ΔΕΝ ΕΝΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΠΛΕΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

ΔΕΝ ΕΝΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΠΛΕΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

 

Καταρρέει λοιπόν η Αμερικανική οικονομία; Αν συνεχίσει με τις πολιτικές που έχουν υιοθετηθεί τα τελευταία 10-11 χρόνια, δεν αποκλείεται καθόλου κάτι τέτοιο τελικά να συμβεί. Πρώτος ο Πρόεδρος Μπούς Jr. ξεκίνησε να εφαρμόζει πολιτικές που ξεθεμελίωσαν τις σταθερές βάσεις του αμερικανικού οικονομικού θαύματος. Δεν πρέπει κατ’ αρχήν να μας διαφεύγει πως όταν ανέλαβε Πρόεδρος ο Ρόναλντ Ρήγκαν, η αμερικανική οικονομία κλυδωνιζόταν. Στη διάρκεια της θητείας του Τζίμμυ Κάρτερ ουρές εκατοντάδων μέτρων σχηματίζονταν έξω από βενζινάδικα ενώ για πρώτη φορά, ακόμα και σε σχέση με την περιώνυμη κρίση πετρελαίου του 1973, οι αμερικανοί καταναλωτές δεν μπορούσαν να βρούν βενζίνη για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Ο Ρήγκαν ακολούθησε μια πολιτική συγκλονιστική στην απλότητά της αλλά εκπληκτική σε αποτελεσματικότητα. Αδιαφορώντας για τις φωνές περί κοινωνικής αδικίας και εύνοιας για τους πλούσιους των σοσιαλδημοκρατών οικονομικών εγκεφάλων της εποχής του, μείωσε δραστικά τους φόρους, άνοιξε τα οικονομικά σύνορα καταργώντας προστασίες και περιορισμούς, έκοψε δημόσιες ρυθμίσεις και ελέγχους και περιόρισε στα πλαίσια της αμερικανικής πραγματικότητας τον δημόσιο τομέα. Σχεδόν αμέσως η οικονομία πήρε εμπρός ενώ, αν δεν υπήρχε η υποχρέωση της υπερδύναμης για στρατιωτικές δαπάνες και έντονη διεθνή παρουσία, θα είχε και το έλλειμμα περιορισθεί. Ο Τζώρτζ Μπούς Sr ακολούθησε σε παρόμοια γραμμή, με την εξαίρεση μεγάλων στρατιωτικών και εξωτερικών δαπανών (Πόλεμος στον Κόλπο) που τον υποχρέωσαν σε αύξηση φόρων.

Εξ’ ού και η αναπάντεχη τότε εκλογή Κλίντον (“It’s the economy, stupid”). Ο οποίος φρόντισε, μετά την ανεπιτυχή του περιπέτεια σε σχέση με το σύστημα υγείας, να μην κάνει απολύτως τίποτα στην οικονομία. Με την κυβέρνηση απούσα και τις Πολιτείες να περιορίζουν τα επιδόματα μόνο σε όσους τα είχαν πραγματικά ανάγκη, η οικονομία μεγαλούργησε. Μέχρι που ανέλαβε ο «συμπονετικός συντηρητισμός» του Τζώρτζ Μπούς Jr. να την κατεδαφίσει. Οσο περισσότερη συμπόνοια ακούτε να κυκλοφορεί στην οικονομία τόσο κοντύτερα στην κατάρρευση αυτή πλησιάζει. Τα χρόνια διακυβέρνησης Μπούς τουλάχιστον, αυτό απέδειξαν.

Η ‘επιστροφή του κράτους’ (διθυραμβικός τίτλος μεγάλων αθηναικών εφημερίδων τότε, που πανηγύριζαν για το υποτιθέμενο «τέλος του νεοφιλελευθερισμού») εκφράσθηκε μέσα από την επιβολή περιορισμών στις εισαγωγές σιδήρου και χάλυβα, την αύξηση των επιδοτήσεων στην γεωργία αλλά και σε θνησιγενείς βαριές βιομηχανίες, τους καινούργιους ρυθμιστικούς μηχανισμούς αλλά κυρίως μέσα από την εκστρατεία για την δημιουργία μιάς «κοινωνίας ιδιοκτητών» (ownership society). Η πολιτική αυτή, βασισμένη σε παλαιότερη έμπνευση του Μπίλ Κλίντον, στηρίχθηκε σε μια βάρβαρη παραβίαση κάθε λογικής οικονομίας τα αγοράς.

Οι Τράπεζες υποχρεώθηκαν με νόμο να δανείζουν πολίτες που αποδειγμένα δεν είχαν τα οικονομικά εχέγγυα να αποπληρώσουν τα σχετικά στεγαστικά δάνεια. Με σημαιοφόρους τις ημικρατικές Τράπεζες Fanny Mae και Freddy Mac, και με το Κογκρέσο άγρυπνο φρουρό για την τήρηση των σχετικών νόμων (Τράπεζες διώχθηκαν ποινικά επειδή προτίμησαν να δανειοδοτήσουν εύπορους λευκούς αντί για άπορους μαύρους!!) ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα έμπλεξε σε ένα ιστό ψευδοεπενδυτικής παραζάλης. Τα δάνεια, που ήλεγχε την διακίνηση και νομιμότητά τους ο δημόσιος οργανισμός Office of Federal Housing Enterprise Oversight, μετατρέπονταν σε ειδικά προιόντα και ομόλογα και κυκλοφορούσαν παντού. Όταν έσκασε η φούσκα έτρεχαν όλοι να κρυφτούν. Ρίχνοντας το φταίξιμο ο ένας στον άλλο. Και όλοι μαζί στις αγορές. Που είχαν όμως εντολή να συμπεριφέρονται έτσι. Από την κυβέρνηση; Aπό το Κογκρέσο; Από τον λαό; Διαλέγετε και παίρνετε…

Στη συνέχεια οι κυβερνήσεις πήραν το ζήτημα στα χέρια τους. Με δις από τις τσέπες των φορολογουμένων διέσωσαν κακότυχους Τραπεζίτες και άστοχους επενδυτές αυξάνοντας απίστευτα το δημόσιο χρέος και βέβαια διογκώνοντας συνάμα τους φόρους. Ο Ομπάμα μάλιστα προσπάθησε να μιμηθεί τον Ρούσβελτ και τύπωσε χρήμα, μαζί με νέους βέβαια φόρους, για την επανεκκίνηση δήθεν της οικονομίας. Το συντηρητικών αντιλήψεων TEA Party (Taxed Enough Already) αντέδρασε απαιτώντας μείωση δαπανών. Προκαλώντας την οργή της επεκτατικών αντιλήψεων κυβέρνησης Ομπάμα και των μόνιμα λαθεμένων προβλέψεων θεωρητικών που την στηρίζουν (Στίγκλιτζ, Κρούγκμαν κλπ). Το αποτέλεσμα το έχουμε μέχρι τώρα δεί. Αποτελμάτωση, αύξηση ανεργίας, υποβάθμιση από εκτιμητικούς οίκους. Που τώρα φταίνε για όλα. Επειδή ακριβώς λένε την αλήθεια.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα στο διάγγελμά του δήλωσε ενοχλημένος γιατί το φορολογικό σύστημα δεν είναι δικαιότερο. Κατά την γνώμη του, προφανώς, πιο δίκαιο είναι αυτό που αφαιρεί εισοδήματα από όσους δουλεύουν και κερδίζουν για να τα δώσει να τα ξοδεύουν αυτοί που δεν πληρώνουν σχεδόν τίποτα. Με την πολιτική αυτή η Αμερική οδηγείται σε αδιέξοδα. Αν δεν τονωθεί η ιδιωτική οικονομία με περικοπές δαπανών, περιορισμό του ελλείμματος και λιγότερους φόρους οι προοπτικές αποφυγής της κατάρρευσης είναι ελάχιστες. Η οικονομία της οφείλει να ξαναγίνει «ελεύθερη».
 

Πλήρες Άρθρο »