Γενικές παρατηρήσεις για την προχθεσινή απόφαση

Γενικές παρατηρήσεις για την προχθεσινή απόφαση

 

Του Ηλία Καραβόλια

Η συμφωνία προσφέρει πολύ χαμηλό κόστος εξυπηρέτησης χρέους για το διάστημα 2012-2015 (2% στα νέα ομόλογα, Euribor+150bp στο Greek Loan Facility – γύρω στο 2,5% και funding costs για τη δανειοδότηση απο το EFSF – περίπου 3,5% στα 10Υ και 1,6% στα 3Υ).

Τι δείχνουν οι αγορές όμως ; Το ομόλογο με λήξη το 2015 διαπραγματεύεται σε περίπου 19,5. Αλλά με βάση την τιμή αποτίμησης απο πληρωμές τόκων και discount factors,προκύπτει για τα νέα ομόλογα τιμή μικρότερη απο 65 ! Άρα η αγορά είτε τιμολογεί το νέο χρέος με εξαιρετικά υψηλό discount, είτε θεωρεί ότι πολύ σύντομα θα υπάρξει και νέο haircut ...

Όμως : το ΔΝΤ εξέδωσε report και βασίζεται σε σενάρια για πλήρη ανάπτυξη το 2014 και πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 4,5% του ΑΕΠ από το 2014 και μετά. Άρα ,οποιαδήποτε μείωση στο προσδοκωμενο πλεόνασμα αυτό έχει άμεση συνέπεια την μεγάλη αύξηση του χρέους, σε επίπεδα άνω του 140% του ΑΕΠ ( και οποιαδήποτε αποτυχία στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων αλλάζει τη δυναμική του χρέους....).Τώρα, πρακτικά πρωτογενές πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ σημαίνει μηδενικό εξωτερικό έλλειμμα και αρνητική εγχώρια αποταμίευση (-4,5% ), δηλαδή ...οργασμός επενδύσεων και πολύ μεγάλη μεταβολή στο εξωτερικό ισοζύγιο ! Πολύ τραβηγμένο για μια μή βιομηχανική χώρα, πολλών αυτοαπασχολούμενων σε υπηρεσίες και χωρίς καινοτομία και τεχνολογικές υποδομές, εντός ενός ευρωπαικού υφεσιακού περιβάλλοντος...

Θεωρώ, ότι στο γ ' τρίμηνο του 2012 θα έχουμε τις πρώτες ενδείξεις χρονικής υστέρησης στο επιδιωκόμενο πρωτογενές πλεόνασμα του 2014, και φυσικά προς τα τέλη του 2015, το αργότερο, θα χρειαστεί δεύτερη αναδιάρθρωση χρέους,άγνωστη πόσο ακριβώς. Τα περί επιστροφής σε ανάπτυξη το 2013, απο τον Παπαδήμο και τα περί βιωσιμότητας του χρέους, απο τον Βενιζέλο, μοιάζουν εξωγήινα...

 

HK

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

 

Eric J. Weiner, The Shadow Market: How Sovereign Wealth Funds Secretly Dominate the Global Economy. New York: Simon & Schuster, 2010

Συνηθίζεται να κατακεραυνώνουν οι περισσότεροι σχολιαστές τους καταγγελλόμενους σαν κερδοσκόπους των διεθνών αγορών πως είναι υποτίθεται υπεύθυνοι για την διεθνή οικονομική κρίση και για τα αδιέξοδα χρέους που αντιμετωπίζουν πολλές χώρες. Στην περίπτωση της Ελλάδας μάλιστα έχει αποκτήσει λαική απήχηση το σύνθημα πως είναι οι «τοκογλύφοι» δανειστές μας που αποσκοπούν στο με κάθε τρόπο κέρδος υπονομεύοντας έτσι την ευημερία του λαού και την όποια κοινωνική ισορροπία η χώρα είχε εξασφαλίσει.

Είναι περίπου αυτονόητο πως πίσω από την αφηρημένη καταγγελία περί αδίστακτων κερδοσκόπων οι πάντες θεωρούν πως κρύβονται μεγάλα ιδιωτικά χρηματιστικά και επενδυτικά συμφέροντα που αποσκοπούν στην ανατροπή των εθνικών οικονομιών για την εξασφάλιση μεγάλων κερδών. Ορισμένοι μάλιστα επιμένουν πως πολλά προβλήματα θα είχαν λυθεί αν οι χώρες με προβλήματα έστρεφαν την πλάτη στις αγορές η στους μεγάλους οργανισμούς (ΔΝΤ, Κεντρική Ευρωπαική Τράπεζα) κι’ απευθύνονταν σε φιλικά κράτη που θα είχαν τα μέσα και την διάθεση να βοηθήσουν. Κορυφαία ανάμεσά τους φιγουράρουν η Ρωσία και η Κίνα που και τις δυνατότητες διαθέτουν αλλά και προθυμία έδειξαν να δώσουν χέρι βοηθείας. Στην περίπτωση της Ελλάδας μάλιστα πολλοί καταγγέλλουν την προηγούμενη κυβέρνηση του Πασόκ σαν περίπου υπεύθυνη προδοσίας που δεν εκμεταλλεύθηκε τις σχετικές ευκαιρίες.

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα στο εξωτερικό ουσιαστικά συντρίβει αυτές τις παραδοχές. Πέρα από την αντικειμενική αδυναμία τέτοιες προσδοκίες να αποκτήσουν ποτέ σάρκα και οστά – λ.χ. το απόθεμα της Ρωσίας είναι περίπου μισό δις δολάρια κι’ ως εκ τούτου θα ήταν αδύνατο να καλύψει το ελληνικό χρέος που φθάνει τα 350 δις ευρω, ενώ η Ρωσία δήλωσε αδύναμη να προσφέρει πάνω από 6 δις δολάρια (με δυσβάστακτους όρους) για την διάσωση της Λευκορωσίας που αποτελεί στενό της σύμμαχο και εταίρο – το αποκαλυπτικό στοιχείο είναι πως οι βασικοί πρωταγωνιστές των κερδοσκοπικών αγορών είναι ακριβώς οι χώρες αυτές με τα μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα.

Ο Eric Weiner, γράφοντας για την «Σκιώδη Αγορά» (Shadow Market), προκάλεσε σοβαρές αναταράξεις στο διεθνές οικονομικό στερέωμα περιγράφοντας τον ρόλο των κρατικών επενδυτικών ταμείων στην ποδηγέτηση και τον σχετικό έλεγχο των διεθνών αγορών. Αντί για θύματα πολλά κράτη, ιδιαίτερα μάλιστα τα αναδυόμενα, τείνουν να γίνουν οι θύτες. Σωρεύοντας τεράστια ποσά, από τις εξαγωγές πρώτων υλών κυρίως, αξιοποιούν τις τεράστιες οικονομικές τους δυνατότητες πρωταγωνιστώντας στο διεθνές επενδυτικό – χρηματοπιστωτικό στερέωμα. Αξιοποιώντας διεθνείς ειδικούς στις χρηματαγορές, των οποίων τις υπηρεσίες μισθώνουν, τοποθετούν τα οικονομικά μεγέθη που έχουν στη διάθεσή τους με τρόπο απόλυτα επικερδή και καθαρά επιχειρησιακό.

Ενώ η διαχείριση της περιουσίας που διαθέτουν γίνεται εντελώς στο παρασκήνιο, με ελάχιστους να γνωρίζουν τις ακριβείς τοποθετήσεις των χρημάτων τους, είναι δεδομένο πως οι επενδυτικές τους κινήσεις παίζουν τεράστιο ρόλο στις διακυμάνσεις των χρηματαγορών σε ολόκληρη την υφήλιο. Δύο είναι κυρίως τα βασικά χαρακτηριστικά των κινήσεων των sovereign wealth funds (κρατικά επενδυτικά ταμεία). Το ένα είναι ο καταλυτικός τους ρόλος στις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις. Αν και κινούνται στο σκοτάδι διαχειρίζονται ιλλιγγιώδη ποσά (θα φθάσουν σύντομα τα 13 τρις δολ συνολικά !!) που μπορούν, σε κλάσματα δευτερολέπτου, να αλλάξουν τα δεδομένα σε ολόκληρες περιοχές του πλανήτη. Εχοντας σαν βασικό στόχο την εξασφάλιση κερδών για τα χρήματα που τοποθετούν, δεν έχουν τις οποιεσδήποτε αναστολές για τις αποφάσεις που παίρνουν. Για την εκπλήρωση αυτών των στόχων τα sovereign funds έχουν τοποθετήσει μεγάλα ποσά σε γνωστά χρηματιστηριακά και επενδυτικά γραφεία (λ.χ. hedge funds) ώστε να μπορούν να εκμεταλλευθούν την γνώση και την εμπειρία τους από την συμπεριφορά των διεθνών αγορών.

Πολύ συχνά παρατηρείται να γίνονται επικλήσεις στη βοήθεια οικονομικά ισχυρών σήμερα κρατών για την αντιμετώπιση του «αδηφάγου», κατά κάποιους, χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Και την ίδια ώρα να διαπιστώνεται, από όσους παρατηρούν τις οικονομικές κινήσεις πίσω από τίτλους και πρωτοσέλιδα, πως τα μεγαλύτερα κρατικά επενδυτικά ταμεία των χωρών αυτών είναι στενά συνδεμένα με τους αδίστακτους «κερδοσκόπους» που κάποιοι κατηγορούν. Η Κίνα λ.χ έχει επενδύσει τα τελευταία χρόνια πάνω από 2 δις. λίρες στο αμερικανικό Blackstone Group και 600 εκ λίρες στη Λονδρέζικη ιδιωτική επενδυτική εταιρία Apax Partners. Τα Αμπου Ντάμπι έχει τοποθετήσει 1,1 δις λίρες στο περίφημο αμερικανικό Carlyle Group κι έχει αγοράσει το 40% της διάσημης επενδυτικής εταιρίας Apollo Management που διευθύνει ο Leon Black. H Σιγκαπούρη έχει επενδύσει 4 δις λίρες στο TPG Capital από το Τέξας (Φορτ Ουώρθ) το περιβόητου επενδυτή Ντέηβιντ Μπόντερμαν. Το Κουβέιτ έχει τοποθετήσει κάπου 500 εκ λίρες στη Νεουορκέζικη εταιρία διαχείρισης κεφαλαίων BlackRock. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Αυτό που συγκλονίζει στην ανάλυση του Weiner είναι η μεθοδικότητα με την οποία τα κρατικά αυτά επενδυτικά εγχειρήματα βρίσκονται πίσω από κάθε μία σχεδόν από τις μεγάλες δυτικές εταιρίες τοποθέτησης χρημάτων με κερδοσκοπικούς στόχους και που έχουν την δυνατότητα να αναστατώνουν τις διεθνείς αγορές. Το China Investment Corporation λ.χ., μέσω διάφορων διακλαδώσεών του, έχει δημιουργήσει ένα ιδιωτικό ταμείο αξιών με την Morgan Stanley ενώ η κυβέρνηση της Σαγκάης με το Blackstone Group έχουν συστήσει ένα κοινό επενδυτικό ταμείο ισχύος 466 εκ λιρών αλλά σε γιουάν (κινέζικο νόμισμα). Τα αντίστοιχα ταμεία άλλων χωρών (Κατάρ, Σ. Αραβία, Νορβηγία κα) έχουν κάνει εξ ίσου εντυπωσιακές οικονομικές κινήσεις. Γενικά, οι διεθνείς αγορές σήμερα σε μεγάλο βαθμό απαντούν σε ερεθισμούς οικονομικούς που σαν αφετηρία έχουν τις επενδυτικές επιδιώξεις κρατικών χρηματο-οικονομικών συμφερόντων.

Εξ ίσου μεγάλο ενδιαφέρον έχουν βέβαια και οι πολιτικές επιδιώξεις που προωθούνται μέσα από τις κινήσεις τέτοιων, μεγάλων κρατικών συμφερόντων, οικονομικών μονάδων. Η Σ Αραβία, το Κατάρ και το Αμπου Ντάμπι δεν διστάζουν να προωθήσουν φιλο-μουσουλμανικές και αντι-ισραηλινές ατζέντες. Η Κίνα φροντίζει να διευρύνει την επιρροή της, η Νορβηγία υποχρεώνει τους συναλλασσόμενους μαζί της να υιοθετήσουν τις δικές της ανθρωπιστικές αρχές. Η Ρωσία δεν χάνει ευκαιρία να μην δείξει προθυμία εκεί που θα μπορούσε να ενοχλήσει τις ΗΠΑ ενώ άλλες χώρες, το Ιράν λχ και η Βενεζουέλα κάνουν ότι είναι δυνατό ώστε τα πετρελαικά τους έσοδα να τους αγοράσουν ανοχή η και συμπάθεια από την διεθνή κοινότητα.

Με το κλείσιμο της ιστορίας του PSI για την χώρα μας αξίζει να αναλογισθεί κανείς πόσα από τα περίεργα χρηματοπιστωτικά ταμεία που έχουν αγοράσει ελληνικά ομόλογα στην δευτερογενή αγορά σε πολύ χαμηλές τιμές θα κερδίσουν σημαντικά ποσά και μετά το κούρεμα, ενώ με τα ασφάλιστρα κινδύνου που έχουν συνάψει θα βρεθούν, αμφισβητώντας την σχετική συμφωνία, πολλαπλά κερδισμένοι. Ας ψάξουμε να δούμε ανάμεσα σε αυτά τα hedge funds, που έκαναν το μεγάλο παιχνίδι, πόσα κρατικά ταμεία χωρών, που μάλιστα εμφανίζονται και σαν σωτήρες, βρίσκονται… Για να καταλάβουμε καλύτερα τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας.

Υπό δημοσίευση στο Journal of Books

Πλήρες Άρθρο »

Ο Αβραντίνης έφυγε, το παραεμπόριο επέστρεψε στο Σύνταγμα…

Ο Αβραντίνης έφυγε, το παραεμπόριο επέστρεψε στο Σύνταγμα…

 

Αυτή η εικόνα είναι τραβηγμένη το μεσημέρι του Σαββάτου 18 Φεβρουαρίου 2012, στην πλατεία Συντάγματος, ακριβώς στην έξοδο του μετρό. Μια εικόνα που είχαμε να δούμε μήνες, στο Σύνταγμα, στην Ερμού και στους γύρω δρόμους.

Όσοι περπατούν καθημερινά στην Αθήνα έβλεπαν τον τελευταίο χρόνο ολόκληρες περιοχές της πόλης να έχουν καθαρίσει από το παραεμπόριο και να έχουν αποδοθεί στους πολίτες και στα νόμιμα καταστήματα. Το Σύνταγμα, το Μοναστηράκι, το Θησείο, η Ερμού, η Φωκίωνος Νέγρη.

Αυτό μάλλον δεν έγινε από μόνο του, με αυτόματο πιλότο αλλά με πολλή δουλειά από τη δημοτική αστυνομία. Παραδόξως ο αντιδήμαρχος Αβραντίνης, της δημοτικής αστυνομίας, απομακρύνθηκε για λόγους πολιτικών διαφωνιών ή ‘καλύτερου συντονισμού’. Οι πολίτες όμως που ζουν, εργάζονται και κυκλοφορούν στο κέντρο δεν ενδιαφέρονται για τις πολιτικές διαφωνίες. Ενδιαφέρονται για χειροπιαστά αποτελέσματα στην καθημερινότητα και τέτοια δεν έχει να δείξει πολλά ο δήμαρχος Καμίνης. Και τα λίγα που έχει, φαίνεται να τα σταματάει ο ίδιος.

Αν επιστρέψουν και επεκταθούν εικόνες σαν αυτή, ξανά στην Αθήνα, τότε αλίμονο μας!

Αθηναίος

 

Πλήρες Άρθρο »

Να σου λύσω εγώ την απορία Κάρολε

Να σου λύσω εγώ την απορία Κάρολε

 

Αναρωτήθηκες χθες «ποιος είναι ο Σόιμπλε;» χρησιμοποιώντας μία ρητορική ερώτηση που έχει υποτιμητικό περιεχόμενο και παραπέμπει στο «ποιός είναι αυτός που θα μου πει τούτο ή εκείνο», «ποιό είναι αυτό το ανθρωπάκι που θα σηκώσει το ανάστημά του σ’ εμένα» κ.ο.κ.

Να σου πω εγώ Κάρολε ποιός είναι ο κ. Σόιμπλε, αφού υποκρίνεσαι πως δεν γνωρίζεις.

Είναι ο εκπρόσωπος ενός λαού που το 1967 ανέστειλε μαζί με άλλους 5 τη συμφωνία σύνδεσης της Ελλάδος με την ΕΟΚ μέχρις ότου αποκατασταθεί η Δημοκρατία στη χώρα μας. Τότε τον ενδιέφερε η Δημοκρατία.

Είναι ο άνθρωπος που άκουσε τον πρώην πρωθυπουργό να διακηρύσσει ανά την οικουμένη ότι ο ελληνικός λαός είναι «διεφθαρμένος». Τότε δεν αναρωτήθηκες «ποιος είναι ο Γιωργάκης που θα πει τον ελληνικό λαό διεφθαρμένο;» και δεν τον κάλεσες να του πεις να τα μαζέψει, να ανασκευάσει και να πάψει να λέει μαλακίες.

Είναι ο άνθρωπος που πληροφορήθηκε ότι η ελληνική Βουλή ψήφισε το σκληρό Μνημόνιο Ι και έστειλε στην ανεργία χιλιάδες Έλληνες προκειμένου να πληρωθεί το εξωτερικό χρέος μας, αλλά στη συνέχεια διαπίστωσε ότι το Μνημόνιο Ι δεν εφαρμόζεται για μικροπολιτικούς λόγους, με αποτέλεσμα να αδυνατεί και πάλι η χώρα να πληρώσει το χρέος προς τους δανειστές της.

Είναι ο άνθρωπος που πληροφορήθηκε ότι ενώ ο ελληνικός λαός δεινοπαθούσε υπό τον ζυγό του Μνημονίου Ι, έδωσε στο κόμμα του πρωθυπουργού του Μνημονίου, που τον αποκαλούσε διεφθαρμένο, την πλειοψηφία στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Είναι τότε που άκουσε τον πολύ Στρος Καν να εκθειάζει τον ελληνικό λαό που με την ψήφο του στις αυτοδιοικητικές εκλογές ενέκρινε για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητος ένα τόσο σκληρό πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης όσο το Μνημόνιο Ι.

Είναι ο άνθρωπος που άκουσε τον ομοεθνή του Ράιχενμπαχ να λέει ότι το πρόβλημα της χώρας μας είναι πρόβλημα εξόδων και όχι εσόδων, ότι δηλαδή αντί εν μέσω Μνημονίου να πάψει το κράτος να είναι σπάταλο, αυτό εξακολούθησε να σκορπά το χρήμα των Ελλήνων για μικροπολιτικούς σκοπούς με τον διορισμό, μεταξύ άλλων σπαταλών, 25.000 νέων υπαλλήλων.

Είναι ο άνθρωπος που διαπίστωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση βάζει τη Βουλή να ψηφίζει νόμους, αλλά δεν τους εφαρμόζει για μικροπολιτικούς πάντοτε λόγους, με αποτέλεσμα να συνεχίσει να αδυνατεί να εξυπηρετήσει το εξωτερικό χρέος της χώρας.

Είναι ο άνθρωπος που έχει γαλουχηθεί, μεταξύ άλλων, με τις διδαχές των μεγάλων Γερμανών φιλοσόφων που δίδαξαν τον γερμανικό λαό και τη ρήση «χρήματ’ ανήρ» των αρχαίων προγόνων μας, αν δεν έχεις ενστερνισθεί τις επί του θέματος θέσεις των κ.κ. Δραγώνα, Φραγκουδάκη, Ρεπούση και των λοιπών της παρέας τους.

Είναι ο άνθρωπος, λοιπόν, που έδειξε ότι σε μία ένωση κρατών, όπως η ΕΕ, εκείνο που προέχει εν έτει 2012 είναι η περιουσία και όχι η Δημοκρατία σε αντίθεση με ό,τι επρέσβευε υποκριτικώς το 1967.

Είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει από πρώτο χέρι ποιους Έλληνες πολιτικούς και με πόσα έχουν λαδώσει οι γερμανικές επιχειρήσεις εξ ου και γνωρίζει γιατί δεν πρέπει να τους έχει εμπιστοσύνη.

Είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει ότι ούτε συ ούτε άλλος πολιτικός επεδίωξε ποτέ να χώσει στη φυλακή όσους πολιτικούς λαδώθηκαν.

Είναι ο άνθρωπος που πληροφορήθηκε πως όταν οι οικονομικοί Εισαγγελείς κινήθηκαν για να ξεβρωμίσει ο τόπος, τους κατεδίωξε ο υπουργός Δικαιοσύνης. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που δεν σε άκουσε να λες ότι δεν μπορεί ο 'προϊστάμενος' της Ελληνικής Δικαιοσύνης να παρεμβαίνει στο έργο της και να προσπαθεί να τη χειραγωγήσει.

Είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει ότι δάνεισες στον πατέρα τού Γιωργάκη 10.000.000 δραχμών για να δικαιολογήσει πώς έχτισε το κωλόσπιτο της Εκάλης. Άρα, είναι και αυτός ένας από τους ανθρώπους που γνωρίζουν ότι συνέδραμες τον τέως πρωθυπουργό να παραβιάσει τον φορολογικό νόμο. Που γνωρίζει ότι είχες ασπασθεί σε ανύποπτο χρόνο τη Βουλγαράκειο ρήση «Το νόμιμον είναι και ηθικόν» πριν αυτός την εκστομίσει δημοσία. Άρα, ο Σόιμπλε σε θεωρεί εγκληματία, ο οποίος απλώς δεν λογοδότησε στη Δικαιοσύνη, όπως και χιλιάδες άλλοι, διότι έτσι επιτρέπει το Σύνταγμα της χώρας μας.

Είναι ο άνθρωπος που…..., που ………., που ………., που …………. Τόσα «που» που δεν έχω χρόνο να στα αραδιάσω. Πρέπει και να δουλέψω για να εισπράξω, ώστε να πληρώσω τα χαράτσια, για τα οποία και πάλι δεν μίλησες Κάρολε.

Κάρολε, γνώριζε και κάτι άλλο ο Σόιμπλε: όταν ένας απλός Έλληνας μαλάκας, όπως εγώ, που με καταδυναστεύουν τα πολιτικά όρνεα, χρωστάει στην Εφορία και θέλει να πουλήσει ακίνητό του, πρέπει να εξασφαλίσει την περίφημη φορολογική ενημερότητα. Επειδή, όμως, δεν του χορηγείται φορολογική ενημερότητα, διότι οφείλει, το κράτος τού επιτρέπει να πωλήσει το ακίνητό του υπό έναν όρο: από το τίμημα που θα εισπράξει, αφαιρείται επί τόπου από τον συμβολαιογράφο το ποσό της προς το κράτος οφειλής τού πωλητή και αποδίδεται στο κράτος.

Αυτό το γνωρίζει ο Σόιμπλε και θέλει να το εφαρμόσει και στο δάνειο που θα λάβουμε. Θα σας δώσουμε το δάνειο, λέει, αλλά το τίμημα κάθε κρατικού περιουσιακού στοιχείου που πουλάτε θα κατατίθεται απ’ ευθείας σε λογαριασμό των δανειστών. Και τούτο, διότι ουδεμία εμπιστοσύνη έχουμε στους λαδιάρηδες πολιτικούς σας που έχουν εξαθλιώσει τον ελληνικό λαό. Τι διαφορετικό μας ζητάει Κάρολε ο Σόιμπλε από ό,τι ζητάει το ελληνικό κράτος από κάθε Έλληνα πολίτη;

Αυτός είναι ο Σόιμπλε Κάρολε. Πες μου, λοιπόν, εσύ τώρα: είπες ποτέ δημοσία «ποιος είναι ο Γιωργάκης που λοιδορεί τη χώρα που αποκαλώντας διεφθαρμένο τον ελληνικό λαό;». Ή έστω, του τράβηξες το αυτί κατ’ ιδίαν;

Νομίζω Κάρολε ότι νομιμοποιείσαι να καλέσεις την ηγεσία της Δικαιοσύνης και να την ενθαρρύνεις να ξεκαθαρίσει το τοπίο προς πάσα κατεύθυνση. Να της δηλώσεις ότι έχει την ηθική στήριξή σου, ώστε να ξεβρωμίσει τον τόπο. Κι’ αν σου πει π.χ. ο κ. Μόσιαλος ότι το Σύνταγμα δεν στο επιτρέπει, υπάρχουν χίλιοι τρόποι να στείλεις το μήνυμα στήριξης στους άξιους δικαστές και εισαγγελείς που θέλουν να επιτελέσουν το καθήκον τους κατά συνείδηση, αλλά τους πνίγει το εργολαβοπολιτικό κατεστημένο.

Αυτός είναι ο Σόιμπλε Κάρολε. Θέλει να μας δανείσει, αλλά να είναι βέβαιος ότι θα εισπράξει τα δανεικά. Δεν μπορεί να αφήσει το χρήμα του στην τύχη ενός διεφθαρμένου λαού, του οποίου ηγείσαι.


Σωτήριος Καλαμίτσης

Πλήρες Άρθρο »

Ανδρέας Ανδριανόπουλος στον Πϋργο

Ανδρέας Ανδριανόπουλος στον Πϋργο

 

Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Διονύσης Χιόνης και Σάββας Ρομπόλης, Γ. Κύρτσος, ομιλητές σε Ημερίδα του ΟΕΕ στον Πύργο


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

 

Το Περιφερειακό Τμήμα Βορειοδυτικής Πελοποννήσου και Δυτικής Στερεάς Ελλάδας του Οικονομικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας  πραγματοποίησε χθες βράδυ, στο Λάτσειο Δημοτικό Μέγαρο Πύργου, ημερίδα με θέμα 'Ελληνική Οικονομία- Τρέχουσες οικονομικές εξελίξεις'.

Στην ημερίδα  μίλησαν οι Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Διονύσης Χιόνης,  Γιώργος Κυρτσος  και Σάββας Ρομπόλης.
Η αίθουσα ήταν γεμάτη, οι ομιλίες άκρως ενδιαφέρουσες καθώς και η συζήτηση που επακολούθησε.

O πρόεδρος του Περιφερειακού Τμήματος ΒΔ Πελοποννήσου και Δυτικής
Στερεάς Ελλάδας του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας κ.Ιωάννης Χρονόπουλος, σε σύντομη ομιλία του ευχαρίστησε τους ομιλητές και είπε ότι το ΟΕΕ θα συνεχίσει την διοργάνωση τέτοιων εκδηλώσεων

Μεταξύ άλλων οι ομιλητές είπαν:
Σάββας Ρομπόλης: Δεν μπορώ να διανοηθώ τι θα συμβεί στα Ασφαλιστικά ταμεία μετά το 2017. Θα υπάρξει τεράστιο άνοιγμα και αδυναμία πληρωμών συντάξεων. Η ανεργία βρίσκεται σε συνεχή άνοδο.Το μισθολογικό κόστος δεν είναι αυτό που θα βγάλλει τις επιχειρήσεις από την κρίση. Είχαμε προβλέψει το 2011 περίπου 60.000 λουκέτα σε επιχειρήσεις και επιβεβαιωθήκαμε. Γιά το 2012 έχουμε προβλέψει ότι θα κλείσουν 67.000 επιχειρήσεις.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος: Χωρίς επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη και να βγούμε από την οικονομική κρίση. Σε ερώτηση γιατί δεν συμμετέχει και δεν βοηθά τώρα την χώρα που είναι σε αυτή την κρίση απήντησε ότι 'κανείς ποτέ δεν μου το ζήτησε'

Γιώργος Κυρτσος: Απαντόντας σε ερώτηση αν η Ρωσία θα μπορούσε να μας βοηθήσει να μην πάμε στο ΔΝΤ είπε ότι ήταν και είναι αδύνατον η Ρωσία να βοηθήσει γιά την αποπληρωμή του τεράστιου χρέους μας και ότι μικρό ποσό, συγκρητικά με το χρέος, θα μας έδινε θα ζητούσε μέτρα και εγγυήσεις. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η Ελλάδα να οδηγηθεί σε χρεοκοπία.

Διονύσης Χιόνης: Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι πρέπει να μειώσουμε τα εισαγόμενα προιόντα και να παράγουμε δικά μας, καλής ποιότητας και σε ανταγωνιστική τιμή γιά να μπορέσουμε να έχουμε και εξαγωγές. Προιόντα καινοτόμα με Ονομασία Προέλευσης (ΠΟΠ). Τέλος είπε ότι πρέπει σαν χώρα να υποβάλλουμε και ένα μνημόνιο ανάπτυξης πλέον έτσι ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει ισοδύναμα πλέον απέναντι στη μεγάλη λαίλαπα της ανεργίας και στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.


Read more: http://gkatzios.blogspot.com/2012/02/blog-post_19.html#ixzz1mrIXpXrW

Πλήρες Άρθρο »

ΕΣΤΙΑ - ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ

ΕΣΤΙΑ - ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ

 

Ξεσπάθωσαν και πάλι οι αντιπρόσωποι της Αριστεράς με ισχυρισμούς επικίνδυνους και εξωπραγματικούς. «Νεοφιλελεύθερο πακέτο μέτρων» υιοθετήθηκε από την Βουλή, ισχυρίσθηκε ο εκπρόσωπος του ανερχόμενου κόμματος του κ. Κουβέλη. Μόνο διαταραγμένοι εγκέφαλοι θα μπορούσαν να διακρίνουν πολιτικές οικονομίας της αγοράς στις βάρβαρες παρεμβάσεις του δημοσίου στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στις συνεχόμενες φορολογικές επιδρομές που, μεταξύ άλλων, οδηγούν σε δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας των πολιτών. Είναι οι ενοχές μιάς συντετριμμένης σοσιαλιστικής συνείδησης που επιβάλλουν τέτοιες σκέψεις; Δύσκολα μπορεί κανείς να βγάλει συμπέρασμα.

Aκατανόητοι επίσης είναι οι ισχυρισμοί που ακούγονται, από την άλλη πλευρά της Αριστεράς, πως ενδεχόμενη στάση πληρωμών, και ακόμα και πτώχευση της χώρας, δεν θα προκαλούσε ιδιαίτερα προβλήματα στον κόσμο. Η άποψη αυτή στηρίζεται στον εντελώς ανεδαφικό ισχυρισμό πως τα δημόσια έσοδα της Ελλάδας αρκούν για τις ανάγκες μας. Δίχως δανεισμό, ακόμα κι αν άξαφνα και μαγικά μηδενισθεί το χρέος, η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει. Διότι ξοδεύουμε για τις ανάγκες μας πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε/εισπράττουμε. Τράπεζες θα καταρρεύσουν, χρήματα για εισαγωγές δεν θα υπάρχουν, καύσιμα (και κατά συνέπεια ηλεκτρικό και βενζίνες για θέρμανση και κίνηση) θα είναι περίπου ανύπαρκτα ενώ ελλείψεις σημαντικές θα υπάρξουν σε φάρμακα και τρόφιμα. Αυτά βέβαια δεν είναι καινούργια. Τα επισημαίνω από το 2009, όταν ουδείς τολμούσε και να αναφερθεί στα συνεπακόλουθα μιάς οικονομικής κατάρρευσης. Ακόμα όμως κάποιοι εξακολουθούν να επιμένουν στις ίδιες ιδεοληψίες κολακεύοντας αυτιά και μοιράζοντας ψεύτικες υποσχέσεις.

Αυτό δεν σημαίνει πως η υπερψήφιση του Μνημονίου 2 μας έλυσε κανένα πρόβλημα. Επέμεινα πως, δίχως τον απαράβατο όρο από τους δανειστές μας πως χρήματα δεν εκταμιεύονται αν δεν μειωθούν δραματικά οι δημόσιες δαπάνες και το μέγεθος του κράτους, το PSI και η νέα δανειακή σύμβαση θα είναι καταστροφή. Θα οδηγούσε απλά στην πτώχευση λίγο αργότερα, με την χώρα μέσα στο ευρώ αλλά όμως με τους δανειστές εξασφαλισμένους. Δυστυχώς, τελικά αυτό έγινε. Και ήδη στην Ευρώπη ομιλούν για την αναπόφευκτη, η και αναγκαία ακόμη, ελληνική πτώχευση (βλ. σχετικό άρθρο του Wolfang Munchau, “Why Greece and Portugal ought to go bankrupt”, Financial Times, 12-2-2012). Τι πρέπει πλέον να κάνουμε ώστε να μην δανειζόμαστε απλά και μόνο για να εξασφαλίζουμε, κάτω από τις νέες προυποθέσεις του PSI, τους δανειστές μας;

Προφανώς η απάντηση δεν είναι εύκολη. Γίνεται μάλιστα ακόμη περισσότερο περίπλοκη αν αναλογισθούμε τις εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού συστήματος. Με κυρίαρχη στα μυαλά των βουλευτών την τυραννία του σταυρού προτίμησης θα είναι περίπου αδύνατη η λήψη μέτρων περιορισμού του δημόσιου τομέα με απολύσεις μελών των αντίστοιχων συντεχνιών. Δίχως όμως τέτοιες πρωτοβουλίες οι δαπάνες δεν πρόκειται να μειωθούν. Αναλογισθείτε το Βατερλώ του Μνημονίου 1. Που συνέβαλε στην ολική κατάρρευση της αξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος στα μάτια των εταίρων μας και των διεθνών αγορών. Είχαμε δεσμευθεί να προωθήσουμε ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές μισθολογικών δαπανών σε ΔΕΚΟ και Δημόσιο, εξορθολογισμό των οικονομικών των νοσοκομείων, ανασύνταξη των οικονομικών των Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας, απελευθέρωση επαγγελμάτων και τόσα άλλα. Και δεν κάναμε τίποτα. Οι δανειστές μας συνέχισαν βέβαια τότε, κάκιστα κατά την γνώμη μου, να μας χρηματοδοτούν. Γιατί ετοιμαζόντουσαν για την σημερινή ημέρα. Να έχουν δηλ. απαλλαγεί από τα ελληνικά ομόλογα, να έχουν εξασφαλίσει τις Τράπεζές τους και την αποπληρωμή των χρημάτων που μας έδιναν και να είναι έτοιμοι να απορροφήσουν τους κραδασμούς μιάς ελληνικής κατάρρευσης εντός του ευρώ. Τώρα πλέον είναι έτοιμοι κι εξασφαλισμένοι από κάθε πλευρά. Τι κάνουμε λοιπόν;

Πρώτη κίνηση θα πρέπει να είναι η απαγκίστρωση του πολιτικού συστήματος από την ρουσφετολογία και τις πελατειακές σχέσεις. Που αποτελούν και τον προθάλαμο της γενικότερης διαφθοράς. Η απόσταση ανάμεσα στην λογική του «κάνε μου την εξυπηρέτηση να σε ψηφίσω» είναι ελάχιστα μακριά από το «κάνε μου την δουλειά και πάρε τόσα». Κατάργηση λοιπόν του σταυρού προτίμησης και εγκαθίδρυση ενός συστήματος μονοεδρικού πλειοψηφικού η του μικτού συστήματος πολυεδρικής αναλογικής με λίστα και μονοεδρικού πλειοψηφικού σε στενότερες περιφέρειες. Δεύτερο βήμα θα πρέπει να είναι η κατάργηση κάθε φορέα του Δημοσίου που δεν παράγει αποδειγμένα απόλυτα χρήσιμες υπηρεσίες. Και στη συνέχεια ανάλυση μίας – μίας των δαπανών του Προυπολογισμού και κατάργησης κάθε μιάς που δεν είναι απόλυτα απαραίτητη για την λειτουργία του κράτους. Απαραίτητη στη συνέχεια θα είναι η απλοποίηση του φορολογικού συστήματος με μείωση συντελεστών και με την δέσμευση πως το τελικό σύστημα δεν θα πειραχθεί για τουλάχιστον τα επόμενα πέντε χρόνια. Τέλος, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που δυναστεύουν τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις θα πρέπει – ακόμη και αυθαίρετα σε ορισμένες περιπτώσεις – να περικοπούν δραματικά απελευθερώνοντας τους πολίτες από την καταδυνάστευση των μηχανισμών και του χαρτοβασιλείου του κράτους.

Για να έχουν όμως όλα αυτά νόημα θα πρέπει να σοβαρευθεί το κράτος. Δεν μπορεί ατιμώρητα να παραβιάζονται στοιχειώδεις κανόνες τήρησης της έννομης τάξης κι ο καθένας να λειτουργεί κατά το δοκούν. Οφείλουν όλοι να καταλάβουν πως ο λεγόμενος ακτιβισμός έχει και συνέπειες. Διαφορετικά, δεν πρόκειται περί «αγώνα» και «δυναμικής διαμαρτυρίας». Αλλά περισσότερο περί βολεμένης αυτοδιαφήμισης και ασφαλούς ψυχολογικής εκτόνωσης. Κρατικοί λειτουργοί (Υπουργοί, Πρυτάνεις κλπ) που επιλέγουν την αδράνεια και την ανοχή αντί για την παρέμβαση και την με κάθε κόστος προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών και του κράτους θα πρέπει να έχουν ευθύνη, ακόμη και με ατομικά περιουσιακά τους στοιχεία, για το αποτέλεσμα. Δημοκρατία δεν είναι η αυθαιρεσία. Αλλά η προστασία των δικαιωμάτων του ενός από τις υπερβολές του άλλου.

Ετσι μόνο μπορεί να υπάρξει προοπτική…

Πλήρες Άρθρο »

Η ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Η ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Πολλά χρειάζονται διευκρίνιση για το ατέλειωτο σήριαλ της ελληνικής οικονομικής κρίσης και των λύσεων που προωθήθηκαν και τώρα προτείνονται. Από την πρώτη στιγμή που αποκαλύφθηκε το ύψος τους ελληνικού ελλείμματος έκανα σαφές (και τηλεοπτικά ακόμη) την πεποίθησή μου πως λύσεις υπήρχαν – όχι όμως ανώδυνες.

Πάντα θα πρέπει να έχουμε ζωντανή στο μυαλό μας την πραγματικότητα πως στη χώρα μας – σε αντίθεση με παντού αλλού – χρεοκόπησε το κράτος και όχι οι Τράπεζες. Ηταν το ελληνικό δημόσιο που ζούσε για δεκαετίες με δανεικά, ώστε να μπορεί να κάνει παροχές και να προσφέρει εικονική ευημερία στους έλληνες. Και πως αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα ερχόταν και ο λογαριασμός. Το αδιέξοδο λοιπόν δεν ήταν απρόσμενο. Απλά ουδείς σχεδόν στην Ελλάδα δεν ήθελε να παραδεχθεί την αλήθεια αυτή.

Η κυβέρνηση Ζολώτα δεν είχε την δυνατότητα να πληρώσει μισθούς και συντάξεις κι αναγκάσθηκε να δανεισθεί από την Ευρώπη. Λίγο μετά ήμασταν υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις και να μειώσουμε το κράτος. Θύελλα είχε τότε ξεσηκωθεί. Χάσαμε τις εκλογές και ήρθε τότε το Πασόκ του Α. Παπανδρέου με συνθήματα παροχών. Το πρωτογενές πλεόνασμα που είχαμε για δύο χρόνια εξασφαλίσει χάθηκε σαν καπνός στον αέρα. Κάτω από τις κραυγές ενθουσιασμού συνδικαλιστών και εκλογέων.

Μετά την επέκταση του κράτους επί κυβέρνησης Καραμανλή (596 νέοι δημόσιοι φορείς σε έξη χρόνια!!) ο κόμπος είχε φτάσει πλέον στο χτένι. Η κυβέρνηση Παπανδρέου επέλεξε την προσφυγή στους δανειστές. Διότι δεν μπορούσε προφανώς να αντέξει τις εναλλακτικές τότε λύσεις. Που ήταν οι με δική μας πρωτοβουλία περικοπές κρατικών δαπανών και κατάργηση δημοσίων φορέων. Που θα έστελνε στις αγορές μήνυμα αποφασιστικότητας και περιστολής του ελλείμματος. Εναλλακτικά θα μπορούσαμε τότε να κάνουμε (απειλήσουμε ;) στάση πληρωμών. Οταν οι ευρωπαικές Τράπεζες ήσαν γεμάτες ελληνικά ομόλογα. Και τα CDSs δεν είχαν εκδοθεί σε τέτοιες ποσότητες. Ελάχιστοι λοιπόν είχαν ασφάλεια κινδύνου. Και η ευρωζώνη ήταν εντελώς ανέτοιμη να αντιμετωπίσει θεμελιακούς κραδασμούς και κάποιο θανατηφόρο χτύπημα στο ευρώ. Τότε πιθανότατα θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες διάσωσης. Είτε με κάποιο νέο ομόλογο του ΔΝΤ είτε με κινήσεις μαζικής ευρωπαικής βοήθειας. Πάντα όμως μετά από δικές μας παράλληλες πρωτοβουλίες περιορισμού του δημόσιου τομέα και απελευθέρωσης αγορών. Ηταν φανερό πως η κυβέρνηση του Πασόκ δεν άντεχε τέτοιες κινήσεις. Κι επέλεξε την σιγουριά της δανειακής σύμβασης ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ.

Το Μνημόνιο αποτελούσε κάποια λύση. Και είχε σίγουρα προοπτική. Με δύο βασικές προυποθέσεις. Να το εφαρμόζαμε. Και η κυβέρνηση να επέλεγε σωστές πολιτικές. Από την ώρα όμως που τέθηκε σε ισχύ και πολλοί έχασαν την βόλεψή τους – κυρίως κομματικοί, κρατικοδίαιτοι και συντεχνίες – ξεκίνησε ο πόλεμός εναντίον του. «Το Μνημόνιο είναι λάθος», «η συνταγή θα αποτύχει» και τόσα άλλα. Με κορύφωση βέβαια την κυβερνητική συμπεριφορά που ξεδίπλωσε τα σοσιαλιστικά της απωθημένα κι’ επιδόθηκε σε ένα φεστιβάλ φορολογικών επιβαρύνσεων, μείωσης μισθών και συντάξεων κι’ επινοήσεις αναβολών και υποσχέσεων δίχως αντίκρυσμα προς τους δανειστές. Καμία διαρθρωτική αλλαγή δεν προχωρούσε, για τις ιδιωτικοποιήσεις κοροιδεύαμε ενώ ακόμη και για τις περικοπές αμοιβών στο δημόσιο εξαπατούσαμε – δίδοντας από την πίσω πόρτα (με υπερωρίες λ.χ.) ό,τι αφαιρούσαμε από την κυρία είσοδο με την ονομαστική μείωση μισθών στο δημόσιο.

Ολο αυτό το διάστημα όμως οι δανειστές ετοιμάζονταν. Παραβλέποντας τις δικές μας ανακολουθίες. Όπως είχα προειδοποιήσει από πέρυσι τον Μάιο, οι Γερμανικές και οι Γαλλικές Τράπεζες ξεφορτώνονταν τα ελληνικά ομόλογα και έκαναν κινήσεις ετοιμασίας για το ενδεχόμενο μιάς ελληνικής πτώχευσης. Την ίδια ώρα αγόραζαν ασφάλιστρα κινδύνου ενώ στην δευτερογενή αγορά τα hedge funds ( με την στήριξη των κρατικών sovereign wealth funds της Κίνας, της Ρωσίας και της Σαουδικής Αραβίας) αγόραζαν κουρεμένους ελληνικούς τίτλους εν όψει επερχόμενης τελικής κρίσης.

Η ώρα της τελικής απόφασης έφτασε τον περασμένο Οκτώβριο. Με την συμφωνία για την τελική ρύθμιση του PSI και την πρόθεση της νέας δανειακής σύμβασης – που βάζει βαθιά το χέρι στο μεδούλι της ελληνικής αγοράς με άγριες κρατικές παρεμβάσεις στην ιδιωτική οικονομία και στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα – η Ευρώπη και οι δανειστές γενικότερα αισθάνονται εξασφαλισμένοι. Αν όλα εγκριθούν, οι κάτοχοι ομολόγων (ιδιαίτερα οι θεσμικοί, οι Τράπεζες και τα hedge funds) εξασφαλίζονται ανεξάρτητα από την τύχη της χώρας. Το νέο δάνειο θα έχει τα χρήματα για την αποπληρωμή των χρεών κατοχυρωμένα και σε ιδιαίτερο λογαριασμό μάλιστα. Η Ελλάδα θα πρέπει μόνη της πλέον να εξασφαλίσει τα αναγκαία για την ζωή της. Με ρυθμίσεις όμως κρατικίστικες που δεν αφήνουν περιθώρια για την ανάπτυξη της αγοράς και για το ζωντάνεμα της οικονομίας. Το νέο μνημόνιο, σε συνδυασμό με το PSI πάντα, θα είναι βραχνάς. Διότι δεν θα αφήνει παρά ελάχιστα περιθώρια ανάσας για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Και θα πνίξει τελεσίδικα την αγορά. Με αυτά τα δεδομένα θα είναι πραγματική καταστροφή…

Το αρχικό Μνημόνιο δεν ήταν λάθος. Καταστροφή ήταν η ελλιπής και στρεβλή εφαρμογή του. Και η εμμονή του πολιτικού κόσμου στην με κάθε τρόπο προστασία του δημόσιου τομέα. Το δεύτερο Μνημόνιο, είτε εφαρμοσθεί είτε όχι, ρίχνει την χώρα στα τάρταρα. Και όλοι βέβαια επιμένουν στο να μείνει το κράτος ουσιαστικά ανέγγιχτο. Και να φορτωθεί ο ιδιωτικός τομέας όλα τα βάρη.

Αν δεν γίνουν εκτεταμένες πλέον απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα άμεσα, αν δεν μειωθούν δραστικά οι φόροι και δεν σταθεροποιηθεί το φορολογικό σύστημα και δεν καταργηθούν μαζικά ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες, η χώρα δεν έχει μέλλον. Μνημόνιο η μη Μνημόνιο. Θα εξασφαλισθούν μοναχά οι δανειστές της για το μέλλον. Αυτή δυστυχώς είναι σήμερα η πραγματικότητα.

Πλήρες Άρθρο »

ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 

Αν οι δανειστές επιμένουν σε κρατική παρέμβαση για τις αμοιβές του ιδιωτικού τομέα, μια κίνηση που καταδικάζει την Ελλάδα σε μακροχρόνια οικονομική ύφεση και σε διάλυση τα αγοράς, τότε η κυβέρνηση οφείλει να διακόψει τις διαπραγματεύσεις και να καταγγείλει τους κρατιστές της ΕΕ και πιθανότατα του ΔΝΤ στις διεθνείς αγορές σαν υπονομευτές της λογικής της ελεύθερης αγοράς και σαν βιαστές των θεμελιωδών αρχών πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η ενωμένη οικονομικά Ευρώπη. Δεν πρόκειται να δεχθούμε εντολές αυτοκαταστροφής που δεν στηρίζονται σε καμία απολύτως οικονομική λογική. Πρόβλημά μας δεν είναι η διάσωση των Ευρωπαικών Τραπεζών. Αυτό που εμάς ενδιαφέρει είναι η επιβίωση της ελληνικής οικονομίας και η αποκατάσταση της ευημερίας του ελληνικού λαού. Σε τελευταία ανάλυση κάποιοι δανείζοντας την προβληματική Ελλάδα ανέλαβαν υπερβολικό ρίσκο. Δεν θα είναι άδικο να υποστούν και τις συνέπειες των πρωτοβουλιών τους.

Πλήρες Άρθρο »