ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 

Οι ενδημικές αδυναμίες της ελληνικής κοινωνίας και η κουλτούρα της ανατολής που την διαπερνά ξεπέρασαν τελικά τις αντιστάσεις κάποιων δυτικοποιημένων ελίτ και ξεχύθηκαν  στην επιφάνια. Η κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι απλά οικονομική. Είναι κρίση αντιλήψεων και πολιτισμού. Τώρα δίνεται η τελική μάχη. Είτε θα επικρατήσει ο λογικός θετικισμός όσων σκέφτονται στο ίδιο μήκος κύματος με τους λαούς της Δύσης, που δεν βρίσκονται όμως στην ουσία ανάμεσα στις κυρίαρχες πολιτιστικά δυνάμεις της κοινωνίας. Είτε θα ολοκληρώσουν την θριαμβευτική τους πορεία όλοι εκείνοι που βλέπουν το σήμερα  σαν αύριο, την πονηριά και την εξαπάτηση σαν φυσιολογική πρακτική, τον ψευτο-πατριωτισμό σαν καταφύγιο,  την εξαγορά με παροχές κι εύνοιες σαν φιλολαική πολιτική, την χρεοκοπία, το ρίξιμο των «κουτόφραγκων»  και την απομάκρυνση από την Δύση σαν υπερήφανη διέξοδο. Η ανατολίτικη μοιρολατρία κάνει στα μάτια πολλών την δυστυχία της κατάρρευσης να μοιάζει με μαρτύριο καταξίωσης αντάξιο ενός εθνικού πεπρωμένου. Πάνω στην ίδια γραμμή με τους φανατικούς  μουσουλμάνους Σιίτες που βλέπουν στην αυτομαστίγωση την δικαίωση μιας πορείας.

Οι δυτικοί δανειστές μας δεν βλέπουν την πραγματικότητα. Και πέφτουν στην παγίδα των υποσχέσεων. Εκτιμούν πως έχουν να κάνουν με ένα κράτος και μια δημόσια γραφειοκρατία οικοδομημένη με υλικά πανομοιότυπα με εκείνα που γνωρίζουν οι ίδιοι. Που κινείται με κίνητρα στηριγμένα σε αρχές και αξίες ίδιες με τις δικές τους. Το λάθος είναι τεράστιο. Στην Ελλάδα την χρεοκοπία την προκάλεσε το ίδιο το κράτος. Με κακοδιοίκηση, με ατασθαλίες, με διαπλοκή, με υπερδιόγκωση των πελατειακών δικτύων. Κοντολογής, με αδιαφορία και διαφθορά.  Το αίτημα εκσυγχρονισμού ενός συστήματος χτισμένου πάνω στον αναχρονισμό είναι αυτονόητα αναποτελεσματικό.

Τα δημόσιο στην Ελλάδα αποτελεί, από την γέννηση του ελληνικού κράτους ακόμη, εργαλείο μεταφοράς πόρων από την οικονομία σε  οργανωμένες η σωστά τοποθετημένες κοινωνικές ομάδες. Μοναδικός σκοπός των οποίων είναι η προσοδοθηρία. Δεν αποτελεί αποστολή του η εξασφάλιση των προυποθέσεων για την ομαλή λειτουργία τα οικονομίας. Ωστε οι πολίτες, σε ένα περιβάλλον ομαλότητας και ισονομίας, να διεκπεραιώνουν τις οικονομικές τους επιδιώξεις. Και στη συνέχεια, με τον μηχανισμό της φορολογίας, το δημόσιο να απαλύνει ανισότητες  δημιουργώντας τις αναγκαίες κοινές υποδομές.

Τα κράτος λειτουργεί σαν διεκπεραιωτής εντολών πελατειακής φύσης.  Που στόχο έχουν να κάνουν άλλους πολίτες πλούσιους και άλλους φτωχούς. Παλαιότερα με κριτήρια κομματικά. Ποιο πρόσφατα με βάση την ισχύ κυκλωμάτων, διασυνδέσεων και μηντιακής δύναμης και επιρροής. Όταν άξαφνα, με αφορμή την διεθνή κρίση και τον σοβαρότερο έλεγχο από τους πιστωτές,  οι μάσκες έπεσαν και τα δανεικά στέρεψαν το σύστημα έπαθε έμφραγμα. Οσοι τολμούσαν κατά καιρούς να επισημάνουν την φαυλότητα και τα επερχόμενα αδιέξοδα είχαν ήδη από καιρό εξοστρακισθεί. Οι δανειστές λοιπόν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το γνήσιο ελληνικό βαθύ κράτος. Κι εξαπατήθηκαν.

Προωθούσαν λύσεις που θα ταίριαζαν σε ένα σύστημα χτισμένο με διαφορετικά οικοδομικά υλικά. Το σύστημα λοιπόν δεν δίστασε να λέει ψέματα. Υποσχόμενο επιλογές που ποτέ δεν θα μπορούσε να διεκπεραιώσει. Γιατί αντιστρατεύονταν την ίδια του την φύση. Εκσυγχρονισμός της αγοράς, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (λ.χ. άνοιγμα επαγγελμάτων , περιορισμός ατασθαλιών στα νοσοκομεία, κατάργηση προνομίων στις ΔΕΚΟ)  και δραματικές περικοπές στην έκταση και τον όγκο του κράτους δεν θα μπορούσαν ποτέ να υλοποιηθούν. Γιατί αυτές οι πρακτικές είναι τα ίδιο το σύστημα. Που δεν τολμά ούτε και να σκεφθεί να αυτο-ακρωτηριασθεί. Γι αυτό Μνημόνια δεν εφαρμόζονται, οι εταίροι απελπίζονται και οι πιστωτές μας πανικοβάλλονται.

Η κρίση τελικά θα μας καταπιεί. Εκτός αν ο λαός με κάποιο τρόπο αφυπνισθεί και δεν δυσανασχετεί  επειδή άξαφνα το πάρτι της φαυλότητας τελείωσε. Κι αποφασίσει να απαγκιστρωθεί από την φενάκη της δημόσιας προστασίας. Κι απαιτήσει τον τερματισμό των φόρων που γονατίζουν τον «εχθρό» που λέγεται ιδιωτική οικονομία, και τις ισόποσες εξοικονομήσεις χρημάτων από καταργήσεις δημόσιων φορέων, περικοπές γραφειοκρατικών διαδικασιών και γενικά τον εξωστρακισμό του δημοσίου από τα κυρίαρχα ύψη της οικονομίας. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ελπίδα.
 

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗΝ WALL STREET JOURNAL

Ο ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗΝ WALL STREET JOURNAL

 

The Wall Street Journal

20/09/2010

 
The Reality of Greece's 'Reforms'

 
Athens's plans for structural reform and privatization resemble Soviet Five Year Plans: They look good on paper but have absolutely no bearing on reality

By Takis Michas

Athens

Sometimes it is self-evident truths that cause the strongest reactions.

That was exactly what happened recently with statements attributed to Philipp Rosler, Germany's vice chancellor and economy minister. 'To stabilize the euro in the short term, there can't be any taboos,' Mr. Rosler said. 'That ultimately includes Greece's orderly insolvency, if the necessary instruments are available.'

For the Greek political class, the statement was a stab in the back. A statement by a leading German politician that a Greek default was unavoidable appeared to undermine the self-styled 'Herculean' efforts of the Greek government to implement the measures envisaged in the bailout plan.

But others entertain strong doubts about the willingness and ability of the Greek political class to implement the structural measures that will improve the performance of the Greek economy. 'The present government has done absolutely nothing during the last 12 months to speed up privatizations, reduce the public sector or open up closed professions,' Athanasios Papandropoulos, a leading economic analyst, told me recently in an interview. 'In these 12 months it has not fired even one civil servant. The only thing it is doing is trying to tax the private sector out of existence. Why should we believe that they will do something different now?'

One commentator writing in Kathimerini this week made the point even more forcefully: 'Whereas more than 1,000 Greeks were losing their jobs in the private sector every day in August, the government was assuring civil servants with lifetime tenure that their job privileges were not in danger.'

Structural reforms have been repeatedly announced by Greek officials during the past. Yet nothing has happened. Greece's plans tend to resemble Soviet Five Year Plans: They look good on paper but have absolutely no bearing on reality. Anyone in the government who tries to point this out is forced to resign. Economist Stella Balfousia, the head of the Greek Parliament budget office, had to tender her resignation after her office published a report contradicting the government's official forecasts on debt and deficit.

Privatization is a case in point. Greece will have to raise some €1.7 billion by the end of September from the privatization program and €5 billion by the end of the year from the medium-term fiscal strategy program. Yet in the past year and a half not a single privatization has taken place. The explanation given for this is the low share prices of the listed companies. The real reason is probably that Greek politicians are loath to give up the system of spoils that they have long run through these enterprises, which are staffed by the party faithful in exchange for votes.

'It is time that Greece's creditors start demanding from Greece concrete and immediate reforms. Not words, not plans—but facts,' says Andreas Andrianopoulos, a former minister who now heads the Forum for Greece, a liberal think tank.

Today most Greeks think that it is Greece's foreign lenders—especially Germany—that are imposing on the country the harsh new taxes that, absent structural reforms, will simply make the recession deeper. Mr. Andrianopoulos says that the lenders know better. 'Our international creditors should make it very clear that it is not they that are forcing Greeks to pay higher taxes, but rather the unwillingness of the Greek government to fire civil servants, to stop subsidizing the unions and to close defunct state bodies.'

But the Greek government will continue to prevaricate as long as Greece's European partners are unwilling to state that Greece's exit from the euro zone is a real possibility. Mr. Rosler may have been stating the obvious, but it was the first time that a leading German politician indicated that a Greek default may not be the end of the world after all. Such a view is of course anathema to the Greek politicians who have understandably been using the threat of bankruptcy as a bargaining chip to get better terms from their creditors.

—Mr. Michas is a columnist for protagon.gr. His study 'Putting Politics above Markets: Historical Background to the Greek Debt Crisis' was recently published by the CATO Institute.

Πλήρες Άρθρο »