ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΞΟΝΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΞΟΝΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Επικρατεί στη χώρα μια απαράδεκτη παρεξήγηση. Γίνονται τα πάντα προκειμένου να μην χρεοκοπήσει το κράτος. Και στον σκοπό αυτό θυσιάζεται η κοινωνία. Σε οικονομικό αδιέξοδο η χώρα έφτασε με ευθύνη του δημόσιου τομέα. Αυτός έφαγε ουσιαστικά τα λεφτά. Και υπερδιογκώθηκε βασανίζοντας ουσιαστικά τους πολίτες με νέους φορείς, εγκρίσεις, άδειες, ελεγκτικούς μηχανισμούς και κανονισμούς. Για να δικαιολογήσει κυρίως την ύπαρξη, τον όγκο και τα έξοδά του.

Μπροστά στην προοπτική της χρεοκοπίας τώρα επιβαρύνεται δυσβάστακτα ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας. Για να μην χρεοκοπήσει το κράτος. Που μας οδήγησε με το μέγεθος και τις πράξεις του στο χείλος του γκρεμού. Εν τούτοις όλα σχεδόν τα κόμματα ομονοούν πως το Δημόσιο δεν πρέπει να πειραχτεί στην προσπάθεια διάσωσης της οικονομίας. Παρά τις συστάσεις των δανειστών μας για δραστικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες οι πολιτικές αρχές επιμένουν σε μέτρα αύξησης των εσόδων. Που καταλήγουν βέβαια σε εξοντωτικές φορολογικές επιδρομές.

Να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Όλη η προσπάθεια αποφυγής της χρεοκοπίας εστιάζεται την ανάγκη αποφυγής του ενδεχομένου αδυναμίας του κράτους να πληρώσει κατά κύριο λόγο μισθούς. Στον δημόσιο τομέα βέβαια. Γιατί παντού αλλού οι αμοιβές καταβάλλονται από ιδιωτικές πηγές. Εξοντώνεται λοιπόν ο ιδιωτικός τομέας οδηγούμενος σε αδυναμία να εκπληρώσει στόχους και υποχρεώσεις. Με αποτέλεσμα εκτεταμένη ιδιωτική χρεοκοπία και αυξανόμενες απολύσεις. Κανένας όμως δεν αποφασίζει να αρχίσει νε περικόπτει δαπάνες στο δημόσιο. Που είναι και ο υπεύθυνος της κρίσης αλλά και ο ουσιαστικά ωφελούμενος από τις θυσίες.

Το σύνηθες επιχείρημα για την άρνηση περικοπών στο κράτος είναι η ενδεχόμενη ανεργία. Μα αυτοί που συνέχεια απολύονται στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι άνεργοι; Γιατί αυτών των ανθρώπων τις δυσκολίες τις ξεπερνάμε; Και είμαστε έτοιμοι να τους θυσιάσουμε στο όνομα της διάσωσης της κρατικής γραφειοκρατίας; Για κάθε θέση εργασίας που διασώζεται στο δημόσιο θυσιάζονται δύο στον ιδιωτικό τομέα! Αυτό που συμβαίνει είναι σε κάποιο βαθμό παράλογο. Για να αποφύγουμε την χρεοκοπία του κράτους (που συμβολίζεται με την αδυναμία πληρωμής μισθών) εξοντώνουμε με την βαριά φορολογία τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Αρνούμενοι παράλληλα να επιβάλουμε μεγάλες περικοπές στο κράτος – από κατάργηση υπηρεσιών και φορέων μέχρι απολύσεις. Περίπου 4 δις στοχεύουν να εξασφαλίσουν φορολογώντας τους ιδιώτες. Και μόνο 400 εκ. από περικοπές στο κράτος!!

Πασχίζουμε λοιπόν να σώσουμε το κράτος εξοντώνοντας την αγορά. Δεν είναι λογικότερο, για την διάσωσή του, το ίδιο το κράτος να υποστεί και τις μεγαλύτερες θυσίες; Το κράτος όμως έχει σύμμαχο σ’ αυτή την πάλη την πολιτική τάξη. Που έχει πλημμυρίσει τον δημόσιο τομέα με στρατούς κομματικών στελεχών. Κάθε περικοπή λοιπόν φορέων και προσωπικού έχει άμεσο πολιτικό κόστος. Που καμία πολιτική παράταξη δεν είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει. Γι’ αυτό και το δημόσιο εξακολουθεί να παραμένει στο απυρόβλητο.

Με την φορολογική επιδρομή μάλιστα που ετοιμάζει η κυβέρνηση (και που κάποιοι μάλιστα ανίδεοι αποκαλούν «νεοφιλελεύθερη») από πουθενά δεν προκύπτει πως θα εξασφαλισθεί η διάσωση της οικονομίας. Η χρεοκοπία με βάση την λογική αυτή είναι αδύνατον να αποτραπεί. Με την ιδιωτική οικονομία όμως να έχει εν τω μεταξύ συνθλιβεί. Και με το μέγεθος του κράτους ανέπαφο. Αν πρόκειται να φθάσουμε λοιπόν στην κατάρρευση, γιατί να μην οδηγηθούμε εκεί με την ιδιωτική οικονομία ισχυρότερη και το κράτος ψαλιδισμένο; Εκεί νομίζω πως βρίσκεται η ουσία των προβλημάτων μας αλλά και οι δυνατότητες μας για μελλοντική ανάκαμψη.

Αν η προσπάθεια αποφυγής της χρεοκοπίας στοχεύει να αποτρέψει απλά την στάση πληρωμών του κράτους και να διαλύσει την κοινωνία και την ιδιωτική οικονομία δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί πρέπει να αποφύγουμε την χρεοκοπία. Η λύση είναι απλή και στηρίζεται στην λογική. Κατάργηση των επικείμενων φορολογικών επιβαρύνσεων και αντικατάσταση των ποσών που, κατ’ εκτίμηση, επρόκειτο να εισπραχθούν με δραστικές περικοπές κρατικών δαπανών. Με τον τρόπο αυτό και οι δανειστές μας θα είναι ικανοποιημένοι και η χρεοκοπία θα αποφευχθεί. Διαφορετικά, ανάμεσα στην χρεοκοπία του κράτους και στην χρεοκοπία της κοινωνίας, προτιμότερη είναι η πρώτη.
 

Πλήρες Άρθρο »

Συνέντευξη Ανδριανόπουλου στ FLASH 96 21 Iουνίου 2011

Πλήρες Άρθρο »

ΑΤΑΛΑΝΤΟΣ ΕΜΠΑΘΕΙΑ: Διάδοχος του Ρένου σε Δράση

Μακεδόνες πνιγμένοι στο κέτσαπ!

Από τον Στάντη Ρ. Αποστολίδη

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Επίγονοι: Ο ματωμένος μανδύας του Ελληνισμού

εκδόσεις Λιβάνη, σ. 366, ευρώ 17,16

Η υπερπαραγωγή ιστορικών μυθιστορημάτων τις τελευταίες δεκαετίες, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, έχει καταντήσει μάστιγα. Ολοι κατεβαίνουν στην καυτή άμμο του καλοκαιριού μ' ένα «βιβλίο που σε ταξιδεύει» και «αναψύχονται» διαβάζοντας για τη φλεγόμενη Σμύρνη, την εξωτική Ινδοκίνα ή τους σκόρους των μοναστηριακών βιβλιοθηκών, «με ολίγη» από μυστήριο, μασονία, πάθη, χαμένες πατρίδες, μυστικά τάγματα και συνωμοσίες... Προτιμάται η «εθνική» θεματολογία, αλλά όταν ξεμένουν, ρίχνονται ασύστολα στη ρωμαϊκή ή την ελληνική αρχαιότητα (όρα και Πρέσφιλντ), διεισδύουν στον σκοτεινό Μεσαίωνα, χωρίς τον κόπο ν' αφομοιώσουν τα συστατικά κάθε εποχής (ήθη, έθιμα, πραγματολογικά - που ποιος θα τα προσέξει άλλωστε;), κι εντοπίζοντας το κατάλληλο «target group», κουνάνε μερικές μαριονέτες (τι λεγεωνάριοι, τι σταυροφόροι - ένα και το αυτό!) για να γεμίσουν σελίδες... Πόσους μυριάδες ατάλαντους δεν έχουν πάρει έτσι στον λαιμό τους ο Ρόμπερτ Γκρέιβς ή ο Εκο;...

Και πώς θα υπολείπονταν η ελληνική αγορά σε τέτοια τυποποιημένα «αναγνωστικά προϊόντα», που αξιώνουν, με την υπάρχουσα έλλειψη κριτηρίων, πως συνιστούν και «είδος λογοτεχνικό», «γραφή», «αυτόνομη δημιουργία»! Ωστόσο, ποιο το νόημα της αγανάκτησης; Μη δε θα ξεχωρίσει, σε βάθος χρόνου, ο Τολστόι από τον Μάνο Ελευθερίου, την Κακούρη, την Καρυστιάνη, τον Θέμελη ή τη Μεϊμαρίδου;...

Αθέμιτες οι συγκρίσεις ή περισσός ο σαρκασμός, θα πείτε...

Το νέο μυθιστόρημα του Α. Ανδριανόπουλου με τράβηξε από την πρώτη στιγμή, λόγω επαγγελματικής διαστροφής, έπειτα από 25 χρόνια ενασχόλησης με την Ιστορία της εποχής. Και πρέπει όντως να του αναγνωριστεί ότι σαν παλιός πολιτικός και νέος μάνατζερ άριστα διέβλεψε πως πράγματι και πάθη μέγιστα και συγκρούσεις εμπεριέχονται στη συγκεκριμένη περίοδο, που απεικονίζει ακριβέστατα τον χαρακτήρα της φυλής με τ' ατέρμονα αλληλοφαγώματα και την ακόρεστη φιλαρχία μας και, το κυριότερο: αποτελεί πεδίο εντελώς ανεκμετάλλευτο, αφού κανένας μεγάλος μυθιστοριογράφος δεν είχε πιάσει το θέμα! Μα τα λάθη αρχίζουν απ' τον τίτλο κιόλας, αφού η εποχή αυτή είναι των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κι όχι «Επιγόνων», καθώς τους βαφτίζει αυθαίρετα, χρησιμοποιώντας όρο καθιερωμένον ήδη από την Αρχαιότητα μόνο για τις επόμενες γενιές, κι όχι για τους άμεσους συνεργάτες και συνομηλίκους του Μακεδόνα κατακτητή!

Το σκηνικό στήνεται με τον τραγικό θάνατο του στρατηλάτη στη Βαβυλώνα και αγκαλιάζει μόλις μία δεκαετία, ίσαμε το τέλος του Ευμένη στα 316 π.Χ. Τα πρόσωπα, καλοδιαλεγμένα και παρακολουθούν τόσο στενά τα ιστορικά δεδομένα, ώστε θυμίζει ρομαντικά εμπλουτισμένη αφήγηση, παρά καθαυτό μυθιστόρημα, μα και οι χώροι της δράσης, τα τοπωνύμια, τα γεγονότα ελάχιστα αφίστανται των πραγματικών - το που δείχνει πως το 'μαθε μεν καλά το ιστορικό του μάθημα, αποκαλύπτει όμως παράλληλα την έλλειψη δημιουργικής έμπνευσης και του απαραίτητου πλαστικού ταλέντου.

Μα και πόσο καλά, τάχα, το 'μαθε, όταν σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η ελληνικότητα των Μακεδόνων, περιπίπτει σε χονδροειδείς παρανοήσεις; Ετσι, στη σελ. 18 διαβάζουμε τα εξοργιστικά: «Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, οι βασιλιάδες της Μακεδονίας ήταν Ελληνες! Ο Αντίπατρος δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία σε τέτοιες ιστορίες.(!!!) Ο λαός ήταν δεδομένο πως θαύμαζε τους Ελληνες και τον πολιτισμό τους... Οι δάσκαλοι των παιδιών των καλύτερων οικογενειών ήταν και πάλι Ελληνες. Ακόμα και η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν στην καθημερινότητά τους είχε περίπου ταυτιστεί με τα Ελληνικά»(!!!) Μα, είμαστε με τα καλά μας; Μόνον ο γραφικός εκείνος Γκλιγκόρωφ ή ο Γκρούεφσκυ θα προσυπέγραφαν ανενδοίαστα τα λεγόμενα... Δηλαδή, «σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή» ήταν οι Μακεδόνες βασιλιάδες Ελληνες, ενώ με την ανεπίσημη τι ήταν; Μήπως άλλη φυλή; Και ο Αντίπατρος, να πούμε, που δεν μάσαγε «τέτοιες ιστορίες» (γράφε: «μπούρδες»), τι πίστευε; Οτι ήταν Γέτες, Τριβαλλοί ή Ιλλυριοί; Και οι Μακεδόνες αυτοί, κατά Ανδριανόπουλο, μιλούσαν «γλώσσα που περίπου είχε ταυτιστεί με τα Ελληνικά», αλλά δεν ήταν Ελληνικά λοιπόν; Συνειδητοποιεί τι γράφει; Εχει αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ διαλέκτου και γλώσσας; Εχει πληροφορηθεί ότι η Μακεδονική είναι αποδεδειγμένο, από τον καιρό του Γ. Χατζιδάκι, ότι ήταν διάλεκτος της Ελληνικής, όπως τα τσακώνικα ή τα κυπριακά, και είναι αδιανόητο να λέγεται για έναν βρακοφόρο της Κρήτης, π.χ., πως «η γλώσσα του «ταυτίζεται περίπου με τα... Ελληνικά»; Και πως αν τόλμαγε να το ψελλίσει ενώπιόν του, θα 'τρωγε μάλλον κουμπουριά; Τόσο ανυποψίαστος λόγος πάνω σε τόσο κρίσιμα θέματα; Μα να 'ταν μόνον αυτό;

Στη σελ. 107 γράφεται ότι ο Δημάδης «ήταν εξίσου προικισμένος ρήτορας με τον αντίπαλό του Δημοσθένη»! Είναι δυνατόν άνθρωπος που 'χει διαβάσει έναν έστω δημοσθενικό λόγο, να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο; Σε ποιους αποτείνεται, σε Κονγκολέζους ή σε Μαλαισιανούς;

Ύστερα, και στις λεπτομέρειες απρόσεκτος: ξεφεύγουν τοπωνύμια ανύπαρκτα την εποχή εκείνη, όπως η «Υπεροξιανή», η «Ανατολία» ή ο «Γαβήνος» ποταμός (αντί της Γαβιηνής), μεταφερμένα δίχως ίχνος διανοητικής εξεργασίας από τη νεότερη αγγλόφωνη βιβλιογραφία, όπου κατά κόρον χρησιμοποιούνται. Μα και ο Λεωσθένης, στη σελ. 78: «είχε αρχίσει να αφαιρεί την ...εσθήτα του», και ούτε υποψιάζεται ο συγγραφέας το αυτονόητο και σημειούμενο πάντως ακόμα και στο Λεξικό Μπαμπινιώτη, πως η «εσθήτα» είναι γυναικείο κατεξοχήν ένδυμα - πόσω μάλλον άμα την ...«αφαιρείς»! Εκτός κι αν τεχνηέντως διατυπώνονται υπόνοιες για τον ανδρισμό του Αθηναίου στρατηγού. Οχι, όμως! Γιατί και ο Ευμένης, παραπέρα, κι αυτός με ...εσθήτα «σκεπάζεται»! Τι να πω; Μπας και το 'χαν εκείνες οι «παρακμιακές» εποχές...

Όμως, θ' αντιτείνουν, ένας συγγραφέας δεν κρίνεται από τα ιστορικά του ατοπήματα. Μάλλον -υποθέτω- από τη δύναμη της πένας, τη μυθοπλασία, τη δεινότητα στην απεικόνιση παθών και καταστάσεων, τη ζωντάνια των περιγραφών, τον χειρισμό της γλώσσας, κ.ά. Αλλά κι εδώ, τ' αποτελέσματα πενιχρά: η σύνθεση απαρέγκλιτα γραμμική, παιδαριώδης. Ο λόγος, αδούλευτος, με συνεχείς αστοχίες: «και πράγματι, τα πράγματα εξελίχθηκαν» (σελ.103), ο Σέλευκος «απέφευγε τα επικριτικά σχόλια, αλλά είχε αποτραβηχτεί στη σκηνή του αποφεύγοντας τους υπόλοιπους» (173), και αμέσως παρακάτω: ο Αντίπατρος φρόντιζε να «εξασφαλίσει την ασφάλεια των διαδόχων», γιατί «διέβλεπε τον κίνδυνο που είχε αρχίσει να διαφαίνεται». Τώρα τι να εξηγούμε; Οτι πέραν των κατά συρροήν ενοχλητικών επαναλήψεων, «διαβλέπουμε» κάτι που δεν είναι ορατό, ενώ αν «διαφαίνεται», τότε το βλέπουμε δεν το «διαβλέπουμε»! (Στο έσχατο «Εργαστήρι δημιουργικής γραφής» αυτά τα επισημαίνουν στους επίδοξους συγγραφείς. Να επαναλαμβάνουμε πως δίχως γλώσσα συγκροτημένη, Λογοτεχνία δεν!...)

Και η γλώσσα του, απ' αρχής μέχρι τέλους, παραμένει ξύλινη, η γνωστή πολυτριμμένη «κοινοβουλευτική», με τα χιλιοδουλεμένα κλισέ, που απωθούν τον αναγνώστη, ιδίως όταν χρησιμοποιούνται με καταιγιστικούς ρυθμούς: η «ρευστότητα των σχέσεων», η «σωματική ακεραιότητα», τα «παιχνίδια σε βάρος της μακεδονικής ενότητας», οι «δημόσιες αντιπαραθέσεις και σκληρές ύβρεις», η «ιστορία που οδηγείται σε φιάσκο», η «αξιολόγηση των εξελίξεων», το «δίκτυο επιρροών και εξουσίας», οι «επικίνδυνα δυσάρεστες καταστάσεις», η «λήψη αποφάσεων για την επόμενη φάση των επιχειρήσεων», οι γυναίκες που «αποτελούν τον πλέον αδύναμο κρίκο», ο Ευμένης που σηκώνεται «σηματοδοτώντας το τέλος μιας συνάντησης» - όλα να παραπέμπουν μάλλον σε ρητορικές κορόνες ψευτο-κυβερνητικών εκπροσώπων, παρά σε λογοτεχνική καθαυτό έκφραση. Ανευ λόγου πλεονασμοί: «επίπονο αγκάθι» (λες και υπάρχει κι ευχάριστο)! Αστοχες εκφράσεις: «οι δυο στρατοί έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο δίχως δισταγμούς και αναστολές» (υπάρχουν τάχα στρατοί που «πέφτουν πάνω στους εχθρούς με αναστολές»;) και ψευτοεξεζητημένες παρομοιώσεις: «ξαφνικές αστραπές σαν σπαθιές γυαλιστερού ξίφους πάνω σε μαύρο βελούδο» (πού έχει δει ξίφος ο συγγραφέας να σκίζει βελούδο; - συνήθως ψαλίδι χρησιμοποιούμε!). Ή: «μεγάλες γρανιτένιες επίπεδες πλάκες στην κορυφή, που έμοιαζαν με καπέλα στο κεφάλι» -εμ, πού αλλού τα καπέλα δα!-, «εξόκοσμων πολεμιστών» (πράγματι, μόνον εξώκοσμοι πολεμιστές σ' ευφάνταστα μυαλά μπορεί να φοράνε ...καπέλα)! Ατεχνες περιγραφές -μεταφορές, στην ουσία, κινηματογραφικής «αργής κίνησης» στο χαρτί-, όπως όταν, λ.χ., ο Ευμένης κόβει το κεφάλι του Νεοπτόλεμου κι εκείνος «με το κεφάλι του να παίρνει μια περίεργη κλίση προς τα έξω, άρχισε να γλιστράει από τη ράχη του αλόγου»! (θα μπορούσε τάχα να παίρνει κλίση και προς τα μέσα το κομμένο κεφάλι;), διαδέχονται πυκνά η μια την άλλη, ενώ καθαρές ανοησίες, όπως ο άνεμος που «διαπερνούσε σκηνές και μανδύες προκαλώντας κρυοπαγήματα», ειδοποιούν πως ο συντάκτης τους δεν έχει την παραμικρή ιδέα της πραγματικότητας την οποία περιγράφει, αφού τα κρυοπαγήματα δεν προκαλούνται βεβαίως από ...άνεμο! Τέλος, τα «χειμωνιάτικα χειμαδιά», της σελ. 340, πιστοποιούν πλήρη αδυναμία κατανόησης και της πρωταρχικής ακόμη σημασίας των λέξεων (επιπέδου Δημοτικού σχολείου, δηλαδή) - εκτός αν μας υποδειχθούν και... καλοκαιρινά χειμαδιά!

Ύστερα απ' όλα αυτά κανείς δεν θα παραξενευτεί αν οι «διάλογοι» είναι παντού στημένοι, άπνοοι, γεμάτοι βαρετές κοινοτοπίες, αταίριαστοι στο στόμα των προσώπων, σαν εκείνον του Ευμένη με την ανήσυχη Βαρσίνη: «Το πιο σημαντικό, σ' το ξαναλέω είναι να μη χάνεις την ελπίδα σου και την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Τα πάντα αλλάζουν και διορθώνονται. Φτάνει βέβαια να προετοιμάζεσαι για τη στιγμή που θα 'ρθει. Δεν μπορείς να κερδίσεις πολέμους αν δεν έχεις φροντίσει προηγουμένως να γίνεις στρατηγός. Ή να κυβερνήσεις καράβια αν πριν δεν έχεις ψηθεί σε ταξίδια στη θάλασσα. Κι αν κάποια στιγμή αποτύχεις, σε ικανοποιεί τελικά ότι είχες την ευκαιρία να προσπαθήσεις». Κάθε σχόλιο για το μνημείο αυτό ευρηματικότητας και πρωτοτυπίας περιττεύει...

Μόνο σημείο που δικαιώνει τον τίτλο (ακριβέστερα: ο υπότιτλος), η ιδιαίτερη επίδοση στις ανατριχιαστικές σκηνές. Με κάθε ευκαιρία, οι σελίδες στάζουν αίμα: «κρανία και κόκαλα συνθλίβονται, σάρκες ξεσκίζονται», «κομμάτια από τις πανοπλίες χώνονται βαθιά στα κορμιά» (σελ. 66), «σκελετοί θρυμματίζονται» (67), «πηχτά υγρά πλημμυρίζουν στόμα και πνευμόνια» (69), στρατηγοί μετατρέπονται σε «κατακρεουργημένες μάζες από ματωμένες σάρκες και σπασμένα κόκαλα» (σελ. 94), «ξίφη γεμίζουν αίματα και σάρκες σκίζονται» (104), «το ερυθρό υγρό που εγκατέλειπε με ορμή το σώμα του σφαγμένου στρατηγού» μουσκεύει τον εκτελεστή του (160), κεφάλια «κρέμονται αφύσικα στο πλάι του μισοκομμένου λαιμού» (161), κροκόδειλοι πάλι «ξεσκίζουν τις σάρκες των πτωμάτων» (176), το δέρμα της Ολυμπιάδας «καταξεσκισμένο άφηνε ρυάκια αίμα να τρέχουν» - όμως ας μην τρομάζει ο αναγνώστης! Οι ποταμοί αυτοί είναι από χολιγουντιανό κέτσαπ! Ψεύτικοι, όπως όλα τα υπόλοιπα...

Εν κατακλείδι: η αρχική ιδέα μπορεί να 'ταν καλή, η εκτέλεση όμως έγινε ...από τη Φιλαρμονική του Καΐρου. Δύσκολα κανείς υπομένει ώς το τέλος. *

Πλήρες Άρθρο »

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΑΣ ΔΕΝ ΕΥΝΟΕΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΑΣ ΔΕΝ ΕΥΝΟΕΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Ο σχηματισμός οικουμενικών η κυβερνήσεων μεγάλων συνασπισμών (δηλ ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας) δεν είναι εύκολη υπόθεση. Κατ’ αρχήν διότι η έννοια της συνεργασίας η και η αρχή του αναγκαίου συμβιβασμού που κάτι τέτοιο υποχρεωτικά προυποθέτει δεν κατέχει κυρίαρχη θέση στην κουλτούρα μας. Παρά τις συχνές διακηρύξεις για αλληλεγγύη, κοινωνισμό και κοινές προσπάθειες που κατακλύζουν κατά καιρό την δημόσια ζωή της χώρας η αλήθεια είναι πως ο ατομισμός / εγωισμός αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο του πολιτικού και κοινωνικού μας πολιτισμού. Λ.χ. ενώ στην Βρετανία αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο ιδιαιτερότητας και συγκριτικό εθνικό πλεονέκτημα η «ιδιοφυία» της κουλτούρας συμβιβασμού που εκεί κυριαρχεί, στην Ελλάδα κάτι τέτοιο συνήθως ακούγεται σαν ύβρις. «Αυτός είναι συμβιβασμένος» ακούγεται, η καταδικαστικά «εύκολα συμβιβάζεται». Στα πλαίσια τέτοιων κοινωνικών αντιλήψεων δεν είναι εύκολες οι συνεργασίες.


Κατ αρχήν, μια κυβέρνηση συνεργασίας οφείλει να διατυπώσει ένα πλάνο δουλειάς με συγκερασμό αντιλήψεων και στόχων. Πως όμως μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει διακομματικά ενώ σπάνια γίνεται στα πλαίσια ενός και μόνο κόμματος; Τα κόμματα σε ελάχιστες στην Ελλάδα περιπτώσεις διατυπώνουν σαφείς πολιτικές θέσεις κι οριοθετούν φυσιογνωμίες με βάση το αποτέλεσμα εσωτερικών ιδεολογικών ζυμώσεων και την υιοθέτηση κοινωνικών συμβιβασμών. Συνήθως φρακτιονίζουν (χωρίζονται δηλ σε ομάδες) με στόχο την τελική εσωκομματική επικράτηση. της μιάς η της άλλης Και στη συνέχεια βέβαια δεν διστάζουν στο όνομα της σκοπιμότητας να θυσιάσουν αρχές, αντιλήψεις και θεμελιακές πολιτικές επιλογές. Όταν λοιπόν τα κόμματα θυσιάζουν τα περισσότερα πράγματα στην σκοπιμότητα της όποιας επερχόμενης εκλογικής μάχης, οι πολιτικές συνεργασίες μετατρέπονται σε ιδιαίτερα ακανθώδεις επιχειρήσεις.


Δεν ξεχνώ λ.χ. στην περίοδο της κυβέρνησης Τζανετάκη τα κόμματα της Αριστεράς να με πιέζουν να επιδοτήσω τις αλευροβιομηχανίες (τον νοητό δηλ. «ταξικό εχθρό») για να μην αυξηθεί η τιμή της φρατζόλας του απλής ποιότητας ψωμιού. Να πάρουν δηλ κρατικά χρήματα οι βιομήχανοι ώστε να μην δημιουργηθεί η εντύπωση πως μιά κυβέρνηση στην οποία μετέχει η Αριστερά άφησε να γίνει το ψωμί ακριβότερο. Ασχετα δηλ. αν στους φορολογούμενους θα είχε τσουχτερές συνέπειες. Κι' ανεξάρτητα αν οι ρεαλιστικές συνθήκες της οικονομίας, όπως η τιμή του σταριού κλπ, οδηγούσαν αναπόφευκτα εκεί. Είναι δηλ. τόσο μεγάλο το άγχος για τα αποτελέσματα της επόμενης προσφυγής στις κάλπες ώστε να θολώνουν οι αξιολογήσεις για τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του τόπου.


Δεν έχουμε μάθει στη χώρα αυτή να συζητάμε με ανοιχτά μυαλά και με όλες τις προοπτικές κάτω από ελεύθερη αξιολόγηση. Λέμε τόσα πολλά για διάλογο αλλά αυτόν τον εννοούμε σαν απόλυτη επικράτηση των δικών μας απόψεων και την συντριβή των συμφερόντων των άλλων. Πόσο δημοφιλής είναι η έκφραση «χτύπησε το χέρι στο τραπέζι» για να γίνει αυτό που θέλεις! Πως μπορούν να προκύψουν και να μακροημερεύσουν κυβερνήσεις συνεργασίας σε ένα τέτοιο πολιτιστικό περιβάλλον; Nα λάβετε επίσης υπ’ όψιν και τις πιέσεις της εκλογικής βάσης κάθε κόμματος που μόνιμα σχεδόν διαμαρτύρεται πως το κόμμα του, όταν βρίσκεται εκτός κυβερνητικού θώκου, δεν ασκεί αρκετά σκληρή αντιπολίτευση! Που να βρεθεί έτσι κοινός τόπος για συνεργασίες;


Η κρίση που τώρα αντιμετωπίζει η χώρα – κυρίως λόγω της φύσης της, δηλ. οικονομική κατάρρευση του δημοσίου – πιθανότατα να διευκολύνει ευρύτερες συνεργασίες. Για δεκαετίες ολόκληρες κεντρικό διακύβευμα της ελληνικής πολιτικής ζωής υπήρξε η επιδίωξη άλωσης του κράτους και των μηχανισμών του. Ελάχιστοι έβλεπαν το κράτος σαν τον σταθερό παράγοντα διευκόλυνσης της δράσης των πολιτών και εγγυητή της ασφάλειας του συστήματος και των όρων του παιχνιδιού. Σχεδόν όλοι το έβλεπαν σαν εργαλείο διεκπεραίωσης εξυπηρετήσεων και προώθησης πελατειακών διαπροσωπικών σχέσεων. Τώρα που φάνηκε πως το κράτος πλέον είναι το ίδιο πρόβλημα, κι όχι μηχανισμός της λύσης, πιθανότατα για τα κόμματα η κατάληψη του δημοσίου δεν θα αποτελεί αυτοσκοπό για την διεκπεραίωση πελατειακών υποχρεώσεων. Αρα θα μπορεί να είναι και ευκολότερη η συνεργασία κομμάτων μια και ο στόχος δεν θα είναι η κατάληψη του κράτους αλλά η προσπάθεια διάσωσης του τόπου από την καταστροφή.

 

Η τελευταία προσπάθεια που έγινε για κάποια κυβέρνηση συνεργασίας ήταν εξαιρετικά πρόχειρη. Ποιος θα συνεργαζόταν, με ποιον και με τι ακριβώς στόχο; Η κυβέρνηση προσωπικοτήτων θα ήταν δεσμευμένη να ψηφίσει το ήδη στη Βουλή ευρισκόμενο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα η θα μπορούσε να επεξεργασθεί καινούργιο; Ρόλος της θα ήταν μόνο η αποτελεσματικότερη εφαρμογή εγκεκριμένων ήδη μέτρων η και νέες πρωτοβουλίες; Θα έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης από τα κόμματα στη βάση ποιάς πλατφόρμας; Και στη συνέχεια πως θα προωθούσε μέτρα με βάση νέες νομοθετικές πρωτοβουλίες; Θα τις ενέκρινε αυτόματα η Βουλή η θα είχαμε το παλιό φαινόμενο (Παπανδρέου, Μητσοτάκη, Φλωράκη) για το κάθε τι δηλ. ο Πρωθυπουργός η οι Υπουργοί του συνασπισμού να ζητούν την έγκριση των (εκτός κυβέρνησης ευρισκομένων) αρχηγών των κομμάτων; Πλήρες χάος δηλαδή. Πως θα μπορούσε μια τέτοια κυβέρνηση να αντιμετωπίσει μια τόσο βαθιά κρίση;


Eφ’ όσον οι κάλπες οδηγήσουν σε μια Βουλή δίχως κανείς να έχει απόλυτη πλειοψηφία τότε η συνεργασία θα είναι απαραίτητη. Όχι όμως by proxy. Δηλ. μέσω αντιπροσώπων. Αλλά με τα κόμματα – η κάποια κόμματα – στη βάση μιάς κοινής πολιτικής πλατφόρμας για την διάσωση του τόπου. Εκτιμώ πως τότε ο πολιτικός κόσμος θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

                                                                            ΣΧΟΛΙΑ

 

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ !

Η χώρα αγωνίζεται με θυσίες να εξασφαλίσει την δυνατότητα να δανείζεται!! Αντί να παλεύει να μπεί στον δρόμο της ανάπτυξης και της αυτάρκειας  πασχίζει να κατακτήσει 'το ιδανικό' να δανείζεται για να μοιράζει παροχές σε χρήμα. Και να ξαναχρεώνεται στο μέλλον. Τι νόημα έχει να αποφύγουμε την  πτώχευση τώρα επαναδανειζόμενοι, ώστε μετά από ένα περίπου χρόνο να είμαστε στην ίδια θέση; Με την μόνη διαφορά πως το χρέος τότε θα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Ποιά είναι η προοπτική;

Εφ όσον η κυβέρνηση επιμένει στην άγρια φορολόγηση, που εξοντώνει την αγορά αλλά και κάθε προοπτική ανάκαμψης, αλλά και στην πείσμονα άρνηση περιορισμού του μεγέθους του δημόσιου τομέα με κατάργηση εκατοντάδων άχρηστων κρατικών φορέων, ελπίδα ανάκαμψης δεν υπάρχει. Αν δεν υπάρξει πρωτογενές πλέονασμα η χώρα δεν πρόκειται να σωθεί. Κι' αυτό δεν μπορεί να γίνει διχως περικοπές στον αριθμό των κομματικών στρατευμάτων που έχουν εποικίσει τον δημόσιο τομέα και με ανακοπή των φορολογικών επιδρομών.

Καινούργιο Μνημόνιο συνεπώς, με εμμονές στις ίδιες πολιτικές, συνιστά άσκηση αυτοκαταστροφής.

 

ΤΟ  ΣΥΝΔΡΟΜΟ  ΤΗΣ  ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η συναντίληψη χωρών του Νότου της Ευρώπης για την πολιτική. Και η κοινή τους πολιτική μοίρα βέβαια. Στην Ελλάδα ο κρατισμός αποτελεί κυρίαρχη ιδεολογία. Η πολιτικη συνιστά απλά και μονο έναν ανταγωνισμό παροχών προς τον λαό. Κι από πόρους ακόμα που δεν υπάρχουν. Το όργιο κρατικού δανεισμού γίνεται πολιτικά απόλυτα αποδεκτό. Εκτός κι όταν οι δανειστές αρχίζουν να απαιτούν τα χρωστούμενα. Η χρεωκοπία λοιπόν είναι μια μάλλον αναπόφευκτη κατάληξη.

Η Πορτογαλία δεν ακολουθεί πολύ διαφορετικό δρόμο. Κι εκεί η ατομική οικονομική υπευθυνότητα αποτελεί μαγική εικόνα. Η αριστερή συναντίληψη του κυρίαρχου κρατισμού αποτελεί κι εκεί αφεντικό της πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο πως το συντηρητικό κόμμα στην Πορτογαλία τιτλοφορείται «Σοσιαλδημοκρατικό»!! Όπως βέβαια έκπληξη δεν είναι πως κι εκεί το δημόσιο χρεωκόπησε και η κοινωνία δοκιμάζεται. 

Παντού οι αριστερόστροφες δοξασίες οδήγησαν στην καταστροφή. Και πολύς κόσμος κινητοποιείται για να δοθούν και πάλι αριστερές λύσεις. Προς την τελική διάλυση;

 

ΠΟΤΕ  ΔΕΝ  ΙΔΡΩΣΕ !!

Ώστε επειδή δεν έριξε ποτέ μπετά στη ζωή του ο κ. Τόμσεν του ΔΝΤ, και δεν ίδρωσε με κάποια σωματική εργασία για να βγάλει το ψωμί του, δεν μπορεί να μας καταλάβει και πραγματικά να μας βοηθήσει!!  Δούλεψε μετά τις σπουδές του απλά σαν βοηθός καθηγητή, κι έπειτα προσλήφθηκε από το ΔΝΤ. Σαν συνέπεια «δεν δικαιούται για να ομιλεί». Γράφτηκε κι αυτή ακόμη η παραδοξολογία σε δημοφιλή ιστοσελίδα, μέσα σε μια απελπισμένη προσπάθεια να υπονομευθεί τo Μνημόνιο και να στηριχθεί η παιδική χαρά της πάλαι ποτέ Ρηγίλλης στο άγχος της να αποκτήσει οντότητα και να φανεί πως κάνει κάτι σοβαρό. Κι όλα αυτά επειδή ο κ. Τόμσεν τόλμησε να σημειώσει πως οι προτάσεις της ΝΔ θα μεγαλώσουν το πρόβλημα αντί να το λύσουν . Στο ζήτημα λοιπόν είναι φανερό πως υπάρχει λύση. Αρκεί να βρούμε κάποιους έμπειρους από οικοδομές και ιδρωμένους από χειρονακτικές εργασίες ανθρώπους και να τους αναθέσουμε να μας βγάλουν από την κρίση. Κάτι παραπάνω από τον κ. Τόμσεν θα γνωρίζουν. Και θα συμφωνούν και με την ΝΔ. 

 

ΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΙ,  ΟΙ   ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ  ΚΑΙ  ΤΑ  ΧΑΜΕΝΑ  ΔΑΝΕΙΚΑ

Εγινε τελικά η λαική συγκέντρωση που οργάνωσε κάποια Κίνηση Πολιτών με στόχο – τι άλλο βέβαια – το Μνημόνιο. Είμαστε υπό κατοχή, ξένοι κερδοσκόποι μας πίνουν το αίμα, να βγούμε από το ευρώ, να διώξουμε τους ξένους δανειστές και να τελειώνουμε. Αυτή, σε γενικές γραμμές, ήταν η ουσία συμπυκνωμένη των προτάσεων μουσικοσυνθέτη και καθηγητών.  Εκτακτα.  Γιατί όχι, θα έλεγα κι εγώ.  Μόνο που δεν ξέρω μετά εναντίον ποίων θα κινητοποιούνται οι λαικές μάζες όταν χωρίς εισαγωγές, με τις τράπεζες κλειστές, την βενζίνη και το πετρέλαιο γενικά σε δυσθεώρατα ύψη, με συνεχείς διακοπές στην ηλεκτροδότηση, με συσσίτια στις γειτονιές και δίχως φάρμακα θα έχουμε ένα κόσμο να λιμοκτονεί και να παραπαίει. Αν αυτό που λέω είναι εξωπραγματικό, καλό θα είναι οι εξάγγελοι της απομόνωσης και της επιστροφής σε μια Ελλάδα του ’40 και του ’50, να μας περιγράψουν την επόμενη ημέρα μετά την υλοποίηση των οραματισμών τους.

Τελικά τι θέλουν οι αρνητές του σήμερα; Γιατί τα βάζουν με τους βουλευτές; Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει «φυλή» πολιτικών. Η σημερινή Βουλή είναι κατά 80 – 85% διαφορετική από εκείνη του 2007. Και γιατί ήρθε η χρεωκοπία; Επειδή οι βουλευτές μοίραζαν κοινωνικές παροχές, κρατική προστασία και διορισμούς στο δημόσιο. Από χρήματα δανεικά, που η χώρα δεν διέθετε. Διαμαρτυρήθηκε κανείς τότε; Καταψηφίσθηκε κανένας που υιοθετούσε τέτοιες πρακτικές; Στηρίχθηκαν μήπως οι φωνές που κατήγγειλαν έγκαιρα το κράτος των παροχών και της επερχόμενης χρεωκοπίας; Σχεδόν ποτέ. Και γιατί οι πολλοί διαμαρτύρονται τώρα; Διότι είναι φανερό ότι πολλές από τις παροχές εκείνες τώρα περικόπτονται. Μα αυτά μας έφεραν κοντά στην οικονομική καταστροφή. Τι θέλει λοιπόν ακριβώς το πλήθος των «διαμαρτυρομένων»;

Tα χρήματα που μας λείπουν δεν τα έκλεψαν οι πολιτικοί. Κι όπου υπήρξε διαφθορά ήταν ποσοστιαία ασήμαντη σε σχέση με το μέγεθος της οικονομικής μας καταστροφής. Τα δανεικά μοιράστηκαν, κατά κύριο λόγο, σε παροχές. Σε επιδοτήσεις, μισθούς, συντάξεις και διάφορες άλλες εύνοιες. Και στην διαπλοκή βέβαια. Οι αριθμοί δείχνουν που πήγαν τα λεφτά. Και οι πολιτικοί που συμπεριφέρονταν έτσι θριάμβευαν στις κάλπες. Πολλούς τους στήριζε και η διαπλοκή. Τους εξέλεγε όμως ο κόσμος.  Οσο δεν μπορούμε να δεχθούμε την απλή αυτή αλήθεια θα είναι δύσκολο να σταθούμε μόνοι μας στα δυό μας πόδια και να βγούμε από την κρίση.

 

Ο ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ

Το γεγονός και μόνο πως ο Μόκης Θεοδωράκης  θα εκφωνήσει λόγο σε συγκέντρωση διαμαρτυρομένων για το Μνημόνιο υπονομεύει την σοβαρότητα και την αξιοπιστία αυτών των εκδηλώσεων. Πως είναι δυνατόν να καθυβρίζεται συλλήβδην ο πολιτικός κόσμος για πράξεις ρουσφετολογίας και  διαφθοράς και να ηγείται των σχετικών διαμαρτυριών ο άνθρωπος που με ελάχιστα χρόνια στη Βουλή αμέσως διεκδίκησε αναδρομικά. Παρά βέβαια την κρίσιμη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Και να αρνείται μάλιστα να παραιτηθεί από τις σχετικές διεκδικητικές αγωγές. Υπόσχεται απλά πως αν του επιδικασθούν δεν θα τα εισπράξει. Ποιός θα θυμάται βέβαια τότε την ιστορία, και ποιές θα είναι  τότε οι συνθήκες και οι συνέπειες. Αν ήταν άλλος στη θέση του δεν θα τολμούσε καν να εμφανισθεί σε τέτοια μάζωξη... Εδώ όμως ο κόσμος όχι μόνο δεν ενοχλείται αλλά και πανηγυρίζει με ενθουσιασμό!! 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΕΙΓΟΝ: ΣΗΜΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΕΠΕΙΓΟΝ: ΣΗΜΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 

Η χώρα έχει φθάσει στο κρίσιμο σημείο πέρα από το οποίο, αν γίνουν οι λάθος επιλογές, δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής – και κινήσεις σωτηρίας βέβαια. Η κυβέρνηση απέτυχε στην μέχρι τώρα εφαρμογή του Μνημονίου. Για τον απλούστατο λόγο πως δεν είχε την διάθεση (για ιδεολογικούς λόγους) αλλά ούτε και το στομάχι (λόγω φόβου πολιτικού κόστους) να το εφαρμόσει. Δεν έγιναν ιδιωτικοποιήσεις, δεν απελευθερώθηκαν επαγγέλματα, δεν καταργήθηκαν δημόσιοι φορείς, δεν εξορθολογίσθηκαν οι δαπάνες των νοσοκομείων, δεν μπήκε νυστέρι στις ΔΕΚΟ. Είναι χαρακτηριστικό πως μετά τα διαφημισμένα μέτρα περικοπών στον ΟΣΕ υπογράφτηκε συλλογική σύμβαση με τους εκεί εργαζόμενους με την προσθήκη διάταξης για την αποκατάσταση των όποιων εισοδηματικών απωλειών της προηγούμενης χρονιάς!! Ενώ μειώθηκαν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, σε πολλά Υπουργεία οι δαπάνες μισθοδοσίας παρέμειναν ίδιες η και αυξήθηκαν! Αυτό έγινε μέσω νέων η αυξημένων υπερωριών. Ώστε κάποιοι Υπουργοί να μην γίνουν δυσάρεστοι στους υπαλλήλους των φορέων που προΐστανται.

Με τέτοια καραγκιοζιλίκια βέβαια δεν υπήρχε περίπτωση να πετύχει το όποιο πρόγραμμα εξυγίανσης και ανάκαμψης. Ανεξάρτητα πόσο καλό η ορθολογικό είναι. Ακόμα και η τέταρτη δόση δεν έπρεπε κανονικά να μας είχε δοθεί. Όπως λοιπόν ο κρατισμός, που οδήγησε τον ελληνικό δημόσιο τομέα στην χρεοκοπία, βαφτίσθηκε «νεοφιλελεύθερη πολιτική των δύο μεγάλων ελληνικών κομμάτων» έτσι και η ανικανότητα η και η δειλία της σημερινής κυβέρνησης βολικά από κάποιους ονοματίσθηκε «αποτυχία των μέτρων του Μνημονίου». Ότι βολεύει τον καθένα βέβαια.

Και τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα καινούργιο εφιάλτη. Επιμένοντας στην άρνηση να κόψει πραγματικά δημόσιες δαπάνες καταργώντας φορείς και κρατικές υπηρεσίες η κυβέρνηση επιλέγει την εξοντωτική φορολογία. Δημεύοντας ουσιαστικά την ατομική ιδιοκτησία και συνθλίβοντας με τον κεφαλικό φόρο τα εισοδήματα, οδηγεί πλέον την αγορά αλλά και τους πολίτες στον οριστικό οικονομικό θάνατο. Δίχως αγορά, αλλά με το κράτος μεγάλο και την γραφειοκρατία πανίσχυρη από πού θα έλθει η ανάκαμψη; Από εισοδήματα εξοντωμένα το κράτος θα εισπράξει ελάχιστα. Και με το κράτος ανέπαφο να πληρώνει μισθούς υπαλλήλων και να απομυζά πόρους, ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα δεν πρόκειται να υπάρξει.

Το συμπέρασμα είναι πως το λεγόμενο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα – με τα μέτρα βέβαια που έχουν αναγγελθεί - απλά αναβάλει για μήνες η, στην καλύτερη περίπτωση, για ένα η δύο χρόνια την αναπόφευκτη εθνική και οικονομική πτώχευση. Αν όραμά μας είναι, και αυτοσκοπός, η επόμενη δόση τότε το Πρόγραμμα είναι χρήσιμο να ψηφισθεί. Αν στόχος είναι η σωτηρία της χώρας, το εξαγγελθέν Μεσοπρόθεσμο ισοδυναμεί με καταστροφή.. Απλούστατα, με την οικονομία διαλυμένη και την δημόσια διοίκηση υπερτροφική η ώρα της τελικής κρίσης, εφ’ όσον πλεονάσματα δεν πρόκειται να δημιουργηθούν, θα βρεί την ελληνική κοινωνία σε διάλυση κι’ αδύναμη να αυτοσυντηρηθεί. Η προοπτική αυτή είναι εφιάλτης.

Εφ όσον η κυβέρνηση επιμένει στην φοροεπιδρομή (που κάποιοι αφελείς αποκαλούν μέτρα «νεοφιλελεύθερα»!) κι αρνείται τον περιορισμό του κράτους, λύση αποτελεί μοναχά η καταψήφιση του Μεσοπρόθεσμου η ο σχηματισμός μιάς άλλης κυβέρνησης με ανοιχτές όλες τις δυνατές επιλογές. Αφού η μελλοντική πτώχευση με βάση τις προτεινόμενες ρυθμίσεις δεν μπορεί να αποφευχθεί, η απειλή της χρεοκοπίας λόγω μη καταβολής της επόμενης δόσης και του νέου πακέτου δανεικών παύει να είναι απειλή. Καλύτερα το αδιέξοδο τώρα, με μικρότερο χρέος και μεγαλύτερο διαθέσιμο λαϊκό εισόδημα, παρά αργότερα, με υποχρεώσεις κοντά στα 500 δις. ευρώ και με εντελώς εξανεμισμένες τις λαϊκές οικονομίες.

Αν Ευρώπη και ΗΠΑ ανησυχούν για την ευρωζώνη και για ευρύτερες οικονομικές επιπτώσεις ας θέσουν όρο για την όποια εκταμίευση χρημάτων την μη επιβολή φόρων και την δραστική περικοπή δημοσίων δαπανών. Έχουμε φθάσει στο σημείο δίχως επιστροφή. Αν τώρα δεν οριοθετηθούν με ακρίβεια οι κινήσεις της Ελλάδας για να αποφύγει την χρεοκοπία, άλλη ευκαιρία στο μέλλον δε θα υπάρξει. Και με τις τρέχουσες ρυθμίσεις του Μεσοπρόθεσμου αυτό δεν εξασφαλίζεται. Η οικονομική κατάρρευση με όλα τα εφιαλτικά κοινωνικά της συνακόλουθα θα είναι αδύνατον να αποτραπεί…
 

Πλήρες Άρθρο »

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΕΚΛΟΓΕΣ;

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΕΚΛΟΓΕΣ;

 

Πολλοί εμφανίζονται να θεωρούν τις εκλογές σαν προοίμιο καταστροφής για τον τόπο. Δεν θα συμφωνήσω με την εκτίμηση αυτή. Οι λόγοι είναι διάφοροι και θα προσπαθήσω να τους εξηγήσω.

Κατ’ αρχήν αυτή η κυβέρνηση δεν έχει λαϊκή νομιμοποίηση για τα μέτρα που προωθεί. Ανεξάρτητα αν κάποιος εκτιμά πως αυτά είναι απαραίτητα για την σωτηρία της χώρας η πραγματικότητα είναι πως ο λαός προσήλθε στις τελευταίες κάλπες με εντελώς διαφορετικά διλήμματα και επιλογές. Η πραγματικότητα της επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης του τόπου εμφανίσθηκαν στο προσκήνιο αρκετά μετά τις εκλογές. Δεν είναι δυνατόν να λησμονήσουμε πως η σημερινή κυβέρνηση λίγες μόνο εβδομάδες μετά τις εκλογές ενέκρινε παροχές σε συνταξιούχους. Εκτιμώντας προφανώς πως η οικονομία τις αντέχει. Κατά συνέπεια είναι απαραίτητο η κοινωνία να αποφασίσει για το μέλλον έχοντας μπροστά της όλα τα πραγματικά δεδομένα.

Τα περί οικονομικής καταστροφής λόγω πιθανών εκλογών δεν είναι σοβαρά. Οι περιπτώσεις της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας το αποδεικνύουν. Αν οι εκλογές γίνουν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με το μίνιμουμ των δαπανών και με πιθανή κατάργηση του σταυρού προτίμησης είναι σίγουρο πως δεν θα επιβαρύνουν σοβαρά την οικονομία της χώρας. Ανεδαφικοί επίσης είναι και οι φόβοι πως μια αναμέτρηση θα οδηγήσει σε ακυβερνησία. Όταν είναι φανερό πως η σημερινή κυβέρνηση αμφισβητείται από τα σπλάχνα του ίδιου του κόμματος της πλειοψηφίας. Και δυσκολεύεται να πάρει απαραίτητες αποφάσεις. Και είναι επίσης αδύνατη η όποια ιδέα συναίνεσης και συνεργασιών. Μετά από νέες εκλογές αν δεν υπάρ5χει καθαρή πλειοψηφία θα είναι σαφές πως οι ίδιος ο λαός θα έχει με την ψήφο του απαιτήσει πολιτικές συνεργασίες.

Υπάρχει όμως κι’ ένα καθαρά πολιτικό θέμα. Η σχιζοφρενική εικόνα της σημερινής Ελλάδας οφείλει να ξεκαθαρίσει. Παρατηρείται το φαινόμενο να γίνεται αγώνας διεθνώς σε Ευρώπη και ΗΠΑ να εξευρεθούν τρόποι, παραβιάζοντας ακόμη και καταστατικές θεσμικές διατάξεις (λχ το Μάαστριχτ απαγορεύει την οικονομική ενίσχυση χωρών σε οικονομική δυσκολία) για να συνεχίσει να χρηματοδοτείται η Ελλάδα – με όρους σαφώς ελαφρότερους από αυτούς που απαιτούν οι αγορές. Και στην Ελλάδα δημόσια πρόσωπα, πολιτικοί φορείς καθώς και χιλιάδες πολίτες που συγκεντρώνονται σε πλατείες προπηλακίζουν βουλευτές και απαιτούν την αποχώρηση των ξένων δανειστών τους οποίους καταγγέλλουν για τοκογλυφία και κυνική εκμετάλλευση των οικονομικά αδυνάτων. Επιτέλους, ο λαός πρέπει να αφεθεί να μιλήσει. Και να τοποθετηθεί με την ψήφο του για το τι ακριβώς θέλει.

Ο λαός είναι κυρίαρχος σε μια χώρα. Και έχει ευθύνες. Δεν είναι νήπιο που έχει το ακαταλόγιστο. Οφείλει να αποφασίσει ευθέως – και για την διάσωση της χώρας και για μια ενδεχόμενη πορεία της σε ατραπούς περιπετειών. Κι αυτοί που ομιλούν για την μία η την άλλη επιλογή να έχουν ευθύνη τελικά για την τύχη των προτάσεών τους. Είναι δε και μια ευκαιρία να εκτονωθεί το επικίνδυνα φορτισμένο κοινωνικό σκηνικό. Είναι φανερό πως οι κραυγές «κλέφτες» εναντίον των βουλευτών συνολικά εκφράζουν την απογοήτευση καθώς και την ανήμπορη αγανάκτηση ενός κόσμου που διαπιστώνει τα έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του. Μαθημένος για δεκαετίες ο Έλληνας σε μια πορεία σταθερής βελτίωσης της ζωής του, κι αγνοώντας τα πραγματικά δεδομένα (δανεικά δηλ.) που οδηγούσαν σε αυτή την ευημερία, βρίσκεται άξαφνα πρόσωπο με πρόσωπο με μια αδυσώπητη πραγματικότητα. Και αντιδρά με τον μόνο τρόπο που ξέρει. Καθυβρίζοντας αυτούς (δηλ. τους πολιτικούς) που μέχρι πρόσφατα εξιδανίκευε και που μέσω αυτών είχε κατά βάση εξασφαλίσει την βελτιωτική του πορεία.

Η λαϊκή οργή έχει απόλυτη ανάγκη εκτόνωσης. Για να μην σημειωθούν βιαιότητες και άλλου είδους ακρότητες. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος γι αυτό από την προσφυγή στην ετυμηγορία του λαού. Να πάρει δηλ αυτός τις τελικές αποφάσεις. Κι αν οι «αγανακτισμένοι» των πλατειών εκτιμούν πως είναι τα μέλη του Κοινοβουλίου που ευθύνονται για τα αδιέξοδα, ας φτιάξουν την δική τους πολιτική έκφραση κι ας την θέσουν κάτω από την λαϊκή έγκριση. Ας διαλέξουν αυτοί απ ευθείας την μέθοδο εξόδου από την κρίση. Κι ας δουν αν το σύνολο του λαού συμφωνεί μαζί τους. Η κάλπη θα δείξει την πραγματικότητα. Και θα επιβάλει σκεπτικισμό και ρεαλιστική προσγείωση στο σήμερα. Είναι ακατανόητο γιατί αυτή η καθαρή λύση δεν είναι εμφανής σε όλους.

Οι εκλογές λοιπόν αποτελούν μέρος της λύσης. Αν θέλουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα.
 

Πλήρες Άρθρο »

Σ Χ Ο Λ Ι Α

                                                                        Σ Χ Ο Λ Ι Α  

 

                                                                                 

 

                                   ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ ΙΙ

Αρκετές σωστές θέσεις παρουσιάσθηκαν από την ΝΔ στην εκδήλωση του Ζαππείου. Ο Πρόεδρος όμως της ΝΔ απέφυγε την όποια αναφορά στην συρρίκνωση του δημόσιου τομέα. Πόσο ειλικρινείς λοιπόν μπορεί να είναι θέσεις υπέρ μείωσης φόρων και εμπιστοσύνης στη ιδιωτική επιχειρηματική δράση αν δεν συνοδεύονται από προτάσεις για μείωση του κράτους (κατάργηση άχρηστων δημόσιων φορέων και απόλυση σχετικού προσωπικού) και ουσιαστικές περικοπές δαπανών και ρυθμίσεων;

 

 

Η ΕΚΡΗΞΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Ο Υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος είπε αυτά που πολλοί σκέφτονται αλλά δεν τολμούν να εστομίσουν. Η πολιτική της κυβέρνησης αποτυγχάνει, όχι λόγω των μέτρων του Μνημονίου αλλά επειδή οι Υπουργοί δεν εφαρμόζουν το Μνημόνιο. Ο Πρωθυπουργός οφείλει να πάρει τα ηνία και να απομακρύνει όσους δεν συμφωνούν με τους στόχους του. Τοποθετώντας δίπλα του ανθρώπους που απορρίπτουν τα παραμύθια και πιστεύουν στη διάσωση της χώρας. Οσοι αγωνιούν για το πολιτικό τους μέλλον - επειδή δήθεν θα δυσαρεστήσουν ψηφοφόρους (βλ. βολεμένους στο Δημόσιο) - θυμίζουν αυτούς που τσακώνονται για το πάπλωμα ενώ σύντομα δεν θα υπάρχει κρεβάτι.

 

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ;

Ο παραλογισμός και η περιθωριακή πληροφόρηση που «απολαμβάνουν» οι έλληνες ιδού σε όλο της το αποκρουστικό μεγαλείο. Τα ίδια έντυπα, μπλόγκς αλλά και ηλεκτρονικά μέσα που καταγγέλλουν το Μνημόνιο και καθυβρίζουν τους διεθνείς δανειστές της Ελλάδας σαν τοκογλύφους και απατεώνες, περιγράφουν τις αρνητικές αντιδράσεις των Ευρωπαίων (Γερμανών και άλλων) απέναντι στο ενδεχόμενο περαιτέρω δανεισμού της χώρας. Μα ένα από τα δύο θα συμβαίνει: είτε οι «απατεώνες – τοκογλύφοι» επωφελούνται από τον ελληνικό δανεισμό και πίνουν το αίμα του λαού με τα συνακόλουθα Μνημόνια. Και κατα συνέπεια τρελαίνονται από «κερδοσκοπική» χαρά σε όποια προοπτική νέου δανεισμού. Είτε, από την άλλη μεριά, δεν έχουν το παραμικρό κέρδος από την όποια εμπλοκή τους στην ελληνική περιπέτεια, μας αντιπαθούν για την ανευθυνότητά μας κι’ έχουν φτάσει στα όριά τους καθ όσον αφορά την προθυμία τους να μας στηρίζουν οικονομικά. Και τα δύο είναι αδύνατον να συμβαίνουν. Το καταλαβαίνει κανείς; 

 

 

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ, ΣΗΜΕΡΑ, Η ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

Καλό είναι να αποσαφηνίσουμε κατι. Δεν ειναι ακριβές πως δανειζόμαστε για να πλρώσουμε χρέη. Δανειζόμαστε για να καλύψουμε και τρέχουσες ανάγκες. Αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο καλός Θεός μηδενίσει το εξωτερικό μας χρέος, και δεν έχουμε την πίεση πλέον να αποπληρώνουμε δάνεια, και πάλι θα είμαστε υποχρεωμένοι να δανεισθουμε. Για να καλύψουμε τρέχουσες ανάγκες. Γιατί εξακολουθούμε να ξοδεύουμε περισσότερα απο όσα βγάζουμε. Μόνο που αν κανουμε στάση πληρωμών, δεν θα μας δανείζει πλέον κανείς  - σε Ανατολή και Δύση. Με τραγικά κοινωνικά αποτελέσματα. Οπως γράφει ο Μάριο Μπλέχερ (πρ. Διοικητής της Τράπεζας της Αργεντινής και τωρινός Δ/ντής Τραπεζικών Μελετών της Τράπεζας της Αγγλίας) στους Financial Times (5-5-2011) 'κάποιοι από τους αρχικούς δανειστές πληρώνονται από τα επίσημα νέα δάνεια που επίσης χρηματοδοτούν το υπόλοιπο πρωτογενές (ετήσιο δηλ) έλλειμμα'. Καιρός είναι κάποιοι να αφήσουν τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα.

 

ΑΣΤΟΧΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Μετά το ανατριχιαστικό δημοσίευμα του ηλεκτρονικού Spiegel, που κινδυνεύει να τινάξει τον αέρα το ελληνικο Τραπεζικό σύστημα και γενικότερα την ελληνική οικονομία, η παρουσία το ίδιο βράδυ του Υπουργού Οικονομικών σε συνάντηση συναρμόδιων  Υπουργών στις Βρυξέλλες αποτελεί πράξη οσφυοκαμπτισμού και ύψιστης πολιτικής αφέλειας. Για το καλό του τόπου, ας ελπίσουμε  πως τέτοια παρουσία δεν έχει υπάρξει. Ανεξάρτητα από όλα τα άλλα, κάποιοι οφείλουν να καταλάβουν - ακόμα κι αν είναι Γερμανοί - πως τέτοιου είδους επικίνδυνες 'διαρροές' δεν μπορούν να μένουν χωρίς συνέπειες. 

 

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ

Μιά σχετικά άγνωστη πτυχή για την συγχωρδία κραυγών που επέμενε στην ανδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι και τα δισ. ευρώ που έχουν παιχθεί σε CDS (Credit Default Swaps) με στοίχημα πάνω στην χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας. Τέλη Απριλίου πολλά τέτοια συμβόλαια εξασφάλισης δανείων έληγαν και κάποιοι πρέπει τελικά να έχασαν πολλά δισεκατομμύρια. Επειδή ακριβώς η Ελλάδα τελικά δεν έκανε αναδιάρθρωση. Και δεν διευκόλυνε την εκπλήρωση των στοιχημάτων τους. Υπάρχουν όμως και ανόητοι που παρασυρμένοι από φανερούς συμφεροντολόγους επέμεναν πως είναι καλή για την χώρα μιά τετοια κίνηση.  Μόνο που το σχετικό 'κούρεμα' θα εξόντωνε τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία (αλήθεια, που είναι εκείνοι οι φωνακλάδες που, με αφορμή την  ιστορία των δομημένων ομολόγων, επέμεναν στην  αγορά ομολόγων του ελληνικού δημοσίου!!) αλλά και τις περισσότερες ντόπιες Τράπεζες που έχουν στα χέρια τους τέτοιους δημόσιους τίτλους  - σκουπίδια. Καλό είναι όλοι να γνωρίζουν πως η οικονομία έχει παγίδες. Και εκεθέτει. Αλλά και εκδικείται. Ιδιαίτερα τους άσχετους.   

 

ΓΙΑΤΙ 'ΜΠΟΥΚΑΡΕ' Η ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ;

Ο πρώην Δ. Σύμβουλος της ΔΕΗ κ. Τ. Αθανασόπουλος προσπάθησε να εξηγήσει κάποια πράγματα σε πρωινή εκμπομπή, αλλά μάταια. Οι διευθύνοντες την συζήτηση αρέσκονται να ακούν τον εαυτό τους η να γίνεται μπάχαλο για τηλεθέαση. Και έτσι σπάνια ακούνε. Ο πρώην όμως ΔΣ της ΔΕΗ προσπάθησε να θέσει κάποια ουσιαστικά ερωτήματα. Στα οποία η ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ οφείλει να απαντήσει.

Αν κατάλαβα καλά, οι συνδικαλιστές μπούκαραν τότε στο γραφείο του, συνοδευόμενοι από τον σημερινό Υπ. Οικονομικών, αρνούμενοι να δεχθούν μιά στοιχειώδη κίνηση της Διοίκησης. Να μη δεχθεί δηλ προσφορές από εργολάβους για το έργο της Πτολεμαίδας, αν είναι ακριβότερες από ένα ορισμένο οικονομικό ύψος. Βλέποντας η Διοίκηση της ΔΕΗ πως μεταξύ της προκήρυξης του διαγωνισμού και της ημερομηνίας ανοίγματος των προσφορών το σχετικό κόστος είχε γίνει χαμηλότερο, αποφάσιε να πρσθέσει αυτό τον εύλογο, για τα συμφέροντα της επιχείρησης, όρο.

Οι εργολάβοι βέβαια θα ζημίωναν. Και οι συνδικαλιστές, αρκετά περίεργα, δεν ήθελαν με τίποτα να μπεί ο σχετικός όρος. Και μπούκαραν με μανία στο γραφείο του κ. Αθανασόπουλου. Γιατί;  Δεν νομίζει η ΓΕΝΟΠ πως οφείλει να δώσει κάποιες εξηγήσεις; 

 

Γιατί λέω όχι στην αναδιάρθρωση

Ακούγοντας διάφορους αφελείς να υποστηρίζουν ΣΗΜΕΡΑ στάση πληρωμών ή αναδιάρθρωση του χρέους, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Πρώτον, διότι όλοι είναι οπαδοί του κρατισμού και των οποίων οι ιδέες και οι “κοινωνικές ευαισθησίες” (να μοιράζουν δηλ χρήματα που δεν υπήρχαν) μας έφτασαν στα σημερινά χάλια. Κι έπειτα επειδή εισηγούνται βήματα προς μεγαλύτερη ακόμη καταστροφή.

Ποιός είπε πως αν σταματήσουμε να πληρώνουμε χρέη είμαστε οκ; Αν υποθέσουμε – που δεν είναι βέβαια ακριβές – πως τα έσοδα από φόρους ισούνται με δαπάνες μισθών του κυρίως δημοσίου και συντάξεις (τα λόγια των γνωστών φωστήρων), τίθενται τα ακόλουθα ερωτήματα. Ποιός θα πληρώσει μισθούς και δαπάνες των ελλειμματικών ΔΕΚΟ; Πως θα καλυφθούν λειτουργικές δαπάνες νοσοκομείων, πανεπιστημίων, Δήμων, φορέων κοινωνικής προστασίας, μουσείων, σταδίων, επιδοτούμενων συγκοινωνιών, αγροτών κλπ, κλπ. Τι θα γίνει με εισαγωγές φαρμάκων, τροφίμων και ενέργειας (πετρέλαιο, βενζίνες, θέρμανση, ηλεκτρισμός κλπ);

Εξυπακούεται πως για μεγάλο διάστημα κανείς δεν θα μας δανείζει, ενώ κάποιος θα πρέπει να βρει τρόπο να καλύψει τις ζημιές Τραπεζών (για να μην χαθούν οι καταθέσεις του κοσμάκη) και ασφαλιστικών ταμείων, που θα δουν άξαφνα τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους να μηδενίζονται η (στην περίπτωση αναδιάρθρωσης) να κουρεύονται. Δύσκολα τα πράγματα, ε; Κι όχι τόσο απλά, όσο κάποιοι φωστήρες τα εμφανίζουν.
Μοναδική λύση είναι η μείωση δαπανών (κατάργηση άχρηστων κρατικών φορέων) για να κοπεί το έλλειμμα, η μείωση φόρων και η κατάργηση γραφειοκρατικών διαδικασιών – για να έλθουν επενδύσεις και να υπάρξει επί τέλους ανάπτυξη.


Οι απαντήσεις που… δεν μας αρέσουν


1. Στο ΔΝΤ γιατί μπήκαμε; Γιατί δεν είχαμε να πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις ή για να μην χάσουν τα λεφτά τους οι δανειστές μας;

Στο Μνημόνιο μπήκαμε λόγω αδυναμίας να δανεισθούμε και να καλύψουμε και αυτά που χρωστάμε αλλά και τρέχουσες ανάγκες. Ακόμα ξοδεύουμε, ανεξάρτητα από αυτά που χρωστάμε, σε ετήσια βάση περισσότερα από όσα βγάζουμε. Χωρίς δανεικά λοιπόν δεν μπορούμε να επιβιώσουμε.

2. Γιατί θα πρέπει να αναγνωρίσουμε οφειλές που μπορεί και να μην υφίστανται;

Από πού προκύπτει πως οι οφειλές δεν υφίστανται; Τα πήραμε και τα φάγαμε η όχι; Μόνο αν υπάρχουν οφειλές που προέρχονται από δικτατορικά καθεστώτα που χρησιμοποίησαν τα χρήματα για καταπίεση του λαού μπορεί να θεωρηθούν ως οφειλές μη νόμιμες. Εδώ όμως όλα έγιναν επί πλήρους δημοκρατίας και πήγαν κυρίως σε διορισμούς, παροχές και αυξήσεις μισθών και συντάξεων (το 70% των δημοσίων δαπανών). Που υπάρχει λοιπόν παρανομία;

3. Γιατί θα πρέπει να την πληρώνουν πάντα τα ίδια κορόιδα;

Αν εννοείς τους φορολογούμενους έχεις δίκιο. Το μνημόνιο δεν ομιλεί για φόρους. Παρά μόνο για μείωση ελλειμμάτων. Που θα μπορούσε να γίνει με περικοπές δαπανών και κατάργηση κρατικών φορέων. Οι φόροι είναι καθαρά κυβερνητική επιλογή. Αν όμως εννοείς τους αποδέκτες κρατικών παροχών, επιδοτήσεων, υπεράριθμων διορισμών, ακατανόητων επιδομάτων και αυξήσεων σε απολαβές από χρήματα που δεν...
υπήρχαν έχεις άδικο. Γιατί στις περιπτώσεις αυτές δεν μπορούμε να μιλάμε για κορόιδα…

4.Γιατί θα πρέπει ένα πολύ μεγάλο μέρος του δανείου που πήραμε να στηρίξει το τραπεζικό μας σύστημα όταν αυτό με την σειρά του δεν διοχετεύει τα χρήματα στον κόσμο;

Δεν πηγαίνουν χρήματα του δανείου στις Τράπεζες. Έχουν δοθεί μόνο εγγυήσεις για εξασφάλιση ρευστότητας. Κι αυτό γιατί οι Τράπεζες έχουν πάρει ελληνικά κρατικά ομόλογα (σκουπίδια σήμερα) για να στηρίξουν τον εθνικό δανεισμό. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν οι Τράπεζες, αλλά το κράτος – λόγω ασύστολου δανεισμού και παροχών.

5. Γιατί ενώ τόσο χρόνια το κράτος εισέπραττε μέσω των εισφορών μου χρήματα που θα έπρεπε κάποια στιγμή να μου τα δώσει, τώρα όχι μόνο μου τα έφαγε αλλά θέλει να μου αρπάξει και αυτά τα λίγα που μου περισσεύουν;

Διότι έδινε αυξήσεις σε συντάξεις που δεν προέκυπταν από τις εισφορές των ασφαλισμένων ούτε και στηρίζονταν μακροπρόθεσμα από τους αριθμούς τους. Δόθηκαν επίσης χαριστικές συντάξεις σε ομάδες που δεν είχαν ποτέ πληρώσει εισφορές (αγρότες, ομογενείς, αντιστασιακοί, ομάδες που δεν καλύπτονταν ασφαλιστικά κλπ). Αυτά είναι τα αρνητικά επακόλουθα του αναδιανεμητικού συστήματος στην κοινωνική ασφάλιση όπου η κάθε κυβέρνηση μπορεί να «παίζει» με τα χρήματα του ασφαλισμένου πολίτη κάνοντας πολιτική για ευρύτερους, προφανώς, εκλογικούς λόγους. Αν το σύστημα είναι κεφαλαιοποιητικό (ο κάθε ασφαλισμένος έχει τις εισφορές του κατοχυρωμένες σε ανεξάρτητο λογαριασμό) τίποτε από όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να έχουν συμβεί.

   

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΠΙΚΡΙΣΕΙΣ


ΣΧΟΛΙΟ: Και το Ενωμένο Βασίλειο έχει ιδωτικοποιήσει τα πάντα, αλλά έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Mόνο που στη Βρετανία τα αίτια των αδιεξόδων είναι τελείως διαφορετικά. Εκει η αγορά, απο έποχής Θάτσερ ακομη, είναι ισχυροτατη. Και το δημόσιο λόγω ακριβώς εκτεταμένων ιδιωτικοποιησεων δεν είχε ελλείμματα. Στην Ελλαδα, μοναδική περίπτωση, χρεωκόπησε απ ευθείας το κράτος. Στις άλλες χώρες, και στη Βρετανία όπως και σε Ιρλανδία, Ισλανδία, το πρόβλημα ξεκίνησε από τις Τράπεζες. Που δεμένες στενά με αμερικανικά επενδυτικα ιδρύματα (Lehman Brothers κλπ) εκτέθηκαν σε τοξικα προιόντα που ξεκίνησαν απο κρατικά, υποτίθεται εγγυημένα, ιδρυματα (Fanny Mae και Freddy Mac). Κακως - κακιστα τοτε οι κβερνήσεις ήρθαν να καλύψουν τις ζημιές των Τραπεζών από τον κρατικό προυπολογισμό (είχαν δώσει και στην Ισλανδία που αρνήθηκε να τα αποπληρώσει και τωρα τα πληρωνουν Αγγλοι και Ιρλανδοί φορολογουμενοι). Κοντoλογής το ζήτημα επικεντρώνεται στην αδιανόητη επιλογή να διασωθούν οι Τράπεζες από λαθεμένες επενδυτικές πρωτοβουλίες με χρήματα των φορολογουμένων. Αν απεδιδαν οι επενδύσεις σε οικιστικα ομόλογα, όπως είχαν αποδώσει συχνά στο παρεθόν, θα μοιράζονταν επενδυτές και καταθετες τα κερδη με τους φορολογούμενους; Γιατί να μην τους αφήσουν να 'απολαύσουν' και τις  χασούρες; Το αποτέλεσμα των κινήσεων αυτών του σοσιαλδημοκράτη κ. Μπράουν είναι τεράστια ελλείμματα και δημοσιονομικά αδιεξοδα. Θα συνέβαινε ποτε αυτό αν ήταν η 'νεοφιλελεύθερη' κ. Θάτσερ στην κυβέρνηση;

------------------

ΣΧΟΛΙΟ: Θα διαφωνήσω μαζί σας ότι ο κόσμος στο Σύνταγμα 'λαικίζει'.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δεν έγραψα πως λαικίζει ο κόσμος. Σημείωσα πως δίκαια ανησυχεί κι εξοργίζεται. Απλα οι λαικίζοντες σε πολιτική και ΜΜΕ προσπαθούν να τον εκμεταλλευθούν.   

------------------

ΣΧΟΛΙΟ: Μηπως δεν εισαστε υπουργος αυτης της χωρας και τωρα ηλθατε απο το διαστημα για να μας δωσετε τα φωτα σας. Πρεπει ολοι σας μαζι με το μνημονιο να φυγετε πριν ξεσπασει η οργη του θεου.Τα φωτα και τις ιδεες σας κρατηστε τα για εσας, εμας αρκετα μας φωτισατε.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτά τα λεω από την δεκαετία του '80, προειδοποιω από τότε για επερχομενη χρεοκοπία και επιμένω για διαφορετικές πολιτικες. Και με λιδωρούν πολλοί (κυρίως πολλοί από αυτούς που φωνάζουν και σήμερα) σαν νεοφιλελεύθερο, Θατσερικο, κοινωνικά ανευαίσθητο (επειδή δεν υποστήριζα την μοιρασια δημοσίων πόρων) κ.λ.π  Σας θυμίζω πως όταν ήμασταν στην κυβέρνηση με τον Στ Μάνο είχαμε για πρώτη φορά δύο συνεχείς χρονιές πλεόνασμα. Αλλά ημασταν αντιπαθεις επειδή λέγαμε την πραγματικότητα και δεν μοιραζαμε χρήμα. Και φεύγοντας από τον Δήμο του Πειραια άφησα πλεόνασμα, καθολου δάνεια και κερδοφόρα δημοτικη επιχείρηση. Ολοι εμείς όμως βρεθήκαμε στο σπίτι μας.  Προφανώς βέβαια και δεν επιλεξαμε εμείς τους φορείς των πολιτικών των παροχων που μας εστειλαν στη χρεοκοπία. Ούτε και ψηφισαμε πολιτικές επιλογές το είδους 'Τσοβόλα δώστα όλα'. Δεν είναι λοιπόν άδικο να μας εγκαλείτε για κατι που παντοτε προσπαθούσαμε να καταπολεμήσουμε? Αν σας ενοχλουν οι απόψεις μου μπορείτε να επιχειρηματολογήσετε εναντίον τους. Μπορείτε βεβαια και να τις αγνοειτε. Δικαίωμά σας.

-----------------

ΣΧΟΛΙΟ: Μιζαδόρε -  Επαγγελματία της πολιτικής διευθαρμένε αλητάκο, εντεταλμένε - αν έρθουν κρεμάλες είσαι και εσύ υποψήφιος, μην αγχώνεσαι.Αν εσύ νοιώθεις άχρηστος να οργανώσεις ένα κράτος και παρακαλάς, εθελόδουλε, του ξένους να αλλάξεις υπηκοότητα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Επαγγελματιάς της πολιτικής καποιος που παραιτήθηκε από αυτην - εν ενεργεία βουλευτης τοτε - πριν απο 17 χρόνια είναι νομίζω λίγο δύσκολο. Κι όταν επανήλθα για δύο χρόνια το 2004 φρόντισα με την στάση μου (να δουλέψω δηλ εκτός πολιτικής και να μην είμαι ανενεργός κομματικά οικονομικά εξαρτημένος) να χάσω την έδρα μου. Θα προτιμούσα να επιχειρηματολογούσατε -αν μπορείτε βέβαια - για οτιδήποτε σας ενοχλεί από το να κραυγάζετε. Που είναι βέβαια ευκολότερο. Αλλά βέβαια αυτό είναι δικαίωμα σας.Οσο για το ότι ζητάω από τους ξένους να διοικήσουν το κράτος δεν καταλαβαίνω που ακριβώς το διαπιστωσατε. Εδώ και χρόνια δουλεύω οργανώνοντας ξένα κράτη. Εδώ όμως δεν μου το έχει ζητήσει κανείς. Γιατί όσα προτείνω δεν ηχούν ευχάριστα. Διότι δεξ περιλαμβάνουν παροχές από δανεικά. Ζώντας τόσα χρόνια με δανεικά φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα. κανείς όμως δεν μας άκουγε τόσα χρόνια όσους από εμάς προειδοποιούσαμε για την επερχόμενη χρεωκοπία. Στις εκλογές του 1985 μάλιστα είχαμε βγάλει και αφίσα που περιέγραφε το χρέος. Και σε απάντηση οι σήμερα διαμαρτυρόμενοι έδωσαν πλειοψηφία στο Πασόκ του 'Τσοβόλα δώστα όλα'. Αν τώρα δεν εισπράξουμε τα δανεικά η Ελλάδα κλείνει σαν πολιτειακή οντότητα. Και ο λαός θα πεινάσει. Οποιος λοιπόν δεν θέλει τους δανειστές να το πεί ευθέως και επώνυμα, αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες για τις συνέπειες.   
 
------------------

ΣΧΟΛΙΟ: ΓΙΑ ΤΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΟΤΙ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΑΝΕ ΝΑ ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΣΟΥΝ ΜΕ ΧΑΜΗΛΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΑΜΕ?

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Απ ότι γνωρίζω πραγματική πρόταση από Κινέζους δεν εγινε. Από Ελλάδα διερρευσε κατι τετοιο για λόγους μάλλον άσκησης πίεσης. Και μετά διαψεύσθηκε. Οι Ρώσοι μας συνέστησαν προσφυγή στο ΔΝΤ. Η πρόσφατη σχετικη εμπειρία της Λευκορωσίας ειναι ενδεικτική. Για 3,6 δισ δολάρια (εμείς πήραμε 110 δισ ευρώ!!) τους ζητούν οι Ρώσοι μέτρα λιτότητας, και την πώληση, προτιμησιακά σε Ρώσους, των δύο διυλιστηρίων της χώρας, των δύο αγωγών φυσικού αερίου, των δύο εταιρών κινητής τηλεφωνίας και του μοναδικού κρατικού εργοστασίου ποτάσας της χώρας.

------------------

ΣΧΟΛΙΟ: Στο τελευταίο άρθρο σας, στο Capital.gr, όμως, κάτι δεν μου 'ακούγεται' καλά. Συγκεκριμένα. Στη πρώτη παράγραφο συνηγορείτε με την πάγια πεποίθησή μου πως “Η Ελλάδα είναι στην ουσία χρεοκοπημένη” (ουσία και τύποις θα συμπλήρωνα). Στη συνέχεια όμως προσπαθείτε να υποστηρίξετε την άποψη ότι ... δεν είναι χρεοκοπημένη και ότι η χρεοκοπία θα συμβεί με την απεξάρτησή της από το ευρώ. Θα μου επιτρέψετε, αν και –ευτυχώς- δεν είμαι οικονομολόγος αλλά μηχανολόγος να είμαι ποιό ρεαλιστής και να θυμίσω πως η έννοια 'ανάταξη της χρεοκοπίας' δεν υφίασταται. Ας μην φοβόμαστε τις συνέπειες μιας δεδομένης κατάστασης και ας μην κρυβόμαστε πίσω από την ουσιαστική ερμηνεία των λέξεων. Χρεοκοπία σημαίνει, στάση πληρωμών-κατέβασμα ρολών-επιχειρηματίας ... πτωχός. Ξέρετε εσείς κάποιους δανειστές οι οποίοι να δανείζουν πτωχό? Προφανώς, όχι! Μήπως επίσης ξέρετε, κάποιο σκεπτόμενο άνθρωπο-επιχειρηματία, να δανειοδοτεί μια ... χρεοκοπημένη επιχείρηση με δάνεια τα οποία δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει, απλά επειδή ... είναι ήδη πτωχός?! Προφανώς όχι, έτσι δεν είναι? Άραγε, γιατί όλοι οι δανειστές μας απαιτούν με κάθε τρόπο, την άμεση αποπληρωμή του χρέους?

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Από την επίσημη χρεοκοπία μας διασώζει για την ωρα το σχέδιο 'σωτηρίας' ΕΕ-ΕΤ-ΔΝΤ. Στόχος είναι εφαρμόζοντας το Μνημόνιο να αρχίσουμε (σε 2χρόνια αν το εφαρμόζαμε πραγματικά) να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα (δηλ εισπράξεις σε ετήσια βαση παραπανω από έξοδα) ώστε να φυγει ο βραχνάς της άμεσης χρεοκοπίας και με το πλεόνασμα να αποπληρώνουμε σιγα σιγά αυτά που χρωστάμε.  Δηλ. (εντελώς σχηματικά) σημερα εισπράττουμε λ.χ.  100 ευρώ και ξοδεύουμε 150. Από αυτά, τα 20 - 25 πάνε για εξυπηρέτηση δανείων και τα υπόλοιπα 125 - 130 για την επιβίωση μας (λειτουργία κράτους, μισθοι, συντάξεις, εισαγωγές κλπ) Δεν μας δανείζει στις αγορες κανείς (γι αυτό τα spreads είναι τεράστια) για τους λόγους που αναφέρετε κι εσείς. Στόχος του Μνημονίου και των θεσμικων δανειστων μας (ΕΕ-ΕΤ-ΔΝΤ) είναι το 130 να κατεβει στο 90 η πάντως κατω από 100. Εξασφαλίζεται έτσι η αξιοπιστία μας και η εμπιστοσυνη των αγορών. Πως θα πάρουν δηλ. στο μέλλον πίσω αυτά που μας δανείζουν. Μπορει έτσι να υπάρξει τελικά ισορροπία. Δύσκολο αλλά εφικτό.
 

-----------------------

ΣΧΟΛΙΟ: Κίνημα αγανακτισμένων πολιτών ακούω. Σωστό το βρίσκω. Αλλά για λάθος λόγους. Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που φταίνε, οι μίζες, οι υπερτιμολογήσεις των βαριών μας υποδομών και τόσα άλλα. Θα έπρεπε να είμαστε αγανακτισμένοι και με τους εαυτούς μας. Που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσαμε πόρτες και παραθυράκια για να μπούμε στο δημόσιο. Που σχεδόν κάθε ελληνική οικογένεια έχει ένα αδήλωτο εισόδημα. Που στηρίζαμε ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων με τους βουλευτές μας. Αντί λοιπόν να ζητούμε από τους πολιτικούς μας να πάψουν τα μέτρα λιτότητας, αυτ ό που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να απαιτήσουμε εδώ και τώρα βαθιές τομές. Κατάργηση θέσεων στο δημόσιο που δεν προσφέρουν τίποτα. Πάταξη γραφειοκρατίας και φοροδιαφυγής. Δεν μπορεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού (υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι) στην ουσία να ζει εις βάρος των ιδιωτικών υπαλλήλων. Γι’ αυτό θα έπρεπε να βγούμε στους δρόμους!


ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Eχετε δίκιο. Το επιβεβαιώνουν εξ' άλλου τα νούμερα. Από το σύνολο των δημοσίων δαπανών (όχι του ΑΕΠ όως προσφυώς πολλοί αναφέρουν) το 70% ( με στοιχεία του ΔΝΤ) πηγαίνει σε μισθούς του δημοσίου τομέα και σε συντάξεις. Το 20% σε εξυπηρέτηση του χρέους της χώρας και το 10% για την λειτουργία του κράτους. Ολα τα έργα, οι εργολαβίες και κατά συνέπεια και οι λογής λοβιτούρες από αυτό το 10% προέρχονται. Και γίνονται βέβαια και έργα. Και αεροδρόμια γίνονται, και αυτοκινητόδρομοι χτίζονται, και πετρέλαιο αγοράζεται και νοσοκομεία εφοδιάζονται και οπλικά συστήματα αγοράζονται και Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν.  Η διαφθορά λοιπόν αφορά ένας μέρος μόνο αυτού του 10%. Είναι αδύνατον λοιπόν για το σημερινό μας χάλι να φταίει ένα ποσοστό του 10, και να είναι αθώο το 70!!   
   

 

 ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΩΝ ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ;

Οσοι είχαμε τολμήσει να ασκήσουμε κριτική στους έλληνες ανταποκριτές στο Κόσοβο στη διάρκεια της εκεί κρίσης είχαμε γίνει στόχος έντονης λασπολογίας από τα 'αντικειμενικά' ελληνικά ΜΜΕ, σαν υπονομευτές δήθεν εθνικών ιδεωδών (ορθόδοξο τόξο) και ίσως και σαν 'πράκτορες' της Δύσης. Ερχεται όμως τώρα η Κρατική Τηλεόραση της Σερβίας να δείξει ποιοί είχαν τότε δίκιο. Με επίσημη ανάρτηση στην ιστοσελίδα της η RTS (Radio Television Serbia) ζητά συγγνώμη από τους πολίτες της χώρας αλλά και από γειτονικά κράτη για τον διαστρεβλωτικό τρόπο με τον οποίο παρουσίαζε τα γεγονότα, για την παραποιημένη ειδησεογραφία που προωθούσε και για το μίσος που σκόπιμα καλλιεργούσε εναντίον όσων είχαν διαφορετικές απόψεις. Οι έλληνες ανταποκριτές, που ήσαν οι μόνοι παγκοσμίως που είχαν την άδεια να επισκέπτονται την Σερβία τότε και το Κόσοβο και συνεργάζονταν με την RTS, ο καθένας μπορεί να καταλάβει τον ρόλο που έπαιζαν και το είδος των ρεπορτάζ που έστελναν. Την λάσπη βέβαια την φάγαμε. Τι κι αν δικαιωνόμαστε τώρα;

 

Η ΜΙΡΑΝΤΑ ΞΑΦΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ

Το Μνημόνιο προέβλεπε την εφαρμογή μιας σειράς μέτρων μέχρι τα τέλη του 2010 για να ελεγχθούν οι δαπάνες και να περιοριστεί η κρατική σπατάλη. Ακόμη όμως εκκρεμούν η ενιαία αρχή πληρωμών, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση και το διπλογραφικό σύστημα στα νοσοκομεία. Εκκρεμεί ο περιορισμός των επικουρικών συντάξεων και των «βαρέων και ανθυγιεινών» επαγγελμάτων. Εκκρεμούν οι μετατάξεις στις ΔΕΚΟ -που θα έπρεπε κανονικά να είναι απολύσεις του υπεράριθμου προσωπικού- ενώ η νέα συλλογική σύμβαση του ΟΣΕ προβλέπει ότι το 2011 θα καλυφθούν οι απώλειες εισοδήματος που προέκυψαν από τις περικοπές του 2010! Στην προσπάθεια βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας με την άρση των διοικητικών εμποδίων στον ανταγωνισμό και την επιχειρηματικότητα, εκκρεμούν το άνοιγμα των επαγγελμάτων, οι επιχειρησιακές συμβάσεις, και η μείωση της γραφειοκρατίας στην αδειοδότηση και λειτουργία των επιχειρήσεων. Οσοι ισχυρίζονται ότι το Μνημόνιο απέτυχε προφανώς δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν εφαρμόστηκε.  

(Μιράντα Ξαφά, στην 'Καθημερινή')

 

O ΠΩΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ο Πώλ Κρούγκμαν σε πρόσφατο άρθρο του  στους Τάιμς της Νέας Υόρκης ('When Austerity Fails') καταφέρεται βίαια κατά των υποστηρικτών της μείωσης των δημοσίων δαπανών. Με ελάχιστα διπλωματικούς χαρακτηρισμούς (ανοησίες, βλακεία κλπ) επιμένει πως είναι τραγικό λάθος ο περιορισμός των κρατικών εξόδων όταν υπάρχουν οικονομικά αδιέξοδα. Αυτό που δεν εξηγεί ο κ. Κρούγκμαν είναι το από πού θα βρεθούν οι πόροι για γενναίες δημόσιες δαπάνες όταν έχει στερέψει ο δανεισμός και δεν υπάρχουν διαθέσιμοι  πόροι. Το παράδειγμα των ΗΠΑ κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικό είναι. Η κυβέρνηση Ομπάμα έρριξε φρεσκοτυπωμένο χρήμα στις αγορές με στόχο τον ερεθισμό (stimulus) της οικονομίας. Σην πραγματικότητα όμως ο μόνος που ερεθίσθηκε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, ήσαν τα αδιέξοδα. Κατηγορεί παράλληλα τα προγράμματα λιτότητας που προωθεί η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα. Διότι, όπως ισχυρίζεται, μεγαλώνουν τον πόνο της κοινωνίας κι αποτυγχάνουν. Μόνο που αποφεύγει να εξηγήσει πως αποτυγχάνουν επειδή ακριβώς δεν εφαρμόζονται. Οσο για την επίθεσή του στην ΕΚΤ, για το γεγονός πως απειλεί να μην δέχεται ελληνικά ομόλογα αν προχωρήσει κάποια  αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους επειδή τότε θα καταρρεύσουν οι Τράπεζες, αποφεύγει να εξηγήσει πως η όποια αναδιάρθρωση θα οδηγήσει ούτως η άλλως τις Τράπεζες στον γκρεμό. 

 

ΦΡΟΝΤΙΔΑ  ΠΑΙΔΙΩΝ

Δεκάδες φορείς φροντίδας παιδιών κινδυνεύουν να κλείσουν. Λόγω έλλειψης πόρων βέβαια. Που κατά κύριο λόγο αφορά τις αμοιβές προσωπικού. Που όμως ακούγεται παράταιρο στην περίπτωση «εθελοντικών φορέων». Σε όλο τον κόσμο οι λεγόμενοι εθελοντικοί φορείς προστασίας ειδικών ομάδων του πληθυσμού στελεχώνονται από άτομα με ελεύθερο χρόνο η από συνταξιούχους με εξειδικευμένες γνώσεις. Και ιδρύματα δεν είναι δυνατόν να οικοδομούνται δίχως κάποια οικονομική προίκα που εξασφαλίζει, κατά το δυνατόν  από τους τόκους, τα βασικά μέσα για την λειτουργία τους. Γιατί δαπάνες εκ των πραγμάτων θα υπάρχουν. Από πληρωμές κάποιων ειδικών επιστημόνων μέχρι ενοίκια, προμήθειες κλπ. Πάντως στον τομέα της κοινωνικής προστασίας το κράτος οφείλει να παίζει ενεργό ρόλο. Και χρήματα μπορούν να βρεθούν. Καταργώντας άχρηστους δημόσιους φορείς μπορούν να εξοικονομηθούν πόροι, ώστε κάποιοι απ’ αυτούς να χρησιμοποιηθούν για την προστασία των παιδιών που έχουν σχετικές ανάγκες. Όταν ήμουνα Υπουργός Ενέργειας λ.χ. μόνο ένας οργανισμός υπήρχε για το φυσικό αέριο. Τώρα υπάρχουν τέσσαρες. Αν καταργηθούν οι τρείς, τα χρήματα που ξοδεύονται για τον ένα φτάνουν για την κάλυψη των αναγκών των σχετικών φορέων για τα παιδιά. Χρειάζεται απλά θάρρος. Και ανάληψη πρωτοβουλιών. Ώστε να υπάρξουν αποτελέσματα.  

 

Η  ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ  ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑΣ

Οι πολέμιοι της βοήθειας που μας παρέχει η Δυση (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ) επιμένουν σε στάση πληρωμών για 'ανάκτηση της ανεξαρτησίας μας'. Ομως η Λευκορωσία, ακόμα αφοσιωμένη σε πρότυπα απόλυτα κεντρικα σχεδιαζόμενης οικονομίας (σαν αυτα δηλ που θαυμάζει στην Ελλάδα η λεγόμενη 'προοδευτική Αριστερά'), έχει βαλτώσει δημοσιονομικά με τεράστια χρέη.    Προσέφυγε ήδη στο ΔΝΤ, αλλά ξέφυγε από τους κανόνες του δικού της 'μνημονίου' γιατί ήταν, λέει, αντιλαικοί. Το αποτέλεσμα είναι τραγικά οικονομικά αδιέξοδα και κοινωνική αποσύνθεση. Τώρα απευθύνεται για βοήθεια (μοναχά 3,5 δισ δολλάρια) στη Ρωσία, που όμως επιβάλλει σκληρότερους όρους. Διότι απαιτεί, πέραν μέτρων λιτότητας,  και την ιδιοκτησία των πολυτιμότερων περιουσιακών στοιχείων της χώρας (Διυλιστήρια πετρελαίου, αγωγούς αερίου, εταιρίες κινητής τηλεφωνίας αλλά και το σημαντικό κρατικό εργοστάσιο ποτάσσας  'Μπεραλουσκάλι'). Τέτοιο είδος αποκατάστασης εθνικής ανεξαρτησίας επιθυμούν οι εχθροί του Μνημονίου και της Δυτικής βοήθειας;  

 

ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

Η ΝΔ 'δεν θέλει να ακούσει για απολύσεις στον δημόσιο τομέα'.  Αυτή είναι η πληροφόρηση των συντακτών που συνομιλούν με στελέχη της Αξιωμ. Αντιπολίτευσης. Εν τούτοις, επιμένει σε άμεση μείωση των φορολογικών συντελεστών. Μια επιλογή σωστή κατ’  αρχήν που όμως, δίχως μείωση δημοσίων δαπανών μέσω κατάργησης κρατικών φορέων και δραστικά λιγότερων εξόδων μισθοδοσίας, θα μας οδηγήσει άμεσα σε χρεωκοπία.  

Πλήρες Άρθρο »