιράν, βρίσκεται δίπλα στην Συρία και το Ιράκ, ακουμπάει στην σχεδόν εμπόλεμη Τουρκία και οι βόρειοι γείτονές της είναι η προβληματική Γεωργία και η εχθρική απέναντί της Αρμενία. Εν τούτοις το Αζερμπαιτζάν δεν έχει λυγίσει. Αντέχοντας στις προκλήσεις της γειτονιάς του επιδεικνύει μια αξιοθαύμαστη σταθερότητα που εκφράζεται σε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης. Κι αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην ενέργεια. Εχοντας με επιτυχία από καιρό διαφοροποιήσει τις οικονομικές της υποδομές η χώρα έχει ενισχύσει την αγροτική της παραγωγή, έχει εντυπωσιακά ενθαρρύνει την εμφάνιση καινούργιων βιομηχανικών μονάδων, με την χαμηλή της φορολογία αποτελεί παράδεισο για τις μικρές επιχειρήσεις και προωθεί με δυναμισμό την καινοτομία και τις οικονομικές πρωτοβουλίες των νέων της ανθρώπων. Κοντολογής έχει απεξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το συνάλλαγμα που της προσφέρει το εισόδημα από τις εξαγωγές πετρελαίου και αερίου επενδύοντας με ιδιαίτερη εμμονή σε μοντέρνα μοντέλα εκπαίδευσης απελευθερώνοντας την ιδιωτική ανώτατη παιδεία, δίνοντας έμφαση σε τομείς αιχμής όπως το management, η virtual reality, οι επιστήμες των complex systems, οι σύγχρονες μέθοδοι ηγεσίας καθώς και στις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες των νέων της ανθρώπων.

Τι διδάγματα υπάρχουν για χώρες σαν την δικιά μας από τέτοιες εμπειρίες; Δεν είναι δύσκολο να βγάλει κάποιος τα αναγκαία συμπεράσματα. Πρέπει κατ’ αρχήν να βγούμε από το σημερινό ανακυκλούμενο ρεύμα κακομοιριάς, μικροβολέματος και ηθικο-κοινωνικής αποτελμάτωσης. Για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε ηγεσίες που θα ξεπεράσουν τις αντιστάσεις και αντιδράσεις των διάφορων πολιτικών και συνδικαλιστικών μικρο-οργανισμών. Εχει πολλές λεχθεί, αλλά χωρίς δυστυχώς αποτέλεσμα, πως όλες οι μεγάλες πορείες ξεκινούν με μικρά αρχικά βήματα. Η εφαρμογή του νόμου είναι ένα από αυτά. Ο νόμος δεν εξαρτάται από το ποιος και πως τον παραβιάζει. Είτε ισχύει και εφαρμόζεται είτε δεν εφαρμόζεται και δεν υπάρχει κράτος του νόμου. Κι όταν δεν υπάρχει έννομη τάξη στους δρόμους σύντομα δεν θα υπάρχει στις οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται συζήτηση για επενδύσεις, ανάπτυξη κι απελευθέρωση από την κρίση όταν δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο σταθερής διαχείρισης των υποθέσεων της χώρας (για «δικτατορία του νόμου» έχει μιλήσει ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν) . Κάτι τέτοιο ακουμπάει πάνω στην σοβαρότητα και την αξιοπιστία της πολιτειακής υποδομής, ανοίγοντας την χώρα στους ερεθισμούς του μέλλοντος και στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Όλα οφείλουν να ξεκινήσουν από το πολιτικό σύστημα. Με την κατάργηση του διεφθαρμένου συστήματος της σταυροδοσίας. Που εθίζει στις διαπροσωπικές συναλλαγές, τον πολιτικό να εξαρτάται από την προσωπική εξυπηρέτηση και στην θεώρηση του κράτους σαν φέουδο του κόμματός του και κατ’ επέκταση του στενού πολιτικού του συμφέροντος. Συνεπακόλουθα έρχεται η ανάγκη εξαγοράς ψήφων για την συντήρηση και επέκταση των πελατειακών κυκλωμάτων. Κι’ αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μοναχά μέσω της αξιοποίησης του κράτους σαν εργαλείου («ιδρύματος προστασίας») για την αντιμετώπιση λογής ζητημάτων. Που δεν αποτελούν στην κυριολεξία δική του ευθύνη. Η ανεργία γίνεται προσπάθεια να ελεγχθεί μέσω διορισμών στο δημόσιο, η οικονομική καχεξία μέσω παροχών που ουδείς έχει κερδίσει στο σύνολο της οικονομίας. Ολα αυτά διογκώνουν τα δημόσια έξοδα και οδηγούν στον παράλογο δανεισμό. Που αναπόφευκτα ματαιώνει μακροπρόθεσμα κάθε προοπτική αυτόνομης οικονομικής ανάπτυξης.

Στο αδιέξοδο αυτό είχε μπλέξει η Ελλάδα. Αναπόφευκτα κάποιοι έβαλαν τα χέρι στο γλυκό. Κλέβοντας δημιούργησαν απίστευτες περιουσίες. Ολοι όμως εισέπρατταν από τα δανεικά. Ασφαλώς και νόμιμα. Όλα αυτά όμως οδήγησαν την χώρα στην υπερχρέωση και ουσιαστικά στην διάλυση. Ανάπτυξη που δεν εξαρτάται από τον εξωτερικό δανεισμό είναι ο μοχλός για το αύριο. Αυτό όμως απαιτεί ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Και από την πολιτική αλλά και από την κοινωνία. Δεν είναι κάτι ανέφικτο. Πολλοί άλλοι το έχουν καταφέρει. Όπως λ.χ. το Αζερμπαιτζάν. Οπου ο εξωτερικός δανεισμός σήμερα δεν είναι πάνω από το 7% του ΑΕΠ (σε σύγκριση με το 140% του δικού μας !!).

Αποφασίστε λοιπόν και προχωρείστε. Αγνοώντας στην πορεία πιέσεις, ειδικά συμφέροντα και αντιδράσεις.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;

Εχω σταματήσει να σχολιάζω τακτικά τα συμβαίνοντα στη χώρα μας. Οι εξελίξεις είναι κατακλυσμικές, οι ασκούντες την εξουσία δεν ακούνε παρά την δική τους φωνή και το κοινωνικό περιβάλλον βυθίζεται σε θεωρίες συνωμοσίας και λογής ανοησιών. Τι ελπίδα λοιπόν έχει να εισακουσθεί κάποια φωνή διαφορετική, μετριοπαθής που υποστηρίζει την απλή λογική;

Το πρόβλημα ξεκινά από την κορυφή. Αποκτήσαμε κυβέρνηση ...συνεργασίας ενός κόμματος! Τα υπόλοιπα δύο αρνήθηκαν να μετάσχουν με κορυφαία τους στελέχη. Εν τούτοις επιμένουν να έχουν γνώμη για την κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία. Μάλιστα φάνηκαν και οι πρώτες αψιμαχίες όταν Υπουργοί έκαναν ανακοινώσεις η πήραν πρωτοβουλίες δίχως να έχουν ενημερώσει τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς! Το εύλογο ερώτημα είναι, γιατί να το κάνουν; Ποιος είναι ακριβώς ο θεσμικός τους ρόλος; Αφού δεν μετέχουν αλλά, απλά, στηρίζουν την κυβέρνηση, η ενημέρωση απλά του Πρωθυπουργού είναι παραπάνω από αρκετή. Κι όμως…

Κανείς επίσης δεν φαίνεται να κινείται από τους κανόνες της απλής λογικής. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αντιτίθεται σε κάποια μέτρα που αυτός είχε διαπραγματευθεί και συμφωνήσει ενόσω ήταν Υπουργός των Οικονομικών προηγουμένων κυβερνήσεων. Το χειρότερο όμως είναι πως, επανειλημμένα, μέτρα δυσάρεστα αποφασίσθηκαν κατά το παρελθόν με το επιχείρημα πως, δίχως αυτά, η χώρα θα οδηγείτο σε χρεωκοπία. Τώρα όμως βλέπουμε το χρέος να διογκώνεται ακόμα περισσότερο, οδηγώντας και τους ευρωπαίους να πιστεύουν πως δεν υπάρχει εύκολη σωτηρία. Τώρα ακούμε για νέες προοπτικές θυσιών ώστε και πάλι να μην πτωχεύσουμε. Τα προηγούμενα μέτρα τι ακριβώς πέτυχαν; Και αν δεν έφεραν αποτελέσματα, γιατί;

Yπάρχουν βέβαια και άλλα πολλά ερωτηματικά. Γιατί αγνοήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια οι φωνές της τρόικας για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις; Τι έκανε την ελληνική κυβέρνηση κατά το πρόσφατο παρελθόν να αδιαφορεί για έσοδα από εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας, να ζεί από τις χρηματοδοτήσεις των δανειστών και να κάνει τα στραβά μάτια όσο διάστημα οι ευρωπαικές τράπεζες ξεφορτώνονταν ελληνικά κρατικά ομόλογα – γλυτώνοντας έτσι από τον εφιάλτη τότε μιάς ελληνικής στάσης πληρωμών;

Τα ερωτήματα όμως είναι χείμαρρος. Ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν γίνει ενώ από χρόνια δημιουργήθηκε – χωρίς να χρειάζεται – ειδικός γι αυτές ανεξάρτητος φορέας. Με μεγάλα κόστη, ειδικούς μισθούς και έξοδα. Κι ανακοινώνεται τώρα μία, όπου μία ιδιωτική Τράπεζα, που εξαρτά το μέλλον της από την ανακεφαλαιοποίηση με χρήματα του EFSF, αγοράζει (πόσο και με ποιανού χρήματα) μιά κρατική Τράπεζα χωρισμένη σε βιώσιμη και μη βιώσιμη. Πως, γιατί και με τι κριτήρια, δεν γνωρίζουμε… Και πότε προκηρύχθηκε σχετικός διαγωνισμός - μια και αποτελεί δημόσια περιουσία; Το γεγονός πως κόμματα έχουν δανεισθεί υπέρογκα ποσά από την αγορασθείσα, αλλά κι’ από την αγοράζουσα, Τράπεζα έπαιξε κανένα ρόλο; Τα ερωτήματα είναι σημαντικά, γιατί οι πολιτικοί αρχηγοί δεν φάνηκαν ιδιαίτερα να ταράχθηκαν από την σχετική αγοραπωλησία…

Υπάρχει όμως κι ένα ζήτημα απλής λογικής. Και τα τρία κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού επέμεναν προεκλογικά πως θα προχωρούσαν σε επαναδιαπραγμάτευση. Με ποιόν όμως και με ποιά σχετικά ατού; Συζήτησε ποτέ κανείς με την αντίπερα όχθη – τους δανειστές μας – για να διερευνήσει διαθέσεις κι απόψεις; Κι αν κάτι τέτοιο δεν έγινε, πως σερβιρίσθηκε στον κόσμο σαν ρεαλιστική προοπτική; Εξ ίσου προβληματική είναι και η άποψη όλων των κυβερνητικών εταίρων – των πολιτικών αρχηγών τουλάχιστον - πως δεν πρόκειται να γίνουν απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Σε μιά χώρα 10 εκατ κατοίκων είμαστε φαίνεται ευτυχείς με καταγεγραμμένους επίσημα 770 χιλ. δημ. υπαλλήλους στο κυρίως κράτος. Στην Ρωσική Ομοσπονδία των 131 εκατ είχαν καταγραφεί 500 χιλ περίπου. Και η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί να τους κόψει κατά 15% τα επόμενα 5 χρόνια.

Στην Ελλάδα προφανώς θεωρείται αποτελεσματικότερη η περικοπή συντάξεων και μισθών! Και η αύξηση φόρων βέβαια. Κι εκεί η λογική του πολιτικού συστήματος είναι φανερό πως έχει αναχωρήσει  για μόνιμες διακοπές. Περικόπτονται δραματικά τα εισοδήματα και ταυτόχρονα αυξάνονται οι φόροι και τα κόστη των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας! Με τι χρήματα θα πληρωθούν όλα αυτά; Και με ποια προοπτική; Με τα μαθηματικά βέβαια μπορεί να μην τα πηγαίνουν καλά οι πολιτικοί εγκέφαλοι της χώρας (με την εξαίρεση των «κουκιών» που μετράνε τα βράδια των εκλογών). Δεν μπορεί όμως να μην βλέπουν τηλεόραση. Ο πρ. Πρόεδρος της Αργεντινής Ντε Λα Ρούα – αυτός που στα χέρια του είχε σκάσει η βόμβα τα χρεωκοπίας της χώρας του -είχε βγεί στο Σκάι λίγο μετά την ένταξή μας στο πρώτο Μνημόνιο. Και είχε ξεκάθαρα τονίσει πως το μεγαλύτερό του λάθος ήταν πως είχε αφήσει τον Υπουργό του των Οικονομικών να αυξήσει τα φόρους!! Την ίδια στιγμή το ΔΝΤ διαφωνούσε με την ΕΕ και την ΕΚΤ ακριβώς για το θέμα αυτό. Κι εμείς αντί να εκμεταλλευθούμε αυτή την διαφωνία πήγαμε σαν πρόβατα και προτείναμε αυξήσεις στους φόρους…

Μια και δεν είναι σίγουρο ποιός ακριβώς κυβερνά, εξ ίσου δύσκολο είναι να επιμερίζεις ευθύνες και να ζητάς ανταπόκριση. Ποιος είναι υπεύθυνος που δεν εισακούγονται οι φωνές της λογικής; Κάποιοι τώρα τελευταία αναφέρονται και στην παλινόρθωση της Ισλανδίας. Αλλά τα δεδομένα δεν είναι συγκρίσιμα (βλ σχετ. «Lessons in Crisis Times»
 
του Omar R. Valdimarsson, Wall Street Journal - Aug 13, 2012). Στην Ισλανδία χρεωκόπησαν οι Τράπεζες κι όχι το κράτος. Κι αυτές χρωστούσαν σε άλλες Τράπεζες στο εξωτερικό. Η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να μην δαπανήσει για να τις διασώσει σε αντίθεση με την Ιρλανδία και την Βρετανία. Και καλά έκανε. Στον καπιταλισμό, μαζί με το κέρδος, αποδεκτή είναι και η χρεωκοπία. Επίσης, ευρισκόμενη εκτός ΕΕ, είχε την δυνατότητα να κλείσει τα οικονομικά σύνορα και να απαγορεύσει την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων (μία από τις 4 ευρωπαικές ελευθερίες). Δεν μπορούσαν έτσι οι διεθνείς αγορές να παίξουν με την ισλανδική κορώνα. Και  η ανάκαμψη της οικονομίας στηρίχθηκε στο ζωντάνεμα της κατανάλωσης.  Γιατί η οικονομία δεν στέγνωσε από χρήμα. Επειδή δεν φορτώθηκε με φόρους…  
 

Ακούει κανείς;

Πλήρες Άρθρο »

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΕΤΣΙ

Το ερώτημα είναι αν αυτοί που ασκούν την εξουσία είναι τυφλοί. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η αδυναμία συμπόρευσης με την πραγματικότητα, οι συνεχείς αναβολές στην λήψη πολιτικών αποφάσεων και οι ατλέρμονες συζητήσεις (υποτίθεται διαπραγματεύσεις) με την τρόικα για ζητήματα σχετικά αυτονόητα.

Η άγνοια της πραγματικότητας συνδέεται με την προτωφανή σύλληψη να αυξάνονται συνέχεια τα βάρη ενώ παράλληλα περικόπτονται τα εισοδήματα. Αλλά με μειωμένα η και καθόλου έσοδα πως θα μπορέσει ο οποιοσδήποτε έντιμος πολίτης να αναταποκριθεί στις υποχρεώσεις των όλο και νέων φορολογικών επιβαρύνσεων; Στο καταφανέστατα απλό συτό ερώτημα δεν βλέπω να υπάρχει απάντηση από πλευράς κυβερνώντων.

Οι αναβολές στην λήψη αποφάσεων κορυφώνονται στα περίφημα νέα μέτρα που «κλειδώνουν» (κατά ατυχέστατο δημοσιογραφικό χαρακτηρισμό) από τον περασμένο Ιούλιο κι ακόμη βρίσκονται στην φάση της ‘τελικής’ επεξεργασίας. Στο ενδιάμεσο, έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα βομβαρδίζουν την κοινωνία με ‘έγκυρες’ πληροφορίες για επιδρομές της εφορίας σε απίστευτους τομείς (λ.χ στα πτυχία, στις καταθέσεις, στον ελεύθερο χρόνο κλπ), περικοπές σε κάθε σχεδόν τι, αλλά και μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν γίνονται ανεξάρτητα αν φάινονται λογικές κι’ απαραίτητες η απαράδεκτες κι εξωφρενικές. Το μόνο που επέρχεται είναι ανστάτωση, κινητοποιήσεις, απεργίες και καμιά φορά συγκρούσεις και βιαιότητες. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα που η κοινωνία αναστατώνεται όχι από εφαρμοσμένες πολιτικές αλλά από «δημοσιογραφικές πληροφορίες».

Οσο για τα αλισβερίσια με την τρόικα κινούνται μεταξύ παραφροσύνης και κωμωδίας. Οταν οι εκπρόσωποι των δανειστών έχουν ξεκαθαρίσει πως δεν δέχονται μέτρα που κινούνται στην σφαίρα της ελληνικής φαντασίας (περικοπές που δεν γίνονται, μειώσεις δαπανών που ισχύουν μόνο για τα μάτια κλπ) πως είναι δυνατόν οι κυβερνώντες να τους περιμένουν να συμφωνήσουν σε ρυθμίσεις απέραντης αοριστίας; Τα παραδείγματα συγκεκριμμένα. Στον δημόσιο τομέα οι περικοπές προσωπικού, προτείνει η κυβέρνηση, να περιορισθούν σε απολύσεις υπαλλήλων που υπέπεσαν σε κρούσματα διαφθοράς και στην ωρίμανση εξόδου από την υπηρεσία κάποιων άλλων. Στην πρώτη περίπτωση βέβαια δεν θα φύγει κανένας, αφού κανένα υπηρεσιακό συμβούλιο δεν πρόκειται να καταλήξει σε παρόμοια απόφαση, στην δε δεύτερη οι αποχωρήσεις θα είναι ελάχιστες.
Επίσης, οι πολιτικοί αρχηγοί κατέληξαν σε μέτρα (τα περισσότερα ίδιας ποιότητα με τα παραπάνω) που δεν κάλυπταν το ύψος των απαιτήσεων των δανειστών – υπολοιπόμενα κάπου 1 δις. Πως ήταν δυνατόν λοιπόν να περιμένουμε να γίνουν δεκτά; Υπάρχει τέλος και η περίφημη «ρήτρα αντικατάστασης». Δηλ. αν υπάρχουν θετικά αποτελέσματα να μην εφαρμοσθούν κάποια από τα μέτρα που τγότε θα περισεύουν. Οι ξένοι όμως μας έχουν μάθει. Και γνωρίζουν πως μπορούμε να κάνουμε τα νούμερα να φαίνονται θετικά. Να μειώσουμε τα ελλείμματα λ.χ. καθυστερώντας τις πληρωμές εργολάβων, νοσοκομείων, φαρμακείων, προμηθευτών κλπ. Κι αυτονόητα τέτοιες αλχημείες δεν γίνονται πιά εύκολα αποδεκτές από τους υποψιασμένους δανειστές μας.

Ολα λοιπόν εξακολουθούν να είναι στον αέρα. Παρά τις ειλικρινείς προσπάθειες του Πρωθυπουργού που, πρώτος εγώ θα ομολογήσω, υπήρξε μιά αναπάντεχα ευχάριστη έκπληξη. Δεν αρεκί όμως μόνο αυτός. Οφείλουν να βάλουν πλάτη και όλοι οι γύρω. Διαφορετικά κατεθυνόμαστε με αμείωτη ταχύτητα στον γκρεμό. Το έχω πεί και το ξαναλέω. Δεν πρόκειτια να βγούμε ποτέ από το σημερινό τραγικό αδιέξοδο αν δεν περιορισθούν δ-ρ-α-μ-α-τ-ι-κ-ά οι δαπάνες του δημόσιου τομέα. Κι αυτό δεν πρόκειται να γίνει αν δεν καταργηθούν εντελώς άχρηστοι δημόσιοι φορείς και δεν απολυθεί το προσωπικό τους. Και στη συνέχεια, να πιάσει η κυβέρνηση τον Προυπολογισμό κσι κωδικό – κωδικό να κόβει τις δαπάνες που δεν είναι απόλυτα απαραίτητες για την λειτουργία του κράτους και της χώρας.

Αλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Οι ελπίδες για ανάπτυξη με λεφτά που κάποιος Αη-Βασίλης θα διοχετεύσει στην αγορά για το καλό των επιχειρήσεων και της ελληνικής οικονομίας είναι παντελώς ανυπόστατες. Οσο γρηγορότερα συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε μόνοι μας στο δύσκολο δρόμο της ανάκαμψης τόσο πιθανότερη θα είναι η διάσωσή μας.

Διαφορετικά, πρέπει πλέον όλοι μας να κάνουμε κάτι. Επειδή όμως πιστεύουμε στην Δημοκρατία, είναι ο λαός που θα πρέπει να αφυπνισθεί, να εγκαταλείψει την μοιρολατρεία του κρατισμού, και τρέχοντας πίσω από πολιτικές ενίσχυσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των αρχών μιάς οικονομίας της αγοράς να βοηθήσει στον τιτάνειο αυτόν αγώνα...

Πλήρες Άρθρο »