ΔΙΑΦΟΡΑ

Absolutely Magnificent! (This is a collection of aerial photography produced by Yann Arthus Bertrand.)

EΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΜΕΡΗ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (A)
EΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΜΕΡΗ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (B)

Η αναγνώριση των προσώπων μέσα στο πλήθος

Mπορεί η αστυνομία (αν θέλει φυσικά) να βρει τους υπαιτίους (ή έστω κάποιους απ'αυτούς) των καταστροφών στο κέντρο της Αθήνας;

Δείτε τις πιο κάτω δυνατότητες που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία και βγάλτε τα δικά σας συμεράσματα. οκιμάστε να μεγενθύνετε ένα πρόσωπο κάνοντας click επάνω . Λειτουργεί...

 

ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Απίθανες Φωτογραφίες

ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΣΕΣ......ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ &.....

Χαλαρώστε για πέντε λεπτά και απολαύστε!
Ξαφνική συγκέντρωση μουσικών στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Κοπεγχάγης! Στις 2 Μαΐου 2011 η Φιλαρμονική της Κοπεγχάγης εξέπληξε τους διερχομένους από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλεως. Παρουσίασε ένα απροσδόκητο σύντομο μουσικό συμβάν, ερμηνεύοντας το Μπολερό του Ραβέλ με τους μουσικούς να συναθροίζονται προοδευτικά καθώς το ορχηστρικό κομμάτι παιζόταν. Το βίντεο - που δεν δείχνει μόνο τη σταδιακή συγκέντρωση της ορχήστρας αλλά και τις εκφράσεις ικανοποιήσεως των παρόντων - είναι εξαιρετικό και πραγματικά απολαυστικό.

Χειμώνας στην Βενετία

Αφιέρωμα στο Ελληνικό Δημόσιο

Caruso από ένα 11χρονο !!

Ποιός Δάνεισε την Ελλάδα;

Οψεις του Μανχάτταν

 

 

Ο ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΑ ΜΜΕ

Κάθε Κυριακή πρωί 10 - 11πμ

'ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΡΟΠΟ'

Ο Α. Ανδριανόπουλος στον Flash 96

Τελευταία εκπομπή Εδώ

www.flash.gr/audio/6282

www.flash.gr/audio/6192

www.flash.gr/audio/6105

www.flash.gr/audio/6024

www.flash.gr/audio/5952

www.flash.gr/audio/5867

www.flash.gr/audio/5783

www.flash.gr/audio/5698

www.flash.gr/audio/5615

www.flash.gr/audio/5539

www.flash.gr/audio/5478

www.flash.gr/audio/5266

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ «ΣΟΦΟΥ» ΕΚΛΟΓΕΑ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ «ΣΟΦΟΥ» ΕΚΛΟΓΕΑ

 

Δεν πρέπει να έχουμε πολλές ελπίδες για τις εξελίξεις την επαύριο των εκλογών. Κανένας δεν έχει την διάθεση να συνεργασθεί με κανένα και στο μυαλό όλων δεν είναι το μέλλον της χώρας αλλά το πώς θα επικρατήσουν των ιδεολογικά συγγενέστερων πολιτικών σχηματισμών. Αλλά και οι εκπρόσωποι των ΜΜΕ, πιθανότατα άσχετοι επί της ουσίας οι περισσότεροι, επικεντρώνουν τις ερωτήσεις και αναλύσεις τους στις προσωπικές και ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στα κόμματα παρά στην ουσία των προβλημάτων και στις προτεινόμενες, αν υπάρχουν, λύσεις.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα βρίσκεται στις διαθέσεις και στην ψυχική κατάσταση του εκλογικού σώματος. Κακώς πολλοί καταγγέλλουν για λαικισμό κόμματα και πολιτικούς. Οι περισσότεροι υποψήφιοι προσφέρουν στον κόσμο αυτό ακριβώς που θέλει να ακούσει. Υπερβολικές υποσχέσεις, βαρύγδουπες αρλούμπες για το αύριο, επίθεση κατά των όποιων ξένων ενδιαφέρονται να κάνουν κάτι για εμάς και αγιοποίηση όλων εκείνων που τελείως αδιαφορούν για την χώρα μας και τους προοπτικές της.

Μέσα στην υπερβολική λαολαγνεία που κατακλύζει την κοινωνία μας κυρίαρχο ρόλο παίζει η γνωστή πλέον άποψη περί «σοφού» εκλογικού σώματος. Αν κρίνει όμως κανείς από τις δημοσκοπήσεις και τις σχετικές τοποθετήσεις του εκλογικού σώματος βλέπουμε πως αυτή υποτιθέμενη σοφία εξαντλείται σε τοποθετήσεις με βάση το ρεύμα της εποχής, τις διαπιστώσεις των γνωστών σταρ των μήντια και την έκθεση που έχει κάποιος στο γνωστό τρισκατάρατο για πολλούς αλλά λατρεμένο τελικά τηλεοπτικό γυαλί. Τι σόι σοφία προδικάζει η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή η κομμάτων που αν ψάξεις τις θέσεις και τις προτάσεις τους δεν είναι τίποτε παραπάνω από θολά συνθήματα δίχως την απειροελάχιστη αυριανή προοπτική.

Τελικά ο κόσμος σύρεται, ανεξάρτητα από την κρισιμότητα των στιγμών, από συνθήματα που στο παρελθόν συνέβαλαν για να βρεθούμε στην σημερινή άθλια κατάσταση. Ο κόσμος, όπως έγραφε και ο Νίτσε, “πιστεύει” με φανατισμό γιατί ακριβώς «δεν θέλει να γνωρίζει την αλήθεια». Ο καθένας υποστηρίζει πως επιθυμεί την αλήθεια για να σχηματίσει γνώμη η άποψη. Όπως όμως λέει κι’ ο Τζών Λόκ, δεν θέλει πραγματικά μια σωστή κι αντικειμενική ανάλυση, γιατί αυτή «δεν ταιριάζει με τις προκαταλήψεις, την ζωή και τα σχέδια ζωής του».

Από την άλλη μεριά μπροστά στα πολύπλοκα προβλήματα της εποχής μας ο ψηφοφόρος αναζητά απλές και κατανοητές λύσεις. Κατά τεκμήριο κοντά στα συμφέροντά του και με συνθηματολογία που του χαιδεύει τ΄ αυτιά. Δύσκολα κατανοεί την ουσία των ζητημάτων. Σκεφθείτε να δίνετε ένα δύσκολο οικονομικό πρόβλημα στο χειρότερο τμήμα της πανεπιστημιακής τάξης των οικονομικών. Θα τραβάτε μάλλον τα μαλλιά σας με το αποτέλεσμα. Αναλογισθείτε με τρόμο τι γίνεται λοιπόν στην κοινωνία όπου, οι περισσότεροι εκλογείς ούτε καταλαβαίνουν ούτε και ενδιαφέρονται να μάθουν οικονομικά. Αποφασίζουν όμως για το τι δέον γενέσθαι!!

Το πρόβλημα με την εκλογική ετυμηγορία είναι πως ο εκλογέας που αποφασίζει δίχως ουσιαστική γνώση του πραγματικού προβλήματος – παρασυρόμενος απλά από τις διακηρύξεις παρατάξεων που θέλουν να του χαιδέψουν τ’ αυτιά – δεν κάνει κακό μόνο στον εαυτό του. Παρασύρει στα αδιέξοδα και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, η και εκατομμύρια, άλλους. Η άποψη πως μπορεί η κοινή συνισταμένη της λαικής ψήφου να είναι «σοφή» δεν έχει βάση στην πραγματικότητα. Διότι έτσι, με μεγάλες λαικές πλειοψηφίες που στήριξαν πολιτικές άφρονες κι ελλειμματικές, ο τόπος έχει κυλίσει στα αδιέξοδα. Και η επόμενη φάση περιμένει στην γωνία. Κατά συνέπεια η αντίληψη πως οι δημοκρατικές ετυμηγορίες δεν οδηγούν ποτέ σε καταστρεπτικά πολιτικά αποτελέσματα δεν είναι ακριβής. Στις περισσότερες περιπτώσεις η λαική επιλογή στηρίζεται σε σφαλερή απεικόνιση της πραγματικότητας. Τα μοντέλα της πραγματικής ζωής που παρουσιάζονται στους ψηφοφόρους στηρίζονται σε βαθιά, συνεχόμενη και συστηματικά εσφαλμένη προβολή της αλήθειας. Και είναι φυσικό, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, τα αποτελέσματα να μην αντανακλούν αυτό που θα ήταν καλό για τον τόπο.

Ουσιαστικά τώρα δεν μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα. Είναι ανάγκη όμως να κοιτάξουμε βαθιά στους θεσμούς και να αναζητήσουμε μεθόδους μέσω των οποίων ο εκλογέας να είναι πραγματικά πληροφορημένος. Ωστε να διαμορφώνει αντιλήψεις όσο γίνεται πιο κοντά στα πραγματικά προβλήματα. Για να διασωθεί η δημοκρατία. Και να εξασφαλισθεί η ευημερία…

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙ

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙ

 

Ουσιαστικά τίποτε δεν είναι τυχαίο. Οι οικονομικές δυσκολίες που κατά καιρούς κατακλύζουν κράτη και κοινωνίες σπάνια προέρχονται από απροσδόκητα γεγονότα η εξωγενείς παράγοντες. Είναι συνήθως φυσικά επακόλουθα δημοσιονομικής ανεύθυνης κακοδιαχείρισης και επέκτασης μιάς παράδοξης λογικής προσοδοθηρίας. Το σύστημα συνήθως καταρρέει κάτω από το βάρος ενός ακραίου λαικισμού που πείθει τον κόσμο πως η ευημερία και η όποια μεγαλοσύνη θα προέλθουν από την επέκταση του δημόσιου τομέα και από μια τακτική αλόγιστων παροχών.

Η νοοτροπία αυτή αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των κοινωνιών της Λατινικής Αμερικής. Δεκαετίες λαικισμού έχουν ενσταλάξει στις χώρες αυτές την αντίληψη πως το κράτος παρά τις συνεχείς αποτυχίες και τα προβλήματα, αποτελεί τον μοχλό για την αντιμετώπιση της κοινωνικής καχεξίας και των όποιων συνακόλουθων αδιεξόδων. Στην Αργεντινή ιδιαίτερα, με την πολιτική κληρονομιά των Χουάν και Εβίτας Περόν, το φαινόμενο είναι εντυπωσιακό. Στο βαθμό μάλιστα που και η σημερινή κυβέρνηση της Κριστίνα Φερνάντεζ Κίρτσνερ καταφεύγει σε κινήσεις που θυμίζουν τις εποχές εκείνες για να εκτονώσει την οργή και το πάθος του κόσμου.

Πριν λίγα χρόνια είχε κρατικοποιήσει ξανά ορισμένες μεγάλες εταιρίες της χώρας. Τον «εθνικό αερομεταφορέα», την Aerolineas Argentinas, μια σειρά από σημαντικές επιχειρήσεις ηλεκτρισμού καθώς και την εταιρία ύδρευσης του Μπουένος Αυρες. Σαν αιτιολογία για τις κινήσεις αυτές είχαν προβληθεί επιχειρήματα καθαρά πολιτικά, του είδους της «εκμετάλλευσης εθνικού πλούτου από τους καρχαρίες των αγορών» και τα τοιαύτα. Παρόμοιες δηλαδή αιτιάσεις με αυτές που προβάλλονται τώρα για την εθνικοποίηση της εταιρίας πετρελαίου, της YPF. Τα αποτελέσματα όλων αυτών των κρατικοποιήσεων δυστυχώς υπήρξαν για μια ακόμη φορά τραγικά. Οι κρατικές πλέον τώρα αυτές εταιρίες μάζεψαν σε λίγα μόλις χρόνια δυσθεώρατα χρέη. Σύμφωνα με εκτίμηση του Ινστιτούτου Κοινωνικής Ανάπτυξης της Αργεντινής, οι κρατικές ενισχύεις προς τις επιχειρήσεις αυτές, μόνο πέρυσι, υπήρξαν κατά 80% μεγαλύτερες από τις δαπάνες του προγράμματος Παιδικής προστασίας της χώρας!! Ο καθένας καταλαβαίνει την τύχη που το μέλλον επιφυλάσσει και για την YPF.

Ο καθένας βέβαια, εννοούμε, που σκέφτεται λογικά και συγκρίνει κόστος με αποτελέσματα. Διότι στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, που σταδιακά και περισσότερο υιοθετεί λατινοαμερικάνικες συμπεριφορές, πολλοί πανηγύρισαν την πρωτοβουλία της Προέδρου Κριστίνα Φερνάντεζ. Δυστυχώς, για πάρα πολλούς, τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα. Η υπερχρέωση, τα οικονομικά αδιέξοδα και οι κοινωνικοί κλυδωνισμοί όχι μόνο δεν ανοίγουν μάτια και δεν οδηγούν σε εγκατάλειψη παλιών, δοκιμασμένων και καταστρεπτικών πρακτικών αλλά αντίθετα αυτές συνεχίζουν να προκαλούν σε πολλούς ενθουσιασμό και πίστη για πορεία σωτηρίας. Ορισμένα μάλιστα κόμματα και παρατάξεις, κυρίως της Αριστεράς, αναζητούν τα αίτια των κρίσεων σε πολιτικές που δεν έχουν ποτέ εφαρμοσθεί. Όπως λ.χ. η μόνιμη επωδός πως υπεύθυνος για όλα δεν είναι ο κρατισμός, που προφανέστατα προκάλεσε την οικονομική κατάρρευση του δημόσιου τομέα, αλλά το φάντασμα ενός …νεοφιλελευθερισμού. Που όμως υπήρξε, από κάθε πρακτική πλευρά, άφαντος.

Ακόμα και στις σημερινές τραγικές, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, συγκυρίες συνηθίζουν πολλοί να καταγγέλλουν τις πολιτικές που εφαρμόζονται σαν νεοφιλελεύθερες, όταν οι δικές τους θέσεις οδηγούν στα ίδια η και σε χειρότερα ακόμη αποτελέσματα. Από πότε οι φορολογικές επιδρομές αποτελούν εκφράσεις νεοφιλελεύθερων επιλογών, όταν είναι γνωστό πως η κεντρική φιλοσοφία μιάς τέτοιας πολιτικής κατεύθυνσης στηρίζεται στην αρχή πως η δίχως αντίκρισμα φορολογία είναι ένα είδος κλοπής. Κι’ έχουμε το τραγελαφικό φαινόμενο η Αριστερά να είναι εναντίον των φόρων (!) ενώ ο φιλελεύθερος χώρος πολιτικά να τους χρεώνεται. Μα μπορεί ποτέ να υπάρξει αριστερή πολιτική δίχως βαριά φορολογία; Tα αδιόρθωτα συστήματα ενός καταπιεστικού κρατισμού έχουν οδηγήσει στο εξωφρενικό φαινόμενο η Αριστερά να γίνεται Δεξιά και η Δεξιά να φαίνεται σαν Αριστερά!!

Όπως οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις της Αργεντινής, που είχαν υποστηρίξει την κα Φερνάντεζ στην ηράκλειά προσπάθειά της να οδηγήσει την χώρα μακριά από τον ανεμοστρόβιλο της κρίσης, τώρα που επέστρεψε στον λαικισμό την εγκαταλείπουν, έτσι και η εργατική τάξη της χώρας ξεσηκώνεται. Γίνεται φανερό έτσι πως ο λαικισμός, μαζί με τον αναπόφευκτο κρατισμό, που στην αρχή ξεγελούν τον κόσμο με οράματα και φαντασιώσεις, στο τέλος οδηγούν στην αποτυχία και την απογοήτευση. Που συνοδεύεται σχεδόν πάντα από αγανάκτηση και ξεσηκωμούς.

Δυστυχώς όμως τα συστήματα αυτά δεν μαθαίνουν από τις αρνητικές τους εμπειρίες. Το ίδιο παρατηρούμε και στην Ελλάδα. Που μπροστά σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση ο κόσμος παρασύρεται από συνθήματα και εξωπραγματικές υποσχέσεις κι’ ετοιμάζεται να ενισχύσει παρατάξεις που υπόσχονται επιστροφή στο παρελθόν και, ουσιαστικά, βάθεμα των αδιεξόδων.

Αν όμως δεν μαθαίνεις από τα λάθη σου, τότε μοναχά η σκοτεινιά μπορεί να σε περιμένει.

Πλήρες Άρθρο »

ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

 

Πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βρετανία ξόδευε καθημερινά για τις ανάγκες του κράτους περί τις πεντακόσιες χιλιάδες λίρες. Λίγο μετά την είσοδό της στον πόλεμο ο λογαριασμός ανέβηκε στα πέντε εκατομμύρια την ημέρα. Τα οποία δεν είχε και αναγκαστικά τα δανειζόταν. Σύντομα το χρέος έγινε τόσο μεγάλο ώστε ήταν αδύνατο να πληρωθεί από το βρετανικό θησαυροφυλάκιο. Αν έχαναν οι σύμμαχοι τον πόλεμο μαζί με την Βρετανία θα χρεοκοπούσαν οι αμερικανικές Τράπεζες που την είχαν δανείσει. Αν, αντίθετα, έχανε η Γερμανία θα ήταν εκείνη που θα ήταν υποχρεωμένη να καλύψει τον σχετικό λογαριασμό. Ηταν λοιπόν αδύνατον να λήξει ο πόλεμος δίχως νικητή. Ετσι οι μάχες χαρακωμάτων δεν σταματούσαν. Δίχως νικητή και με εκατομμύρια θύματα. Η λύση τελικά δόθηκε με την είσοδο της Αμερικής στην σύρραξη. Που οδήγησε την Γερμανία στην συνθηκολόγηση. Και σε μια ατιμωτική για την Αυστρία και την Γερμανία ειρήνη που αρκετά περίεργα, αλλά όχι δυσεξήγητα, ανάχθηκε ο ανθρωπιστής Αμερικανός Πρόεδρος Γούντρουω Ουίλσον.

Το χρέος λοιπόν και τότε είχε δημιουργηθεί από τις ανάγκες του κράτους. Κι’ αντιμετωπίσθηκε μέσω της οικονομικής καταστροφής μιάς ολόκληρης κοινωνίας. Της Γερμανικής. Που σταδιακά οδήγησε στην άνοδο του Ναζισμού και στην έκρηξη ενός καινούργιου Ευρωπαικού ολοκαυτώματος. Τα ευρωπαικά κράτη όμως ούτε και τότε δεν έβαλαν μυαλό. Ο δημόσιος τομέας συνέχισε να διογκώνεται. Και οι ποταμοί των παροχών που διοχετεύονταν στις κοινωνίες να αυξάνουν. Από πολλούς μάλιστα αυτό αποτελούσε το σήμα κατατεθέν μιάς πετυχημένης συνταγής – του περίφημου ευρωπικού κοινωνικού κράτους. Πακτωλοί χρημάτων έκαναν τα τσέπες των Ευρωπαίων εργαζομένων υγιέστερες και την ζωή τους ανετότερη. Χρήματα όμως κατά βάση δανεικά – που τα περισσότερα δεν είχαν κερδηθεί από τις οικονομίες στις οποίες κατέληγαν.

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα γύρω μας. Τεράστια, απαιτητά πλέον, χρέη, άγριες περικοπές κοινωνικών ωφελημάτων, μείωση μισθών και επικίνδυνες πλέον κοινωνικές αναταράξεις. Δεν συμβαίνουν βέβαια παντού τα ίδια. Οι περισσότερες ευρωπαικές χώρες κλονίζονται από Τραπεζικά συστήματα αδιέξοδα, αφελή η άθλια διαχειριζόμενα. Και πολλά κράτη αναγκάζονται να παρέμβουν για να καλύψουν τα απίστευτα χρέη τους. Ετσι έγινε στην Βρετανία, την Ιρλανδία, την Ισλανδία και σε κάποιο βαθμό στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Παρόμοια αδιέξοδα έχουν ακουμπήσει και την Γερμανία με τις υπερχρεωμένες περιφερειακές της Τράπεζες που όμως για την ώρα καλύπτονται από ένα αρκετά αποτελεσματικό ομοσπονδιακό σύστημα.

Στην Ελλάδα όμως, όπως και στην Ιταλία και την Γαλλία, το πρόβλημα είναι διαφορετικό. Η χρεοκοπία εδώ προέρχεται από το κράτος. Δεν προκλήθηκε από τις Τράπεζες. Με την ελαφριά εξαίρεση της Γαλλίας, όπου τα αίτια είναι μικτά, η κατάρρευση δεν υπήρξε αποτέλεσμα άστοχων τραπεζικών χειρισμών. Προήλθε κυρίως από μιά απλοχεριά παροχών και διοχέτευσης χρήματος στην αγορά που όμως ουδέποτε είχαν παραχθεί από την δράση της οικονομίας. Ησαν όλα δανεικά. Το κράτος μεγάλωνε κι’ έπαιζε τον ρόλο σπλαχνικής γκουβερνάντας με χρήματα που δεν ήσαν δικά του. Εγινε κόσμος πλούσιος, ζώντας σε ένα κλίμα απίστευτης ευημερίας, δίχως ποτέ η οικονομία να έχει βγεί έξω και πάνω από τα όρια μιάς μέτριας η ακόμη και ελαττωματικής απόδοσης. Η κρίση ήταν αναπόφευκτο πως κάποια στιγμή θα μας χτυπούσε την πόρτα.

Τι μπορεί να γίνει τώρα; Η καταιγίδα μιάς διακυβέρνησης με σοσιαλ-κρατικίστικους προσανατολισμούς φαίνεται να έχει περάσει. Το αύριο όμως είναι ακόμη σκοτεινό και αβέβαιο. Τα κόμματα της μέχρι τώρα αντιπολίτευσης δεν έχουν ξεκάθαρα αποκοπεί από το συλλογικό κρατικίστικό τους παρελθόν. Προτείνουν μειώσεις φορολογικών συντελεστών αλλά αποφεύγουν να μιλήσουν για δραματικές περικοπές στον δημόσιο τομέα. Είναι ανάγκη όλοι να καταλάβουν πως το κράτος δεν είναι μηχανισμός προώθησης προσωπικών εξυπηρετήσεων των πολιτικών αλλά μέσο διευκόλυνσης της καθημερινότητας όλων μας. Ρόλος του δεν είναι να μεσολαβεί ώστε κάποιοι από εμάς να γίνουμε πλουσιότεροι η να βρεθούμε σε καλύτερες θέσεις. Αποστολή του είναι να φροντίζει τις κοινωνικο-οικονομικές υποδομές ώστε να μπορούμε να δημιουργήσουμε ανεμπόδιστα και να φθάσουμε με τις δικές μας δυνάμεις κοντά στην επιτυχία.

Κι αυτά δεν μπορούν να γίνουν, αν παραμείνουμε δεμένοι πάνω στο ληθαργικό άρμα του κρατισμού…

Πλήρες Άρθρο »

ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ

ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ

 

Ξέρουμε πλέον πότε θα γίνουν εκλογές. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι τι προδικάζουν αυτές ακριβώς γα το μέλλον μας. Αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις η επόμενη ημέρα των εκλογών είναι μάλλον καταθλιπτική. Δεν μου αρέσει να κινδυνολογώ αλλά πολύ θα ήθελα να ήξερα ποιές ακριβώς είναι οι προτάσεις όλων εκείνων που καταδικάζουν τα Μνημόνιο κι’ αφιονίζουν τον κόσμο να ακολουθήσει επιλογές αρνητικές κι ανατρεπτικές. Κόμματα των άκρων, από την Δεξιά ως την Αριστερά, καταγγέλλουν τους πάντες σαν τοκογλύφους η προδότες υποσχόμενοι σύντομη και άκοπη λύτρωση από το αδιέξοδο. Με ποιο τρόπο όμως, δεν μας αποκαλύπτουν. Κι αυτό είναι που με κάνει κυρίως να ανησυχώ.

Αυτή η έλλειψη σοβαρής συζήτησης για τα επόμενα των εκλογών είναι που χαρακτηρίζει την επερχόμενη αναμέτρηση. Όπως και η πολυδιάσπαση των παρατάξεων που θα μπορούσαν να προσδώσουν σοβαρότητα στην εκλογική μάχη. Και κάποιο ουσιαστικό περιεχόμενο στο αποτέλεσμά της. Δίχως αναλογισμό της ευθύνης για το αύριο του τόπου Δράση, Δημοκρατική Συμμαχία - ακόμη και η ΝΔ - κατεβαίνουν αυτόνομα, διασπασμένες, και συχνά αλληλοσυγκρουόμενες. Την ίδια ώρα τα άκρα συνασπίζονται, οργανώνονται και μεθοδικά υπονομεύουν το δημοκρατικό μέλλον του τόπου. Η Αριστερά κινητοποιεί δυνάμεις με στόχο τη υπονόμευση της όποιας δυνατότητας οικονομικής ανάκαμψης. Η απεργία των ναυτικών έγινε με στόχο ποιόν; Πέραν της ταλαιπωρίας των λιγοστών εφέτος εκδρομέων και την απώλεια εσόδων για τους επαγγελματίες των νησιών και για την ακτοπλοία γενικά, τι άλλο πέτυχε η απεργία; Κι όμως, υπάρχει ένας κόσμος που προτίθεται να ψηφίσει κόμματα που απεργάζονται την τυφλή καταστροφή. Για να ξεφύγουν, υποτίθεται, από τις τρέχουσες δυσκολίες!!

Από τα άλλη μεριά τα πράγματα είναι χειρότερα. Δίχως πρόταση για το αύριο (η Αριστερά τουλάχιστον ευαγγελίζεται την ολοκληρωτική ανατροπή του συστήματος) οι δυνάμεις των συντηρητικών άκρων εμπορεύονται το άκριτο μίσος. Χωρίς να διακρίνονται από τον αρνητισμό των αριστερών άκρων οι δυνάμεις της υπερσυντήρησης έχουν σαν στόχο την δημοκρατία. Μισούν την Βουλή που ψηφίζει εκπροσωπώντας τον λαό. Μισούν τις χώρες της Δύσης που μας δανείζουν μήπως και βρούμε τον βηματισμό μας. Στην ουσία μισούν και τον ίδιο τον λαό που είναι «αδύναμος» στα μάτια τους. Τον έχουν όμως ανάγκη. Για να προσεγγίσουν πάνω στις πλάτες του στην εξουσία. Και τον θολώνουν με εθνικιστικές υπερβολές και εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους. Χάνουμε την κυριαρχία και την αξιοπρέπειά μας, διατυμπανίζουν. Οταν δανειζόμασταν χρήματα που δεν ήμασταν σε θέση να αποπληρώσουμε κι’ αυτά γίνονταν παροχές και αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, που ήταν η κυριαρχία και η αξιοπρέπειά μας; Και γιατί ακριβώς μας υπονομεύουν οι ξένοι, που θέλουν απλά τα χρήματά τους πίσω, και είναι «τοκογλύφοι» οι δανειστές μας, όταν μας δίνουν χρήματα με επιτόκιο περίπου 4-5% όταν οι ίδιοι δανείζονται με 6% (λ.χ. η Ιταλία), ενώ η χώρα μας δεν θα μπορούσε να δανεισθεί στις αγορές με λιγότερο από 25%;

Αυτό που λείπει είναι μια ορθολογική στρατηγική εξόδου από την κρίση. Σκληρή μεν αλλά σαφή και με προοπτική. Κάτι τέτοιο λείπει από το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Γιατί προφανώς προεκλογικά ουδείς δεν θέλει να δυσαρεστήσει κανένα. Λύση δεν πρόκειται να υπάρξει αν δεν μειωθούν οι φόροι. Και οφείλουν οι δυνάμεις της λογικής να κατανοήσουν πως δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν μια παρόμοια στρατηγική και την ίδια στιγμή να κονιορτοποιούν την αξιοπιστία τους στηρίζοντας μια κυβέρνηση (Βενιζέλου – Παπαδήμου) που αφιονίζεται βάζοντας φόρους!! Ισοδύναμες πολιτικές μπορούν να υπάρξουν. Που δεν πρόκειται να αρνηθούν οι δανειστές μας. Και αυτές είναι οι δραστικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες. Το λιγότερο κράτος, δηλαδή.

Ο Θ. Πάγκαλος έκανε μια ενδιαφέρουσα μελέτη κατάργησης και συγχώνευσης φορέων. Αλλά ο Αντ/πρόεδρος της κυβέρνησης δεν είναι πανεπιστημιακός ερευνητής. Για να αποτυπώνει το πρόβλημα και να κάνει προτάσεις. Επρεπε αυτά να τα είχε ήδη υλοποιήσει. Όπως απαραίτητη είναι και μια δραστική μείωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών. Αυτά μόνο μπορούν να οδηγήσουν σε μείωση ελλειμμάτων και σε πρωτογενές πλεόνασμα. Μείωση φόρων, ελάττωση του κράτους, λιγότερες δαπάνες και ελάχιστη γραφειοκρατία μπορούν να μας οδηγήσουν μακριά από τα αδιέξοδα. Μαζί και με τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (που συνέχεια τις ακούμε αλλά δεν τις βλέπουμε) ο τόπος είναι ικανός να πετύχει σημαντικούς αναπτυξιακούς ρυθμούς. Και να εγκαταλείψει μια για πάντα την σημερινή δυστοκία και μιζέρια.  Αν ενωθούν οι δυνάμεις της λογικής κάτω από μια παρόμοια πλατφόρμα πολλά μπορούν να γίνουν. Αλλά να τα πιστεύουν ειλικρινά και στην συνέχεια να τα εφαρμόσουν. Διαφορετικά, θα είναι όλοι συνυπεύθυνοι για τα δεινά που θα αντιμετωπίσει ο τόπος.

Πλήρες Άρθρο »

Τα Συνακόλουθα της Κρίσης: Επιβίωση η Εξαφάνιση

Τα Συνακόλουθα της Κρίσης: Επιβίωση η Εξαφάνιση

Vanished Kingdoms: The History of Half-Forgotten Europe
by Norman Davies, Allen Lane,2011

Great by Choice: Uncertainty, Chaos and Luck - Why Some Thrive Despite Them All by Jim Collins and Morten T. Hansen, Random House 2011

Crisis Economics: A Crash Course in the Future of Finance
by Nouriel Roubini and Stephen Mihm, Allen Lane, 2010

Η Ελληνική Πομπηία: Το χρονικό μιάς πραναγγελθείσας χρεοκοπίας
Του Δημήτρη Καζάκη, Το Ποντίκι, 2011


Η χώρα μας δεν είναι η πρώτη ούτε και η τελευταία που ήρθε αντιμέτωπη με οικονομικά αδιέξοδα που δείχνουν να απειλούν κι’ αυτήν ακόμη την εθνική της επιβίωση. Πολλοί επιμένουν να αποκαλούν το οικονομικό αδιέξοδο συστημικό, εννοώντας πως η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει τους θεσμούς απειλώντας την ίδια την διαχρονική ζωή του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Πέραν του ότι η ελληνική κρίση έχει μετατραπεί σε κρίση του ευρώ και του συστήματος λειτουργίας ολόκληρης της ευρωζώνης, δεν είναι εν τούτοις φανερό στους μελετητές των εξελίξεων αν η Ελλάδα, συγκλονισμένη από μια αναταραχή που σίγουρα συθέμελα αναστατώνει την κοινωνική της οργάνωση, μπορεί να την αντιμετωπίσει διατηρώντας τον εθνικό της χαρακτήρα και το σημερινό σχήμα κοινωνικών σχέσεων.


Η εξαφάνιση μιάς χώρας από το διεθνές στερέωμα είναι δυνατόν να οφείλεται σε πολλούς λόγους. Η διατάραξη της κοινής πεποίθησης περί υπαγωγής σε ένα ομοιογενές σύστημα κοινωνικών αξιών ίσως είναι το σπουδαιότερο. Αν κανείς δεν νοιώθει την υποχρέωση να συνεισφέρει για την αντιμετώπιση βαρών που εξ ίσου, όπως αυτός τα βλέπει, αφορούν τους περισσότερους συμπολίτες του τότε συνθλίβεται η αντίληψη περί κοινής υπαγωγής κι’ ανοίγει διάπλατα ο δρόμος της εθνικής εξαφάνισης.


Στην μελέτη του για τα «Εξαφανισμένα Βασίλεια της Ευρώπης» ο Norman Davies ανατρέχει σε χώρες που μεγαλούργησαν κατά το παρελθόν και που σήμερα ηχούν σαν φαντάσματα μιάς περασμένης εποχής. Η ανάλυση του τρόπου κατάρρευσης και εξαφάνισής τους οδηγώντας στην τελική τους ενσωμάτωση σε διάδοχα συστήματα και σε γειτονικές δυνάμεις προσφέρει σημαντική τροφή σκέψης σε όσους ανησυχούν για την σημερινή μας κατάσταση. Οι συνθήκες βέβαια είναι πολύ διαφορετικές. Ο χάρτης όμως της Ευρώπης έχει αλλάξει σημαντικά από το παρελθόν. Και μπορεί, όχι τόσο δύσκολα, να ξανα-αλλάξει. Τι έγινε το βασίλειο της Αραγώνος, που κάποτε κυριαρχούσε στην μισή Μεσόγειο; Το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας που υπήρξε, με τις κατακτήσεις του, η μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης; Το πανίσχυρο βασίλειο της Βουργουνδίας που κάποτε γέμιζε με τρόμο την ευρωπαική σκέψη λόγω της ανίκητης στρατιωτικής του δύναμης; Ακόμα και την Σοβιετική Ενωση, πόσοι θα την θυμούνται μετά από 100 χρόνια; Παρ’ όλο που η εξαφάνισή της σηματοδότησε το τέλος της εποχής που κάποια χώρα της Ευρώπης έπαιζε ρόλο παγκόσμιας υπερδύναμης από τον 15ο αιώνα μέχρι τις δικές μας ημέρες…


H καταστροφή κι η εξαφάνιση μπορούν να αποφευχθούν βέβαια. Όχι όμως χωρίς σκληρή δουλειά αλλά και πρωτοποριακή σκέψη. Ο Jim Collins με τον Morten Hansen δείχνουν τον δρόμο. Επικεντρωνόμενοι σε παραδείγματα από τον επιχειρηματικό χώρο η εξαιρετική τους ανάλυση (Great by Choice) δείχνει πως, κόντρα σε κάθε προσδοκία και στην λογική των αντικειμενικών συνθηκών, ηγέτες καινούργιοι μπορούν να ξεπεράσουν τα αδιέξοδα και να πετύχουν. Φτάνει να είναι πειθαρχημένοι, να βλέπουν τα πράγματα με την κοινή λογική του εμπειρισμού και να παίρνουν και κάποιες «τρελές» πρωτοβουλίες. Απλά, οι καινοτομίες δεν μπορούν από μόνες τους να λύσουν όλα τα προβλήματα. Χρειάζεται να συνοδεύονται από πειθαρχημένη δράση ώστε σε κάποιο σημείο η δημιουργικότητα να συναντήσει την μεθοδικότητα και τον οργανωμένο σχεδιασμό (όχι οικονομικό βέβαια). Πέρα απ’ αυτά, ο Collins κι ο Hansen επιμένουν πως η ταχύτητα σε αποφάσεις και κινήσεις δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος στις δύσκολες εποχές που ζούμε. Και πως οι ριζοσπαστικές αλλαγές, με την ευκαιρία των μεταβολών τις εξωτερικές συνθήκες, δεν είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος για γρήγορή επιτυχία. Αν δεν αλλάξεις θα καταρρεύσεις, είναι η κυριαρχούσα γνώμη. Αλλά αλλαγές με προσοχή και μετά από μπόλικη σκέψη, είναι η δική του σύσταση.

Στο αδιέξοδο των ημερών οι ιδέες για σύγχρονο management που προωθεί ο Collins με τον Hansen μπορούν να τροφοδοτήσουν με ελπίδες όσους χειρίζονται τα ακανθώδη ζητήματα των ημερών. Είναι εν τούτοις το βιβλίο των Roubini και Mihm (Τα Οικονομικά της Κρίσης) που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους αναγνώστες. Αν και οι απόψεις του νέου αυτού γκουρού της καταστροφής δεν αποκαλύπτουν τίποτα καινούργιο επιβεβαιώνουν απλά την άποψή του, πως δηλ. η κρίση είναι έμφυτη στον καπιταλισμό. Θα έχουμε συνέχεια παρόμοιες ανακατατάξεις και μόνη λύση είναι περισσότερος διοικητικός έλεγχος και παρεμβάσεις του κράτους στις αγορές. Αν και κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει σήμερα τον Ρουμπινί δεν είναι δυνατόν να αφήσει αναπάντητες κάποιες από τις καινοφανείς του θεωρίες. Οποιος στοιχειωδώς κοιτούσε τα νούμερα θα έβλεπε πως η κρίση των στεγαστικών δανείων θα χτυπούσε σύντομα την πόρτα της Αμερικής. Κι αν και σήμερα το σύστημα συνεχίζει να δανείζει δίχως περίσκεψη αναξιόπιστους δανειζόμενους, θα ξαναφθάσουμε σε παρόμοιες καταστάσεις.


Δεν ήταν στην πράξη η έλλειψη ελέγχου που οδήγησε στο αδιέξοδο. Αλλά η εμμονή κυβερνητικών παραγόντων στην θεσμοθέτηση της υποχρεωτικότητας δανείων δίχως αντίκρισμα. Ηθελε το κράτος ένα συγκεκριμένο οικονομικό αποτέλεσμα. Να δημιουργήσει την κοινωνία της λαικής ιδιοκτησίας. Και επέβαλε πολιτικές δανειοδότησης φτωχών ιδιοκτητών στις Τράπεζες με μοχλό τις ημικρατικές Fanny Mae και Freddy Mac. Το αρνητικό τελικό αποτέλεσμα το χρεώθηκε η ελεύθερη οικονομία της αγοράς. Αντί για τον αδίστακτο κρατικό παρεμβατισμό. Και πάνω σ’ αυτή, την εσφαλμένη κατά την γνώμη μου υπόθεση, επικεντρώνουν ο Ρουμπινί κι’ ο Μιχμ την κριτική τους.


Υπάρχουν όμως και οι αναλύσεις αυτής καθεαυτής της ελληνική κρίσης. Με αντικείμενο συνήθως την κριτική του Μνημονίου. Και την προβολή εναλλακτικών προτάσεων που σπάνια ανταποκρίνονται στο λογικό τέστ της πραγματικότητας. Η συλλογή άρθρων του Δημήτρη Καζάκη (Η Ελληνική Πομπηία) ανήκει στην κατηγορία αυτή. Πέραν των προφανών αντιφάσεων που περιλαμβάνει – τα κείμενα της αρχής ομιλούν για εξελίξεις που αργότερα αναθεωρούνται από τα πραγματικά γεγονότα κι’ αντικαθίστανται από διαφορετικές προτάσεις – το σύνολο του έργου αφήνει τον αναγνώστη με πολλές απορίες. Γίνεται σύγκριση λ.χ. με την Αργεντινή, που με δική της πρωτοβουλία διέγραψε το 45% του χρέους της, και λέγεται πως στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται κάτι τέτοιο. Η Ελλάδα όμως, με την σύμφωνη γνώμη του κύριου όγκου των δανειστών της, διέγραψε το 53% του χρέους της. Τι συνέβη λοιπόν στην περίπτωση αυτή. Ο Καζάκης δεν το εξηγεί, αν και σε μεγάλο βαθμό ανατρέπει την κύρια επιχειρηματολογία του.

Υπάρχουν όμως κι άλλα σημεία στον ποταμό σκέψεων και προτάσεων του Καζάκη, που δείχνουν πως η ελληνική κρίση χρέους έχει μπερδέψει ακόμα και τους φανατικούς εχθρούς των ελεύθερων αγορών. Όταν λχ αναφέρεται στον χρυσό, επισημαίνοντας πως άλλες χώρες τον χρησιμοποιούν ενώ η Ελλάδα τον έχει «δωρήσει» (τα εισαγωγικά δικά μου) σε ιδιωτικά συμφέροντα. Μα πόσες ξένες χώρες, που έχουν χρυσό στο υπέδαφός τους, τον εκμεταλλεύονται δίχως την μεσολάβηση κάποιας ιδιωτικής εταιρίας;


Σε πολλά σημεία η ανάλυσή του έχει βάση. Κυρίως διότι εδράζεται σε δηλώσεις και αρθογραφία ξένων επισήμων και ειδικών χρηματιστών η επιστημόνων. Ένα βιβλίο όμως συλλογής άρθρων δύσκολα μπορεί να προβάλει μια ενιαία γραμμή η κατεύθυνση σκέψης. Κι έτσι μπερδεύει τον αναγνώστη. Η άποψή του πως είναι ενδεχόμενο να πτωχεύσουμε εντός ευρώ δεν είναι λαθεμένη. Οι προυποθέσεις πάνω στις οποίες όμως στηρίζει την γνώμη του δεν είναι σωστές. Αν δεν κατορθώσουμε να προωθήσουμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις – κυρίως δραματική μείωση του δημόσιου τομέα – τότε τα πάντα είναι πιθανά. Όχι όμως λόγω κάποιου διεθνούς σχεδιασμού. Όπως σωστά επισημαίνει και τις αντιφάσεις της προηγούμενης κυβέρνησης στην εκτίμηση της για τις εξελίξεις (δηλώσεις Παπανδρέου για καταστροφή στην περίπτωση αναδιάρθρωσης η για την συμμετοχή ιδιωτικών Τραπεζών).


Τέλος, είναι εξωπραγματικοί οι ισχυρισμοί του Καζάκη για τοκογλυφικά δάνεια, όταν η δυνατότητα δανεισμού της χώρας σήμερα θα ανερχόταν σε υπερτετραπλάσιο ύψος επιτοκίου. Τόσο ψηλά εκτιμούν οι διεθνείς παράγοντες το ρίσκο δανεισμού της Ελλάδας. Σαν συνέπεια οι δανειστές ξοδεύουν χρήμα που είναι αμφίβολο αν ποτέ θα εισπράξουν πίσω. Γι αυτό και μπαίνει ρήτρα Αγγλικού δικαίου στα καινούργια ομόλογα. Διαφορετικά η χρηματοδοτική στρόφιγγα θα κλείσει. Κάποιους δεν τους φοβίζει μια τέτοια προοπτική. Θα πρέπει όμως να εξηγήσουν στο λαό τι ακριβώς σημαίνει για την καθημερινότητά του. Και να αναλάβουν ευθαρσώς το σχετικό πολιτικό κόστος. Για να ξέρουν οι πολίτες ενάντια σε ποιους να στραφούν στην περίπτωση γενικευμένου χάους.

Πλήρες Άρθρο »

Η Παιδεία σαν μοχλός ανάπτυξης

Η Παιδεία σαν μοχλός ανάπτυξης

 

Daniel Cohen, Globalization and Its Enemies. Mass., MIT Press, 2007

Συζητάμε για διεξόδους από την κρίση. Κι’ αγνοούμε στην ουσία τον βασικότερο. Το περιεχόμενο και την ανασυγκρότηση της παιδείας της χώρας. Με βάση την διεθνή ιστορική εμπειρία ο εκσυγχρονισμός και οι στοχευμένες μεταρρυθμίσεις στυην παιδεία οδηγούν σε ταχύτατες εξελίξεις και στην κατάκτηση μεγαλύτερων ρυθμών ευημερίας. Ιδιαίτερα η έμφαση σε τομείς τεχνολογικής καινοτομίας (techno-innovation) οδηγεί σε θεαματικές συνήθως εξελίξεις και επιτεύγματα. Η μελέτη του Daniel Cohen, Globalization and Its Enemies (Η Παγκοσμιοποίηση και οι Εχθροί της) παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον για τις εντυπωσιακές αναφορές που κάνει για το συγκεκριμένο ζήτημα.


Η Διεθνής Εμπειρία
Οι εξελίξεις σε διάφορα σημεία τη γής, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις και τις αναφορές του Cohen, δικαιώνουν αυτές τις εκτιμήσεις. Η διαφορά στους ρυθμούς ανάπτυξης Κίνας και Ινδίας , και το προβάδισμα του Πεκίνου στον τομέα αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στις σημαντικές διαφορές στο επίπεδο της παιδείας ανάμεσα στις χώρες αυτές. Ο αναλφηβιτισμός στην Ινδία πλησιάζει το 50%. Στην Κίνα έχει καταπολεμηθεί εδώ και πολλά χρόνια κι ο πληθυσμός είναι κατά πολύ περισσότερο μορφωμένος. Βέβαια, το κριτήριο δεν είναι απλά και μόνο οι εκπειδευτικές πολιτικές και ο αναλφαβητισμός. Ρόλο παίζουν και οι επίσημες πολιτικές των κυβερνήσεων. Που ενισχύουν η αποδυανμώνουν την δυναμική που προσφέρουν τα εκπαιδευτικά συστήματα.

Σε παρόμοια εκπαιδευτικά συστήματα και υποδομές λ.χ οι διαφορές ανάμεσα στην περισσότερο ανοιχτή κοινωνία της Κόστα Ρίκα και στην συγκεντρωτική και γραφειοκρατικά διαρθρωμένη κι ελάχιστη φιλική στην ελεύθερη αγορά επαρχία της Κεράλα στην Ινδία είναι χαρακτηριστική. Η χώρα της Κεντρικής Αμερικής υπερέχει σε όλους τους δείκτες ανάπτυξης. Πέραν όμως των οικονομικών πολιτικών μεγάλο ρόλο παίζει η διαφθορά και η γενικότερη εκσυγχρονιστική αντίληψη που επικρατεί σε μιά κοινωνία. Οταν οι πολιτικές είναι γενικά αναποτελεσματικές το μέγεθος των δαπανών και του ενδιαφέροντος στην παιδεία σπάνια φέρνει θετικά αποτελέσματα.

Αναποτελεσματικές Δαπάνες
Το ύψος των δαπανών στην παιδεία δεν αποτελεί πάντα κριτήριο τελικής επίτευξης κάποιων στόχων. Υπήρξαν χώρες λ.χ. η Αγκόλα, το Νεπάλ, η Γκάνα, η Ιορδανία, η Μαδαγασκάρη, η Μοζαμβίκη , η Σενεγάλη και η Ζάμπια όπου οι σχετικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 4% ετήσια. Η αντίζτοιχη αύξηση των εισοδημάτων όμως δεν ξεπέρασε ποτέ το 0,5%. Διότι τα χρήματα δεν πήγαν ποτέ σε πραγματικές υποδομές, δεν άλλαξε το περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης και μοναδικός στόχος ήταν η εξασφάλιση ικανοποίησης των συνδικαλιστών και των στελεχών της εκπαίδευσης. Στο ΠΚΙΑΤ΄Ν λ.ζχ. διεθνής έρευνα απ-΄δειξε πως το 75% των δασκάλων / καθηγητών δεν θα ήταν σε θέση να περάσει στις εξετάσεις που οι ίδιοι υπέβαλαν τους μαθητές τους!! Νεποτισμός, χρήματα σε μισθούς και άλλες αμοιβές, έλλειψη αξιοκρατείας ήταν τα κύρια αίτια των αποτυχιών αυτών.
Η σύγκριση ανάμεσα στην Τανζανία και την Σιγκαπούρη είναι χαρακτηριστική. Η αυστηρότητα, η πειθαρχίας και η σοβαρότητα με την οποία η μιρκή Ασιατική χώρα αντιμετώπισε το ζήτημα των μεταρρυθμίσεων στην παιδεία την έκανε μιά από τις υψηλότερα κατατασσόμενςς χώρες στην γή σε επιτεύξματα των μαθητών της σε όλους σχεδόν τους τομείς των θετικών μαθημάτων. Το ίδιο δεν μπορεί να λεχθεί για την Τανζανία όπου τα χρήματα που ξοδεύτηκαν δεν μεταφράσθηκαν σε ουσιαστική γνώση προς τα νέα παιδιά και σε έργα υποδομής αλλά περισσότερο σε παροχές προς τους διδάσκοντες.

Το Παράδειγμα της Ιαπωνίας
Οι θεαματικές εξελίξεις που συνόδευσαν τις μεταρρυθμίσεις στην Ιαπωνία από την εποχή των αλλαγών που επέβαλε η δυναστεία των Μείτζι στα 1878 είχαν τις βάσεις τους στο ανανεωμένο και ριζικά αλλαγμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Εκατοντάδες τεχνικοί ετάλησαν τότε στο εξωτερικό για γνωριμία με τις τεχνολογικές εξελίξεις, ολόκληρο το εξπαιδευτικό σύστημα άλλαξε προσανατολισμό για να αγκαλιάσει τα παγκόσμια επιτεύγματα και η προώθηση καινοτομιών και βιομηχανικών πρωτοβουλιών έδωσε το καινούργιο στίγμα της χώρας. Το 1914 η Ιαπωνία βρισκόταν κάτω από το 45% σε ρυθμό εκβιομηχάνισης σε σχέση με την Ευρώπη. Το 1938 είχε γίνει η 5η βιομηχανική δύναμη στον κόσμο!!

Από την εποχή των Μείτζι, κάθε χωριουδάκι απέκτησε σχολείο. Και η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είχε γίνει από το 1872 υποχρεωτική. Η αλματώδης εξέλιξη στην παιδεία αποτυπώθηκε και σε στατιστικά στοιχεία. Το 1938 το 90% των Ιαπώνων ήσαν απόφοιτοι Γυμνασίου. Σε πολύ καλύτερη κατάσταση δηλ από την Ευρώπη. Κι όταν ξέσπασε η ασθένεια του μεταξοσκώληκα, με καταστροφικές συνέπειες για τις τότε κλωστουφαντουργίες, είχε τα μέσα και τους επιστήμονες και την αντιμετωπισε με μεγαλύτερη εποτυχία όχι μόνο από τον άμεσο ανταγωνιστή της τότε την Κίνα αλλά και από πολλές άλλες χώρες στον κόσμο.

Τεχνο-καινοτομία
Τα αποτελέσματα μιάς παιδείας που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνολογία και στις καινοτόμες μεταρρυθμίσεις είναι εξ ίσου προφανή οπουδήποτε κι αν κοιτάξει κάποιος. Η γεωργική επανάσταση στην Ευρώπη προήλθε από πρωτοπόρες ανακαλύψεις των επιστημόνων της, όπως εξ άλλου και οι αλματώδεις πρόοδοι σε όλα τα σημεία της γής. Στην Μανιτόμπα του Καναδά λ.χ. έγινε δυνατό να φυτρώσει στάρι και να παραχθεί σε μεγάλες ποσότητες λόγω καινοτόμων ανακαλύψεων των μηχανικών της χώρας ενώ στη Γαλλία του 19ου αιώνα η χώρα ξέφυγε από την υπανάπτυξη μέσω εντυπωσιακών πρωτοποριακών εφαρμογών στην μεταποίηση από το 1850 και μετά.

Με άλλα λόγια η αύξηση απλά και μόνο των δαπανών στην παιδεία δεν αρκούν. Μεγαλύτερη σημασία έχει ο προσανατολισμός που ακολουθούν τα προγράμματα μεταρρύθμισης αλλά και ο γενικός χαρακτήρας που υιοθετεί το σύστημα της παιδείας γενικότερα.

Παιδεία Προς Τα Που;
Χρειάζεται να αναλογισθούμε την κατεύθυνση προς την οποία επιθυμούμε να στρέψουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Πέρα από τα επι μέρους γνωστικά αντικείμενα που απαραίτητα οφείλουν να αποτυπωθούν αποτελώντας μια εθνική τρόπον τινα χάρτα, στροφή λχ στην έρευνα και την τεχνολογία, είναι απαραίτητο σαν προτεραιότητα να τεθούν στόχοι που διαμορφώνουν αντιλήψεις και χαρακτήρα. Η λογική της αφοσίωσης σε στόχους, στην σκληρή δουλειά και στην εργασιακή πειθαρχία πρέπει απαραίτητα να συνδεθούν με τον προσανατολισμό της όποιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Απαραίτητες αρχές θα πρέπει να είναι η αίσθηση του χρέους σαν πολίτες και συμπεριφορά μέσα στο κοινωνικό σύνολο με αρχές και αξίες. Δεν είναι δυνατόν η κοινωνία να γίνεται χυλός η κινητή άμμος. Μια ενδιαφέρουσα μελέτη των καθηγητών Μπήτρου και Καραγιάννη για τον τρόπο αντιμετώπισης των κρίσεων στην αρχαία Ελλάδα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις ηθικές αξίες που η κρατική (της πόλης, δηλαδή) παιδεία περνούσε στις νέες γενεές. Και μέσω αυτών συνέβαλε στην ανάκαμψη που οδηγούντο οι τότε κοινωνίες. Καμία σχέση δηλ με τα σημερινά φαινόμενα αποσύνθεσης και σχεδόν ολοκληρωτικής διάλυσης που χαρακτηρίζουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας.

Η παιδεία οφείλει να προσαρμόζεται με τις ρεαλιστικές καταστάσεις που βιώνουν οι σημερινές κοινωνικές μας πραγματικότητες. Με το γεγονός δηλ πως πολλά σημερινά παιδιά , μαθητές η φοιτητές, θα βγάλουν τις σχολές τους με την προοπτική να εργασθούν σε απασχολήσεις που δεν έχουν ακόμη εφευρεθεί. Είτε να διαλέξουν εργασίες που θα τους εφοδιάσουν με προσόντα που θα τους διευκολύνουν να εξασφαλίσουν την επόμενή τους δουλειά. Γιατί η ρευστότητα και η αβεβαιότητα, όπως και η έλλειψη μόνιμης εργασίας, αποτελούν πλέον φαινόμενα διαρκείας κι όχι στιγμιαία και προσωρινά. Η παιδεία οφείλει να αντανακλά αυτή την πραγματικότητα, ώστε τα παιδιά να βλέπουν πλέον την αβεβαιότητα του σήμερα σαν ευκαιρία κι όχι σαν απειλή. Για να δημιουργήσουν ένα δημιουργικά ισχυρότερο αύριο.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ

 

Οι …απροσδιόριστες εκλογές πλησιάζουν. Και η εφιαλτική προοπτική ενός αποτελέσματος που θα μας ρίξει στα Τάρταρα της ακυβερνησίας γίνεται κοντινότερο. Πως αντιδρά στην προοπτική αυτή ο πολιτικός κόσμος; Με βουτιές δυστυχώς στα παραδοσιακά πολιτικά παιχνίδια και με αδιαφορία για το πραγματικό μέλλον του τόπου. Η γνωστή λαική ρήση «κάνε κι’ εσύ ένα κόμμα, μπορείς» βρίσκει θεαματική εφαρμογή στο σύγχρονο ελληνικό σκηνικό. Παίρνμω σαν παράδειγμα την Δράση του Στέφανου Μάνου. Δίχως δυστυχώς να αποτελεί μοναδική περίπτωση. Ένα κόμμα ενδιαφερουσών προσωπικοτήτων με απόψεις αλλά με ελάχιστη λαική απήχηση κατεβαίνει αυτόνομα στις εκλογές με σκοπό ποιόν; Να καταγράψει δυνάμεις θα έλεγαν κάποιοι. Αλλά πού; Σε ένα σύστημα θνησιγενές που παραπαίει; Μια καταγραφή που θα οδηγήσει που ακριβώς και πότε;

Κάποιοι ισχυρίζονται πως τέτοιες πρωτοβουλίες βάζουν μελλοντικές υποθήκες που ενδεχόμενα να οδηγήσουν τους εμπνευστές τους σε κάποιους κυβερνητικούς θώκους να οι συνθήκες αποδειχθούν κατάλληλες.  Είναι όμως σοβαρό αυτό το επιχείρημα; Όταν η προσπάθεια θα έχει οδηγήσει σε πενιχρότατα εκλογικά αποτελέσματα, ποιος θα τολμήσει να αξιοποιήσει ανθρώπους που δεν έχουν – εκλογικά αποδειγμένη - την παραμικρή απήχηση στην κοινωνία;

Σε τελευταία ανάλυση το ζητούμενο είναι ποιοι και πως θα μπορέσουν να παίξουν κάποιο ρόλο μελλοντικά στο πολιτικό παιχνίδι; Ανεξάρτητα αν με την στάση τους διευκόλυναν τις δυνάμεις του χάους και της ακυβερνησίας να κυριαρχήσουν εκλογικά και να μπλοκάρουν κάθε προοπτική επίλυσης προβλημάτων; Η περίπτωση της Δράσης με έχει στενοχωρήσει αφάνταστα. Γιατί μέχρι και την τελευταία στιγμή πίστευα πως θα επικρατούσε η λογική. Και θα πήγαιναν στην πάντα προσωπικές φιλοδοξίες, αντιπαλότητας ακόμη, γιατί όχι, και αντιπάθειες. Πρώτο ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η κοινή σύμπραξη των δυνάμεων εκείνων που ομονοούν στις αρχές της ανοιχτής κοινωνίας και της οικονομίας της αγοράς. Και στην συνέχεια, αν αυτό είχε ευοδωθεί, να γινόταν προσπάθεια μιάς γενικότερης συνεργασίας του ευρύτερου κεντροδεξιού χώρου πάνω σε μια πλατφόρμα λογικής και ορθολογισμού. Αλλά κι αν αυτό δεν θα ήταν δυνατό, μια συνεργασία των λεγόμενων φιλελεύθερων δυνάμεων μόνο θα τους έδινε την δυνατότητα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Με στόχο την παραπέρα παρέμβαση στα γενόμενα τον ελληνικό χώρο. Και με μια ισχυρή φωνή, που θα επέβαλε την λογική στα κυβερνητικά τερτίπια παραδοξότητας και ακατάσχετου κρατισμού.

Τώρα ξανακυλάμε στα παλιά. Δύο μεγάλα κόμματα - δίχως το μπόλιασμα από ιδέες διαφορετικές, δυναμικές και πρωτοποριακές - δεσμευμένα στο παραδοσιακό πελατειακό κύκλωμα θα αντιμάχονται στο πεδίο της πόλωσης για να εξασφαλίσουν όσο μεγαλύτερα ποσοστά είναι δυνατόν. Με απέναντι την Αριστερά και την Ακρα Δεξιά, που θα αφιονίζουν τον κόσμο με ιδέες εξωπραγματικές, επικίνδυνες κι ανεφάρμοστες. Και το μέτωπο της λογικής  συρρικνωμένο θα βουλιάζει στον ελιτισμό του βλέποντας από μακριά – κι’ από υψηλού - τους μονομάχους της πολιτικής να αλληλοσφάζονται και να κραυγάζουν. Με αποτέλεσμα για τον τόπο το απόλυτο μηδενικό. Ανεξάρτητα αν κάποιος τελικά κατορθώσει – και με τι δύναμη - να μπεί στη Βουλή. Το συμπέρασμα θα είναι απογοήτευση, απόγνωση και οργή. Για όλους εκείνους που έβαλαν τις ατομικές τους δοξασίες πάνω από την ανάγκη διάσωσης του τόπου.

Δυστυχώς… 

Πλήρες Άρθρο »