ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ - ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ - ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

 

Ανησυχούμε και συζητούμε για λάθος ζητήματα. Τσακωνόμαστε για το Μνημόνιο, για τα λάθη η τις επιτυχίες της κυβέρνησης, για το ποιοι έφαγαν τα λεφτά και ποιοι είναι ακριβώς εκείνοι που μας υπονομεύουν. Και δεν αντιλαμβανόμαστε πως το πρόβλημα είναι πως εξακολουθούμε να μην μπορούμε να ζήσουμε δίχως δανεικά. Αν με κάποιο μαγικό τρόπο μηδενιζόταν άξαφνα το εξωτερικό χρέος της χώρας, και δεν είχαμε συνεπώς την υποχρέωση να πληρώνουμε τόκους και χρεολύσια, και πάλι θα έπρεπε να απευθυνθούμε σε, καινούργιους η παλιούς, δανειστές. Εκ των πραγμάτων λοιπόν η χώρα οφείλει να νοιάζεται για την διεθνή της αξιοπιστία αλλά και για την στάση των αγορών απέναντί της.


Τα πράγματα όμως στον τομέα αυτό δεν είναι καλά. Με την εξωφρενική αύξηση των spread δανεισμού της χώρας γίνεται ολοφάνερο πως σχεδόν κανείς δεν εμπιστεύεται τις προσπάθειές μας για έξοδο από τα σημερινά τραγικά οικονομικά αδιέξοδα. Και η έλλειψη αξιοπιστίας δεν αφορά μοναχά την κυβέρνηση. Αντανακλά σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης με μια ακατέργαστα αρνητική στάση απέναντι στο Μνημόνιο δεν δείχνουν να είναι φορείς κάποιας βιώσιμης εναλλακτικής πρότασης. Οι δε συνδικαλιστικοί φορείς του ευρύτερου κυρίως δημόσιου τομέα, αδιάφοροι μπροστά στις οικονομικές θύελλες που χτυπούν την χώρα, κινητοποιούνται με κάθε μέσο τινάζοντας στον αέρα την οικονομική πορεία της χώρας.
Από τα πράγματα η Ελλάδα με μεγάλη δυσκολία θα αποφύγει τα χειρότερα. Όχι επειδή φταίνε δήθεν οι ξένοι δανειστές «που μας πίνουν το αίμα». Φταίει το κακό μας το κεφάλι που επιλέγαμε τόσα χρόνια να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας, σε ένα περιβάλλον εικονικής ευημερίας – που μας εξασφάλιζαν τα δανεικά που με ευκολία εισέρρεαν στη χώρα λόγω των χαμηλών τότε επιτοκίων του ευρώ. Εξυπακούεται πως οι κραυγές για αναδιάρθρωση, επιστροφή στη δραχμή και στάση πληρωμών (θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα αν το είχαμε επιχειρήσει πριν από το Μνημόνιο) είναι τελείως άστοχες. Διότι δεν θα μας δανείζει κανείς για ουσιαστικές τρέχουσες ανάγκες μας.


Η αφύπνιση για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και η σηματοδότηση μιάς πορείας σωτηρίας – που όμως γίνεται όλο και δυσκολότερη – μπορεί να πραγματοποιηθεί μοναχά αν – διακομματικά - οι πολιτικοί ταγοί της χώρας συνειδητοποιήσουν πως οφείλουν να προχωρήσουν σε κατάργηση δημόσιων φορέων και σε απολύσεις.


Εβδομαδιαίο περιοδικό με εξαιρετική επιτυχία περιέγραψε την διαφορά ανάμεσα στην δεξιά και την αριστερά στην Ελλάδα. Ο κ. Καραμανλής, σημείωσε, διόρισε στην διάρκεια της θητείας του 100.000 άτομα στο δημόσιο. Η Αριστερά από την άλλη πλευρά, θα ήθελε τα άτομα αυτά να διορίζονταν κάθε χρόνο. Είναι λοιπόν εκτός πραγματικότητας το επιχείρημα πως η Αριστερά δεν έχει ευθύνες για τα σημερινά οικονομικά αδιέξοδα. Πάντοτε πλειοδοτούσε σε κρατικές παροχές, διορισμούς και δημόσιες δαπάνες. Ο κ. Τσίπρας μάλιστα προεκλογικά είχε προτείνει τον διορισμό όλων των ανέργων στο δημόσιο. Και την συνακόλουθη εκτίναξη των ελλειμμάτων σε ακόμη περισσότερο υπερβολικά ύψη. Οσο για την, επαναπροσδιορισμένη στα πλαίσια της λαικής Δεξιάς, ΝΔ οι ελπίδες για μελλοντική αλλαγή πορείας είναι ελάχιστες. Εφ όσον κυρίως κυριαρχούν στις ιδεολογικές της ανησυχίες οι υποστηρικτές της προσοδολαγνείας (λάτρεις δηλ των δημοσίων επιδοτήσεων και προσόδων) είναι βασικά αδύνατο να αρθρώσει τον όποιο πολιτικό λόγο για μειώσεις κρατικών φορέων και της κρατικής γραφειοκρατίας.


Η κατάσταση του εθνικού μας χρέους προσεγγίζει σε επίπεδα εφιαλτικού αδιεξόδου. Με την ολοκλήρωση του προγράμματος στήριξης (παρέμβαση δηλ του ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ) το χρέος θα προσεγγίζει το 170%. Είναι χαρακτηριστικό πως μια σημαντική χώρα της πρώην ΕΣΣΔ, το μουσουλμανικό Ουζμπεκιστάν με πρόσφατα σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα, ακολουθεί εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάκαμψης με χρέος που δεν ξεπερνά το 8% του ΑΕΠ!! Στη χώρα αυτή όμως, κληρονόμο μιάς εκτεταμένης σοβιετικής γραφειοκρατικής μηχανής, οι δημόσιες δαπάνες έχουν πάψει από καιρό να ξεπερνούν τα όρια των δημοσίων εσόδων. Και ο όποιος δανεισμός πραγματοποιείται στη λογική της παραγωγικής επένδυσης των πόρων αυτών ώστε η χώρα να εξασφαλίζει έσοδα που να συμβάλουν στην εξόφληση των χρεών.


Η απλή αυτή λογική έχει από καιρό εγκαταλείψει την ελληνική δημοσιονομική πρακτική. Τα δάνεια έχουν μετατραπεί σε αυτοσκοπό. Διευρύνοντας καταναλωτικές ανάγκες και λογικές κρατικού επεκτατισμού. Και κάτι άλλο όμως ξεχωρίζει στην εντυπωσιακή πορεία του Ουζμπεκιστάν. Η φορολογία των επιχειρήσεων δεν ξεπερνά το 9%, και των ατόμων το 10 – 15% των εισοδημάτων τους. Η ροή των επενδύσεων στη χώρα έχει έτσι θεαματικά αυξηθεί και η ανάπτυξη της χώρας έχει ξεπεράσει, για τρίτο χρόνο, το 8,5%.


Στην Ελλάδα κατηγορούμε για τα αδιέξοδα το Μνημόνιο - το οποίο βέβαια δεν εφαρμόζουμε - ξεχνάμε την απαραίτητη μείωση δαπανών και φορολογούμε ό,τι κινείται (όπως βέβαια και τα ακίνητα). Και βέβαια, δεν σημειώνεται ίχνος ανάκαμψης. Μια και η οικονομία – και ιδίως η αγορά – πνέει τα λοίσθια. Η κατάσταση είναι δυσάρεστη. Κι όταν εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε αμήχανοι, είναι αδύνατον να εξασφαλίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών.

Πλήρες Άρθρο »

H ΓΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ: ΑΣΤΑΝΑ, ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ

H ΓΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ: ΑΣΤΑΝΑ, ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ

 

Συνέντευξη Α. Ανδριανόπουλου στην εφημερίδα 'Θεσσαλία'
 
*Κύριε Ανδριανόπουλε,παρακολουθώντας κάποιος τα λεγόμενά σας αλλά και την αρθογραφία σας στην πορεία του χρόνου,θα΄λεγε πως,εκτός από στεναχώρια για όσα συμβαίνουν αυτή την εποχή στην χώρα,θα αισθάνεσθαι και κάποια δικαίωση. Είναι πράγματι έτσι ?
 
Δεν είναι δυνατόν να είσαι ικανοποιημένος όταν δικαιώνεσαι επειδή ήλθε η καταστροφή. Δυστυχώς όταν κάποιοι από εμάς φωνάζαμε και προειδοποιούσαμε δεν μας άκουγε κανείς. Τώρα πιά φθάσαμε στο χείλος του γκρεμού. Κι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιμένουν στην εφαρμογή πολιτικών σαν αυτών που μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Οι πρωτοστάτες του κρατισμού, που μας προκάλεσαν τα σημερινά χάλια, διαμαρτύρονται σήμερα για το μνημόνιο, γιατί κλονίζει τις σιγουριές στις οποίες είχαν συνηθίσει. Και παρά 'τα ματωμένα τους χέρια' εξακολουθούν να κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο κατηγορώντας για νεοφιλελεύθερο οτιδήποτε δεν συνταιριάζει με τις ξεπερσαμένες τους ιδεοληψίες. Δαιμονοποιούν δηλ την λογική ελπίζοντας σε μιά υπερφυσική κι εξωπραγματική ουσιαστικά επιστροφή στις πρακτικές της βόλεψής τους. 
 
*Αν δεχθούμε πως η επιλογή του Οικονομικού Φιλελευθερισμού είναι η ενδεδειγμένη,για να οδηγηθεί μία χώρα στην ανάπτυξη,η Ελλάδα την είχε αυτή την ευκαιρία με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τι πήγε στραβά τότε και μολονότι είχατε λάβει ένα τόσο μεγάλο ποσοστό,με μία καθαρά φιλελεύθερη ατζέντα,δεν μπορέσατε να βάλετε το νερό στ΄αυλάκι ?
 
Το πρόβλημα ήταν η γενικότερη κρατικοδίαιτη αντίληψη της ελληνικής κοινωνίας αλλά και η ίδια η ΝΔ. Που ποτέ δεν αγκάλιασε ειλκρινά την ανάγκη για γνήσια φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Είναι τυχαίο πως τον επι κεφαλής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης κι' υπονομευτή της τότε πολιτικής μας τον εξέλεξαν αμέσως μετά την ήττα μας καινούργιο Αρχηγό του κόμματος. Ούτε είναι και σύμπτωση πως σήμερα Πρόεδρος του κόμματος είναι εκείνος που μας ανέτρεψε τότε, αντιτιθέμενος στην ιδιωτικοποίηση του μάνατζμεντ του ΟΤΕ. Οταν το κομματικό σου σπίτι αντιτίθεται σε αυτά που επιθυμείς να εφαρμόσεις, έχοντας μάλιστα ελάχιστη κοινοβουλευτική πελιοψηφία, είναι ουτοπία να πιστεύεις πως μπορείς να αλλάξεις τον τόπο. Στην Ελλάδα έχουμε δύο μεγάλα σοσιαλιστικά κόμματα. Ενα γνήσιο, το ΠΑΣΟΚ, που σήμερα αναγκάζεται να υιοθετήσει για λόγους πρακτικούς πολλές φιλελεύθερες επιλογές. Κι ένα γιαλαντζί, την ΝΔ, που λόγω εμφύλιου, βασιλείας και δικτατορίας αυτοαποκαλείται δεξιό. Που διόγκωσε όμως συνειδητά τον δημόσιο τομέα, αύξησε στα χρόνια 2004-2009 το κράτος με 600 περίπου καινούργιους δημόσιους φορείς και μας οδήγησε στην χρεωκοπία. Και σήμερα συναγωνίζεται την κα Παπαρήγα και τον κ. Τσίπρα σε αντι-μνημονιακή ρητορική. 
 
*Ακούγοντας εκ των υστέρων σε διάφορες συνεντεύξεις όλους τούς, πρώτους μηχανικούς,όπως τους χαρακτήρισε πρόσφατα ένας φίλος συγγραφέας-υπουργούς Εθνικής Οικονομίας που παρήλασαν τα τελευταία χρόνια,αισθάνεται αν μη τι άλλο λίγο άβολα,ακούγοντάς τους να ισχυρίζονται,πως τα έκαναν όλα καλά. Πείτε μου σας παρακαλώ την δική σας γνώμη,για τα πεπραγμένα τους και αν μπορείτε να χαρακτηρίσετε κάποιον,πετυχημένο στο έργο του.
 
Υπήρξαν άνθρωποι που έκαναν  σημαντικές προσπάθειες, όπως ο Αλ. Παπαδόπουλος. Υπήρξαν όμως και Υπουργοί που ενώ βρισκόμασταν στο χείλος της καταστροφής έσπρωξαν τον τόπο στο κενό. Αλλά δεν είναι αποκλειστικά ζήτημα Υπουργών. Η ανάκαμψη της χώρας και η αντιστροφή του κρατικίστικου κλίματιος είναι ζήτημα ενός ολόκληρου συστήματος. Από τουςε Πρωθυπουργούς μέχρι την βάση των κομμάτων. Οταν τα πλήθη απαιτούν και εκστασιάζονται με τις παροχές και τιμωρούν με την ψήφο τους όσους προειδοποιούν και προσπσθούν να αντιστρέψουν το ρεύμα πως περιμένετε να σωθεί ο τόπος; Σήμερα έχουν δικαιωθεί οι Μανώληδες και οι Παναγιωτακόπουλοι, κι εξακολουθούν να φωνάζουν παρά την καταστροφή του τόπου, ενώ κανείς δεν ακούει τις φωνές της λογικής που ζητούν μεταρρυθμίσεις, σύνεση, περικοπές δπανών. Που είναι σήμερα ο Αλ. Παπαδόπουλος, ο Μάνος, ο Γιαννίτσης, ο Π. Γεννηματάς, ο Στ Μπένος - ακόμη κι εγώ; Σπίτια μας, σχολιάζοντας ελεύθερα την επικαιρότητα. .
 
*' Όταν η θάλασσα γεμίζει με καρχαρίες,καλό είναι να βγαίνει κανείς στη στεριά' είχατε πει κάποτε στη βουλή και είχατε αποχωρήσει αξιοπρεπώς. Θα΄θελα να σας ρωτήσω,σε ποιους αναφερόσασταν τότε και αν τους διακρίνετε ακόμη και σήμερα στα νερά της πολιτικής.
 
Σήμερα πλεόν τους βλέπουν όλοι. Γιατί εχουν βγεί και στην ξηρά. Οι προμηθευτές και οι εργολάβοι του δημοσίου που ζούν από τον δημόσιο τομέα, χρηματοδοτούν αδιέξοδα οικονομικά ΜΜΕ κι απασχολούν πετυχημένους δημοσιογράφους που όλοι όμως έχουν περασει από την ΚΝΕ, διαποτισμένοι από τις αντιλήψεις του κρατισμού και του μεγάλου δημόσιου τομέα. Διαμορφώνουν  έτσι μιά κοινή γνώμη παθητική, πλαδαρή, αδρανή που θεωρεί σαν 'προοδευτική' την όποια ανοησία έχει απλά αριστερό πρόσημο. Για να κάνουν τις δικές τους δουλειές έθισαν τον κόσμο στον κρατισμό, την παρακμή, τα λογής επιδόματα και την ρουσφετολογία
 
*Ήσασταν από τους πρώτους, που εντρυφήσατε πάνω στους υπολογιστές και το διαδίκτυο. Σήμερα που όλοι πια έχουν πρόσβαση σ΄αυτό το μέσο και γνωρίζουν μέσα από τον τεράστιο πλούτο των πληροφοριών που κυκλοφορούν εκεί,μεταξύ άλλων,και με λεπτομέρειες,για τα δισεκατομμύρια στις προμήθειες στον χώρο της υγείας,στους εξοπλισμούς,για την Siemens κλπ, πως είναι δυνατόν κατά την γνώμη σας,να περιμένει ο Κος Πάγκαλος να γίνει πιστευτός,λέγοντας,πως για το σημερινό χάλι φταίνε οι διορισμοί των ημετέρων ?
 
Απλούστατα διότι το 70%  των δημοσίων δαπανών πηγαίνουν σε μισθούς του δημόσιου τομέα και σε συντάξεις. Το 20% σε εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους της χώρας. Και μοναχά το 10% πηγαίνει σε δραστηριότητες. Απ' όπου και οι προμήθειες, οι ρεμούλες, οι χρηματισμοί και η εκδηλωμένη διαφθορά. Αλλά από αυτό το 10% γίνονται και έργα. Η βρωμιά λοιπόν αφορά ένα 3% περίπου αυτού του 10. Ενα 2% περίπου στο σύνολο. Δεν μπορεί λοιπόν να φταίει για τα χάλια μας το 2% και να είναι αθώο το 70%.
 
*Πως νιώθετε απέναντι στους θεσμούς και τούς νόμους,που έχει δημιουργήσει το πολιτικό μας σύστημα,καθώς βλέπετε ανθρώπους όπως ο Κος Τάσος Μαντέλης,να κυκλοφορούν ελεύθεροι ?
 
Γιατί μήπως έχουν συλληφθεί όσοι έδειραν βουλευτή στον δρόμο και τον κ. Μπάγεβιτς στο γήπεδο; Eίναι μήπως στη φυλακή όσοι έχτισαν τα γραφεία καθηγητων τους στο Πανεπιστήμιο κι έδωσαν μετά υπερήφανοι συνεντεύξεις στην Τηλεόραση; Είναι μέσα κανείς από τους 'Τουπαμάρος' της Κερατέας; Από αυτούς που έκαψαν την Αθήνα τον Δεκεμβριο του 2008; Απ' όσους κατέκλεψαν τα Ταμεία με τα δομημένα ομόλογα η από αυτούς που οδήγησαν την χώρα στην χρεωκοπία με τις επιλογές τους; Η όσοι μπήκαν σε τηλεοπτικά πλατώ, διακόπτοντας εκπομπες με συνθήματα και κάνοντας δηλώσεις στο γυαλί; Και δεν αναφέρομια βέβαια σε καταληψίες Υπουργείων και Γραφείων ΔΕΚΟ και σε όσους παραβιάζουν τους νόμους παρεμποδίζοντας συγκοινωνίες και κλείνοντας λιμάνια. Και να μην θυμίσω βέβαια διάφορους διάττοντες αστέρες της οικονομίας που σε μια  νύχτα από άγνωστοι ταπεινόφρονες μεσοαστοί έγιναν περισπούδαστοι βαθύπλουτοι. Πως και πόθεν; Στον Μαντέλη θα βγάλουμε τελικά όλα μας τα απωθημένα; Που σε τελευταία ανάλυση δικάσθηκε και θα ακολουθηθεί η νόμιμη διαδικασία...
 
*Θα βλέπατε με θετική προαίρεση,την εμπλοκή στην πολιτική,μέσω της δημιουργίας ενός κόμματος,ενός επιχειρηματία ?
 
Δεν είμαι κατ αρχήν αρνητικός. Αλλά θα πρέπει να το σκεφθεί πολλές φορές. Γιατί το κλίμα είναι γενικότερα νοσηρό. Γεμάτο επιθετικότητα και φθόνο.
 
*Τι κατά την γνώμη σας κάνει λάθος,ο Κος Αντώνης Σαμαράς,και δεν μπορεί να απορροφήσει την δυσαρέσκεια του κόσμου και συνάμα να εμπνεύσει προς μια καλύτερη προοπτική για την χώρα ? *Η Κυρία Μπακογιάννη,έχοντας ήδη μία πολιτική διαδρομή,ξεκίνησε πρόσφατα μία προσπάθεια με το 'ΔΗ.ΣΥ',για να φέρει κάτι νέο στα πολιτικά πράγματα. Πιστεύετε πως θα έχει αντίκρυσμα στο εκλογικό σώμα αυτή της η κίνηση,κι εσείς θα σκεφτόσασταν το ενδεχόμενο συνεργασίας μαζί της ?
 
Εγώ δεν βλέπω σαν πιθανή επιστροφή μου στο Κοινοβούλιο. Προσπαθώ να χτίσω μιά σοβαρή παρουσία επαγγελματική και ακαδημαική εδώ και κυρίως στο εξωτερικό. Και θα είναι δύσκολο να ξεστρατίσω και πάλι. Τότε που θα έδινα τα πάντα για την πολιτική και θα ήμουνα αποκλειστικά αφοσιωμένος, δίχως οικογενειακές υποχρεώσεις, στον τόπο  το σύστημα μου έστρεψε την πλάτη. Κι επέλεξε πρόσωπα που είδατε που μας οδήγησαν. Από εκεί και κάτω αν χρειασθεί να βοηθήσω θα το κάνω. Οχι υποχρεωτικά μέσα από την Βουλή. Η κα Μπακογιάννη κάνει μιά μεγάλη πρσπάθεια. Κάτω από δύσκολες συνθήκες. Αν επιμείνει σε πολιτικές που την διαφοροποιούν από τους άλλους μπορεί να πετύχει. Αλλά να ξέρετε, είναι αγώνας αντοχής - όχι ταχύτητας. Οσο για την ΝΔ. Αυτή υφισταται τις συνέπειες του προβληματικού της DNA. Που συνηθίζει να επιβραβεύει όσους υπονομεύουν την παράταξη. Αν δεν ξεκαθαρίσει την πολιτική της φυσιογνωμία  και το ποιούς ακριβώς εκφράζει,  το μέλλον της είναι άδηλο.
 
* Άκουσα πρόσφαρα την δήλωση του υπουργού των οικονομικών της Σλοβακίας,τής χώρας που αρνήθηκε να συνδράμει στο δάνειο που πήραμε,να λέει,αν δεν κάνω λάθος,πως το έκανε γιατί δεν είδε τις τράπεζες,που θεώρησε ως κύριους υπαίτιους της κρίσης στη χώρα μας,και σε αντίθεση με τον απλό κόσμο που υπόκεινται εδώ και καιρό,όπως ανέφερε,σε σκληρές θυσίες,να πληρώνουν κανένα τίμημα,τουναντίον συνεχίζουν να πέρνουν από την κυβέρνηση τεράστια ποσά. Πείτε μου σας παρακαλώ την γνώμη σας,γι΄αυτή την τακτική απέναντι στις τράπεζες,τής σημερινής αλλά κ? ?ι τής προηγούμενης κυβέρνησης.
 
Ο Σλοβάκος Υπουργός δεν γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα. και λέει ανοησίες. Στην Ελλάδα δεν προκάλεσαν οι Τράπεζες την κρίση - όπως στην Ιρλανδία, την Ισλανδία και την Αγγλία / ΗΠΑ. Στην Ελλάδα χρεωκόπησε το κράτος και κινδυνεύει να συμπαρασύρει και τις Τράπεζες. Να μην ξεχνάτε επίσης πως οι ελληνικές Τράπεζες είναι φορτωμένες με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που ουδείς λογικός άνθρωπος θα τα έπαιρνε αν είχε την σχετική ευχέρεια επιλογής. Το κράτος λοιπόν οφείλει να ξεπληρώσει υποχρεώσεις και να εξασφαλίσει ρευστότητα - όχι για τους τραπεζίτες αλλά γαι τους απλούς καταθέτες.  
 
* Όταν κάποιο από τα κόμματα της αριστεράς,μιλάει για περισσότερο κρατισμό και συνακόλουθα για ιλιγγιώδεις κρατικές δαπάνες,φαντάζομαι πως στα αφτιά σας,τούτα τα λόγια,θα ακούγονται σα να΄ρχονται από κάποιον άλλο πλανήτη. Μήπως όμως γνωρίζουν κάτι,όπως για παράδειγμα ο Πρωθυπουργός έλεγε προεκλογικά πως είχε σχέδιο (το οποίο όμως κρατούσε κρυφό),που εμείς δεν ξέρουμε ή οραματίζονται συμμαχίες με καθεστώτα,π.χ. βενεζουέλα,όπου ενδεχομένως και να εφαρμόζονται με επιτυχία όσα λένε ?
 
Αν θυμόσαστε μας είχαν κάποτε πεί, ο κ. Τσίπρας συγκεκριμμένα, πως είχαν εξασφαλίσει από την Βενεζουέλα φτηνό πετρέλαιο για τα απορριματοφόρα του Δήμου Αθηναίων. Τι έγινε το πετρέλαιο αυτό; Ακόμα το περιμένουμε; Δεν μας είχε κουφάνει επίσης ο κ. Τσίπρας όταν προεκλογικά είχε προτείνει να αντιμετωπισθεί η ανεργία με διορισμό όλων των ανέργων στο δημόσιο; Μιλάμε για 500.000 ανθρώπους. Κι αντί όλοι αυτοί να έχουν κάπου καταχωνιασθεί και να μην μιλάνε, μπας και τους ξεχάσουμε, έχουν το θράσσος να ξιφουλκούν κατά του Μνημονίου και να ομιλούν για 'άλλες' (μαγικές προφανώς ) λύσεις.  
 
 
*Δεν είναι λίγοι,ακόμα και αριστεροί,που υποστηρίζουν πως ο καπιταλισμός,υπήρξε ίσως το καλύτερο από τα οικονομικά συστήματα που έχουν εφευρεθεί. Με τον τρόπο όμως που εφαρμόστηκε έως τώρα,σε παγκόσμιο επίπεδο,πιστεύετε πως μπορεί πια να εμπνεύσει ή έχει κλείσει τον κύκλο του και είναι ανάγκη να επανεφευρεθεί ?
 
Μεγάλη συζήτηση. Με πολλές παραμέτρους. Πάντως θα αλλάξουν στο μέλλον πολλά πράγματα. Με κάποια ίσως υποχώρηση της απόλυτης δημοκρατίας. Τα μοντέλα Κίνας, Κ Ασίας και Ρωσίας αρχίζουν να κερδίζουν έδαφος. Καλό θα είναι να αποτρέψουμε τέτοια ενδεχόμενα. Πάντως οι ελεύθερες αγορές πολύ δύσκολα θα αντικαταστσθούν.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ

 

Πρέπει επι τέλους να σοβαρευθούμε. Η τουλάχιστον να ομολογήσουμε πως δεν δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουμε αποφεύγοντας την χρεωμκοπία. Αυτή η αποκρουστική συγχωρδία κρυαγών απόγνωσης για το επάρτατο μνημόνιο και τους κακούς ξένους που επιβουλεύοντια δήθεν την καλπέρασή μας πρέπει να τελειώσει. Ουδείς πραγματικά ενδιαφέρεται για μας. Και στην πραγματικότητα, αν δεν είμασταν στην ευρωζώνη η αν δεν χρωστούαμε σημαντικά ποσά σε ευρωπαικές τράπεζες δεν θα ίδρωνε ουδενός το αυτί για τις φωνές πανικού που θα ακούγοντνα από την Αθήνα.


Ας το σδυνειδητοποιήσουμε επι τέλους. Το μνημόνιο δεν έχει σχεδόν καθόλου εφαρμοσθεί. Η βουτιά στην ανυποληψία της ελληνικής οικονομίας και το κάθιοσμα της αγοράς οφείλονται κατά κύριο λόγο στις αριστερές ιδεοληψίες των κυβερνόντων αλλά και στον έκδηλο κρατισμό που κυριαρχεί στο πολιτικό μας σύστημα αλλά και στην κοινωνία μας γενικότερα. Ζούσαμε για δεκαετίες πολύ πάνω από τις δυνατότητές μας με δανεικά. Και ουδείς είχε ενοχληθεί. Και είναι χυδαία παραπειστικό το επιχείριημα πως ο λαός δεν το εγνώριζε. Από τις εκλογές ακόμη του 1986 η ΝΔ είχε προειδοποιήσει (και με αφίσα ακόμη) πόσα χρώσταγε ένα νεογέννητο παιδί στους ξένους δανειστές μας για να ικανοποιήθούν οι παροχές που μοίραζε απλόχερα ο Α. Παπανδρέου. Κι ο λαός, σε απάντηση αυτών των προειδοποιήσεων, επανεξέλεξε πανηγυρθικά στην κυβέρνηση το Πασόκ. Για να φτάσουμε στο περίφημο, «Τσοβόλα, δώστα όλα». Και στο ξεκίνημα της οριστικής κατάρρευσης των δημοσίων οικονομικών της χώρας. Αν, εν τούτοις, δεν είχε μεσολαβήσει η ιστορία με τον Γ. Κοσκωτά αλλά και οι προσωπικές του περιπέτειες, αμφιβάλλων πολύ αν θα είχε χάσει ο τότε Πρωθυπουργός την εξουσία.


Ο λαός είχε δυστυχώς εθισθεί σε ένα κλίμα άκοπου πλουτισμού, βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου με δάνεια και ανοχής μιάς κοινωνικής πραγματικότητας ατιμωρησίας και ρεμούλας. Μιά νοοτροπία που είναι εξαιρετικά δύσκολο τώρα να ξεριζωθεί και να αλλάξει. Καταγγέλουν τώρα σχεδόν άπαντες το μνημόνιο (ακόμα και πολλοί παράγοντες του κυβερνητικού χώρου) για το τέλμα στο οποίο έχει βυθισθεί η ελληνική οικονομία. Και κατηγορούντια πολιτικοί και κοινοβούλιο για τα συνολικά χάλια του τόπου. Είναι όμως αυτοί οι πραγματικοί υπεύθυνοι; Και από που προκύτπουν ευθύνες του μνημονίου; Το οικονομικό αδιέξοδο που αντιμετωπίζουμε σήμερα οφείλεται κατά κύριο λόγο στον σοσιαλκρατισμό που επικρατεί στις επιλογές της κυβέρνησης αλλά και στην γενικότερη κρατικοεξαρτούμενη νοοτροπία που χαρακτηρίζει τις αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. Και ιδιαίτερα μάλιστα αυτών που διαμαρτύρινται γαι το μνημόνιο και για τις πολιτικές που επιτάσσει.


Το μνημόνιο δεν ευθύνεται για τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουμε γιατί απλούστατα δεν εφαρμόζεται. Αν εξαιρέσει κανείς τις αυξήσεις του ΦΠΑ, που αποτελούν παράγωγο της συμβολής των ευρωπαίων στον μηχανισμό στήριξης κι όχι πολιτική που υποστηρίζει το ΔΝΤ, όποιες άλλες πολιτικές έχουν εφαρμοσθεί αποτελούν εμπνεύσεις του γαλουχημένου στις σοσιαλιστικές ιδέες οικονομικού επιτελείου. Οι παράλογες αυξήσεις των φορολογικών συντελεστών, οι συνεχείς αλλαγές στο σύστημα είσπραξης φόρων καθώς και η επιδορμή σε εισοδήματα και ακίνητα, κοντολογίς όλα εκείνα τα μέτρα που έχουν οδηγήσει σε νέκρωση την αγορά και σε βάθεμα της ύφεσης, αποτελούν αποκλειστικά εμπνεύσεις της κυβέρνησης. Οπως κυβερνητικό έργο είναι οι εμμονές στα έσοδα αλλά και η σκόπιμη υποβάθμιση του προβλήματιος της υποχωρητικότητας σε οτιδήποτε θα οδηγούσε σε ουσιαστική μείωση δημοσίων εξόδων (περικοπές του κράτους δηλ. και κατάργηση γραφειοκρατίας και άλλων παρεμβάσεων στις αγορές). Το μνημόνιο μιλούσε για περιστολή ελλειμμάτων. Δεν ζητούσε αύξηση φόρων. Αυτό, όπως και η μείωση εισοδημάτων και συντάξεων, είναι αποτέλεσμα κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Η κυβέρνηση ομιλεί συνέχεια για έσοδα για να αναβάλει την αναπόφευκτη τελικά περικοπή δαπανών και κατάργηση κρατικών φορέων.


Το μνημόνιο όμως ζητούσε άλλα πράγματα, για το οποία δεν έχει γίνει περίπου τίποτε. Απελευθερώθηκαν τα προστατευόμενα επαγγέλματα; Εγιναν εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις; Εξορθολογίσθηκαν τα οικονομικά των νοσοκομείων; Καταργήθηκαν άχρηστοι δημόσιοι φορείς που επιβαρύνουν τους φορολογούμενους δίχως να προσφέρουν ουσιαστικές υπηρεσίες¨στην κοινωνία; Ακούμπησε κανείς τους απολιθωμένους δεινόσαυρους του δημόσιου τομέα για να μας απαλλάξει από τους πόρους που την ώρα αυτή ακόμη καταναλώνουν; Ακόμα κι ο Οργανισμός που έγινε για να αποξηράνει πριν από 100 περίπου χρόνια την Λίμνη Κωπαίδα, παραμένει αγέρωχος στην θέση του! Αλλά μήπως έγινε καμία ουσαστική προσπάθεια για την εξυγίανση των περίφημων ΔΕΚΟ; Ξεκινώντας βέβαια από την κατάργηση του απαράδεκτου νόμου που δίνει το δικαίωμα στους συνδικαλιστές ουσιαστικά να συνδιοικούν τις δημόσιες επιχειρήσεις.


Μια ένδειξη για το πως κατασπαταλώνται τα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων είναι τα 11 περισσότερο χαρακτηριστικά – και προκλητικά, θα έλεγα - επιδόματα που απολαμβάνουν οι μισθοδοτούμενοι σε φορείς του δημοσίου και σε ΔΕΚΟ. Επίδομα Προπέλας (Λιμενικό), Επίδομα Αγαμίας (ΕΛΠΕ) – αν τους βρούμε γυναίκες σίγουρα θα στοιχίζουν λιγότερο - Επίδομα Εγκαιρης Προσέλευσης στην Εργασία (ΕΘΕΛ), Επίδομα Κεραίας (ΗΣΑΠ), Επίδομα Μεταφοράς Φακέλου (Δημόσιο), Επίδομα Παραλαβής - Παράδοσης Λεωφορείου (ΕΘΕΛ) – δηλ. οι προσλαμβανόμενοι σαν οδηγοί θα άφηναν τα οχήματα στο δρόμο; - Επίδομα Αποτελεσματικότερης Διεκπεραίωσης Υποθέσεων (Υπ. Δικαιοσύνης), Επίδομα Φάξ (ΔΕΗ), Επίδομα Χρήσης του Κυλικείου (ΕΛΠΕ) – για όσους προφανώς δεν αρέσει το διατιθέμενο φαγητό - Επίδομα Προθέρμανσης Αυτοκινήτου (ΟΤΕ), Επίδομα Πλυσίματος Χεριών (ΟΣΕ).*

Αυτά επιχειρεί να περιορίσει το μνημόνιο και σε αυτό ανθίσταται η κυβέρνηση. Και μαζί της αντιδρούν όλοι οι φορείς των βολεμένων ουσιαστικά λαθρεπιβατών της ευημερίας. Δεν έχουν όλοι αυτοί παρά να κοτάξουν το εξαιρετικό, πολύ πρόσφατο, βιβλίο του Matthew Lynn,, Bust: Greece, the Euro, and the Sovereign Debt Crisis , 2010 (Χρεωκοπία: Η Ελλάδα, το Ευρώ και η Κρίση του Δημοσίου Χρέους). Για να καταλάβουν τις διαστάσεις του προβλήματός μας αλλά και τις γεμάτες αέρα ανοησίες που διακινούνται στον ελληνικό δημόσιο διάλογο.

* Ο κατάλογος δημοσιεύθηκε στην Athens Voice.

Πλήρες Άρθρο »