«ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ‘ΔΩ»

«ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ‘ΔΩ»

 

Οι συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων πολιτών υποδηλώνουν την πραγματικότητα μιάς κοινωνίας που δεν μπορεί να αντέξει στο βάρος της αλήθειας. Η Ελλάδα είναι στην ουσία χρεωκοπημένη. Το βάρος του εξωτερικού της δανεισμού μαζί και με τον εθισμό της κοινωνίας σε ένα δίχως όρια καταναλωτισμό την οδηγεί σε τραγικά αδιέξοδα. Ο λαικισμός αγριεύει και οι αντιδράσεις ακολουθούν δρόμους που ξεφεύγουν από τα όρια της κοινής λογικής. Ο κόσμος βέβαια αρχίζει να υποφέρει κι εύλογα δυσανασχετεί. Γιατί τώρα που ήρθε ο λογαριασμός δεν είναι κανένας διατεθειμένος, η και δεν μπορεί, να σηκώσει το σχετικό βάρος. Και οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας δεν είναι σε θέση να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Eξηγώντας το πρόβλημα, σκιαγραφώντας προοπτικές, κινητοποιώντας με έμπνευση λαικά στρώματα για πορεία σωτηρίας. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο αδυνατεί να ξεφύγει από τις συνήθεις επιλογές της ελληνικής δημόσιας γραφειοκρατίας. Και επιμένουν σε ατελέσφορα φορολογικά μέτρα που εξοντώνουν την αγορά και αδυνατούν να μαζέψουν τους πόρους για τους οποίους και θεσπίζονται.

Ο κόσμος έτσι εκτονώνεται είτε μέσω πολιτικών παραγόντων και σχολιαστών που χαιδεύουν αυτιά κι αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους, είτε μέσω μαζικών κινητοποιήσεων που όμως προβάλλουν απαιτήσεις που εφαρμοζόμενες θα οδηγήσουν την χώρα σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα. Είναι γνωστό πως οι εκτιμήσεις για τους κινδύνους του μέλλοντος καταγγέλλονται σαν κινδυνολογικές και αστήρικτες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι πολύ δύσκολο να προδιαγράψει κάποιος τα όρια της πραγματικότητας. Ολα λογίζονται σαν υποβολιμιαία και κατευθυνόμενα που στοχεύουν δήθεν στην υπονόμευση της καλοπέρασης του λαού. Υπάρχει λοιπόν σηκωμένος ένας αδιαπέραστος τοίχος που εμποδίζει την ανοιχτή συζήτηση για το μέλλον. Κάθε εκτίμηση που ξεφεύγει ασπό τα θέσφατα του λαικισμού καταγγέλλεται σαν ύποπτη. Η αλήθεια διατρεβλώνεται ώστε να ταιριάζει με τις βλέψεις των λαικιστών και τις προσδοκίες των αγανακτισμένων πολιτών. Η όποια αρνητική κατάληξη εκτιμάται πως είναι αποτέλεσμα σκόπιμων μεθοδεύσεων για την καταστροφή της χώρας. Τα όρια της λογικής στενεύουν επικίνδυνα για την ρεαλιστική θεώρηση των μελλοντικών δυνατοτήτων και προοπτικών του τόπου. Τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά δυσάρεστα.

Το κυρίαρχο σύνθημα των μαζώξεων στις πλατείες της χώρας είναι «Πάρτε το Μνημόνιο και Φύγετ’ από ‘δώ». Αυτή η πρόταση δεν βρίσκεται και πολύ μακριά από τις επιδιώξεις των σκληρότερων μηχανσιμών της Ευρώπης που βλέπουν με αξαιρετικά καχύποπτο βλέμμα την όποια κίνηση διάσωσης των οικονομιών του Νότου. Οι συντηρητικοί εκλογείς στις χώρες του Βορρά αυτό ακριβώς θα ήθελαν να δούν πραγματοποιούμενο. Τον απεγκλωβισμό δηλ της εύπορης Βόρειας Ευρώπης από την υποχρέωση στήριξης των οικονομικά αδύναμων αλλά και συνάμα υπερχρεωμένων κοινωνιών του Νότου. Να ξεδιαλύνουμε επίσης με την ευκαιρία και κάποιους μύθους που κυκλοφορούν.

Είναι τελείως ανακριβές πως οι καταναλωτικές δαπάνες του Νότου συντηρούν τις μεγάλες βιομηχανίες του Βορρά. Το σύνολο των Γερμανικών εξαγωγών σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία δεν ξεπερνά το 6%. Η Ελλάδα από μόνη της εισάγει κάτι λιγότερο από το 0,7% των Γερμανικών εξαγωγών. Δεν στέκει λοιπόν σε τεστ λογικής αυτός ο ισχυρισμός. Δεν ισχύει επίσης η εκτίμηση πως η κατάρρευση της Ελλάδας θα οδηγήσει σε αδιέξοδα πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες. Αυτό πιθανότατα θα είχε μεγαλύτερη βάση αν κάτι τέτοιο είχε γίνει στο ξεκίνημα της ελληνικής κρίσης. Στο ενδιάμεσο διάστημα οι μεγάλες Γερμανικές και Γαλλικές Τράπεζες έχουν ξεφορτώσει τα περισσότερα από τα ελληνικά τοξικά ομόλογα που είχαν στα θησαυροφυλάκια τους. Και τα έχουν εναποθέσει στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Που ευκολότερα μπορεί να απορροφήσει τον όποιο σχετικό κλυδωνισμό. Ζήτημα λοιπόν κατάρρευσης ευρωπαϊκών τραπεζών και συνακόλουθα των οικονομιών τους δεν υπάρχει.

Το σύνθημα λοιπόν «πάρτε το μνημόνιο και φευγάτε» μπορεί να γίνει δεκτό. Μαζί όμως με την τρόικα, φεύγοντας, θα σταματήσουν προφανέστατα και οι εκταμιεύσεις των χρημάτων των δανειστών μας. Η χώρα μας ακόμα συντηρεί πρωτογενή ελλείμματα. Δηλ. ξοδεύουμε πολύ περισσότερα από όσα εισπράττουμε. Και τα παραπάνω αυτά χρήματα, που δεν πηγαίνουν σε εξυπηρέτηση των εξωτερικών μας χρεών, τα εξασφαλίζουμε από τον δανεισμό. Με άλλα λόγια, φεύγοντας οι δανειστές απομακρύνονται και οι παραπάνω πόροι που ήσαν απαραίτητοι για την επιβίωσή μας. Πως θα αντικατασταθούν;

Προφανέστατα, η πρόταση θα είναι να εξασφαλισθούν με στάση πληρωμών. Δηλ. να σταματήσουμε να εξοφλούμε αυτά που χρωστάμε. Όμως τότε θα είναι απόλυτα αδύνατη η όποια συνεννόηση μας για καινούργιο δανεισμό. Είναι προφανές πως με τα διαθέσιμα χρήματα θα πρέπει να καλύψουμε τις βασικές μας κατ’ αρχήν ανάγκες. Δηλ. εισαγωγές πετρελαίου, φαρμάκων και τροφίμων. Και στη συνέχεια πληρωμές μισθών και συντάξεων. Για όλα αυτά τα χρήματα που εισπράττουμε δεν φθάνουν. Και υπάρχουν και τα έξοδα λειτουργίας του κράτους. Υπάρχουν κι άλλα έξοδα πέραν των μισθών και των συντάξεων (λ.χ. ηλεκτρικό, θέρμανση, κίνηση μέσων μεταφοράς, τηλέφωνα και φροντίδα ασθενών, παιδιών και ηλικιωμένων, εποπτικά μέσα στα σχολεία κα). Τι θα γίνει για όλα αυτά;

Μοναδική λύση θα είναι η έξοδος από το ευρώ, ώστε να μπορούν να τυπωθούν χρήματα. Και για να σταματήσει η έξοδος καταθέσεων στο εξωτερικό θα είναι ανάγκη να απαγορευθεί ή ελεύθερη κίνηση εκξφαλαίων. Αυτό όμως παραβιάζει την Συνθήκη της Ρώμης. Και πιθανότατα μας οδηγεί κι εκτός ΕΕ. Τα συνεπακόλουθα δεν χρειάζεται να τα εξηγήσω. Αν κάποιοι θεωρούν τα παραπάνω κινδυνολογίες δεν έχει παρά να περιγράψει τις διαθέσιμες εναλλακτικές κινήσεις. Ώστε όλοι να καταλάβουμε πως τα συνθήματα είναι δωρεάν. Κάποια στιγμή όμως θα χρειασθεί όλοι μας να βάλουμε το πορτοφόλι μας εκεί που είναι το στόμα μας.

 

ΥΓ
Με προβληματίζουν σοβαρά οι αντιλήψεις που κυκλοφορούν πως όσοι ανεξαιρέτως μετείχαν στη δημόσια ζωή της χώρας ευθύνονται για την τραγική οικονομική μας κατάσταση. Ανεξάρτητα δηλαδή από τις απόψεις που υποστήριζαν, τις θέσεις που προωθούσαν και τις πολιτικές για τις οποίες αγωνίσθηκαν. Έχουν όλοι ευθύνη, υποστηρίζουν πολλοί, για την κατάντια της χώρας. Ακόμα κι όταν προειδοποιούσαν για την επερχόμενη κατάρρευση και πάλευαν για μια δυναμική πολιτική αφύπνιση και υφίσταντο τα πάνδεινα από επιθέσεις και λασπολογίες είναι συνυπεύθυνοι, σύμφωνα με πολύ κόσμο, για τα αδιέξοδα που καταλήξαμε και για τα οποία σχεδόν μονότονα προειδοποιούσαν!

Δηλαδή, τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν; Στα πλαίσια του δημοκρατικού συστήματος το μόνο μέσον που έχει στη διάθεσή του κάποιος που βρίσκεται στον πολιτικό στίβο είναι η δύναμη της πειθούς. Όταν αυτή πνίγεται από τον λαικισμό και την εύκολη υποσχεσιολογία των συνεχών και άκοπων παροχών, οι διέξοδοι πλέον ασφυκτικά στενεύουν. Εγώ επέλεξα ακόμη και την παραίτηση από την πολιτική, μιλώντας για καρχαρίες που είχαν πλέον κυριεύσει την δημόσια ζωή της χώρας και για την διαφθορά που είχε πλημμυρίσει σχεδόν τα πάντα. Είχα την ελπίδα πως η κίνησή μου αυτή κάποιους θα μπορούσε να αφυπνίσει. Ώστε να γίνει συνείδηση το αδιέξοδο που πλησίαζε. Μάταιος κόπος. Οι ίδιοι «ευαίσθητοι» λαικιστές συνέχισαν να διοικούν τα κόμματα εξουσίας και να κερδίζουν εκλογές.

Και σήμερα όλοι εκείνοι που μας κατηγορούσαν τότε σαν «κοινωνικά ανευαίσθητους» νεοφιλελεύθερους – επειδή δεν υποσχόμασταν παροχές από δανεικά – τώρα και πάλι εμφανίζονται σαν κατήγοροι των πάντων. Προσθέτοντας μάλιστα και την θρασύτατη ανακρίβεια πως η οικονομική κατάρρευση της χώρας προήλθε από τις …νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων (!). Ας το συνειδητοποιήσουμε επιτέλους. Ο κρατισμός μας οδήγησε στα σημερινά χάλια. Κι ο κρατισμός (φορολογία και εμμονή σε μεγάλο δημόσιο τομέα) τελικά οριστικά θα μας καταστρέψει.
 

Πλήρες Άρθρο »

SECURITY CONCERNS IN AN AGE OF INSTABILITY

SECURITY CONCERNS IN AN AGE OF INSTABILITY

 

Fundamental characteristics of our era are: rapid change, economic turmoil, parochial choices and questionable values. There exist serious questions of security in an age of insecurity. Apart from the military side of things, those concerns relate to financial and energy security.

Financial considerations are of paramount importance for the purpose of maintaining social cohesion as well as preserving or enhancing a nation’s reputation and political impact. Especially today when geoeconomics has replaced geopolitics as a measure of a nation’s importance and influence. It is much more important today how many markets a national entity can control than the lands it can conquer.

Economic hardship undermines a country’s resolve for the future, shatters its social peace, produces crime and undermines efforts of economic development and growth. Security is questionable when a nation cannot view the future with confidence and high self esteem. The road to economic decline is primarily caused by an expensive, debt ridden and quite interventionist public sector. For a country to gain competitive advantages it is imperative to maintain a slim and well calibrated public sector with as few public agencies as possible, with a low budget and very few bureaucratic entanglements which pose obstacles to entrepreneurship. A huge public sector sucks funds away from citizen efforts to better themselves and improve their lives. Likewise, a whole generation of recipients of public handouts develops which entices the state to depend on borrowing to maintain services and fulfill its obligations.

Heavy borrowing, however, undermines a country’s independence and its security does not rely entirely on its own decisions and initiatives. The remedies are not difficult to discern. Drastic cuts to public sector employment and subsequent expenses, equal reduction of the state’s borrowing requirement, lowering of direct taxation threshold, stable and if possible long term maintenance of the same tax system and cut down of a labyrinth bureaucratic red tape may liberate a state from is bonds and therefore enhance its patterns of national efficacy and security.

To make a long story short, to safeguard security with respect to social cohesion and political stability it is indispensable to provide for a sound and expansive economy. A happy populace is the essential springboard for a country’s developmental process in a secure and smoothly functioning political environment.

Another aspect of today’s needs for a state’s security relates to energy. There are countries that sit on lakes of oil or contain in their underground large pools of natural gas. Likewise, there are states whose land is indispensable for the transportation of energy to world markets. Both sets of countries enjoy relative security on the energy field since they do not rely on others as far as the availability of energy for their needs is concerned. The rest of the world is obliged to trade in insecurity, constant vigilance and doubt for the purpose of feeling secure in acquiring the necessary volumes of gas and oil.

It has been repeatedly mentioned that the price and availability of energy depends more on events above the ground than on the situation under the surface of the earth. Wars, terrorists acts or threats, political instability, civil strife, tornados, earthquakes, floods and torrential rains may all contribute to disruptions of production or transportation of valuable energy products. Hencewith, these events influence prices and the availability of the necessary volumes to countries deprived of production or transportation assets.

There is real concern today about the future trends in energy. On the one hand the price issue with its volatility causes anxiety to countries in the middle of economic turmoil. On the other, the speed with which states like China and India grow, expanding their energy needs and enlarging their deposits, pose further strains upon the rest of the world. The issue now is not only price but also availability of the needed resource. The scarcity of energy deposits and of final products (environmental concerns do not allow for new refineries to be built) increases the tension among competing nations. The future does not appear rosy as far as the struggle among nations to secure adequate energy volumes to satisfy their needs is concerned. It goes without question that the issue of energy security lies very high on the agenda of a future peaceful world.

As far as Greece is concerned I consider as negative the prospect of the failure of the Bourghas –Alexandroupolis oil transport project. It is imperative of Greece to enter the picture of the world energy map and, although admittedly the difficulties are real, renewed efforts should be undertaken for the project to get off the ground.
 

Πλήρες Άρθρο »

«ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΟΙ»

«ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΟΙ»

 

Εχει διαπιστώσει ο οποιοσδήποτε Ελληνας βελτίωση της καθημερινότητάς του τα τελευταία επτά χρόνια; Προφανώς όχι. Κι όμως στο διάστημα αυτό ιδρύθηκαν πάνω από 600 καινούργιοι δημόσιοι φορείς. Με την πρόθεση βέβαια να κάνουν την ζωή των πολιτών καλύτερη και την χώρα περισσότερο σύγχρονη. Τι από αυτά έγινε; Προφανώς, απολύτως τίποτε. Γιατί όμως κανένα ελληνικό πολιτικό κόμμα, μπροστά στην ανάγκη μείωσης των ελλειμμάτων, δεν επιλέγει το αυτονόητο. Την κατάργηση δηλ. όλων εκείνων των φορέων που δεν συμβάλλουν στην βελτίωση της ζωής του λαού αλλά, αντίθετα, κάνουν την ζωή τους ακόμη πιο δύσκολη αυξάνοντας την γραφειοκρατία και μεγαλώνοντας το κόστος της ζωής; Αξίζει επίσης να σημειώσουμε πως κρατικοί φορείς αδιέξοδοι, χρηματοβόροι και πρακτικά άχρηστοι αφαιρούν πόρους από την οικονομία που τους έχει απόλυτη ανάγκη ο ιδιωτικός τομέας. Διατηρούνται έτσι θέσεις εργασίας αντι-παραγωγικές και άχρηστες ενώ η ανεργία καλπάζει στον ιδιωτικό τομέα όπου οι απολύσεις έχουν ξεπεράσει τα 2000.000 άτομα.

Στο ερώτημα αυτό δεν χωρεί λογική απάντηση. Παρά μόνο πολιτικές εκτιμήσεις που χρωματίζουν αρνητικά το ήδη κλονισμένο από πλευράς κοινωνικής απήχησης κομματικό σκηνικό της χώρας. Οι πολιτικές ηγεσίες δεν τολμούν ουσιαστικά να ακουμπήσουν τον υπερφυσικά διογκωμένο δημόσιο τομέα της οικονομίας διότι είναι αποικισμένος από κομματικούς στρατούς. Εκεί είναι παρκαρισμένα κομματικά στελέχη κι εκεί ουσιαστικά βρίσκεται μέρος της λαικής βάσης των μεγαλύτερων λεγομένων κομμάτων. Σαν συνέπεια είναι αδύνατη η όποια κίνηση περιορισμού του απίστευτα μεγάλου και πανάκριβου κράτους με κατάργηση φορέων και απόλυση του προσωπικού τους. Είναι πλέον δεδομένο πως η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου δεν πρόκειται να σηκώσει το χέρι της για την μείωση των δαπανών του κράτους. Θα συνεχίσει να επιχειρεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των ελλειμμάτων με ακόμη μεγαλύτερες φορολογικές επιδρομές και με γενικότητες για πάταξη – για πολλοστή φορά –της φοροδιαφυγής και με νέες πιθανότατα περικοπές εισοδημάτων.

Η ελλιπής μέχρι στιγμής εφαρμογή του Μνημονίου – δεν έχουν απελευθερωθεί επαγγέλματα, δεν έχει γίνει η οποιαδήποτε ιδιωτικοποίηση, δεν έχουν εξορθολογισθεί οι δαπάνες των νοσοκομείων, δεν έγινε καμία εξυγίανση σε ΔΕΚΟ, προφανέστατα δεν καταργήθηκε κανένας ουσιαστικά κρατικός φορέας – έχει οδηγήσει σε οικονομικά αδιέξοδα κι έχει προκαλέσει περίεργες καταστάσεις. Πολιτικά κόμματα, συνδικάτα αλλά και μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης – κάτω από την επίδραση στρατευμένων στο πλευρό ενός παλαιοαριστερού λαικισμού ΜΜΕ - έχουν στραφεί εναντίον των πιστωτών της Ελλάδας. Με επικεφαλής τις συντεχνίες του δημοσίου εκείνοι που φέρουν τα μεγαλύτερο βάρος ευθυνών γα τις εξελίξεις (δημόσιοι οργανισμοί, εργολάβοι και προμηθευτές του δημοσίου, κρατικοδίαιτοι πολίτες και αντίστοιχες επαγγελματικές ομάδες) στοχοποιούν τους δανειστές της χώρας σαν υπεύθυνους για τη σώρευση τόσων αδυσώπητων κοινωνικών αδιεξόδων.

Η παραδοξότητα παρουσιάζεται σε όλο το νεοελληνικό της μεγαλείο. Η Δύση πασχίζει να ανακαλύψει μιά λύση για να αποτρέψει κατάρρευση της Ελλάδας. Και στην Ελλάδα καλλιεργείται κλίμα μίσους εναντίον τους. Με το πρόσχημα πως η συμπεριφορά τους είναι τοκογλυφική (!!) και πως απεργάζονται την αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας, οι πιστωτές της χώρας έχουν μετατραπεί στα πλέον μισητά πρόσωπα της τρέχουσας περιόδου. Και οι δύο σχετικοί ισχυρισμοί δεν έχουν λογική βάση. Η τρόικα μας δανείζει με επιτόκιο 5% όταν οι αγορές εκτιμούν πως η επικινδυνότητα της ελληνικής οικονομίας επιβάλλει επιτόκια πάνω από 13%. Το γεγονός πως οι πιστωτές μας δανείζονται πιθανότατα με επιτόκιο γύρω στο 3% δεν τους καθιστά εκμεταλλευτές. Διότι το ρίσκο τους είναι πολύ μεγαλύτερο για τα ποσά που μας δίνουν. Εφ όσον δεν τηρήσουμε τους όρους του δανεισμού (κάτι που μέχρι τώρα έχει αποδειχθεί πως επίμονα αποφεύγουμε) τότε τα χρήματά τους είναι ουσιαστικά χαμένα. Οσο για το ότι στοχεύουν να κατεδαφίσουν την ελληνική κοινωνία ο παραλογισμός είναι πασιφανής. Ο καλύτερος τρόπος για να πετύχουν κάτι τέτοιο θα ήταν να οχυρωθούν πίσω από τους θεσπισμένους κανόνες της ευρωζώνης – που απαγορεύουν την οικονομική στήριξη χώρας – μέλους που αντιμετωπίζει δυσκολίες – και να σφυρίξουν αδιάφορα. Είναι πολύ ακριβότερο να στοχεύσουν στην διάλυση της Ελλάδος, κάτι αναπόφευκτο αν δεν έκαναν τίποτα, ξοδεύοντας μερικές δεκάδες δις ευρώ για τον σκοπό αυτό.

Το σχετικό κλίμα μίσους απέναντί τους το αισθάνθηκαν άμεσα οι πιστωτές μας όταν η Πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής (συνεπικουρούμενη κι από τον εκπρόσωπο της ΝΔ) τους υποδέχθηκε στο κοινοβούλιο με την προσφώνηση «Δεν είσαστε καλοδεχούμενοι στη χώρα μας». Εύλογα μετά από αυτά οι δανειστές μας – που διαχειρίζονται χρήματα φορολογουμένων οι οποίοι δύσκολα συναινούν στο σχετικό εγχείρημα - δεν θα ανεχθούν παραβιάσεις του Μνημονίου. Και δεν θα δεχθούν πλέον νέες εκταμιεύσεις και νέο δάνειο δίχως πολύ σκληρότερες εγγυήσεις.

Είχα σημειώσει και παλαιότερα πως κάθε ημέρα που περνάει δίχως ουσιαστικές μειώσεις κρατικών δαπανών φέρνει όλο και κοντύτερα την ημέρα μαζικών απολύσεων στο δημόσιο. Εχω την αίσθηση πως με το κλίμα που επικρατεί στη χώρα απέναντι στους δανειστές μας, και μετά μάλιστα την αδυναμία της κυβέρνησης να εφαρμόσει τις μνημονιακές της δεσμεύσεις καθώς και την εγκατάλειψη από τον Στρός Κάν της ηγεσίας του ΔΝΤ, δεν πρόκειται να υπάρξουν καινούργιες κινήσεις για την διάσωση της χώρας. Εκτός αν συναινέσουμε σε πολυάριθμες απολύσεις στον δημόσιο τομέα και σε εγγυήσεις περιουσιακών στοιχείων της χώρας για όποια νέα χρήματα εκταμιευθούν.

Οι πραγματικοί «τοκογλύφοι» δεν νοιάζονται για την γενικότερη υγεία των θυμάτων τους. Εφ όσον η ελληνική κοινή γνώμη επιμένει να τους καθυβρίζει και να τους καταγγέλλει σαν υπονομευτές και απατεώνες, φοβάμαι πολύ πως και η δική τους στάση θα αρχίσει να αλλάζει. Σε βάρος μας βέβαια.

Πλήρες Άρθρο »

Η αποκρουστική Παραπληροφόρηση των Ελλήνων

Η αποκρουστική Παραπληροφόρηση των Ελλήνων

 

Εχει καταντήσει μονότονο να επαναλαμβάνεις τα ίδια πράγματα και να εισπράττεις σαν απάντηση τις ίδιες ανοησίες που δεν μπορούν να στηριχθούν στην παραμικρή λογική. Τελευταία βγαίνουν σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις περισπούδαστοι καθηγητάδες, διαπύρσιοι κομματικοί κήρυκες και πολύξεροι αναλυτές εκστομίζοντας τα ίδια ευαγγέλια καταστροφής. Επιμένουν σε θέσεις που από τα πράγματα είναι ολοφάνερο πως δεν ισχύουν. Καλλιεργούν όμως ελπίδες σε ένα κόσμο που με αγωνία ψάχνει να βρεί εύκολες διεξόδους από μιά κατάσταση στην οποία, μέσα του γνωρίζει, πως συνέβαλε ουσιαστικά κι αυτός στην δημιουργία της.Και παράλληλα διευκολύνει την πελαγωμένη κοινή γνώμη στην στοχοποίηση υπευθύνων των αδιεξόδων. Που εμφανίζονται να είναι είτε οι πολιτικοί γενικώς, που μας οδήγησαν ασύγγνωστα στο χάος, είτε οι προδότες κυβερνώντες που συνειδητά – εκτελώντας μάλιστα και σχετικές οδηγίες - οδηγούν τους έλληνες στον εξανδραποδισμό.

Ολες αυτές οι παραμυθολογίες (όπως λ.χ. η καταγγελία πως για όλα τα δεινά φταίει το Μνημόνιο, που όμως ελάχιστα εφαρμόζεται) επιτυγχάνουν κάποιους απλούς σκοπούς. Εξιλεώνουν τους πολίτες από οποιαδήποτε συμμετοχή στις ευθύνες ενώ φορτώνουν στις πλάτες απροσδιόριστων ξένων – και των εδώ βέβαια «τυφλών τους οργάνων» – τον σχεδιασμό της σημερινής μας κατάντιας. Αν όμως κάποιος κάνει τον κόπο να ανζητήσει την πραγματικότητα και να ψάξει στις αντιδράσεις των διαφόρων διεθνών κύκλων τον τρόπο που στέκονται απέναντι στην ελληνική οικονομική κρίση διαμορφώνει μιά εντελώς διαφορετική εικόνα. Που δεν έχει σχέση βέβαια με τοκογλύφους, διεθνείς απατεώνες και αγνούς ταλαιπωρούμενους έλληνες πολίτες.

Να ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχήν πως η ελληνική κρίση δεν προήλθε από τους διεθνείς σπεκουλαδόρους, τις ιδιωτικές Τράπεζες και τον επιχειρηματικό κόσμο. Προήλθε από την χρεωκοπία του Κράτους. Που συμπεριφερόμενο για χρόνια σαν κοινός απατεώνας ξεγελούσε τους δανειστές του με στοιχεία παραποιημένα κι αναληθή. Από το 1981, χρονιά πολιτικό ορόσημο για πολλούς προσοδοθήρες του δημόσιου τομέα, ο τόπος επιβιώνει με δανεικά. Που ξαφνικά στέρεψαν, όταν η διεθνής τραπεζική κρίση έκανε τους πιστωτικούς οργανισμούς να ψάχνουν με μεγαλύτερη προσοχή τους δανειολήπτες. Αξίζει να σημειώσουμε πως μέχρι τότε οι Τράπεζες δάνειζαν «χώρες του Ευρώ». Δίχως να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στα δεδομένα της κάθε χώρας. Δεν είναι ακριβής λοιπόν ο ισχυρισμός πως είχαν γνώση των αδιεξόδων και «τοκογλυφικά»σημάδευαν πελάτες με αδυναμίες. Μόλις πληροφορήθηκαν τα καθέκαστα τα spreads εκτινάχθηκαν αμέσως στα ύψη και τα δάνεια στέρεψαν.

Αξίζει επίσης να σημειώσουμε πως το Ευρώ στηρίζεται στην δηλωμένη αρχή, ακριβώς λόγω της υποτιθέμενης δημοσιονομικής πειθαρχίας που προέβλεπε, πως καμία χώρα δεν μπορεί να περιμένει να διασωθεί, αν τα θαλασσώσει, από συνεισφορές των υπολοίπων. Παραβιάζουν λοιπόν ουσιαστικά την σχετική συνθήκη οι Γερμανοί και οι άλλοι εταίροι μπαίνοντας στη διαδικασία διάσωσης της Ελλάδας και των άλλων προβληματικών οικονομιών της Ευρωζώνης. Εξ ού και οι αντιδράσεις εκλογέων και πολιτικών παραγόντων των χωρών του Βορρά για τα χρήματα που δαπανώνται για να επιβιώσουν οι οικονομίες του Νότου. Τα δανεικά που μας δίνουν επιβαρύνονται με επιτόκιο 5% ενώ οι ίδιοι πιθανότατα δανείζονται με περίπου 3%. Αλλά οι αγορές εκτιμούν το κόστος δανεισμού της Ελλάδας να βρίσκεται κοντά στο 13%. Οταν λοιπόν μας χρεώνουν με 5% ζημιώνουν, και διακινδυνεύουν σοβαρότατα τα χρήματά τους. Κι όμως υπάρχουν θρασείς πολιτικοί παράγοντες και αναλυτές στην Ελλάδα που τους καθυβρίζουν!!

Το αποκρουστικό μεγαλείο της παραπληροφόρησης που «απολαμβάνουν» οι έλληνες φαίνεται κι από το γεγονός πως έντυπα, μπλόγκς αλλά και ηλεκτρονικά μέσα που καταγγέλλουν το Μνημόνιο και καθυβρίζουν τους διεθνείς δανειστές της Ελλάδας σαν τοκογλύφους και απατεώνες, περιγράφουν με αγωνία τις αρνητικές αντιδράσεις των Ευρωπαίων (Γερμανών και άλλων) απέναντι στο ενδεχόμενο περαιτέρω δανεισμού της χώρας. Μα ένα από τα δύο θα πρέπει συμβαίνει: είτε οι «απατεώνες – τοκογλύφοι» επωφελούνται από τον ελληνικό δανεισμό και πίνουν το αίμα του λαού με τα συνακόλουθα Μνημόνια. Και κατα συνέπεια τρελαίνονται από «κερδοσκοπική» χαρά σε όποια προοπτική νέου δανεισμού. Είτε, από την άλλη μεριά, δεν έχουν το παραμικρό κέρδος από την όποια εμπλοκή τους στην ελληνική περιπέτεια, μας αντιπαθούν για την ανευθυνότητά μας κι’ έχουν φτάσει στα όριά τους καθ όσον αφορά την προθυμία τους να μας στηρίζουν οικονομικά. Και τα δύο είναι αδύνατον να συμβαίνουν. Γίνεται αυτό κατανοητό;

Υπάρχει όμως και το ζήτημα των πραγματικών υποχρεώσεων της χώρας. Ακούγονται ισχυρισμοί, κι από Πανεπιστημιακούς δασκάλους ακόμη, πως αν αρνηθούμε να πληρώσουμε τα χρέη μας θα ξεπεράσουμε όλα τα τρέχοντα προβλήματά μας! Διότι, συνεχίζει ο σχετικός ισχυρισμός, τα έσοδα του ελληνικού κράτους από φόρους φτάνουν για τις ετήσιες ανάγκες μας. Συμπεριλαμβανόμενων των μισθών και των συντάξεων. Αυτό όμως είναι εντελώς ανακριβές. Με στοιχεία του ΔΝΤ, το 70% των ετησίων κρατικών δαπανών της Ελλάδας πηγαίνει για πληρωμές μσιθών του δημόσιου τομέα και συντάξεων. Ενα 10% καλύπτει τις λειτουργικές ανάγκες του κράτους και τα υπόλοιπα πηγαίνουν για δόσεις και χρεωλύσια. Αν λοιπόν υποθέσουμε – που δεν είναι βέβαια ακριβές - πως καλύπτονται οι μισθοί και οι συντάξεις από τα φορολογικά έσοδα κι απαλλασσόμεθα από τις δανειακές μας υποχρεώσεις, παραμένουν σε εκκρεμότητα οι λετουργικές υποχρεώσεις του κράτους. Με τι πόρους θα καλυφθούν;

Δεν ειναι ακριβές πως δανειζόμαστε για να πλρώσουμε χρέη. Δανειζόμαστε για να καλύψουμε και τρέχουσες ανάγκες. Αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο καλός Θεός μηδενίσει το εξωτερικό μας χρέος, και δεν έχουμε την πίεση πλέον να αποπληρώνουμε δάνεια, και πάλι θα είμαστε υποχρεωμένοι να δανεισθουμε. Για να καλύψουμε τρέχουσες ανάγκες. Γιατί εξακολουθούμε να ξοδεύουμε περισσότερα απο όσα βγάζουμε. Μόνο που αν κανουμε στάση πληρωμών (αρνούμενοι δηλ να πληρώσουμε αυτά που χρωστάμε), δεν θα μας δανείζει πλέον κανείς - σε Ανατολή και Δύση. Με τραγικά κοινωνικά αποτελέσματα. Οπως γράφει ο Μάριο Μπλέχερ (πρ. Διοικητής της Τράπεζας της Αργεντινής και τωρινός Δ/ντής Τραπεζικών Μελετών της Τράπεζας της Αγγλίας) στους Financial Times (5-5-2011) 'κάποιοι από τους αρχικούς δανειστές πληρώνονται από τα επίσημα νέα δάνεια που όμως επίσης χρηματοδοτούν το υπόλοιπο πρωτογενές (ετήσιο δηλ) έλλειμμα'. Καιρός είναι κάποιοι να αφήσουν τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Και βέβαια κάθε αναδιάρθρωση χρεους («κούρεμα», στάση πληρωμών κλπ) θα οδηγήσει καταστροφή ασφαλιστικά ταμεία και Τράπεζες που έχουν φορτωθεί – για να δανείσουν το κράτος – με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου.

Κοντολογής, για να σωθούμε είναι απαραίτητο να μειώσουμε τις δαπάνες μας και να παράγουμε πλούτο. Το πρώτο σημαίνει δραστική κατάργηση οργανισμών του κράτους. Το δεύτερο επιβάλλει μείωση και απλούστευση φόρων καθώς και ουσιαστικές περικοπές στην δημόσια γραφειοκρατία. Οτιδήποτε άλλο είναι τεχνική παράταση ζωής με ακόμα χειρότερα αργότερα αποτελέσματα.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

Αρχικό Περιεχόμενο της Σελίδας :
ΣΧΟΛΙΑ

                   ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ

Όπως σημειώνει ο John Wallis στο σημείωμά του “Government Growth, Income Growth, and Economic Growth”, που περιλαμβάνεται (κεφ. 14) στο βιβλίο των John A. James και Mark Thomas, Capitalism in Context: Essays on Economic Development and Cultural Change in Honor of R.M. Hartwell (University Of Chicago Press, 1994), καμία θεωρία ανάπτυξης που στηρίζεται στην προϋπόθεση πως οι δημόσιες επενδύσεις αποτελούν κρίσιμη παράμετρο για την επίτευξή της, δεν μπορεί ιστορικά να επιβεβαιωθεί. Οι πρώτες χώρες που εκβιομηχανίστηκαν δεν χρειάσθηκαν κρατικά χρήματα για να το πετύχουν. Στην Αγγλία, για παράδειγμα, ούτε η αρχική συσσώρευση κεφαλαίου ούτε και οι συνακόλουθες επενδυτικές δραστηριότητες εξαρτήθηκαν από την ανάμιξη του δημόσιου τομέα. Ακόμα κι εκεί που οι δημόσιες επενδύσεις, πέρα από τις αναγκαίες υποδομές, σημείωσαν επιτυχία στην κινητοποίηση της αναπτυξιακής διαδικασίας (λ.χ. στην Ελλάδα) μακροπρόθεσμα οδήγησαν σε δημοσιονομικά αδιέξοδα (πολλαπλές διαχρονικά κρίσεις με κορυφαία βέβαια την τρέχουσα).

 

ΓΙΑΟΥΡΤΩΜΑΤΑ

Γιαούρτωμα χρειάζονται όσοι διορίσθηκαν στο δημοσιο τα τελευταία 8 χρόνια εκτός ΑΣΕΠ. Γιαούρτωμα χρειάζονται όλοι οι συμβασιούχοι του δημοσίου και των ΟΤΑ. Γιαούρτωμα χρειάζονται οι κηφινες των ΔΕΚΟ με τα απίστευτα επιδόματα και τις εικονικές υπερωρίες. Γιαούρτωμα χρειάζονται όλες οι τροφαντες κοπελιες των 36 η 40 χρονών που έχουν βγεί στη σύνταξη και θα μας πίνουν για δεκαετίες το αίμα έχοντας δουλέψει το πολύ μεχρι 15 χρονια σε Τράπεζες και ΔΕΚΟ. Γιαουρτωμα επίσης χρειάζονται, ανάμεσα σε πολλούς άλλους βολεψάκιδες και διεφθαρμένους, οι δάσκαλοι - καθηγητές που αντιδρουν στην συγχώνευση σχολειων για να μην χασουν ειδόματα και διευθυντικά επιμίσθια. Οπως κι οι καθηγητές και Δημαρχοι που θέλουν να διατηρηθουν πανεπιστημια δίχως φοιτητές και χωρις ουσιαστικο αντικείμενο. Γιαουρτώστε λοιπόν τους πραγματικους ένοχους. Οι πολιτικοί έκαναν ρουσφέτια για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους. Από τους σήμερα δαμαρτυρόμενους εκβιαστές.

ΑΚ

Η ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΟΣΕ 

Aναζητώντας τις λεπτομέρειες της νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας του ΟΣΕ ανακαλύψαμε πως: 'Με τη συγκεκριμένη σύμβαση οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ διατηρούν τις αποδοχές τους στο επίπεδο αυτών που εισέπρατταν την 1η Ιανουαρίου 2011. Σε περίπτωση όπου οι νέες αποδοχές κάθε εργαζομένου, όπως αυτές θα διαμορφωθούν με τον βασικό μισθό και τα επιδόματα (εξαιρουμένου του επιδόματος θέσης), υπολείπονται αυτών που λάμβανε την 1η Ιανουαρίου, τότε αυτός θα λαμβάνει τη διαφορά (προσωπική διαφορά), ενώ αν οι νέες αποδοχές του είναι υψηλότερες, προβλέπονται αρνητική προσωπική διαφορά και παρακράτηση της διαφοράς κατά την εκκαθάριση της μισθοδοσίας.'

Η φαρσο-κωμωδία επαναλαμβάνεται! Τα συνδικάτα πήραν αυτό ακριβώς που ήθελαν (όπως πάντα) και η κυβέρνηση έβαλε την ουρά κάτω από τα σκέλια. Σε λίγο όλο και κάποιο νέο φόρο θα ξεφουρνίσει ο Παπακωνσταντίνου για να καλύψει τα νέα ελλείμματα του ΟΣΕ, παραμυθιάζοντας ΔΝΤ και ΕΕ. Οι φουκαράδες -αλλά εθνικά υπερήφανοι- φορολογούμενοι θα πληρώσουν ξανά τη νύφη, οι πράσινοι συνδικαλιστές θα μακαρίσουν την τύχη τους και θα πιούν άλλο ένα ποτηράκι στην υγειά των κορόιδων και η ζωή θα συνεχιστεί όπως πάντα.

(Από το Blog του Γ. Αναστασόπουλου )

 

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Ολα καλά με τις διαμαρτυρίες και τα πανώ, μόνο που η ολιγαρχία δεν κοστίζει 30 δισ ΤΟ ΧΡΟΝΟ σε μισθούς του δημοσίου και συντάξεις. Το κράτος για δραστηριότητες, μεσα από τις οποίες προέρχονται οι λοβιτούρες και οι μίζες, δαπανά μοναχά το 10% των ετήσιων δαπανών.  Για μισθούς όμως του δημοσίου και συντάξεις ξοδεύει το 70%. Αυτά βέβαια τα απολαμβάνει ο λαος. Και ιδιαίτερα αυτοί που διαμαρτύρονται. Που όλοι τους σχεδόν είναι κρατικοδίαιτοι. Κομματόσκυλα οι περισσότεροι βρίζουν τώρα τους πολιτικούς επειδή δεν μπορούν άλλο να ρουσφετολογήσουν. Να μην λοιπόν ψάχνουμε μακριά για το ποιός υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών μας. Oσο για τους αμφισβητούμενους 'μεταφερόμενους' μήπως μπορούμε να μάθουμε ο γενειοφόρος φωνακλάς της Σύρου (στην επίσκεψη εκεί του Πωθυπουργού) σε ποιά ακριβώς σχολή του νησιού σπουδάζει;
Ποιοί πολίτες ακριβώς αποδοκίμασαν Υπουργούς στη διάρκεια της εθνικής εορτής; Καμιά δεκαριά εγκάθετοι της Αριστεράς που σχεδόν όλοι είναι καθηγητές που χάνουν επιδόματα και επιμίσθια από τις συγχωνεύσεις των Σχολείων. Δηλαδή ακριβώς αυτοί που μασουλούν για την πάρτη τους τον κρατικό προυπολογισμό  δικαιώνοντας τον Πάγκαλο που δήλωσε πως «Ολοι μαζί τα φάγαμε».

ΓΛ

Πλήρες Άρθρο »