ΑΥΡΙΟ Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

ΑΥΡΙΟ Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

 

Ποτέ δεν περίμενα πως η ακατανίκητη βλακεία που κυριαρχεί σε ηγετικούς κύκλους της ελληνικής κοινωνίας θα μας έφτανε ως εδώ. Νε είμαστε δηλ στα πρόθυρα ολικής κατάρρευσης σαν κράτος, οικονομία και κοινωνία κι’ αυτοί που παίρνουν τις τελικές αποφάσεις να βρίσκονται στον κόσμο τους τυφλοί στις κατακλυσμικές αλλαγές που συντελούνται γύρω τους. Επιμένοντας σε ξεπερασμένες αντιλήψεις και μεθόδους ξεθάβουν εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα για να αντιμετωπίσουν πιεστικά σημερινά διλήμματα. Κακώς ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται απόπειρα να πολεμηθεί στη βάση της ιδεολογικής του καταγωγής. Σαν αριστερό κίνημα δηλ που θα καταλήξει δήθεν να οδηγήσει την χώρα στην καταστροφή. Εκείνοι που υποστηρίζουν το κόμμα του κ. Τσίπρα δεν πρόκειται να αποθαρρυνθούν απλά επειδή οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, που τους έχουν εξοργίσει και απογοητεύσει, επιμένουν πως θα τους οδηγήσει στην καταστροφή. Δεν είναι η αριστεροσύνη που θα πρέπει να χτυπιέται στον ΣΥΡΙΖΑ. Οσο η πραγματική του αξιοπιστία. Την οποία προφανέστατα δεν είναι σε θέση να υπερασπισθεί.

Ολο το πολιτικό σκηνικό δείχνει τώρα ολοκάθαρα την χρεωκοπία του. Προκάλεσε με τις σπατάλες και το πελατειακό κύκλωμα που είχε στήσει την οικονομική κατάρρευση τη χώρας. Κρατικοδίαιτη λαική δεξιά από την μια μεριά και λαικίστικη ρουσφετολογική αριστερά από την άλλη συνέθεσαν ένα μόρφωμα ασυγκράτητης παρακμής που με τις κοινοτικές επιδοτήσεις και τον πακτωλό των δανεικών έπεισαν για μιά πλαστή ευημερία και έφτιαξαν μιά κοινωνία δίχως αστική ραχοκοκαλιά. Και τους είναι αδύνατον τώρα να χειρισθούν τον τελικό της επιθανάτιο ρόγχο.

Δίχως ιδεολογικά όπλα, στα οποία να στηριχθεί, το νεοελληνικό αστικό πολιτικό οικοδόμημα κλονίζεται επιχειρώντας να διασωθεί με άστοχες κινδυνολογίες. Όταν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ομιλούν για επαναδιαπραγμάτευση δεν βλέπουν πως επιβεβαιώνουν σαν πολιτική δύναμη τον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί δείχνουν να ανακάλυψαν τις δυνατότητες παραπέρα διαλόγου τώρα μόνο, που ο κ. Τσίπρας σήκωσε την σημαία τα αμφισβήτησης. Πως μπορούν να υποσχεθούν μείωση φορολογικών βαρών όταν μόνοι τους υπέβαλαν τους έλληνες σε εξοντωτική φορολογία, ενώ το Μνημόνιο μιλούσε μόνο για μείωση ελλειμμάτων. Το ίδιο ισχύει και για τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης δεν μπορούν να χτυπήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ για την αυθαιρεσία των ισχυρισμών του. Διότι κάποιους από αυτούς τους ισχυρισμούς τους έχουν υιοθετήσει και οι ίδιοι, ενώ το παρελθόν τους δεν πείθει για την εμμονή τους σε θέσεις που θα αλλάξουν τα πράγματα.

Όταν επίσης ο κόσμος είναι απελπισμένος και ψάχνει για να πιασθεί με κάθε τρόπο από κάποια ελπίδα, η επίκληση μελλοντικών κινδύνων και αδιεξόδων δεν τον αποτρέπει. Πολύ περισσότερο δεν τον εμποδίζει να τρέξει να ενισχύσει μιά παράταξη που του χαμογελά με αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο. Τα κόμματα της χρεωκοπίας ένα τρόπο μοναχά έχουν να αποτρέψουν μελλοντικές περιπέτειες και μια έξοδο από την Ευρώπη. Να εξηγήσουν ήρεμα και νηφάλια πως όσα υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν.

Επιβάλλεται να καταλάβουν οι έλληνες πως τα χρήματα που ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ έχουν διαθέσει για την οικονομική μας διάσωση, γύρω τα 150 δις ευρώ, είναι ένα ποσό που δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Όπως και τα ποσά (περίπου του ιδίου ύψους) που με δική τους ανάμιξη έχουν διαγραφεί από το χρέος μας. Η Αργεντινή αφέθηκε να καταρρεύσει για 40 δις ΔΟΛΑΡΙΑ περίπου. Ενώ με 30 δις ευρώ θα είχαν λυθεί τα περισσότερα προβλήματα της Αφρικής!! Κι αντί να ενδιαφερθούμε να προχωρήσουμε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ώστε να απαλλαγούμε από τα βαρίδια του δημόσιου τομέα μας κυρίως –που προκάλεσε σχεδόν τα πάντα – κάνουμε ότι μπορούμε ώστε τα πράγματα να παραμείνουν ως έχουν. Και καθυβρίζουμε όσους ξοδεύουν τόσα για εμάς σαν τοκογλύφους, καταπιεστές κι’ εκβιαστές!! Όλα όμως έχουν ένα όριο. Και τα σημάδια είναι ολοφάνερα πως οι δανειστές έχουν αρχίσει να μας βαριούνται. Και να μελετούν τρόπους εγκατάλειψής μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν κερδίσει τις εκλογές, εκτιμώ πως δεν θα θελήσει να αυτοχειριασθεί. Προεδρεύοντας σε μια χώρα που θα διαλύεται. Θα προτιμήσει να πάρει πίσω όλες του τις υπερβολές. Αντιμέτωπος με την πραγματικότητα της διακυβέρνησης θα βάλει νερό στο κρασί του και θα προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Πιθανότατα με λιγότερους φόρους και δίχως περικοπές σε εισοδήματα. Αλλά σίγουρα με πρωτοβουλίες περιορισμού του δημόσιου τομέα. Που βέβαια, λόγω πολλών συνιστωσών, θα προκαλέσει ενδοκομματικό / ενδοκυβερνητικό εμφύλιο. Και πιθανή σύντομη κατάρρευση του τότε σχήματος εξουσίας. Ο λαός θα έχει πλέον μπουχτίσει από ανεδαφικές αερολογίες. Ολες οι εκδοχές του κρατικού παρεμβατισμού θα έχουν αποτύχει παταγωδώς. Προερχόμενες είτε από την κρατικοδίαιτη Δεξιά είτε από την λαικίστικη - γιαλαντζί και γνήσια – Αριστερά. Αν αποφύγουμε μια πιθανή στροφή σε σχήματα φασιστικά, τότε θα έχει έρθει η ώρα μιάς πραγματικά φιλελεύθερης διακυβέρνησης. Αύριο ο φιλελευθερισμός, λοιπόν.

ΥΓ. Πριν από δύο περίπου χρόνια προειδοποιούσα από τις στήλες του «Κ» γα το τι θα συμβεί σε περίπτωση στάσης πληρωμών, χρεωκοπίας και συνακόλουθης εξόδου από το ευρώ. Κάποιοι ενοχλήθηκαν, αλλά οι πάντες φρόντισαν να αποσιωπήσουν τους κινδύνους. Τώρα. ακόμη και η Τράπεζα της Ελλάδος περιγράφει τον εφιάλτη. Ολο όμως αυτό το διάστημα, ακολουθώντας κατά γράμμα τα βήματα της Αργεντινής, φρόντισαν να βάλουν νέους φόρους και να μειώσουν μισθούς και συντάξεις. Οδηγώντας τον τόπο σε αδιέξοδα. Αγνοούμε πάντα τις προειδοποιήσεις και δεν μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων. Γιατί φροντίζουμε το κομματικό κράτος. Κι επιμένουμε να κάνουμε τα ίδια και τα ίδια
 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΔΕΝ ΑΝΑΒΙΩΝΕΙ...

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΔΕΝ ΑΝΑΒΙΩΝΕΙ...

 

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν. Ο αέρας είναι πλέον γεμάτος με λόγια. Το κακό όμως είναι πως και τα λόγια είναι γεμάτα αέρα. Κατά περίεργο τρόπο βρίσκω να διαφωνώ με τα περισσότερα που ακούω. Εκτιμώ πως δεν έπρεπε να μπούμε στο Μνημόνιο. Μπορούσαμε να είχαμε απειλήσει η να κάναμε στάση πληρωμών (default) πριν να ενταχθούμε στο όπoιο σύστημα διάσωσης (bailout). Οι φορτωμένες ελληνικά ομόλογα Γαλλο-Γερμανικές Τράπεζες θα κινούσαν γή και ουρανό για την πιο ανώδυνη σωτηρία μας. Και πιθανότατα θα γλυτώναμε και την έξοδο από το ευρώ.

Τώρα όμως η συμφωνία έχει κλείσει. Οι ευρωπαικές Τράπεζες έχουν ξεφορτωθεί τα ελληνικά σκουπιδο-ομόλογα. Με τοPSIπιστωτές και τράπεζες έχουν οριοθετήσει τις ζημιές τους και μέσω τουEFSFελπίζουν σε παραπέρα ενισχύσεις. Μια ελληνική άτακτη χρεοκοπία έχει προεξοφληθεί από τις αγορές και κανείς ουσιαστικά δεν την φοβάται. Κάθε κίνηση ενάντια στους δανειστές σήμερα θα οδηγήσει σε έλλειψη πόρων, κατάρρευση Τραπεζών, εισαγωγών και ντόπιων αγορών. Κοντολογής, η χώρα θα μείνει από καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα – ανάμεσα σε αρκετά άλλα.

Εν τούτοις αυτά ελάχιστοι τα πιστεύουν. Η αξιοπιστία του φιλο-ευρωπαικού χώρου στην Ελλάδα έχει κατακρημνισθεί. Εξ αιτίας της συμπεριφοράς και των κυβερνήσεών μας αλλά και των δανειστών. Ενώ δεν την ζητούσε το Μνημόνιο, το ελληνικό κράτος επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου φορο-επιδρομή. Ακόμα και Υπουργοί κατηγορούσαν την Ευρωπαική Ενωση για υπονομευτική πολιτική ενώ οι Γερμανοί – κατ’ εξοχήν κοινωνιστές – καταγγέλλονταν σαν νεοφιλελεύθεροι!! Αλλά και οι δανειστές καταρράκωσαν το κύρος τους όταν πιεζόμενοι από τα πράγματα (να προλάβουν να σώσουν τι τράπεζες δηλ.) έκαναν διακηρύξεις που δεν τηρούσαν. Πόσες φορές δεν απείλησαν με κόψιμο δόσεων αν δεν προωθούνταν κάποιες μεταρρυθμίσεις… Τελικά, καμία μεταρρύθμιση δεν έγινε (λ.χ. άνοιγμα επαγγελμάτων, ιδιωτικοποιήσεις, εκποίηση περιουσίας του κράτους) ενώ οι δόσεις του δανείου καταβάλλονταν κανονικά.

Το αποτέλεσμα σήμερα είναι πως οι φιλο-ευρωπαικές φωνές δεν γίνονται πιστευτές, ενώ η υποσχεσιολογία της ριζοσπαστικής Αριστεράς και μέρους της λαικής και κρατικοδίαιτης δεξιάς συγκινούν τον κόσμο. Γι αυτό και τα κηρύγματα για ενότητα του κόσμου του ρεαλισμού και της λογικής (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Δράση, ΔημΣυμ) δύσκολα θα συγκινήσουν το εκλογικό σώμα. Τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας – ιδιαίτερα η ΝΔ που εδώ μας ενδιαφέρει – πληρώνει τώρα την αδιαφορία της για τις ιδέες και την συγκεκριμενοποίηση της πολιτικής της ταυτότητας. Όλα τα πελατειακά κυκλώματα του τόπου, πελάτες για δεκαετίες των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, αποχωρούν από αυτά με άγριο ποδοβολητό. Και στρέφονται στον ΣΥΡΙΖΑ που εκφράζει την νέα ελπίδα πως το πάρτυ των παροχών θα συνεχισθεί. Οι «οργισμένοι» εκλογείς από το ευνουχισμένο από δυνατότητες παροχών σύστημα προσέρχονται εκεί ακριβώς που τους υπόσχεται κάτι από τα ίδια!!

Η ΝΔ σαν εμπορεύσιμο πολιτικό προιόν δεν πουλάει πιά. Χρειάζεται κάτι καινούργιο. Μια ομπρέλα κομματικής ένταξης δηλ. που να λέει διαφορετικά πράγματα, με άλλη γλώσσα και με νέα – και στην ηλικία –πρόσωπα. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις διάφορες μεταρρυθμιστικές ομάδες. Η ευκαιρία της ενότητας και της ισχύος χάθηκε ανόητα στις τελευταίες εκλογές. Τώρα χρειάζεται συνένωση όλου του χώρου - μαζί και με την ΝΔ. Αλλά με διαφορετική ετικέτα κι αλλιώτικο αισθητά περιεχόμενο. Η ρουσφετολογία δεν ξαναγυρνά. Εμφαση στον δυναμισμό, την απελευθέρωση και την δημιουργία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναπόφευκτα θα κυριαρχήσει. Για την ώρα της απογοήτευσης και της απελπισίας που γρήγορα θα έρθουν, ο άλλος πόλος οφείλει έγκαιρα να έχει διαμορφωθεί.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΑΝΟΧΕΣ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΝΟΧΕΣ

ΟΙ ΑΝΟΧΕΣ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΝΟΧΕΣ

 

Καλό θα είναι να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και να αντικρίζουμε την πραγματικότητα. Αναπόφευκτα σε λίγες εβδομάδες ο ΣΥΡΙΖΑ, η κάποιο σχήμα υπό η με βασική συνιστώσα τον ΣΥΡΙΖΑ, θα σχηματίσει κυβέρνηση. Και η χώρα θα ακολουθήσει μια σημαντικά διαφορετική οικονομική και εξωτερική πολιτική. Αντί για κραυγές πανικού, υστερίες και κινδυνολογίες το συνετότερο είναι η αποδοχή και ανάλυση του φαινομένου και η επικέντρωση το ενδιαφέροντος σε προτάσεις για την αντιμετώπισή του.

Φτάσαμε εδώ γιατί η ελληνική κοινωνία ξέφυγε από χρόνια από τον ίσιο δρόμο της λογικής και της μετριοπάθειας κι’ επέλεξε την τακτική των εντυπωσιασμών και του θεάματος δίχως ουσία. Πολιτικές ηγεσίες δίχως κύρος, θεσμικά όργανα αναξιόπιστα που κανένας σχεδόν «ισχυρός» δεν σέβεται, πολιτικές παρατάξεις στα λόγια των οποίων δεν πιστεύει κανείς μια και παίρνουν αυστηρές υποτίθεται αποφάσεις κλείνοντας όμως το μάτι στους θιγόμενους για την τελική μη εφαρμογή τους και, τέλος, ένα σύστημα παροχών από δανεικά, που όμως ουδείς αισθάνεται ενσυνείδητα πως από κάπου τα πήραμε και κάπου τα χρωστάμε. Η αντίληψη της κοινωνίας περί φίλων και συμμάχων είναι πως οφείλουν να μας συντηρούν δίχως ποτέ να μας ζητούν τα χωστούμενα η να απαιτούν αλλαγή συμπεριφορών. Εμείς δηλ έχουμε μόνο δικαιώματα. Και οι άλλοι μόνο υποχρεώσεις.

Αφού ανεχθήκαμε την κατάσταση αυτή για δεκαετίες γιατί μας κακοφαίνεται τώρα το ξεβόλεμα και η αναπάντεχη αποδοχή και άνοδος των κάποιων ακροτήτων που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο Αλέξης Τσίπρας και οι περίεργες για πολλούς ιδεολογικές συνιστώσες του κόμματος που ηγείται είναι δικά μας δημιουργήματα. Γιατί λοιπόν η εξέλιξη αυτή μας εντυπωσιάζει και πολλούς ανησυχεί; Όπως έλεγε ο ουσιαστικός ιδρυτής της περιβόητης Σχολής του Σικάγο, Μίλτον Φρήντμαν: «Δεν υπάρχει τσάμπα γεύμα». Ό,τι ανεχόσουν, η με ό,τι ενδεχόμενα διασκέδαζες, θα έρθει η στιγμή που θα αναγκασθείς να το χρεωθείς.

Φοιτητές έχτιζαν τα γραφεία των καθηγητών τους – καμιά φορά και με αυτούς μέσα. Και το βρίσκαμε γραφικό!! Πολιτικοί η άλλοι, «ενοχλητικοί» για κάποιων τα αυτιά, ομιλητές προπηλακίζονταν και φυλακίζονταν για λίγο στα Πανεπιστήμια. Και η κοινή γνώμη χαμογελούσε, ξεπερνώντας ανάλαφρα το φαινόμενο. Εργαζόμενοι, που έχουν ψηφίσει κατά πλειοψηφία ενάντια στην απεργία στην επιχείρηση που δουλεύουν, εμποδίζονται βίαια η απειλούνται προσερχόμενοι στη δουλειά τους. Ουδείς αντιδρά στην πράξη και οι πάντες απλά «καταναλώνουν» ανεκτικά την σχετική πληροφόρηση. Ανθρωποι δολοφονούνται εν ψυχρώ απλά και μόνο επειδή έτυχε η δουλειά τους να είναι δίπλα στην δρόμο που ακλουθεί κάποια πορεία διαμαρτυρίας. Και ουδείς συλλαμβάνεται η τιμωρείται. Δημόσια πρόσωπα ξυλοφορτώνονται η προπηλακίζονται απλά και μόνο επειδή κάπου εμφανίζονται. Και η σχετική ενέργεια σχεδόν δεν αντιμετωπίζεται σαν αδίκημα. Ο παράνομος ακτιβισμός έχει από καιρό γίνει αποδεκτός σαν μέθοδος προώθησης πολιτικών αιτημάτων η συμβολισμών - ακόμα κι’ αν γίνεται επικίνδυνος για την ζωή άλλων συμπολιτών μας.

Ηρθε λοιπόν η ώρα οι Ανοχές μας να μετατραπούν σε κυβερνητική πρόταση. Και να αρχίσουν, σαν Ενοχές, πλέον να μας πνίγουν. Κακώς όμως κάποιοι κινδυνολογούν. Αυτό ανεχόταν ο κόσμος, αυτό τώρα θα πρέπει να γευθεί σαν μόρφωμα πολιτικής εξουσίας. Και πιθανώς να μην είναι για κακό. Θα είναι η πρώτη φορά που ένα γνήσιο πολιτικό προιόν της Αριστεράς θα καταλάβει την εξουσία. Και ο λαός θα δοκιμάσει την γεύση κυβερνητικής πολιτικής της μόνιμα στριμωγμένης στην γωνία επικριτικής Αριστεράς. Δεν είναι τυχαίο πως τα ΚΚΕ τρέμει αυτή την προοπτική. Γιατί θα αναγκασθεί να καταναλώσει κι’ αυτό μέρος των συνεπειών.

Ούτε είναι αναπόφευκτο πως τα πράγματα θα οδηγηθούν στα άκρα και στην διάλυση. Υπάρχουν και στον ΣΥΡΙΖΑ συνετοί άνθρωποι. Που όταν αντικρίσουν τα πράγματα από μέσα (διαδικασίες, νούμερα, νόμους και πραγματικότητες) θα σταματήσουν τον χορό των σημερινών υπερβολών. Εκτός αν κυριαρχήσουν ανισόρροποι. Που εύχομαι να το αποφύγουν. Γιατί το βούλιαγμα τότε θα το υποστούν και αυτοί. Κι εκείνοι θα αντιμετωπίσουν πρώτοι τις συνέπειες της λαικής οργής.

Ζούμε σε μια δημοκρατία. Ο λαός εκφράζεται ελεύθερα. Και θα εισπράξει το προιόν των επιλογών του. Δεν είναι δίκαιο κάποιοι να επιχειρούν να τον προστατέψουν από τον εαυτό του. Όπως λέει και η λαική θυμοσοφία «αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις».

Διακινδυνεύω πάντως την πρόβλεψη κάποιων πρώτων αναδιπλώσεων. Το Μνημόνιο δεν πρόκειται να καταγγελθεί. Η Ευρώπη, αν το θέλει πολύ, μπορεί να μας βγάλει από την ευρωζώνη επικαλούμενη πλαστά στοιχεία για την αρχική μας ένταξη. Αλλά και εύκολα να μας υποχρεώσει να βγούμε μόνοι μας με βέτο κρατών σε χρηματοδοτήσεις προς την Ελλάδα καθώς και σε διακοπή των δόσεων τη δανειακής σύμβασης. Σε τρείς περίπου μήνες οφείλουμε να έχουμε πάρει τα waivers από την Ευρώπη για τα 6 δις των μη κουρεμένων ομολόγων. Διαφορετικά, σε αδυναμία πληρωμής θα γίνουν απαιτητά τα πάντα. Και τα καινούργια – κρατικά αυτή την φορά – δανεικά. Και θα μας καταγγέλλουν, όχι εμείς, αλλά αυτοί!!

Τα περί λογιστικού ελέγχου του χρέους είναι προεκλογικό αστείο. Επαχθές είναι μόνο το χρέος που συνομολογεί δικτατορικό καθεστώς. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει στην περίπτωση της Ελλάδας. Δίχως πόρους λοιπόν η αριστερή κυβέρνηση πιθανότατα να τολμήσει όσα έτρεμε και να σκεφθεί ακόμη η Δεξιά (ΝΔ) καθώς και η γιαλαντζί Αριστερά (ΠΑΣΟΚ). Να κάνει δηλ ιδιωτικοποιήσεις, να απελευθερώσει τις αγορές και να μειώσει το κράτος. Στο όνομα της κοινωνικής ευαισθησίας πάντα και για να χτυπηθούν οι καπιταλιστικοί καρχαρίες. Δεν θα τσακωθούμε για τα λόγια τώρα… Η τάξη θα επιστρέψει πιθανότατα στη χώρα. Γιατί τους «μπαχαλάκηδες» αυτοί τους ξέρουν ποιοι είναι. Και εύκολα, αν τολμήσουν να κινηθούν, θα τους τσακίσουν. Η Αριστερά γενικά, αφού θα δοκιμασθεί, θα τελειώσει. Και η πολιτική ισορροπία θα επιστρέψει στη χώρα.

Δεν είναι λοιπόν όλες οι προοπτικές εφιαλτικές. Φτάνει βέβαια στην σύγκρουση δογματισμού και λογικής –που αναπόφευκτα σύντομα θα επισυμβεί – να επικρατήσει η τελευταία. Διαφορετικά, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας…
 

Πλήρες Άρθρο »

Που κατάντησε ο παλαιότερα κραταιός κεντροδεξιός χώρος

Που κατάντησε ο παλαιότερα κραταιός κεντροδεξιός χώρος

 

 

Τρείς πρέπει να αισθάνονται εντελώς άβολα στις καρέκλες τους μετά το χθεσινό αποτέλεσμα. Ο Σαμαράς, που προκάλεσε τις εκλογές και κατάφερε να κόψει στα πέντε την παλιά κεντροδεξιά παράταξη και που πέτυχε το πλέον ατιμωτικό για την ΝΔ αποτέλεσμα της ιστορίας της. Ο Βενιζέλος, που βλέπει το κόμμα του, δίχως το ρουσφετολογικό του περίβλημα, να επιστρέφει στις εκλογικές ρίζες του 1974 (13%) δίχως να εκφράζει το παραμικρό πλέον στο πολιτικό σκηνικό. Και η κα Παπαρήγα, που αποστέωσε το κομμουνιστικό κίνημα ρίχνοντας το στο εκλογικό περιθώριο σε μια περίοδο συθέμελου κλονισμού του αστικού καθεστώτος.

Τεράστιο πρόβλημα υπάρχει όμως και στις παρατάξεις της φιλελεύθερης λογικής που στηρίζουν τις αρχές της ανοιχτής κοινωνίας και της οικονομίας της αγοράς. Η έλλειψη προεκλογικής συνεννόησης μεταξύ τους, η αρχομανία κάποιων από αυτούς αλλά και η ανακολουθία θέσεων και συμπεριφοράς άλλων (η άποψη λχ που προβάλλει η ‘Δημιουργία Ξανά’ πως στον ιδιωτικό τομέα όταν αποτυγχάνεις φεύγεις, αλλά σαν κόμμα που μένεις εκτός Βουλής και συμβάλλεις να μείνουν και όλοι οι άλλοι έξω το θεωρείς «επιτυχία» και παραμένεις) οδήγησε στον πολυκερματισμό και τελικά στον αποδεκατισμό των όποιων φιλελεύθερων απόψεων. Το χειρότερο δεν είναι πως έτσι οδηγήθηκαν εκτός Κοινοβουλίου όλες οι φωνές της λογικής αλλά πως έχασε η χώρα την ευκαιρία να υπάρξει μετεκλογική κυβερνητική πλειοψηφία πάνω σε αρχές μιάς καθαρά φιλο-ευρωπαικής πορείας. Οσοι τορπίλησαν την προοπτική αυτής της συνεργασίας (κυρίως η Δράση και η Δημιουργια Ξανά) έχουν μεγάλες ευθύνες για τα όποια μελλοντικά αδιέξοδα αντιμετωπίσει ο τόπος.

Καθαρός νικητής των εκλογών δεν χωράει αμφιβολία πως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι’ ακολουθεί η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη. Πέτυχαν θεαματικά ποσοστά, ο καθένας κατά την αναλογία της εκλογικής του δύναμης. Και είναι σίγουρο πως δικαιούνται να ασκήσουν εξουσία. Θα είναι καλό και γι’ αυτούς (να έλθουν δηλ. αντιμέτωποι με τα πραγματικά προβλήματα, κι όχι μόνο να δημιουργούν εντυπώσεις) και για τον τόπο (ώστε να απαγκιστρωθεί ο κόσμος από τις θολές λαικίστικες διακηρύξεις). Σωστή κίνηση θα ήταν τα δύο παλιά μεγάλα κόμματα να συνεισέφεραν την στήριξη τους σε μια κυβέρνηση του κου Τσίπρα. Λογική προοπτική, κατά την γνώμη μου, αλλά ελάχιστα πιθανή. Οι επιτυχίες του κ. Καμμένου και της Χρυσής Αυγής δεν πρέπει μάλλον να έχουν συνέχεια. Αδιέξοδο λοιπόν…

Τι μέλλει όμως γενέσθαι; Εκλογές σύντομα θα ξαναγίνουν. Βιώσιμο σχήμα από την σημερινή Βουλή δεν βλέπω να προκύπτει. Για να υπάρξει σταθερότητα με προοπτική εκτιμώ πως είναι απαραίτητη η επανασυγκόληση του κεντροδεξιού χώρου. Όχι όμως κάτω από κούφια κελεύσματα για ενότητα. Αλλά με την αποχώρηση των σημερινών ηγεσιών και την προβολή μιάς καινούργιας προσωπικότητας. Που όμως θα ξέρει τι ακριβώς λέει. Θα στηρίζεται σε αρχές, θα έχει όραμα, προτάσεις αλλά και αποφασιστικότητα να τις εφαρμόσει. Είναι παράλογο μέσα από μια τέτοια κρίση να μην προκύψει κάτι καινούργιο. Κι όχι από την Αριστερά που παντού κλονίζεται λόγω έλλειψης συγκροτημένων και ρεαλιστικών προτάσεων. Είναι δυνατόν ο κεντροδεξιός χώρος να συνεχίσει να παραπαίει;

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ METRO - ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ METRO - ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ...

 

-Ποια η θέση σας για την συζήτηση περί  επανασυσπείρωσης της Κεντροδεξιάς;

Δεν πιστεύω σε επανασυγκολήσεις. Η ΝΔ είναι τελειωμένη σαν πολιτικό προιόν. Είναι απαραίτητη η ενότητα του χώρου κάτω όμως από εναν καινούργιο φορέα - ομπρέλα και με φρέσκια και άφθαρτη ηγεσία. Κάτω από τον φορέα αυτόν θα μπορούσε να υπάρξουν και να λειτοργήσουν σαν συνιστώσες η ΝΔ, η Δράση και η Δημ Συμμαχία. Ενταξη όμως στην ΝΔ σημαίνει το οριστικό τελος του χώρου που θα συρρρικνωθεί κι άλλο δίνοντας την δυνατότητα σε ένα  επικίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ να προσεγγίσει την αυτοδυναμία. Είναι κρίμα αλλά η εμμονή σε σχήματα του παρελθόντος που δεν συνομιλούν πλέον με τις εξελίξεις της κοινωνίας θα περιθωριοποιήσουν τον πολιτκό χώρο της φιλο-ευρωπαικής συντηρητικο-φιλελεύθερης παράταξης και θα αφήσουν την Αριστερά ανενόχλητη σνα διαλύσει την χώρα. Δυστυχώς αλλά η λογική έχει εγκαταλείψει το ελληνικό πολτικό σκηνικό. Ολοι δουλεύουν για την ενίσχυση των προοπτικών του κ. Τσίπρα που θα τον δούμε σύντομα στην εξουσία.  Ουδείς πολεμάει συντονισμένα και μεθοδικά τον κρατισμό που θα κυιαρχίσει ολοκληρωτικά μετά τις επόμενες εκλογές. Κι όπως έχουν κάποιοι βαριές ευθύνες για την διασπασμένη κάθοδο του φιλελεύθερου χώρου στις προηγούμενες εκλογές - που αποστέρησε την χώρα από μιά κυβέρνηση ουσιαστικά σωτηρίας - έτσι και τώρα η εμμονή στην διατήρηση της πεθαμένης ουσιαστικά πολιτικά ΝΔ θα οδηγήσει (εντελώς αδικαιολόγητα) τον τόπο σε ένα δρόμο δίχως επιστροφή.  



-Ποιο είναι κατά την γνώμη σας το βασικό διακύβευμα της 17ης Ιουνίου; Προς ποια κατεύθυνση πιστεύεται πως πρέπει να κινηθούν οι πολίτες;

Δυστυχώς οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν πλέον αξιοπιστία. Και δεν έχουν έτισ την δυναμική να αντιπαραταχθούν στον ανερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ με λόγο δυναμικό και πειστικό. Χρειαζόταν κάτι καινούργιο. και πιό αξιόπιστο. Δεν ήταν τυχαίο που ο Κ. Καραμανλής είχε διαλύσει το Λαικό Κόμμα και έκανε την ΕΡΕ κι αργότερα - στη θέση της - την ΝΔ. Ετσι και τώρα μιά νεα σημαία - με ηγεσία της νεώτερης γενιάς - θα μπορούσε να συσπειρώσει έναν απογοητευμένο και διάσπαρτο κόσμο. Θα είναι πολωτική η αντιπαράθεση με κομβικό σημείο την Ευρώπη. Αλλά οι περασμένες πολιτικές δυνάμεις δεν  μπορούν να πείσουν. Με αποτέλεσμα την κατάρρευση και την οιονεί καταστροφή. 



- Σας ανησυχεί η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ; Συμφωνείται με την άποψη ότι ο Α. Τσίπρας θα μετεξελιχθεί σ' έναν σύγχρονο Ανδρέα Παπανδρέου;

Είναι προφανές πως αυτό επιδώκει και σε αυτό στοχεύειε. Δεν έχουν αλλάξει οι εσωτερικές δυναμικές της κονωνίας. Δεν έγιναν άξαφνα οι έλληνες από ρουσφετολόγοι, ιδεολόγοι. Απλά τα πελατειακά κυκλώματα που είχαν κατακλύσει τα δύο παραδοσιακά μεγάλα κόμματα (ρουσφετολόγοι, συνδικαλιστές, συντεχνίες του δημοσίου, κρατικοδίαιτοι) τα εγκατέλειψαν - μιά και αυτά δεν είχαν τι άλλο να προσφέρουν - και συσπειρώθηκλνα στο ΣΥΡΙΖΑ προσβλέποντας συνέχεια στο πάρτυ. Κι όσοι απ' αυτούς είχαν ακόμη παραμείνει στα δύο παλιά μεγάλα κόμματα στις τελευταίες εκλογές, θα μετακομίσουν τώρα κι αυτοί στην παράταξη του κ. Τσίπρα. Τον βλέπουν σαν τον νέο Ανδρέα. Που λέει μεγάλα λόγια - που πιστεύουν πως τα περισσότερα δεν τα εννοεί - κι' αναμένουν παλινόρθωση του κράτους των άκοπων παροχών. Που βέβαια δεν θα έλθουν ποτέ. Και η Ελλάδα θα έχει μπεί σε κύκλο καταστροφής. Και με την αντίπερα όχθη δίχως κάποιο σοβαρό πολιτικό φορέα. Αντίβαρο θα είναι μοναχά η ακραία Δεξιά. Τότε θα ξεσπάσει μεγάλη και γνήσια οργή, με στόχο τους πάντες και την χώρα στα γόνατα. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει τότε...

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΧΩΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΧΩΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ

«Αυτούς εκλέγουν, αυτά θα εισπράξουν». Τέτοιες είναι οι αντιδράσεις όσων ακόμη σκέπτονται σοβαρά σε αυτό τον τόπο. Περαστικοί αστέρες της πολιτικής έχουν κυριεύσει την κεντρική σκηνή της δημόσιάς μας ζωής μετατρέποντας σε κακόγουστη οπερέτα συνεννοήσεις, διαπραγματεύσεις και προσπάθειες δήθεν διάσωσης της χώρας από την οικονομική καταστροφή. Απαίσιοι διαξιφισμοί στην τηλεόραση, γελοιότητες για πλαστά η μη έγγραφα, με ανάμιξη ακόμη και του Προέδρου της Δημοκρατίας, επιχειρήματα της γειτονιάς για τις πολιτικές και τις πολιτειακές ακόμη εξελίξεις καταποντίζουν την χώρα σε ένα επίπεδο απίστευης κατάντιας και αθλιότητας. Μετά από όλα αυτά, υπάρχει άραγε σοβαρή προοπτική για το μέλλον;

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πλέον γεμάτη ερωτηματικά. Και περίπου συμβαδίζει με την άποψη που διατυπώνεται στην αρχή. Οφείλουμε να δούμε τα πράγματα κατάματα. Είναι δυνατόν ο λαός να στέλνει στη Βουλή, και με τέτοιες πλειοψηφίες μάλιστα, ανθρώπους ελάχιστα σοβαρούς και δίχως κάποιο πολιτικό ειδικό βάρος; Και όμως η πραγματικότητα μας δείχνει πως είναι... Τι μπορεί να γίνει λοιπόν τώρα; Η συσπείρωση των σωφρώνων δεν αρκεί. Οπως είχε απαντήσει ο Αντλάι Στήβενσον, υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ τότε, σε οπαδό του που είχε φωνάξει «όλοι οι σοβαροί αμερικανοί είναι στο πλευρό σου»: «μόνο αυτοί δεν φτάνουν για την εκλογή μου».

Ενα ζήτημα είναι τι κάνει ο, ακόμη, πρωθυπουργός. Με το να καταθέτει σημειώματα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αυτός έπρεπε να είχε πάρει μέτρα αντιμετώπισης των αδιεξόδων, αδιαφορώντας για τις θέσεις των κομμάτων που τον στήριζαν. Αυτός ώφειλε να έχει αποφασίσει τι θα έπρεπε να κάνει με το ομόλογο των 300 εκ περίπου ευρώ. Προχθές με ρώτησε κάποιος από την Βρετανία: «Ποιός είναι αυτή την στιγμή στα πράγματα στην Ελλάδα;» Δηλ., ποιός αποφασίζει; Δυσκολεύτηκα να του απαντήσω, γιατί πραγματικά κυβέρνηση δεν φαίνεται να υπάρχει. Οι αρχές όμως που βρίσκονται ακόμη στην εξουδία έπρεπε να συνεχίσουν να κυβερνούν.

Κάποιος έπρεπε στη συνέχεια να καλέσει όσους μπορούν, με γνωριμίες και με σημαντική επιρροή στο εξωτερικό, να συμβάλουν στο να κερδίσουμε χρόνο σχετικά με τα τελευταία γεγονότα. Εταίροι, φίλοι και σύμμαχοι να συμβάλουν ώστε οι εξελίξεις κατά κάποιο τρόπο να πάψουν να τρέχουν. Και την ίδια ώρα ο Πρόεδρος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, στηλιτεύοντας όσους συμπεριφέρονται σαν παιδιά της γειτονιάς αλλά και τηρώντας τους θεσμούς να καλεί τους πάντες ισότιμα σε σύσκεψη για το μέλλον του τόπου. Ο λαός αυτούς επέλεξε να εκλέξει. Είναι προοίμιο ανησυχητικών εξελίξεων η παραβίαση των θεσμών από την κορυφή της πολιτείσς επειδή κάποιοι δεν συμφωνούν με ορισμένες επιλογές του εκλογικού σώματος.

Επίσης είναι αδιανόητο κάποιοι να αρνούνται να συνεργασθούν η έστω να παρευρεθούν στις συναντήσεις υπό των Πρόεδρο. Δεν μετέχεις σε ό,τι σε βολεύει θεσμικά σε μιά Δημοκρατία. Είτε σέβεσαι το Σύνταγμα είτε όχι. Αναλαμβάνοντας και τις συνέπειες των όποιων επιλογών σου. Ο Πρόεδρος τέλος οφείλει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να επιβάλει υπεύθυνες συμπεριφορές των πολιτικών αρχηγών. Ακόμη και με διάγγελμα στον λαό. Δεν είναι δυνατόν κάποιοι να επιμένουν σε απλή αναλογική και να μην δέχονται ούτε συζήτηση για κυβερνήσεις συνεργασίας.

Σε τελευταία ανάλυση, ας απαιτήσει ο Πρόεδρος από όσους συμφωνούν να ορκισθεί η Βουλή και να ψηφίσει κάποιο σχέδιο ενισχυμένης αναλογικής η απλού πλειοψηφικού, ώστε να υπάρξει στο μέλλον διέξοδος στο αδιέξοδο. Με όποιο κόστος και όποιας πολιτικής απόχρωσης.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

 

Πρέπει να τελειώνουμε με τις βλακείες και τα μισόλογα. Ο κόσμος ψήφισε κατά πλειοψηφία εναντίον του Μνημονίου και έμμεσα κατά της Ευρώπης. Δικαιολογημένα, αν κρίνει κανείς από τις φορολογικές επιδρομές στις οποίες είχε καταφύγει και η κυβέρνηση Παπαδήμου (Πασόκ –ΝΔ) αλλά και το γνήσιο Πασόκ των Γ. Παπανδρέου – Βενιζέλου. Δεν ψήφισε όμως υπέρ της καταστροφής της χώρας και της καταβύθισής της σε μια μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας, διεθνούς αναξιοπιστίας και οικονομικού αυτοχειριασμού.

Η κεντροδεξιά φιλοευρωπαική παράταξη έχει στην ουσία διαλυθεί. Πέντε κόμματα διεκδίκησαν, στην πράξη στο όνομά της, την ψήφο των πολιτών. Ορισμένοι με παντελή έλλειψη γνώσης και με μια πρωτόφαντη αμετροέπεια καθύβρισαν τους εταίρους της χώρας μας προβάλλοντας μια εικόνα πολιτικής σχιζοφρένειας προς τα έξω. Αποκαλώντας «τοκογλύφους» αυτούς που δανείζονται ακριβότερα για να μας δανείζουν εμάς φτηνότερα. Προπυλάκισαν σαν δοσίλογους όσους πασχίζουν να εξασφαλίσουν δάνεια από το εξωτερικό για να μπορεί η χώρα να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της. Κι επιμένοντας σε μια ευρωπαική δήθεν πολιτική, ενώ δηλητηριάζουν τον κόσμο με αστήρικτες κατηγορίες περί υποδούλωσης κατά των δυτικών μας φίλων. Την ίδια ώρα περιγράφουν πακτωλούς χρημάτων έτοιμων να έλθουν δήθεν από την Ανατολή, όταν οι ίδιοι οι υποτιθέμενοι σωτήρες μας συνιστούν επιτακτικά να απευθυνθούμε στο ΔΝΤ ενώ ταυτόχρονα διαμαρτύρονται για το ύψος των δανείων που δίδονται στην Ελλάδα!! Σχιζοφρενικό είναι να υπόσχεσαι λαγούς με πετραχήλια ενώ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ πως τίποτα από όλα αυτά δεν είναι εφικτό.

Ο λαός όμως ψήφισε και αριστερότερα. Επιλέγοντας συνθηματολογίες κι’ εξαγγελίες που δεν μπορούν να σταθούν σε κανένα τέστ λογικής. Απόδειξη η άρνηση της Αριστεράς να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Θέτοντας εξωπραγματικές προυποθέσεις συνεννόησης- ακόμη και γα απλή κοινοβουλευτική στήριξη – είναι φανερό πως επιμένει στον ρόλο του κριτή κι όχι του υπεύθυνου κυβερνήτη. Τα αστεία όμως δεν είναι δυνατόν να γίνονται δεκτά. Κι’ ο λαός οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες για τις επιλογές του. Ο ισχυροποιημένος ΣΥΡΙΖΑ και η φασιστικά προκλητική ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ αποτελούν προιόντα της λαικής ψήφου. Σαν τέτοια είναι σεβαστά. Δεν μπορούμε όμως να τα ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα.

Ο καθωσπρεπισμός και η πολιτική των σαλονιών ήρθε η ώρα να τελειώσει. Οι υβριστές, οι εκτοξευτές γιαουρτιών και οι διαφόρων ειδών ακραίοι και πολιτικά ανισόρροποι δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται με την αβρότητα σαλονάτων συζητήσεων. Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι επικίνδυνες για τον τόπο, πολιτικά ανερμάτιστες και παντελώς δίχως σοβαρότητα. Από την καταπολέμηση της ανεργίας με τον διορισμό όλων στο δημόσιο και το φτηνό πετρέλαιο που θα εξασφαλίζαμε από τον Τσαβέζ της Βενεζουέλας φτάσαμε τώρα στον λογιστικό έλεγχο του χρέους (που θα αποδείξει βέβαια πως σχεδόν όλα τα χρήματα πήγαν σε παροχές προς προσοδο- εισπράκτορες και οι οποίοι αποτελούν την νέα πελατεία της Αριστεράς), στην στάση πληρωμών και την υποχρέωση των δανειστών να μας σβήσουν τα χρέη. Τέτοιες αστειότητες δεν θα έπρεπε – αν είχε κι αυτή σοβαρότητα βέβαια - ούτε καν να συζητούσε η ΝΔ. Λύση θα ήταν η παράκαμψη των όποιων επιχειρημάτων του κ. Τσίπρα και η υποβολή ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας της πρόθεσης στήριξης μιάς κυβέρνησής του.

Δεν είναι δυνατόν να επιβραβεύονται παρατάξεις που αερολογούν, κοροιδεύουν και θέτουν σε κίνδυνο την λειτουργία του θεσμικού πολιτειακού πλαισίου. Όταν ενθαρρύνεται η βία, η παράβαση των νόμων και η ατιμωρησία (με κάλυψη λ.χ. αναρχικών, ακτιβιστικών και φοιτητικών ομάδων) τότε αυτόματα καλλιεργείται η ανάδειξη αντίστοιχων ακραίων ομάδων βίαιης αμφισβήτησης της απέναντι πλευράς. Το τελικό αποτέλεσμα προκύπτει εκ των πραγμάτων. Ακυβερνησία, παραίτηση κάθε προσπάθειας επιβολής της έννομης τάξης και περίπου χάος. Ο φιλοευρωπαικός χώρος και οι συνετοί πολίτες δεν είναι δυνατόν α μένουν αδιάφοροι. Γιατί τότε η συνακόλουθη ανομία και η κατάρρευση του κράτους θα είναι και δικό τους δημιούργημα – μέσω της ανοχής.

Οι εκλογείς πλέον θα έπρεπε να αξιολογήσουν την στάση όλων. Και όσοι πιστεύουν στον ευρωπαικό ορθολογισμό να μην απολογούνται απέναντι στους αριστερούς παραλογισμούς αλλά να αντεπιτεθούν πολιτικά, περιγράφοντας με σαφήνεια τον αυριανό εφιάλτη. Συστρατευόμενοι σε ένα νέο, δυναμικό και νεανικό, πολιτικό φορέα. Που θα αναλάβει την συσπείρωση του κόσμου της μετριοπαθούς και συνετής κεντροδεξιάς. Η ΝΔ είναι ολοφάνερο πως έχει σχεδόν κλείσει τον πολιτικό της κύκλο. Κάποιοι άλλοι, καινούργιοι και γνήσιοι μεταρρυθμιστές, θα πρέπει να αναλάβουν το βάρος του νέου αυτού αγώνα.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΑΙΑΣ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ

Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΑΙΑΣ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ

 

Πολύ δύσκολα θα φανταζόταν κανείς πως θα έφθανε στιγμή που σε μιά εκλογική αναμέτρηση ο χώρος τη Κεντροδεξιάς θα ήταν χωρισμένος σε τουλάχιστον τέσσαρα κομμάτια. Το κακό ξεκίνησε, κατά τη γνώμη μου, μετά την αποχώρηση Μητσοτάκη από την ηγεσία της παράταξης. Ο χώρος ξαναγύρισε στην εποχή των διάσπαρτων βαρονιών με συνεκτικό κρίκο την επιδίωξη νομής της εξουσίας. Και με μοχλό τον δημόσιο τομέα. Που φάνταζε πάντα σαν λάφυρο. Δίχως την παραμικρή ιδεολογική αρματωσιά ο πολιτικός χώρος που κάλυπτε η ΝΔ άρχισε και πάλι, όπως και στο παρελθόν, να ετεροπροσδιορίζεται. Ο κομματικός αυτός οργανισμός γνώριζε τι δεν είναι. Δεν ήταν Αριστερά, Κομμουνισμός, Σοσιαλισμός η Παπανδρεισμός. Ηταν όμως εντελώς άγνωστο το τι ακριβώς ήταν.

Στο τελευταίο Συνέδριο που έγινε στην Χαλκιδική λαξεύτηκε και η ταφόπετρα της όποιας προσπάθειας ιδεολογικής ταυτοποίησης της παράταξης. Αποσαφηνίσθηκε μόνο πως δεν είναι σοσιαλδημοκρατική η νεοφιλελεύθερη. Διχως κανείς να γνωρίζει ουσιαστικά το πραγματικό περιεχόμενο των δύο αυτών εννοιών. Η ΝΔ κι’ ο κόσμος της υποστήριζαν κάτι που δεν καταλάβαιναν καλά (τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό λ.χ.) και στρέφονταν εναντίον αρχών που δεν καταλάβαιναν καθόλου. Τον νεοφιλελευθερισμό, δηλαδή. Η πορεία στην αποσύνθεση, στην διάβρωση και στην παρακμή είχε αρχίσει.

Με την διακυβέρνηση Καραμανλή του νεώτερου το πρόβλημα κορυφώθηκε. Ο κόσμος είχε επενδύσει ελπίδες και είχε δώσει την εξουσία σε μια ανανεωμένη υποτίθεται κεντροδεξιά κομματική οντότητα. Για τους έμπειρους παρατηρητές όμως γρήγορα έγινε αντιληπτό πως η καινούργια πολιτική τάξη πραγμάτων είχε εξουσίες που δεν ήξερε τι ακριβώς να τις κάνει. Με την έκφραση θαυμασμού στον συμβολικό ρόλο της Αριστεράς (!), με εγκατάλειψη κάθε ιδέας σοβαρής και βαθιάς μεταρρύθμισης στους μηχανισμούς του κράτους και με την σύντομη καταβύθιση στο παιχνίδι της εξουσίας και της διαφθοράς η κεντροδεξιά γρήγορα ξέχασε (αν το είχε βέβαια ποτέ ξεκάθαρο στο μυαλό της) γιατί είχε γίνει κυβέρνηση και που διέφερε από τους άλλους. Καταπιάσθηκε λοιπόν με την αξιοποίηση του δημοσίου σαν μέσου ψηφοθηρικής αναμόχλευσης και οδηγήθηκε, μάλλον απόλυτα φυσιολογικά, στην διόγκωση του κράτους, στο βάθεμα των ελλειμμάτων, στην διαφθορά και, τελικά, στην οικονομική καταβαράθρωση της χώρας.

Η ήττα στις εκλογές δεν ξύπνησε δυστυχώς στην παράταξη αντανακλαστικά πολιτικής επιβίωσης. Και συνεχίσθηκε, και μετά την αλλαγή στην ηγεσία, η ίδια ιδεολογική θολούρα και ασάφεια πολιτικής γραμμής. Δεν υπήρξε λοιπόν έκπληξη πως πολλά στελέχη, αλλά κυρίως οπαδοί, με την απουσία μιας χαλύβδινης πολιτικο-ιδεολογικής αρματωσιάς που θα τους έδενε όλους κοντά τον έναν στον άλλο ώστε να είναι αδιανόητη και η σκέψη ακόμη ανεξάρτητων πορειών, δεν δυσκολεύτηκαν να ακολουθήσουν διαφορετικούς ο καθένας δρόμους. Με αποτέλεσμα τον αποκαρδιωτικό σημερινό πολυτεμαχισμό που, και λόγω αυξημένης αντιπαλότητας των «εμπολέμων», δεν προδικάζει ενθαρρυντικές εξελίξεις για το μέλλον.

Τα κυρίαρχα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα της εποχής μας, που είχαν διεθνώς σαν αφετηρία τον κεντροδεξιό ακριβώς χώρο, στην Ελλάδα πέρασαν και δεν άγγιξαν. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ακριβώς κυριαρχούσαν παντού αντιλήψεις που στην πράξη επιβεβαίωναν την ανωτερότητα της αστικής ιδεολογικής κοσμοθεωρίας, στην Ελλάδα οι πάντες υποστήριζαν – και η ΝΔ συναινούσε – πως ήρθε το τέλος το φιλελευθερισμού! Για πάνω από 20 χρόνια οι έλληνες ακούνε πως οι ιδέες της ανοιχτής κοινωνίας και των ελεύθερων αγορών καταρρέουν. Κι’ άξαφνα, όταν βλέπουν την χώρα τους ουσιαστικά να χρεοκοπεί, πληροφορούνται πως ο τεράστιος δημόσιος τομέας που ευθύνεται γι αυτό είναι προιόν φιλελεύθερων πολιτικών!! Και πως οι απίστευτες φορολογικές επιδρομές, που γίνονται στο όνομα της δάσωσής του, αποτελούν κι αυτές προιόντα φιλελεύθερων υποτίθεται αντιλήψεων. Οι οποίες όμως, πέραν της αντιφατικότητας του επιχειρήματος (δηλ φόροι και φιλελευθερισμός) τους είχαν πείσει πως, από χρόνια, είχαν καταρρεύσει!!

Τι θα ήταν αυτό λοιπόν που θα κρατούσε μία, εκτός εξουσίας, ΝΔ ενωμένη; Προφανώς, ελάχιστα πράγματα. Είναι αδιανόητο να μην υπάρχει στην χώρα αυτή μια μεγάλη παράταξη που να υποστηρίζει τις κυρίαρχες διεθνώς αντιλήψεις του μικρότερου κράτους και των ανοιχτών αγορών. Αλλα και μια μεγάλη αστική τάξη, διαποτισμένη από τις αρχές αυτές, που θα εμπόδιζε την κατάρρευση της χώρας και που θα είχε συμβάλει ώστε αυτός ο κραταιός πολιτικός χώρος να μην κατακερματισθεί.
 

Πλήρες Άρθρο »