Το νέο Τείχος του Βερολίνου

Το νέο Τείχος του Βερολίνου

Μπορεί η Μέρκελ να δηλώνει ότι αποδέχεται την παράλληλη λειτουργία των δύο ταμείων κοινοτικής στήριξης ( ΕFSF-ESM) όμως έχει φροντίσει να βάλει ασφαλιστικές δικλείδες, τόσο για την γερμανική οικονομία όσο και για το γερμανικό τραπεζικό σύστημα. Στην δεύτερη περίπτωση, φαίνεται να έχει χτίσει ένα σύγχρονο Τείχος του Βερολίνου, ώστε μεθοδικά να προστατέψει το γερμανικό κεφάλαιο από τον ιό του νοτιοευρωπαικού χρέους.

Κατ αρχήν, το όριο για το Ταμείο του ESM( Μόνιμος Μηχανισμός) πρέπει να είναι στα 500 δισ. ευρώ, λέει η Μέρκελ ,αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτό θα 'τρέχει' παράλληλα με τον EFSF, ο οποίος φυσικά είναι κάτι σαν… εν δυνάμει μηχανισμός, άνευ κεφαλαίων και παρεμβατικής ισχύος μέχρι στιγμής. Υποτίθεται ότι βάσει του υφιστάμενου προγραμματισμού, ο EFSF( των 440 δις σε… εγγυήσεις, όχι σε ρευστό) θα σταματήσει να λειτουργεί στα μέσα του 2013, όπως έχει σχεδιασθεί. « 200 δισ. ευρώ έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί και μπορούμε να φανταστούμε ότι αυτά τα 200 δις θα 'τρέχουν' παράλληλα με τον ESM, μέχρις ότου οι χώρες που είναι σε πρόγραμμα βοήθειας, να τα αποπληρώσουν. Αυτό θα πάρει λίγα χρόνια και τότε ο ESM θα λειτουργήσει και πάλι μόνος του» διευκρίνισε η Μέρκελ(!)

Σημειώνεται ότι από τα μέσα του 2013 προβλεπόταν ο ESM ότι θα αντικαθιστούσε τον EFSF οπότε τα όποια κεφάλαια που θα έχει ακόμα στη διάθεσή του ο EFSF θα έπρεπε να περάσουν στον ESM. Αλλά οι συνολικοί πόροι ωστόσο του τελευταίου δεν μπορούν να υπερβαίνουν –κατά την Μέρκελ- τα 500 δις (!) Ουσιαστικά, ο ο συνδυασμός των διαθέσιμων κεφαλαίων των δύο ταμείων, οριοθετείται εκ των προτέρων κάτω των 700 δις, παρά τις φωνές που ακούγονται ότι ουσιαστικά απαιτούνται λόγω Ισπανίας- Ιταλίας άνω του 1 τρις ‘πολεμοφόδια παρέμβασης’ για να ηρεμήσουν οι αγορές.

Πολλοί όμως αγνοούν το πλέον εντυπωσιακό οχυρό προστασίας για το τραπεζικό σύστημα και τους φορολογούμενους στη Γερμανία : δημιουργήθηκαν αργά και αθόρυβα ,τα Ειδικά Κεφάλαια Σταθεροποίησης των Χρηματαγορών (SoFFin) στα οποία το γερμανικό κοινοβούλιο χορήγησε μέσω Bundesbank 400 δις ευρώ, ως εγγυήσεις των γερμανικών τραπεζών, και άλλα 80 δις για απ ευθείας αναχρηματοδοτήσεις τους, σε περίπτωση ελλιπούς κεφαλαιακής επάρκειας και ανάγκης αυξήσεων μτχ. κεφαλαίων. Παράλληλα, θεσπίστηκε ειδικό νομοθετικό πλαίσιο που επιτρέπει στις γερμανικές τράπεζες να μεταφέρουν τα ευρωπαικά σκάρτα ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους, σταSoFFin, αν χρειαστεί. Η μεθοδική αυτή προνοητικότητα των Γερμανών, άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ανάγκες διατήρησης υγιούς τραπεζικού συστήματος ( το οποίο έχει ήδη ρωγμές από τους ισολογισμούς των στεγαστικών τραπεζώνLandesbanken) , μας δείχνει και την ετοιμότητα τους σε περίπτωση συστημικής επέκτασης της κρίσης χρέους.

Η Γερμανία, ενώ ύψωσε το δικό της τείχος προστασίας με 480 δις για τις εγχώριες τράπεζες της, αντιτίθεται σθεναρά σε ποσοτική χαλάρωση στην Ευρωζώνη και ουσιαστικά ‘υποχρεώνει ‘ την ΕΚΤ στο να αγοράζει τα σκάρτα ομόλογα του Νότου, υποστηρίζοντας το χρέος των υπερχρεωμένων χωρών , και μετατρέποντας την στην μεγαλύτερη τοξική τράπεζα στην Ευρωπαική Οικονομία. Ως πότε όμως;

Πλήρες Άρθρο »

ΕΝΩΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΧΑΟΥΣ

ΕΝΩΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΧΑΟΥΣ

 

Τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων είναι ανησυχητικά για το μέλλον της ομαλότητας στον τόπο. Ο κόσμος εύλογα παρασύρεται από τα συνθήματα των περιθωριακών άκρων που υπόσχονται τα πάντα δίχως λογική και προοπτική. Η απελπισία όμως είναι σχεδόν πάντα κακός σύμβουλος. Με μια κυβέρνηση που ανερυθρίαστα επιδίδεται σε φορολογικό πλιάτσικο αντί να αναζητήσει τρόπους δραστικής μείωσης των εξόδων του κράτους, ο λαός απελπισμένος στρέφεται στις εύκολες διεξόδους των ανέξοδων βερμπαλισμών. Οι παρατάξεις που δείχνουν το Μνημόνιο και τους δανειστές μας σαν υπεύθυνους κάθε τρέχουσας δυσκολίας δείχνουν να αιχμαλωτίζουν τις ελπίδες των πολιτών. Γιατί δείχνουν κάποιον υπεύθυνο. Κι’ υπόσχονται, με ασάφεια βέβαια, στους πάντες τα πάντα..

Τι ελπίδες υπάρχουν για να βγεί ο τόπος από τα αδιέξοδα; Οι δύο συνεταίροι στην κυβέρνηση έχουν χάσει την δυναμική τους. Η αδιαφορία τους απέναντι στις φορολογικές επιδρομές που επιλέγει η κυβέρνηση που στηρίζουν, αντί για δραστικές περικοπές στο μέγεθος του κράτους, τους κάνει αντιπαθείς κι’ αναξιόπιστους. Δύσκολα θα μπορέσουν να συνεπάρουν τον λαό. Ιδιαίτερα τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα που πραγματικά υποφέρουν. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη, λόγω κυρίως της μετριοπάθειάς του, είναι μία ελπίδα. Μέχρις ότου όμως σύντομα αναδειχθούν οι αδυναμίες και οι αντιφάσεις του.

Μένουν έτσι μόνο τα κόμματα που στηρίζουν πολιτικές οικονομίας της αγοράς. Που όμως διστάζουν να τις προβάλουν και να τις υποστηρίξουν. Και είναι και βαθύτατα διασπασμένα. Η Δημοκρατική Συμμαχία, η Δράση καθώς και οι διάφορες άλλες μικρότερες ομάδες (Δημιουργία Ξανά, Φιλελεύθερη Συμμαχία, ομάδες ανεξάρτητων πολιτών κα) συνθέτουν ένα μωσαικό απόψεων κι’ ενδιαφερουσών πρωτοποριακών προτάσεων δίχως όμως κάποιο συνεκτικό κρίκο που να τους φέρνει οργανικά κοντά και χωρίς να καταγράφεται πουθενά μια σαφής διαφοροποίησή τους από την φορομπηχτική κυβέρνηση Παπαδήμου. Αποτελούν όμως, με όλες τους τις αδυναμίες, την μοναδική εναλλακτική λύση. Την μόνη ίσως ελπίδα.

Μπορούν όμως να παίξουν κάποιο ρόλο; Αντικειμενικά είναι δύσκολο μια και υποστηρίζουν θέσεις που απευθύνονται στον εγκέφαλο και λιγότερο στο θυμικό. Σε μιά εποχή όμως που ο κόσμος σιχαίνεται την πολιτική, παρατάξεις που ζητούν περισσότερη σκέψη και λιγότερες κραυγές είναι δύσκολο να γίνουν πολύ δημοφιλείς. Εκτός αν ξεχωρίσουν. Και διαφοροποιηθούν σε κάτι σημαντικό από όλους τους άλλους.

Προνομιακό τους πεδίο λογικά είναι η καταδίκη των ανεγκέφαλων φορολογικών επιβαρύνσεων. Αλλά δύσκολα πείθουν όταν εμφανίζονται να στηρίζουν την κυβέρνηση που τις επιβάλλει. Το χειρότερο όμως είναι η έλλειψη ενότητας ανάμεσά τους. Παρατάξεις ισχυρών προσωπικοτήτων από τα πράγματα διαφοροποιούνται πάνω σε ζητήματα εκπροσώπησης κι’ επιλογής πολιτικής γραμμής. Υποχωρήσεις από τα ισχυρά «εγώ» πολλών από αυτούς είναι το ζητούμενο. Ενωμένοι όλοι, έχουν ελπίδα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και δυνατότητες μελλοντικής επιρροής. Διχασμένοι διευκολύνουν τις κινήσεις των άκρων και γίνονται συνυπεύθυνοι του χάους που αναπόφευκτα θα επικρατήσει μετά τις εκλογές.

Στα χέρια τους βρίσκεται η ενωτική λύση.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

Να ξεκαθαρίσω ευθύς εξ αρχής πως δεν είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν , λαθεμένα κατά τη γνώμη μου, την επιστροφή στη δραχμή. Ούτε και φορτώνω στο Μνημόνιο τις ευθύνες για τα σημερινά οικονομικά μας χάλια. Αντίθετα μάλιστα, αν το Μημόνιο είχε εφαρμοσθεί πιστεύω πως πάρα πολλά θα είχαν αλλάξει προς το καλύτερο. Και πολύ γρήγορα μάλιστα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θεωρώ παραλογισμό την εμμονή της κυβέρνησης στην βαριά φορολογία – κάτι μάλιστα που δεν αποτελεί ούτως η άλλως επιταγή του Μνημονίου. Και καταλογίζω ευθύνες στην τρόικα πως συνέχισε να εισηγείται εκταμιεύεις ποσών υπέρ της Ελλάδος κι’ ανέχεται τις τελευταίες επιλογές των κυβερνόντων υπέρ καινούργιων φορολογικών επιβαρύνσεων, αντί να θέσει σαν όρο της όποιας μελλοντικής οικονομικής ενίσχυσης την δραστική περικοπή των δημοσίων δαπανών μέσω της μείωσης κυρίως του κράτους.

Η εμμονή στην υπερφορολόγηση δείχνει βασικά έλλειμμα λογικής αλλά και στοιχειώδους οικονομικής γνώσης. Γιατί τις όποιες ελλείψεις στην ζητούμενη δημοσιονομική ισορροπία πρέπει να την αναζητούμ ε στην αύξηση των εσόδων κι όχι στην μείωση των δαπανών; Με βάση το κριτήριο αυτό η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει αποτύχει στο έργο της. Εξοντώνει την ελληνική αγορά επιμένοντας στην αύξηση των κρατικών εσόδων από διόγκωση των φόρων – καμία σχέση βέβαια με πάταξη της φοροδιαφυγής, αφού οι αυξήσεις αφορούν κυρίως τους συνήθεις συνεπείς με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις πολίτες – αντί να προχωρήσει σε τολμηρές περικοπές στον δημόσιο τομέα.

Η φορολογική πολιτική της χώρας σήμερα είναι παράλογη. Και βάζει το κράτος απέναντι στον φορολογούμενο. Η πολιτεία κλέβει ανερυθρίαστα τους πολίτες της, γίνεται συνεταίρος στην οικονομική τους καθημερινότητα δίχως να προσφέρει το οτιδήποτε για την συμμετοχή και τις απολαβές της. Εξοντώνει τους πολίτες, υποβαθμίζοντας την πολιτική τους παρουσία ενώ σταδιακά δημεύει την ατομική τους περιουσία. Στην χώρα αρχίζει να υπάρχει έντονο ζήτημα προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων και, κατ’ επέκταση, σοβαρότατο θέμα δημοκρατίας.

Ας βάλουμε τα πράγματα σε κάποια λογική σειρά. Ο φόρος εισοδήματος βρίσκεται σήμερα στο 40% των συνολικών εσόδων κάποιου πολίτη. Το 40 αυτό τοις εκατό περιλαμβάνει το σύνολο των εισοδημάτων του και δεν εξαιρεί το 20% που παρακρατείται απόόσα έκαστος εισπράττει. Ναι μεν ο υπολογισμός του φόρου περιλαμβάνει όσα έχουν καταβληθεί στην πηγή, αλλά το εισόδημα αυτό ποτέ δεν βρέθηκε ολόκληρο στα χέρια του φορολογούμενου. Που θα μπορούσε να το αξιοποιήσει με διάφορους τρόπους (τόκους, επενδύσεις κλπ). Από το πράγματα λοιπόν ο φόρος είναι αισθητά παραπάνω από 40%.

Πέραν όμως των ποσών που υποχρεώνεται να καταβάλει στο κράτος ο πολίτης πρέπει και να ζήσει. Σε ένα κοινωνικό περιβάλλον ανεξέλεγκτης ακρίβειας, άθλιων κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, ασφάλιση, συγκοινωνίες κλπ), χαμηλού επιπέδου εκπαίδευσης, πολεοδομικού χάους κι’ ανύπαρκτης δημόσιας ασφάλειας. Για να αποκτήσει ένα ικανοποιητικό επίπεδο αντίστοιχων υπηρεσιών συνήθως υποχρεώνεται να πληρώνει έξτρα από την τσέπη του. Κι οφείλει βέβαια να καταβάλει μεγάλα ποσά για ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνα, βενζίνες, σχολεία και ιδιωτικά μαθήματα των παιδιών, αθλητικές τους δραστηριότητες και τόσα άλλα. Όλα αυτά βέβαια από το υπόλοιπο 60% του εισοδήματος που μένει στα χέρια του…

Και μετά έρχονται τα διάφορα χαράτσια κατά της ιδιοκτησίας (ΕΤΑΚ, ΦΑΠ, χαράτσι της ΔΕΗ) και οι συνήθεις «έκτακτοι» φόροι (έκτακτες εισφορές, φόρος αλληλεγγύης κλπ). Να σημειωθεί πως επιβαρύνεται η ύπαρξη ιδιοκτησίας και όχι οι πρόσοδοι από αυτήν. Από πού θα βρεθούν τα χρήματα για να αποδοθούν αυτοί οι φόροι; Από το όποιο μαξιλάρι των ετοίμων μπορεί να βρέθηκαν τα χρήματα για την πρώτη φορά. Τις επόμενες όμως πως θα καλυφθούν τα ποσά αυτά; Το μαξιλάρι έχει πλέον γίνει για τους περισσότερους πολίτες στραπατσαρισμένο σομπρέρο. Είναι αυτονόητο πως τα ακίνητα έχουν προέλθει από επένδυση φορολογημένων χρημάτων, ακόμα και τα κληρονομημένα έχουν πληρώσει τους σχετικούς φόρους, ενώ με τις διάφορες μέχρι τώρα επιβαρύνσεις πολλά έχουν ήδη καταβάλλει στο κράτος περίπου το κόστος της κτήσης τους. Με την σημερινή μάλιστα κρίση, εν πολλοίς κι’ αυτή παράγωγο της αφελούς φορολογικής πολιτικής, πολλοί ιδιοκτήτες δεν εισπράττουν πλέον ενοίκια, ενώ είναι δυσχερέστατη μέχρι αδύνατη η πώλησή τους.

Τι απομένει λοιπόν για τον απεγνωσμένο πολίτη; Η ριζοσπαστικοποίησή του, η αποδοχή εξωπραγματικών ισχυρισμών για υποτιθέμενες θεωρίες συνωμοσίας και η στράτευση κάτω από λάβαρα ακροτήτων που ενδεχόμενα να οδηγήσουν τελικά τον τόπο σε τραγικές περιπέτειες. Κι όλα αυτά γατί το σύνολο της πολιτικής εξουσίας δεν μπορεί να δεί παραπέρα από την μύτη του. Και να καταλάβει πως οι φόροι οφείλουν να εξορθολογισθούν και να μειωθούν. Και να αντικατασταθούν από περικοπές στο κράτος. Κατάργηση φορέων και εξάλειψη δαπανών. Οτιδήποτε δεν είναι απόλυτα απαραίτητο για την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας να καταργηθεί. Εστω, και με θυσία των διορισμένων κομματικών στρατών. Αλλως, ο τόπος δεν έχει μέλλον.

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ

Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ

 

υπό Νίκου Δαναλάτου
Καθηγητή Γεωργίας, Π.Θ.

Σχεδόν καθημερινά πλέον βομβαρδιζόμαστε
από πολλά ΜΜΕ σχετικά με την αναπτυξιακή
μας προοπτική στην πράσινη ενέργεια της
οποίας η αιχμή του δόρατος είναι το
πρόγραμμα «ΗΛΙΟΣ». Το ήδη περιβόητο με την
επωνυμία αυτή πρόγραμμα αφορά στην
παραγωγή πράσινης ενέργειας με την μεγάλης
κλίμακας εγκατάσταση φωτοβολταϊκών πάρκων
σε όλη την Ελληνική επικράτεια. Πολλά από
αυτά άρχισαν ήδη να «φυτεύονται» σε εδάφη
μεγάλης γονιμότητας.

Η νέα αυτή πλύση εγκεφάλου έχει επιφέρει
ήδη αποτελέσματα: Πραγματικά, περισσότεροι
του 95% των συμπολιτών μας αναγνωρίζουν μόνο
τα φωτοβολταϊκά και δευτερευόντως και τις
ανεμογεννήτριες ως μοναδικές ανανεώσιμες
πηγές ενέργειας.

Είναι γεγονός ότι παρά τη «φτώχια» μας
πρέπει να επενδύσουμε σε ανανεώσιμες πηγές
ενέργειας (γνωστές ως ΑΠΕ) παράγοντας και
εμείς όπως και οι λοιποί Ευρωπαίοι μέχρι το
2020 το 20% της ενέργειάς μας από ΑΠΕ, παρότι
ρυπαίνουμε την ατμόσφαιρα με θερμοκηπιακά
αέρια με υπο-πολλαπλάσιους ρυθμούς από ότι
οι βιομηχανικοί γίγαντες – εταίροι μας
στην Ε.Ε.

Το πλέον εντυπωσιακό όμως είναι ότι οι
παραπάνω γιγάντιες οικονομίες από
δεκαετίας επενδύουν στην ανανεώσιμη πηγή
ενέργειας που ονομάζουν βιομάζα (Αγγ.: Biomass.
Γερμ. Biomasse), και η οποία καταλαμβάνει
παραδοσιακά τη μερίδα του λέοντος μεταξύ
των υπολοίπων ΑΠΕ σε ποσοστό μάλιστα που
ανέρχεται στο 65% (ή περί τα 200 εκατομμύρια
τόνους ισοδύναμου πετρελαίου ετησίως). Ως
δεύτερη κατά σειρά ΑΠΕ αναφέρεται η
υδρο-ηλεκτρική ενέργεια με ποσοστό 24%.
Τρίτη η γεωθερμία με 7%, τέταρτη η αιολική
ενέργεια με ποσοστό περί το 3, και τελευταία
(μαντέψτε ποια?) τα φωτοβολταϊκά με ποσοστό
περί το 1%.

Όπως θα λειτουργούσε ο καθένας, στην
αντίληψη του οποίου πέφτουν τα παραπάνω
στατιστικά στοιχεία (που -ειρήσθω εν
παρόδω- επιμελώς αποκρύπτονται από την
Ελληνική κοινή γνώμη), έτσι κι εγώ
απετόλμησα να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά
με όσα δεδομένα έχω στη διάθεσή μου και με
απλές στρόγγυλες σκέψεις.

Αρχίζοντας λοιπόν με το κόστος παραγωγής
του Η/Ρ στην Ελλάδα, βρίσκω σε πρόσφατο
ισολογισμό της ΔΕΗ να αναφέρεται ότι το
κόστος καυσίμου (εξόρυξη λιγνίτη κλπ)
ανέρχεται περί τα 750 εκατομμύρια € ετησίως
για την παραγωγή 35.000.000 MWhe. Άρα η παραγωγή
του 10% του ρεύματος αυτού -που περίπου
αποτελεί το ήμισυ των υποχρεώσεών μας-
κοστίζει περί τα 70 εκατομμύρια € ετησίως.

Επόμενη σκέψη: πόση ισχύς πρέπει να
εγκατασταθεί στην Ελλάδα για να παραχθεί
αυτό το Η/Ρ? Είναι ευρέως παραδεκτό ότι τα
φωτοβολταϊκά στην Ελλάδα αποδίδουν κατά
μέσον όρο περί τις 1.200 ΜWhe ανά εγκατεστημένο
ΜWe ετησίως. Επομένως για 3,5 εκατομμύρια ΜWhe
απαιτείται εγκατεστημένη ισχύς 3.500.000 / 1.200 =
2.917 MWe.

Ακολουθεί η σκέψη: πόσο κοστίζει η
εγκατάσταση ενός φωτοβολταϊκού πάρκου
στην Ελλάδα? Οι απαντήσεις που έλαβα
ποικίλουν, αλλά μια μέση τιμή φαίνεται να
αποτελούν τα 3 εκατομμύρια € ανά
εγκατεστημένο MWe, συμπεριλαμβανομένων όλων
των εξόδων εγκατάστασης, σύνδεσης,
ασφάλειας κλπ. Επομένως το συνολικό κόστος
εγκατάστασης ανέρχεται στα 2.917 MWe x 3.000.000
€/MWe = περί τα 9 δισεκατομμύρια €! Και τώρα
αρχίζει η …εφίδρωση: Για την παραγωγή
ηλεκτρικής ενέργειας που μας κοστίζει 70
εκατομμύρια € ετησίως (και λέω «μας» γιατί
την πληρώνουμε όλοι όσοι κατοικούμε στην
Ελλάδα) πρόκειται να εγκαταστήσουμε
φωτοβολταικά πανέλα αξίας περί τα 10 δις € ??
Και με 6% επιτόκιο σε 10 έτη τα λεφτά αυτά θα
φθάσουν περί τα 16 δις € ? Και μάλιστα θα
εξαχθούν ως συνάλλαγμα σε οικονομίες του
εξωτερικού για την προμήθεια του
εξοπλισμού?!

Και πόσο θα κληθούμε να πληρώνουμε στον
επενδυτή για να είναι …βιώσιμη η επένδυσή
του αυτή? Η απάντηση εδώ είναι 350 € ανά ΜWhe
(αντί για 70 € που πληρώνουμε σήμερα) επί
3.500.000 ΜWhe = 1.3 δις € ετησίως.

Δηλαδή εν ολίγοις με το πρόγραμμα που
αποκαλούν ΗΛΙΟ θα γίνει εξαγωγή
συναλλάγματος περί τα 16 δισεκατομμύρια €,
ενώ κάθε χρόνο οι Έλληνες θα κληθούν να
πληρώνουν περί τα 1.3 + 1.6 (τοκοχρεολύσιο) = 2,9
δις € για την παραγωγή Η/Ρ που σήμερα μας
κοστίζει μόνο 70 εκατομμύρια € ετησίως. -
Έλεος αδέλφια!!

Υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις? Η
απάντηση είναι καταφατική. Μόνο που τις
λύσεις που δεν στηρίζουν στοχευμένα
συμφέροντα εντός και εκτός χώρας δεν τις
'βλέπει ο ήλιος'. Τρανό παράδειγμα αποτελεί
μια έρευνα/πρόταση που δημοσιεύτηκε
σχετικά προσφάτως για την κάλυψη του 10% των
ενεργειακών μας αναγκών από βιομάζα, αυτό
δηλαδή που εφαρμόζεται κατά κόρον στα
προηγμένα κράτη-εταίρους μας στην Ε.Ε. Με
την πρόταση αυτή προβλέπεται όχι αύξηση
αλλά μείωση (καλά διαβάσατε) της διαφυγής
συναλλάγματος κατά 1 δις € ετησίως, με
παράλληλη ενίσχυση της αγροτικής
οικονομίας σε μια εποχή ιδιαίτερα κρίσιμη,
αλλά και τη δημιουργία χιλιάδων νέων
θέσεων εργασίας όταν η ανεργία λαμβάνει
απειλητικές πλέον διαστάσεις!

Αυτό που εγώ κατάλαβα, συνάδελφοι, είναι ότι
το πολλά διαφημιζόμενο πρόγραμμα ουδεμία
σχέση έχει με τον Ελληνικό ΗΛΙΟ που είναι
φωτεινός, ζεστός, αληθινός και ζωοποιός.
Κι΄αλλοίμονο για κάποιους όταν ανατείλει
και πάλι στο προτεκτοράτο αυτό!

ν. δ.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟ-ΣΥΣΤΗΜΑ

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟ-ΣΥΣΤΗΜΑ

 

Δεν χωράει αμφιβολία πως τα αδιέξοδα στα οποία έχει οδηγηθεί η Ελλάδα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στο σύστημα πολιτικής εξουσίας που κυριάρχησε για πολλές δεκαετίες στον τόπο. Ηταν ένα σύστημα στηριγμένο στις πελατειακές σχέσεις , στην ρουσφετολογία, στην ευνοιοκρατία και τον δανεισμό. Για να κάνουν τους καλούς, οι πολιτικοί μοίραζαν χρήματα και εύνοιες σε διάφορες επι μέρους ομάδες κατακερματίζοντας το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα δημιουργώντας ένα κυκεώνα ρυθμίσεων και μηχανισμών. Ένα χάος δηλαδή που σήμερα το πληρώνει η χώρα αδυνατώντας να βάλει μιά στοιχειώδη έστω τάξη σε αυτό που λέγεται δημόσιος τομέας. Μέσα από την λογική αυτή αναδείχτηκαν «λαικά» κόμματα και από τα δεξιά και τα αριστερά, που δήθεν φρόντιζαν για τους αδύναμους συμπολίτες μας. Αυτό όμως που ουσιαστικά έκαναν ήταν να διαβρώσουν το σύστημα εξαγοράζοντας ψήφους κι’ εθίζοντας τον λαό σε εύκολες και άκοπες λύσεις όπου μόνο ορισμένοι πολιτικοί ήσαν σε θέση να προσφέρουν.

Κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού του συστήματος συναντούσε λυσσώδεις αντιστάσεις. Με παντιέρα την εικονική φροντίδα των αδυνάτων και με εύκολη την κατηγορία της εξάρτησης από σκοτεινά υποτίθεται συμφέροντα όλων όσων επιχειρούσαν να κάνουν κάτι. Ο Κων/νος Καραμανλής είχε κατηγορηθεί για σοσιαλμανία όταν είχε προσπαθήσει να απαγκιστρώσει κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις από την αγκαλιά του δημόσιου τομέα, ενώ ο Κ Μητσοτάκης είχε χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μόλις στάθηκε για ένα διάστημα όρθιος στηρίζοντας πρωτοβουλίες εξυγίανσης των αγορών. Αριστερότερα, ο λαικισμός ανακάλυπτε δεξιά στροφή του Ανδρέα Παπανδρέου και των διαδόχων του με αποτέλεσμα την ίδρυση των κομμάτων του Γερ. Αρσένη και του Δημ. Τσοβόλα. Σήμερα, ο Γ. Παπανδρέου – παρά την αδυναμία του να μην μπορεί να καταπολεμήσει την λογική των φορολογιών επιδρομών – θεωρείται σημαιοφόρος καπιταλιστικών επιλογών κι’ εχθρός του λαού. Επειδή κυρίως δεν ήταν σε θέση να μοιράσει χρήμα και διορισμούς στο δημόσιο. Κι επειδή έκανε μια προσπάθεια να βάλει τάξη, κυρίως στις δημόσιες επιχειρήσεις. Το αποτέλεσμα είναι διάρρηξη σχέσεων του επίσημου Πασόκ με την παραδοσιακή βάση του κόμματος και η κυοφορία νέων σχηματισμών προς τα Αριστερά.

Ποιες είναι οι πραγματικές επιλογές για τους έλληνες σήμερα; Το σύστημα δεν δείχνει έτοιμο να αλλάξει. Τα μεγάλα λεγόμενα κόμματα δεν είναι έτοιμα να βάλουν το χέρι στην πληγή. Εχοντας εξασφαλίσει κάποιες μεσοπρόθεσμες χρηματοδοτήσεις επαφίενται στην καλή τους τύχη και στις διαθέσεις ευρωπαίων και αμερικανών για να συνεχίσουν παρόμοιες πρακτικές. Επαγγέλματα δεν ανοίγουν, φόροι δεν μειώνονται, φορείς δεν καταργούνται και οι δαπάνες του κράτους η ελπίδα είναι να περικοπούν μέσω ψαλιδίσματος μισθών και συντάξεων. Καταβυθίζοντας έτσι την χώρα σε μια σπειροειδή κατάρρευση στο κενό. Τα κόμματα του συστήματος ετοιμάζονται και πάλι κάποιους να βολέψουν, άλλους να τακτοποιήσουν ώστε να κρατήσουν ανέπαφη την οικονομικο-επικοινωνιακή τους υποδομή.

Από την άλλη μεριά, ο αντιφατικός λαικισμός έχει πνίξει την κοινωνία. Κινήσεις εναντίον του Μνημονίου πλημμυρίζουν και τα δεξιά και τα αριστερά κομμάτια που δεν καλύπτουν τα δύο κυρίαρχα κόμματα. Εν τούτοις οι αδυναμίες όλων τους είναι καταφανείς. Καμία πρόταση για το μέλλον, απουσία νέων ιδεών, αμηχανία στο «δια ταύτα», τίποτα για κάποιο ρεαλιστικό αύριο. Βερμπαλισμοί, εθνικιστικές εξάρσεις και κουβέντες για την ανωτερότητα της φυλής. Δεν κερδίζονται όμως έτσι οι οικονομικές κρίσεις. Εμμεσα το μήνυμα που όλοι προβάλλουν είναι πως διώχνοντας τους δανειστές και καταργώντας το Μνημόνιο η χώρα θα επανέλθει σε αυτά που ίσχυαν πριν από τρία χρόνια. Πράγμα εξωπραγματικό και αδύνατο. Εκτός Μνημονίου σήμερα πλέον σημαίνει ίδιες καθημερινές οικονομικές δυσκολίες με μεγαλύτερα κοινωνικά αδιέξοδα.

Το επιχείρημα μάλιστα να γίνειΛογιστικός Έλεγχος του χρέους από μία ανεξάρτητη επιτροπή οικονομολόγων για να φανεί πως είναι επαχθές είναι τουλάχιστον νηπιακό. Αυτό έγινε μόνο στον Ισημερινό, λόγω προηγούμενης δικτατορίας κιαι χρήσης των δανείων για τις ανάγκες του καθεστώτος. Εδώ τι θα δείξει ένας τέτοιος, καλοδεχούμενος, έλεγχος; Παροχές σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, επιδοτήσεις και διορισμούς στο δημόσιο. Πως θα ανακηρυχθεί λοιπόν επαχθές ένα χρέος που δημιουργήθηκε για άγραν ψήφων; Σε πλαίσια βέβαια απόλυτα δημοκρατικά. Οσο για τον λογαριασμό που θα πρέπει να αποδώσουν όσοι μας οδήγησαν στο ΔΝΤ, η όποια έρευνα σίγουρα θα δείξει πως η εναλλακτική λύση θα ήταν είτε άτακτη πτώχευση είτε δραματικές περικοπές στο δημόσιο. Που, να σημειώσω, μακάρι να είχαν γίνει.

Το σύστημα λοιπόν ελπίζει σε κάτι από τα ίδια. Και το υποσύστημα, οι εχθροί του Μνημονίου δηλαδή, θα ήθελαν συνέχιση του πάρτι του μεγάλου δημόσιου τομέα δίχως κόστος και με κάποιους κουτόφραγκους να πληρώνουν τον λογαριασμό. Αυτά όμως είναι χίμαιρες. Το παράδοξο είναι όσοι σημειώνουν τα αυτονόητα και ομιλούν σταθερά και διαχρονικά την γλώσσα της λογικής επιμένοντας σε πολιτικές μείωσης του κράτους δεν φαίνεται για την ώρα να συναρπάζουν το εκλογικό σώμα. Γι αυτό λοιπόν ο ίδιος ο λαός θα πάρει την τύχη στα χέρια του. Και οι όποιες συνέπειες της ετυμηγορίας του δεν θα είναι αποτέλεσμα κινήσεων πολιτικών προσώπων. Αλλά προέκταση των δικών του εκλογικών αποφάσεων. Την καταστροφή δηλ. θα την έχει προκαλέσει ο ίδιος. Να μην τα ρίχνουμε πάντα σε «υπεύθυνους» τρίτους….

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

 Ο βυθός της Θάλσσας της Αράλης που τώρα είναι μέρος της ερήμου. 'Εργα' του Σοβιετικού καθεστώτος.

 

Have you ever wanted to walk across the bottom of the river, lake or ocean to see all the ships that have sunk? Well...


The Aral Sea was once the world's fourth-largest saline body of water. It has been steadily shrinking since the 1960s, after the rivers that fed it were diverted by Soviet Union irrigation projects. And now it's almost gone, leaving a desert full of old shipwrecks.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πλήρες Άρθρο »

Απίθανες Φωτογραφίες

 

Το μεγαλύτερο Καρουζέλ του κόσμου

 

Τα γραφεία της Εταιρείας Selgas Cano - Μαδρίτη

 

Ντουμπάι. Θέα από τον ουρανοξύστη Burj Halifa. Ύψος 828 μέτρα - 163 όροφοι.

 

... και αυτή είναι η θέα αν κοιτάξεις προς τα κάτω.

 

Τα σύνορα Ολλανδίας και Βελγίου περνούν δίπλα από κάποιο Καφέ.

 

Στην τουριστική πόλη Skagen μπορείτε να δείτε αυτό το απίστευτο θέαμα.

Αυτή η πόλη βρίσκεται στο βορειότερο άκρο της Δανίας όπου η Βαλτική θάλασσα συναντά τη Βόρεια θάλασσα.

Τα νερά των δύο θαλασσών δεν αναμειγνύονται, οπότε σχηματίζουν αυτή τη διαχωριστική γραμμή.

 

Στην Επαρχία Shandun της Κίνας, βρίσκεται η μεγαλύτερη υπερθαλάσσια γέφυρα του κόσμου.

Έχει μήκος πάνω από 36 χλμ. και διαθέτει 8 λωρίδες κυκλοφορίας.

 

Μνημείο του καλλιτέχνη Bruno Catalano στη Γαλλία.

 

Μνημείο του καλλιτέχνη Bruno Catalano στη Γαλλία.

 

Γέφυρα Vapro στη Σεούλ - Νότια Κορέα

 

Φαβέλες στη Βραζιλία. Τα σύνορα μεταξύ πλουσίων και φτωχών

 

Μπαλκόνι στον 103ο όροφο. Σικάγο.

 

... έτσι φαίνεται απ' έξω.

 

Το Ηλιοβασίλεμα όπως γαίνεται μέσα από ένα κύμα.

 



Βορειοδυτική περιοχή της Μοντάνα - ΗΠΑ. Τα νερά είναι τόσο καθαρά που φαίνονται σαν να είναι ρηχά.

Στη πραγματικότητα είναι πολύ βαθιά.

 

Το αεροδρόμιο στις Μαλδίβες. Βρίσκεται σε ένα τεχνητό νησί, στο κέντρο του Ινδικού Ωκεανού.

 



Αυτός που εργάζεται σε αυτό το φάρο στη Γαλλία, πρέπει να είναι ΠΟΛΥ ΑΝΤΡΑΣ.

Πόσοι, σε ένα τέτοιο μέρος και με τέτοιο καιρό, θα έβγαιναν έξω για ένα τσιγάρο;

 

Καταιγίδα στη Μοντάνα - ΗΠΑ, 2010

 

Ο Ουρανοξύστης ' Crescent Moon Tower ' στο Ντουμπάι.

 

Πυκνή ομίχλη στο Σύδνευ.

 

Λίμνη πάνω σε λίμνη. Υδατογέφυρα στο Μαγδεμβούργο.

 

Το αεροδρόμιο του Γιβραλτάρ. Ένα από τα πιο ασυνήθιστα του κόσμου.

 

 

 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

ΓΙΑΤΙ ΚΟΒΟΥΝ ΠΑΛΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ;
Είναι τελείως ακατανόητο η κυβέρνηση να επιμένει σε μειώσεις συντάξεων για να εξοικονομήσει τα 300 περίπου εκ ευρώ περικοπών από τις δαπάνες του δημοσίου. Γιατί εξοργιστικά επιμένουν οι παράγοντες του δημόσιου βίου σε περικοπές συντάξεων αντί να προχωρήσουν σε κατάργηση κρατικών φορέων (596 επί τελευταίας κυβέρνησης ΝΔ μόνο) και ελάφρυνσης της κρατικής μισθοδοσίας; Στον ιδιωτικό τομέα έχουμε ήδη πάνω από 900.000 απολυμένους κι' ανέργους. Στο δημόσιο ουσιαστικά ούτε έναν! Γιατί; Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα είναι πολίτες κατώτερης κατηγορίας; Με την τύφλωσή τους μας οδηγούν στην καταστροφή.

 

ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
Ανάλωσα το μεργαλύτερο μέρος της πολιτικής μου ζωής εξηγώντας γιατί ο (νεο) φιλελευθερισμός σημαίνει δραστική μείωση φόρων και απομάκρυνση του κράτους από κάθε ανάμιξη στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και στην λειτουργία των αγορών. Αναρωτιέμαι τώρα πως είναι δυνατόν κόμματα αποκαλούμενα φιλελεύθερα και προσωπικότητες που ασπάζονται (θεωρητικά) τις αρχές της ανοιχτής κοινωνίας και της οικονομίας της αγοράς να στηρίζουν τις επιλογές μιάς ελληνικής κυβέρνησης κι ενός εσμού ευρωπαίων δανειστών αδιάφορων για τις σύγχρονες οικονομικές εξελίξεις και τυφλωμένων από τα θέσφατα του Γερμανο-Γαλλικού κρατισμού.
 

Η νέα δανειακή σύμβαση και ιδίως το PSI, εφ' όσον εγκριθούν, θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε διάλυση δίχως να είναι σε θέση να λύσουν το παραμικρό πρόβλημα. Το μοναδικό επίτευγμα θα είναι η εξασφάλιση των δανειστών για τις μελλοντικές υποχρεώσεις της Ελλάδας. Ο κρατισμός οδήγησε την χώρα στα πρόθυρα της επίσημης χρεωκοπίας. Και οι Γερμανο-Γάλλοι κρατιστές επιχειρούν να την κάνουν διακηρυγμένη και μόνιμη.
 

Το ερώτημα είναι επιτακτικό: Γιατί οι δανειστές μας συνέχισαν να μας δανείζουν όταν η χώρα δεν ανταποκρινόταν σε καμία από τις σχετικές προυποθέσεις  που είχαν τεθεί (διαρθρωτικές αλλαγές, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθερώσεις κλπ) κι ανέχονταν τις απίστευτες κυβερνητικές φορολογικές επιδρομές και τώρα επιμένουν σε πολιτικές καταστρεπτικές για κάθε έννοια ελέυθερης οικονομίας; Και γιατί δεν έχουν βάλει ποτέ σαν κυρίαρχο όρο για τις σχετικές εκταμιεύσεις την κατάργηση κρατικών φορέων και την άμεση περικοπή μέρους του μισθοδοτούμενου πλήθους υπαλλήλων του δημοσίου; Κάθε ουσιαστική απάντηση δεκτή... Κυρίως από όσους στηρίζουν την δανειακή σύμβαση και πιστεύουν στην υποτιθέμενη (αλλά εξαιρετικά αμφίβολη πλέον) ευρωπαική προοπτική.

 

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Η ΤΡΟΙΚΑ ΜΑΣ ΦΤΑΙΝΕ;
Δεν μας φταίει το Μνημόνιο για τα αδιέξοδά μας. Στην  Ιρλανδία λ.χ. δεν απέτυχε. Ηδη ξαναβγαίνει στις αγορές. Γιατί είχε το θάρρος να μειώσε το κράτος. Οι άλλοι ακολουθούν δυατυχώς πολιτική Ελλάδας. Και θα βουλιάξουν. Ας δούμε και την Ουγγαρία που απέρριψε το Μνημόνιο. Και τώρα το ζητιανεύει... Εμείς δεν πάμε στην πτώχευση λόγω Μνημονίου. Είμασταν στην πράξη πτωχευμένοι λίγο πριν το ζητήσουμε από τους δανειστές. Δεν μας υποχρέωσε κανέις να μπούμε σε αυτό. Οπως κανέις δεν μας επέβαλε τόσα χρόνια να δανειζομαστε πάνω από τις δυνατότητές μας. Και να μην ξεχνάμε κάτι που όλοι αποφεύγουν να σχολιάσουν. Σε όλες τις άλλες χώρες (Ιρλανδία, Ισλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ) χρεωκόπησαν οι Τράπεζες. Κι' ακολούθησαν τα κράτη που προσπάθησαν να τις διασώσουν με δημόσιο χρήμα. Στην Ελλάδα χρεωκόπησε το κράτος. Γιατί δανειζόταν για παροχές (τυφλοί που παίζουν τάβλι, κουτσοί που παίζουν ποδόσφαιρο, 700.000 δημόσιοι υπάλληλοι με την απογραφή, σε 10 εκ κατοίκους, όταν η Ρωσία των 131 εκ έχει 500.000!!).  Οι δανειστές ευθύνονται βέβαια γιατί συνέχιζαν να μας δανείζουν όταν εμείς παραβιάζαμε τις προθεσμίες μη προωθώντας διαρθρωτικές αλλαγές κι αυξάνοντας τις δημόσιες δαπάνες... Και τους αξίζει λοιπόν να χάσουν χρήματα.

 

ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
Αν οι δανειστές επιμένουν σε κρατική παρέμβαση για τις αμοιβές του ιδιωτικού τομέα, μια κίνηση που καταδικάζει την Ελλάδα σε μακροχρόνια οικονομική ύφεση και σε διάλυση τα αγοράς, τότε η κυβέρνηση οφείλει να διακόψει τις διαπραγματεύσεις και να καταγγείλει τους κρατιστές της ΕΕ και πιθανότατα του ΔΝΤ στις διεθνείς αγορές σαν υπονομευτές της λογικής της ελεύθερης αγοράς και σαν βιαστές των θεμελιωδών αρχών πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η ενωμένη οικονομικά Ευρώπη. Δεν πρόκειται να δεχθούμε εντολές αυτοκαταστροφής που δεν στηρίζονται σε καμία απολύτως οικονομική λογική. Πρόβλημά μας δεν είναι η διάσωση των Ευρωπαικών Τραπεζών. Αυτό που εμάς ενδιαφέρει είναι η επιβίωση της ελληνικής οικονομίας και η αποκατάσταση της ευημερίας του ελληνικού λαού. Σε τελευταία ανάλυση κάποιοι δανείζοντας την προβληματική Ελλάδα ανέλαβαν υπερβολικό ρίσκο. Δεν θα είναι άδικο να υποστούν και τις συνέπειες των πρωτοβουλιών τους...

 

ΚΡΙΣΙΜΕΣ  ΩΡΕΣ
Κανείς δεν αμφισβητεί πως η χώρα περνάει κρίσιμες στιγμές. Και πως οι ευθύνες των πολιτικών ηγεσιών είναι μεγάλες. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα. Που δεν μπορεί να μην τεθεί. Για πάνω από ένα χρόνο τώρα η χώρα δανείζεται κάτω από όρους που έχουν οδηγήσει σε ουσιαστική διάλυση την αγορά κι έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στους πολίτες. Κάθε φορά τα διάφορα επαχθή μέτρα εγκρίνονται κάτω από το σκληρό δίλημμα 'η αυτά, η η χώρα πτωχεύει'. Τελικά η χώρα δεν έχει ακόμη πτωχεύσει αλλα κοντεύουν να φθάσουν στο οικονομικό τους τέλος οι περισσότεροι Ελληνες. Με το νέο δάνειο και το PSI η κυβέρνηση οφείλει να ξεκαθαρίσει στους πολίτες αν αυτό είναι το τέλος των διλημμάτων. Εγγυάται η τρόικα πως με τα μέτρα αυτά η χώρα οδηγείται σε ασφαλή λιμάνια; Η απλά εξασφαλίζονται σε κάποιον βαθμό οι δανειστές και η βιωσιμότητα των ευρωπαικών Τραπεζών ενώ η Ελλάδα θα εξακολουθεί να κινείται στο χείλος της χρεωκοπίας; Αν η τρόικα δεν μπορεί αυτό να το εγγυηθεί, τότε η χώρα οφείλει να αρνηθεί την λήψη παραπέρα εξοντωτικών μέτρων για τον λαό μας. Είναι φανερό πως ουδείς νοιάζεται να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες. Κι επιλέγει τους φόρους που οδηγούν τους πολίτες στην απόγνωση. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συνεχισθεί...

Πλήρες Άρθρο »