«ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 

Τελικά τους ανακαλύψαμε. Τους νέους εχθρούς της Ελλάδας που κάνουν ό,τι τους είναι δυνατόν για να τινάξουν στον αέρα τις προοπτικές του έθνους. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι από τους διεθνείς εκτιμητικούς οίκους. Που έχουν βαλθεί, κατά πως φαίνεται, να κόψουν τα φτερά των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση. Κάθε φορά που η χώρα βλέπει με αισιοδοξία το αύριο έρχονται οι διάφοροι Φρίτς, Πούρς κλπ και μας ξαναπροσγειώνουν στο έδαφος.

Η κυβέρνηση ψάχνει παντού για υπονομευτές. Και κατσαδιάζει ενοχλημένη τους διεθνείς αυτούς οίκους. Ξεχνώντας δύο βασικά πράγματα. Το πρώτο είναι πως οι οίκοι αυτοί είναι ιδιωτικές εταιρίες. Δεν παίρνουν εντολές από κυβερνήσεις κι εξαρτώνται οικονομικά από την ακρίβεια των προβλέψεών τους. Από την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι πελάτες τους, δηλαδή. Τα έκαναν θάλασσα στην κρίση των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ. Και μάτωσαν οικονομικά γι’ αυτό. Και τώρα είναι πολύ αυστηρότεροι, μη πιστεύοντας τίποτα αν δεν δούν με τα μάτια τους την πραγματικότητα. Η μεγαλύτερη τιμωρία τους δεν είναι οι δηλώσεις και οι απειλές. Αλλα η έμπρακτη απόδειξη πως κάνουν λάθος. Αν η ελληνική οικονομία ανακάμψει με βάση τις επιλογές της κυβέρνησης, τότε οι ίδιοι οι πελάτες των οίκων αυτών θα τους σουβλίσουν για τα χρήματα που έχασαν εισακούοντας τις δυσμενείς τους πρβολέψεις.

Το δεύτερο λάθος των κυβερνόντων είναι πως παραβλέπουν την πραγματικότητα ως οι οίκοι αυτοί ξέρουν να διαβάζουν. Και ελληνικά ακόμη. Αυτά που παραβλέπουν η και συνειδητά «θάβουν» πολλά ποδηγετούμενα ΜΜΕ και δεν τολμούν να ακουμπήσουν τα ελληνικά κόμματα αυτοί τα βλέπουν και τα λαμβάνουν υπ’ όψιν τους. Πρόσφατα λ.χ. ο ΣΕ υπέγραψε νέα συλλογική σύμβαση με εργαζόμενούς τους. Και δεν άνοιξε μύτη. Εν μέσω Μνημονίου μάλιστα! Περίεργο έτσι; Όχι, αν κάνετε τον κόπο να την διαβάσετε. Ξεκάθαρα ορίζεται πως θα αποκατασταθεί η όποια απώλεια εισοδημάτων υπήρξε μέσα στο 2010!! Θα τους δοθούν δηλ πίσω όσα έχασαν λόγω δεσμεύσεων του Μνημονίου. Εσείς, αν ήσασταν εκτιμητής, σε τι συμπέρασμα θα καταλήγατε;

Ας θυμηθούμε όμως τους όρους που είχε θέσει η Τρόικα τον περασμένο Νοέμβριο για την εκταμίευση της τέταρτης δόσης του δανείου προς την χώρα μας. Και κατά πόσο τηρήθηκαν. Απελευθερώθηκε ουσιαστικά κανένα επάγγελμα; Εγιναν κάποιες από τις «σαρωτικές» ιδιωτικοποιήσεις που είχαν προβλεφθεί; Εξορθολογίσθηκαν οι δαπάνες των κρατικών νοσοκομείων; Εξυγιάνθηκαν στην ουσία τα οικονομικά των ΔΕΚΟ; Καταργήθηκαν άχρηστοι η αναποτελεσματικοί κρατικοί φορείς; Οι δανειστές μας, για δικούς τους προφανώς λόγους και με το εφεύρημα των 50 δις ευρώ που θα εισπράξουμε υποτίθεται από πώληση η αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, μας έδωσαν τα χρήματα. Οι εκτιμητές όμως βλέπουν την πραγματικότητα. Και την επισημαίνουν.

Αλλά για τους ξένους επενδυτές υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα. Για να είναι ασφαλείς οι επενδύσεις πρέπει να υπάρχει – και να λειτουργεί –κράτος. Που είναι αυτό στην Ελλάδα και δεν το διέκριναν οι εκτιμητές; Ο Δήμος τη Αθήνας δεν μπορεί να λειτουργήσει γιατι τοποθετημένοι από το παράθυρο συμβασιούχοι δεν δέχονται πως τέλειωσε η σύμβασή τους κι έχουν καταλάβει το κεντρικό κτίριο του Δήμου μαζί με την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Τα δικαστήρια αποφαίνονται γα το περιεχόμενο της απασχόλησης των εργαζομένων και καταλήγουν πως καλύπτουν «πάγιες και διαρκείς ανάγκες». Ασχετο αν διορίσθηκαν ρουσφετολογικά συμβάλλοντας στα ελλείμματα. Αλλά και προηγούμενοι συμβασιούχοι διορίσθηκαν με την ίδια δικαιολογία. Που είναι τώρα; Προφανώς, σε άλλες θέσεις. Πως τότε κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες; Μόνο η τσέπη μας μπορεί να απαντήσει σε αυτό…

Υπάχν όμως κι άλλα. Το μικρό Στάλινγκραντ στην Κερατέα. Το κίνημα «δεν πληρώνω» σε οδικούς κόμβους με διόδια, και στο μετρό. Η τρομοκρατία στα πανεπιστήμια. Τα μπλόκα στα λιμάνια. Και τόσα άλλα. Και η αστυνομία; Είπατε μήπως τίποτα;

Πως θα αξιλογούσατε λοιπόν σαν εκτιμητής μιά τέτοια χώρα; Με τι στομάχι θα συνιστούσατε στους πελάτες σας να εμπιστευθούν τους τίτλους και τις αξίες της; Αν θέλουμε πραγματικά ανάπτυξη, αυτά είναι τα ερωτήματα στα οποία οφείλουμε να απαντήσουμε.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Συνέντευξη Ανδριανόπουλου στα 'Επίκαιρα' για το βιβλίο του ΕΠΙΓΟΝΟΙ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΩΤΙΖΩ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

1) Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιλέξετε να ασχοληθείτε σ αυτό σας το βιβλίο με τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και τους Επίγονους του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

Δύο ζητήματα μου κέντρισαν κυρίως το ενδιαφέρον. Το πιο σημαντικό είναι το σχετικο σκοτάδι που σκεπάζει τις γνώσεις μας για την περίοδο αυτή. Η ιστορία μας λες και τελειώνει με τον θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου. Ελάχιστα γνωρίζουμε για το τι έγινε έπειτα. Η ιστορική μας συνείδηση περίπου διδάσκει πως μετά την μάχη της Χαιρώνειας σύσσωμος ο ελληνισμός στρατεύθηκε πίσω από τον Αλέξανδρο και τους Μακεδόνες για την εκστρατεία της Ασίας. Τα πράγματα όμως ήσαν διαφορετικά. Οι διαφορές μεταξύ των δημοκρατικών ελληνικών πόλεων και της ολιγαρχικής Μακεδονίας εξακολούθησαν να είναι μεγάλες. Κι ο θάνατος του Αλέξανδρου άφησε τις διαφορές αυτές να κορυφωθούν. Εμφύλιες συγκρούσεις ξέσπασαν και τα ελληνικά χώματα γέμισαν με τα αίματα των εμπολέμων. Πόσοι από εμάς γνωρίζουν πόσες φορές στρατοί αναμετρήθηκαν στις Θερμοπύλες και πως ελέφαντες, φερμένοι από την Ασία, πρωταγωνίστησαν σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Αττική, στην Πελοπόννησο και στη Θεσσαλία;

Το άλλο ζήτημα που με προσήλκυσε στο θέμα είναι η σχετική λήθη με την οποία η ιστορία που διδασκόμαστε έχει σκεπάσει έναν από τους ικανότερους και πιο έμπιστους στρατηγούς του Αλέξανδρου. Σχεδόν όλοι έχουμε ακούσει για τον Παρμενίωνα, τον Φιλώτα, τον Κρατερό κλπ. Για κάποιους από αυτούς υπάρχουν και πόλεις στη Μακεδονία με το όνομά τους. Σχεδόν κανείς όμως δεν έχει ακούσει για τον Ευμένη από την Καρδία. Και για την μεταχείριση που του επεφύλαξαν οι διάδοχοι του Αλέξανδρου. Διότι ο Ευμένης δεν ήταν Μακεδόνας. Και η κλειστή κάστα της τότε ελίτ δεν τον εμπιστευόταν. Αυτός είναι ο ήρωας του βιβλίου. Και μέσα από τις δικές του εμπειρίες – σχεδόν όλες ιστορικά απόλυτα επιβεβαιωμένες – παρακολουθούμε τα γεγονότα και τις τότε εξελίξεις.

2) Ποια είναι η γνώμη σας για τον Μέγα Αλέξανδρο ως προσωπικότητα και κατά πόσο η δράση του και η γνώση αυτής μπορεί να συμβάλλει στην επίλυση σύγχρονων προβλημάτων;

Δεν μελέτησα ειδικά τον Αλέξανδρο για το βιβλίο αυτό. Μια κι ασχολήθηκα με τα γεγονότα μετά τον θάνατό του. Αν κρίνω όμως από τον τρόπο που χειρίσθηκε το θέμα της διαδοχής σχολιάζοντας χαιρέκακα για το χάος που θα ακολουθούσε, θα έλεγα πως σαν χαρακτήρας δεν ήταν και ο ιδανικότερος των ανθρώπων. Ηταν μια ιδιαίτερη στρατηγική ιδιοφυία και τρομερός ηγέτης ανθρώπων. Είχε όμως τις αδυναμίες των μεγάλων προσωπικοτήτων της ιστορίας. Ελάχιστο δηλ ενδιαφέρον για το τι θα ακολουθήσει την δική του αποχώρηση. Ισως και μιά υποσυνείδητη μνησικακία να τον ακολουθήσει το χάος – για να επιβεβαιωθεί η μοναδικότητά του.
Σε σχέση με τα ιστορικά γεγονότα αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι πως οι χαρακτήρες των ανθρώπων δύσκολα μεταβάλλονται ανά τους αιώνες. Ο λαός λατρεύει αυτούς που μοιράζουν προσόδους ακόμα κι αν οδηγούν έτσι την πατρίδα στην καταστροφή. Κι’ αντιπαθεί όσους ομιλούν την γλώσσα της αλήθειας και της λογικής. Και η κατάρρευση έρχεται μόλις ο λαός εθισθεί σε μια ψεύτικη ευημερία που στηρίζεται σε παροχές κι όχι σε κόπους και σκληρή προσπάθεια.

3) Όταν γράφετε μια και σας έχει κερδίσει το ιστορικό μυθιστόρημα, σας απασχολεί να προβάλλετε τη δύναμη της ιστορίας της Ελλάδας στους νεότερους;

Δεν έχω τέτοιους μεγαλεπίβολους στόχους. Με ελκύουν τα σκοτεινά σημεία της ιστορίας. Αυτά που η λαική γνώση αγνοεί. Συχνά επειδή δεν ταιριάζουν στην πολιτική η εθνική ορθότητα κάθε εποχής. Για τους ΕΠΙΓΟΝΟΥΣ εξήγησα παραπάνω τι μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Στην ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΦΟΡΤΣΑ οδηγήθηκα από ένα βιβλίο για τους Βοργίες, όπου ανακάλυψα μια φoβερή virago (αντρειωμένη γυναίκα) της Αναγέννησης που είχε σχεδόν «ξεχάσει» η ιστορία. Φοβερή γυναίκα. Και στο ΛΟΥΤΡΟ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΝΟΤΟ η τραγωδία των αιρετικών Καθαρών στη μεσαιωνική Νότια Γαλλία με εξόργισε γιατί είναι καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι της ιστορίας. Μια και δεν ταιριάζει με το σύγχρονο προφίλ μιάς «φιλελεύθερης» Γαλλίας και μας ανεκτικής Ευρώπης.

4) Τι είναι για σας η συγγραφή;

Εκτόνωση κάποιας εσωτερικής αγωνίας κι ευκαιρία αύξησης - λόγω αναγκαστικής έρευνας - γνώσεων.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

 

Η Ελλάδα δεν είναι μόνη της στον εφιαλτικό εναγκαλισμό της παρακμής. Μαζί με τα δικά μας δημοσιονομικά χάλια αντίστοιχα αδιέξοδα αντιμετωπίζει σύσσωμη σχεδόν η Δύση. Βέβαια τα αίτια είναι διαφορετικά. Οπως και με άλλο τρόπο θα μπορούσαν οι μεγάλες κυρίως χώρες του Δυτικού ημισφαιρίου να αντιδράσουν. Το τελικό αποτέλεσμα όμως της κατάρρευσης με δυσκολία όλοι μας θα το αποφύγουμε.

Τις τελευταίες ημέρες ήρθαν στο φώς της δημοσιότητας δύο εξαιρετικά ενδιαφέροντα κείμενα. Το ένα είναι το καινούργιο βιβλίο του καλύτερου ίσως σήμερα αναλυτή των διεθνών εξελίξεων στον κόσμο, του Niall Ferguson. Τίτλος του, Civilization: The West and the Rest (London, 2011). Δηλ. Πολιτισμός: Η Δύση και ο Υπόλοιπος Κόσμος. Μέσα από τις σελίδες του αποκαλύπτεται ανάγλυφα η παρακμιακή πορεία της δυτικής παρουσίας και ισχύος στα παγκόσμια πράγματα. Η Δύση αναδείχθηκε κυρίαρχη κι οδήγησε την υφήλιο κάτω από την κατακτητική (στρατιωτική η οικονομική) της μπότα με στήριγμα μιά σειρά από καινοτόμες εφαρμογές. Οπως σημείωσε μερικά χρόνια πριν ο Jared Diamond στο βιβλίο του Guns, Germs and Steel (Οπλα, Μικρόβια κι Ατσάλι) (2005), η ανωτερότητα των δυτικών δυνάμεων συνίστατο στην ικανότητά τους να αξιοποιούν τα όπλα και το ατσάλι που είχαν στην διάθεσή τους καθώς και να διαδίδουν παντού αρρώστιες άγνωστες στους πληθυσμούς των άλλων ηπείρων της γής. Γιατί όμως οι δυτικοί κατόρθωναν να έχουν στην διάθεσή τους πολεμικά εργαλεία και να αξιοποιούν πρώτες ύλες που άλλοι λαοί δεν είχαν καν σκεφθεί πως υπάρχουν;

Ο Ferguson επιμένει πως τα πλεονεκτήματα της Δύσης ήσαν πάντα έξη: (1) Ο ανταγωνισμός, (2) η επιστημονική αναζήτηση, (3) η κατοχύρωση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, (4) η πρόοδος στην ιατρική, (5) η ανάπτυξη της καταναλωτικής κοινωνίας, κα (6) το δυτικό ήθος της εργασίας (δηλ οι ηθικοί κανόνες, η εντιμότητα, η ισχύς των συμβολαίων και η απασχόληση σαν αυτοσκοπός κι όχι σαν μέσο πάντοτε για κάτι άλλο). Για όσο διάστημα αυτές οι επιλογές συμπεριφοράς και αντιλήψεων αποτελούσαν σχεδόν μονοπώλιο των δυτικών κοινωνιών ουδείς μπορούσε να απειλήσει την απόλυτη κυριαρχία τους. Εφ’ όσον οι αρχές αυτές γίνονταν βαθμιαία κτήμα και άλλων κοινωνιών (λ.χ. Ιαπωνία) το δυτικό μονοπώλιο κλονιζόταν. Αυτό που τώρα διαπιστώνεται είναι πως κάποια (σε ορισμένες περιπτώσεις και όλα) από τα στοιχεία αυτά αρχίζουν να εκλείπουν από τις κοινωνίες της Δύσης. Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι η καθυστέρηση των κοινωνιών αυτών απέναντι σε καινούργιους πρωταγωνιστές από όλο τον κόσμο, που έχουν αρχίσει όμως αυτοί τώρα να τα υιοθετούν.

Η Κίνα, κάποιες χώρες της Κ Ασίας, η Τουρκία, η Ρωσία, η Ινδία και η Βραζιλία αποτελούν ενδεικτικές περιπτώσεις καινούργιων πρωταγωνιστών. Κι αντίστροφα πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης, όπως και οι ΗΠΑ, κλονίζονται διότι έχουν ακριβώς αρχίσει να μένουν πολύ πίσω στους τομείς αυτούς. Στην Ελλάδα βέβαια ποτέ τα κοινωνικά και πολιτιστικά αυτά χαρακτηριστικά δεν είχαν κατορθώσει να γίνουν κυρίαρχα. Γι αυτό και η χώρα δεν είχε ποτέ αναρριχηθεί κοντά στην ηγεσία της οικονομικής ανάπτυξης. Απλά, μέσω της ένταξης στην Ευρωπαική Ενωση και των οικονομικών πλεονεκτημάτων που αυτή είχε συνεπιφέρει (κυρίως ο εύκολος δανεισμός και χαμηλότοκος δανεισμός λόγω κυρίως του ευρώ), η χώρα είχε πλασαρισθεί ουσιαστικά σαν λαθρεπιβάτης στο δυτικό κοινωνικο-οικονομικό γίγνεσθαι. Τώρα, η ώρα της αλήθειας έχει για όλους φθάσει.

Εξ ίσου σημαντική για την εξήγηση των διεθνών εξελίξεων είναι και η παρέμβαση του Fareed Zakaria στο Newsweek, με τίτλο “Are America's Best Days Behind Us?” (3 Μαρτίου 2011). Η θέση του είναι πως όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έκαναν την Αμερική να ξεχωρίζει στον κόσμο (εξαιρετική ανώτατη παιδεία, προηγμένες υποδομές, ανακαλύψεις τεχνολογικής αιχμής) στηρίζονταν σε επενδύσεις που είχαν γίνει στη δεκαετία κυρίως του ’50. Τώρα το κράτος επιδοτεί κυρίως την κατανάλωση (αυτό που η Ελλάδα λ.χ. έκανε πάντα) και στερεί από την παιδεία, την έρευνα και τις υποδομές αναγκαίους πόρους. Κι οδηγεί έτσι άλλες χώρες - Κίνα, Ινδία, Γερμανία, Κορέα - στην κορυφή και τις ΗΠΑ στην παρακμή.

Ο Stephen D King, επι κεφαλής των οικονομολόγων της γιγαντιαίας Τράπεζας HSBC, σημειώνει πως οι παγκόσμιες τεράστιες οικονομικές ανακατατάξεις θα υποχρεώσουν τους λαούς των ΗΠΑ και της Ευρώπης να αρχίσουν να ζούν μέσα στα όρια των ρεαλιστικών τους δυνατοτήτων. Στο βιβλίο του Losing Control: The Emerging Threats to Western Prosperity . (2011) (Χάνοντας τον Ελεγχο: Οι Αυξανόμενες Απειλές κατά της Ευημερίας της Δύσης) εξηγεί πως η ροή χρημάτων από οικονομίες της Ασίας κυρίως, προκάλεσαν χρηματιστηριακές η οικιστικές φούσκες στην Δύση, ενώ καινούργιες μορφές εμπορικών συναλλαγών έχουν ήδη εγκαταλείψει την Δύση αναζητώντας καλύτερες τύχες και πιό ριψοκίνδυνα χρηματο-οικονομικά σχήματα σε αγορές του τρίτου κόσμου. Η αυξανόμενη λοιπόν ισχύς των αναδυόμενων αγορών, που λειτουργούν με ελάχιστους ελέγχους και με αδυναμίες παρακολούθησής τους από διεθνή κέντρα, θα οδηγούν σε όλο και συχνότερες κρίσεις και συναλλαγματικά προβλήματα. Αν όλα αυτά συνδυασθούν, επιμένει ο King, με την συνεχιζόμενη δυναμική των οικονομιών της περιφέρειας και με την γήρανση των πληθυσμών στη Δύση τότε η μείωση στα επίπεδα ευημερίας των λαών της Δύσης θα είναι μεγάλη.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών βέβαια είναι οικονομική αποτελμάτωση, απανωτές κρίσεις και πορεία συρρίκνωσης για την Αμερική αλλά και για την Δύση γενικότερα. Ο κόσμος είναι σίγουρα σε αναστάτωση. Αυτό που τώρα αντιμετωπίζουμε είναι οι πόνοι του τοκετού. Είναι ακόμη άγνωστο τι τελικά θα προκύψει.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ

ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ

 

Η συνομωσιολογία στην Ελλάδα αποτελεί περίπου εθνικό σπόρ. Σε όλα τα ζητήματα και σε κάθε διάσταση. Το μοναδικό πολιτικό βιβλίο που κατόρθωσε να γίνει μπεστ σέλλερ στη χώρα μας δεν ήταν άλλο απο την κορυφαία συνομωσιολογική διατριβή της Νάομι Κλάιν «Το Δόγμα του Σόκ». Κυρίως γιατί ενέπλεκε μαζί με σκοτεινούς νεοφιλελεύθερους σχεδιασμούς και τουςε μόνιμα κακούς της εποχής μας τους «αμερικανούς ιμπεριαλιστές». Δεν θα μπρούσαν λοιπόν να λείψουν σχετικά σκοτεινά σενάρια στο ζήτημα της κρίσης στην Λιβύη και στον τρόπο που η Δύση αντέδρασε στα σχετικά «ανδραγαθήματα» του Γκαντάφι.

Η ΓΓ του ΚΚΕ λοιπόν απεφάνθη. 'Ολα γίνονται για τα πετρέλαια' δήλωσε, και καθάρισε. Η συζήτηση όμως δεν κλείνει εδώ. Τώρα μόλις αρχίζει. Δεν ξέρω αν ο ΟΗΕ και οι χώρες που ανέλαβαν να εφαρμόσουν την απόφαση του Συμβ. Ασφαλείας το έκαναν για το πετρέλαιο. Η πολιτική όμως ελαφρότητα του ΚΚΕ πλέον δεν έχει όρια!! Κινητοποιούνται και κάνουν πορεία για τους βομβαρδισμούς στη Λιβύη! Γιατί δεν έκαναν καμία πορεία για τους σκοτωμένους της Λιβύης από τους μισθοφόρους του Καντάφι; Γιατί αδιαφόρησαν για τους νεκρούς στην Αίγυπτο, την Υεμένη και το Μπαχρέην; Για τους σφαγμένους τόσα χρόναι στην Αλγερία, το Νταρφούρ και το Κονγκό το ΚΚΕ δεν νοιάζεται; Τα αντανακλαστικά του φαίνεται ερεθίζονται μοναχά όταν υπάρχουν στην εικόνα Δυτικοί και κυρίως Αμερικανοί.

Τώρα υιοθέτησαν τιν οσχυρισμό του Λίβυου δικτάτορα πως δεν είναι νοητή ανάμιξη στα εσωτερικά μιάς τρίτης χώρας. Το ίδιο είπε και ο Πούτιν. Είχε βέβαια το μυαλό του στον Κάυκασο και στις εκεί θηριωδίες Ρώσων στρατιωτικών κατά ανυπεράσπιστων μουσουλμάνων αμάχων. Και δεν αρέσουν βέβαια προηγούμενα, παρά τις διαφορές ανάμεσά τους, που ενδεχόμενα να ανοίξουν την όρεξη και για άλλες ομοειδείς επεμβάσεις. Ιδια είναι η λογική της αντίδρασης και της Κίνας. Διότι το μυαλό το δικό τους βρίσκεται στο κατά καιρούς σπαρασσόμενο μουσουλμανικό Ζινζιάνγκ. Κανένας όμως δεν τόμησε να βάλει βέτο στην απόφαση του ΟΗΕ. Για να μην φανούν ανευαίσθητοι στις σφαγές αμάχων. Πραγματική όμως επέμβαση στην ουσία δεν ήθελαν. Γιατί ο Καντάφι σφάζει λίβυους μέσα στην ίδια του την χώρα. Κι αυτό αποτελεί «εσωτερικό ζήτημα». Οταν οι δυτικές δυνάμεις χτυπήθηκαν με τους Οθωμανούς στο Ναβαρίνο, για να μην κατασφάξουν τότε τους εξεγερμένους έλληνες οι άνδρες του Ιμπραήμ, σίγουρα παρενέβαιναν στα εσωτερικά της επικράτειας του Σουλτάνου. Και δεν το έκαναν βέβαια για τα πετρέλαια. Κακώς πρενέβησαν;

Αλλά ας πούμε πως στην περίπτωση της Λιβύης 'όλα γίνονται για τα πετρέλαια'. Γιατί όμως τότε οι Δυτικοί θα θέλουν να ανατρέψουν τον Συντ/ρχη Καντάφι; Ωραιότατα δεν τα πήγαιναν μαζί του; Είχε μήπως θιγεί κάποιο οικονομικό τους συμφέρον; Και τι θα ακολουθήσει την πιθανή ανατροπή του; Ουδείς γνωρίζει. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για τα όποια επιχειρηματικά συμφέροντα από το σκοτάδι και την αβεβαιότητα.

Από το πετρέλαιο της Λιβύης εξαρτάται κατά κύριο λόγο η ενεργειακή ασφάλεια χωρών όπως η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Γαλλία (και οι τρείς χωριστά εισάγουν από την Λιβύη κοντά στο 20-25% του πετρελαίου που καταναλώνουν). Κοντά βρίσκεται η Βρετανία και η Ελλαδα (κοντά στο 16%). Αυτό σημαίνει πως κατάρρευση των εξαγωγών από την Λιβύη θα σημάνει για τις χώρες αυτές (και για την Ελλάδα βέβαια) έλλειψη πετρελαίου η απίστευτες αυξήσεις στις τιμες των παραγώγων του (βενζίνες, παραφίνες, θερμανση κλπ). Φαντάζομαι όμως πως τα μελη του ΚΚΕ εξ ισου ενδιαφέρονται, μαζί με τους υπόλοιπους έλληνες, ώστε να υπάρχει σε λογικές τιμες ηλεκτρικο ρευμα, να λειτουργούν τα ψυγεία, να υπάρχει θέρμανση και η βενζίνη να μην σκαρφαλώσει στα 2,5 με 3 ευρώ.

Αν λοιπόν 'γίνονται όλα για το πετρέλαιο', ίσως δικαιολογημένα να γίνονται. Διαφορετικά ας διατυπώσουν ευθέως τις επιφυλάξεις τους. Εξηγώντας παράλληλα πως θα αντιμετωπισθούν και τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν.
 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ DNA ΤΗΣ ΝΔ

                                  Η  ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ  ΤΟΥ  DNA  ΤΗΣ  ΝΔ

 
Ξαφνικά, ο τελευταίος Υπουργός Γεωργίας της ΝΔ χτύπησε. Ο ίδιος που φρόντισε να «προικοδοτήσει» τους αγρότες με 500 εκ ευρώ. Την ίδια ώρα που ο δημόσιος τομέας της οικονομίας κατέρρεε και το έλλειμμα της χώρας ανέβαινε σε αστρονομικά ύψη ο Υπουργός της ΝΔ αποφάσισε να ενισχύσει τα εισοδήματα αγροτών που, πολλοί απ’ αυτούς, τον τελευταίο καιρό εισπράττουν χωρίς να παράγουν. Αυτοί (όπως κι εκείνοι που μάχονται να διατηρήσουν σχολεία χωρίς μαθητές και πανεπιστήμια δίχως σπουδαστές) κάνουν τις δηλώσεις του Θ. Πάγκαλου πως «μαζί τα φάγαμε» να ηχούν λογικές και μερικές φορές ρεαλιστικές. Που βρήκε λοιπόν το θάρρος ο έμπειρος πολιτικός της ΝΔ να βγεί μπροστά και να κατακεραυνώσει τον Πρόεδρο του κόμματός του επειδή εγκατέλειψε τον περίφημο «μεσαίο χώρο»;
Δεν ενδιαφέρει εδώ η ουσία της εκατέρωθεν επιχειρηματολογίας. Αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, και πριν και τώρα, η ΝΔ περιφρονεί τον φιλελευθερισμό και τις πολιτικές της οικονομίας της  αγοράς.  Ο καυγάς λοιπόν ουσιαστικά ειναι για το πάπλωμα. Η διαφορά είναι περίπου μιά πιό σοσιαλδημοκρατική εκδοχή των λεγομένων Καραμανλικών (με στήριγμα βέβαια μιά βροχή ανεξέλεγκτων παροχών) κι έναν εντονότερο δεξιό πατερναλισμό της σημερινής της ηγεσίας που παντρεύει μιά παλαιομοδίτικη εθνικοφροσύνη με την λαική δεξιά των πελατειακών σχέσεων και της ρουσφετολογίας. Το ζήτημα είναι πως στην ουσία πολιτικά ελάχιστα διαφέρουν. Οι αντιπαλότητες πηγάζουν από προσωπικές φιλοδοξίες, συμάθειες η αντιπάθειες και καριερίστικες προοπτικές.
Η μόνη ερμηνεία που εγώ μπορώ να δώσω για την ξαφνική έκρηξη του πρώην Υπουργού εχει να κανει με ψυχρες εκτιμήσεις για τις προσωπικές του τύχες. Και για τον σκοπό αυτό επενδύει πάνω σε μιά καθιερωμένη πλεον παράδοση στον χώρο της ΝΔ. Το DNA της παράταξης αυτής έχει μιά σοβαρόταρη παθογένεια. Σαν χώρος επιβραβεύει όσους συστηματικά υπονομεύουν την νόμιμη ηγεσία της. Ανεξάρτητα από το αν το κόμμα βρίσκεται στην εξουσία η όχι. Για να διαφοροποιηθεί κάποιος, να ακουσθεί και να εξασφαλίσει υψηλή θέση στις προτιμήσεις των οπαδών της παράταξης  οφείλει να είναι¨αντάρτης', πόλος η παράγων της εσωκομματικης αντιπολίτευσης. Η συμπάθεια των Ελλήνων προς τους πολιτικά αιρετικούς είναι δεδομένη. Αν δε συμβαίνει αυτοί να κραδαίνουν σημαίες συνεχιστών της κομματικής παράδοσης και ιστορικης νομιμοφροσύνης τότε η δικαίωσή τους είναι περίπου προδιαγεραμμενη.
Ο Μιλτιάδης Εβερτ, επικεφαλής τότε μιάς εσωκομματικής τριανδρίας, ασκούσε ανοιχτή κι έντονη κριτική στην πολιτική της κυβερνησης Μητσοτάκη.  Οταν αυτή τελικά κατέρρευσε, ο Μ. Εβερτ πανηγυρικά εκλέχθηκε Πρόεδρος της παράταξης. Αξιοποιώντας την αρθρωμένη τότε εσωκομματική αντιπολίτευση ο Κ. Καραμανλής εκλέχθηκε στη ηγεσία του κόμματος λίγο αργότερο, δίχως να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια. Δεν επελέγη γι αυτό που ήταν, αλλά γι αυτό που δεν ήταν - δεν ήταν δηλ. Εβερτ και Σουφλιάς. Αλλά κι ο Σαμαράς προιόν της ίδιας πολιτικής παράδοσης είναι. Ερριξε ουσιαστικά την κυβέρνηση του κόμματός του από την εξουσία  αντιστρατευόμενος τις ιδιωτικοποιήσεις που εκείνο τότε επιχειρούσε. Τις οποίες βέβαια τώρα, χωρίς να έχει ποτέ εξηγήσει τι ακριβώς άλλαξε,  υποτίθεται πως υποστηρίζει.  
Είναι λοιπόν ολοφάνερη η παράδοση επιβράβευσης αυτών που υπονομευουν την ηγεσία στην ΝΔ. Μιά παράδοση που ειναι φανερό πως εκφράζει όχι μονο τα στελέχη αλλά και την λαική βάση της ΝΔ. Είναι λοιπόν ολοφάνερο πως και η σημερινή της ηγεσία θα αντιμετωπίσει σοβαρότατα προβλήματα εσωτερικής συνοχής κι επαναλαμβανόμενης εσωστρέφειας. Οι κινήσεις λοιπόν του πρώην Υπουργού Γεωργιας αντικατοπτρίζουν την επαναφορά της παλιάς αυτής και δοκιμασμένης συνταγής.
Είναι η κίνηση αυτόνομη η προπομπός ευρύτερων μετωπικών αναμετρήσεων; Δύσκολο να το εκτιμήσει κανείς. Είναι τόσο βαθειά η σχετική παράδοση που ο καθένας αισθανεται ασφαλής κινουμενος πάνω σε αυτά τα αχνάρια. Τίποτα όμως δεν αποκλείει το ξεκίνημα μιάς ευρύτερης αντίδρασης.
Οταν ο κ. Σαμαράς αποφάσισε να διεκδικησει την ηγεσία της ΝΔ δεν μπορεί να μην ήταν γνώστης της πολιτικής παθογένειας της παράταξής του!!        
Πλήρες Άρθρο »

Συνέντευξη Ανδρέα Ανδριανόπουλου στο Larissanet: Δύσκολα θα αποφύγουμε την χρεοκοπία

Συνέντευξη Ανδρέα Ανδριανόπουλου στο Larissanet: Δύσκολα θα αποφύγουμε την χρεοκοπία

Συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαστεργίου
 

«Στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν οι Τράπεζες και η ιδιωτική οικονομία. Το κράτος χρεοκόπησε και για να σωθεί επιβάλει φόρους, έκτακτες εισφορές και επιβαρύνσεις σε επιχειρήσεις και ιδιοκτησίες εξοντώνοντας και τον ιδιωτικό τομέα» τονίζει σε συνέντευξή του στο larissanet.gr ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος λίγο πριν μιλήσει στη συνέλευση του ΣΘΕΒ, ενώ θεωρεί μία λύση και τις εκλογές.

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος είναι αυτό που αποκαλούμε δημόσιο πρόσωπο εδώ και δεκαετίες. Βουλευτής και υπουργός για αρκετές φορές, έχει ως χαρακτηριστικό την ιδεολογική του συνέπεια, κάτι που τον φέρνει στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης των γνήσια φιλελεύθερων ιδεών στη χώρα. Φυσικά το γεγονός αυτό αυτομάτως τον κατατάσσει στην κατηγορία των «υπηρετών του μεγάλου κεφαλαίου» και του ακραίου νέο-φιλελεύθερου, σε μια χώρα η οποία ενώ έχει μάθει να μιλάει για όλα, δεν έχει μάθει να ακούει.

Λίγες ώρες πριν ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος παραβρεθεί στην εκδήλωση του ΣΘΕΒ όπου και θα μιλήσει, δέχθηκε ευγενικά να απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις μας.

Όπως πάντα δεν αρνείται να πει ξεκάθαρα τη θέση του, η οποία ενίοτε προκαλεί. Υποστηρίζει πως το μνημόνιο απέτρεψε την πτώχευση της χώρας, ότι όλα τα αρνητικά για την οικονομία αποτελέσματα έγκεινται στο γεγονός πως δεν εφαρμόζεται το μνημόνιο το οποίο δεν προέβλεπε πουθενά μειώσεις συντάξεων και μισθών, εκτιμά πως είναι δύσκολο να αποφύγει η χώρα τελικά την χρεοκοπία, δεν αποκλείει συνολική κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, επιτίθεται στον Αντώνη Σαμαρά και στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν αρνείται να πάρει θέση για το διεθνές best seller της Naomi Klein, το Δόγμα του Σοκ.


Αναλυτικά η συνέντευξη έχει ως εξής:


Κε Ανδριανόπουλε στη χώρα μας και όχι μόνο, έχει συγκροτηθεί ένα «αντιμνημονιακό μέτωπο» τόσο από πολιτικά πρόσωπα όσο και από οικονομολόγους, ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνες, οι οποίοι υποστηρίζουν πως η δανειακή σύμβαση η οποία υπεγράφη από τη χώρα μας όχι μόνον δεν λύνει το πρόβλημα αλλά το επιτείνει κιόλας. Υποστηρίζουν πως αυτό είναι κάτι που έχει ήδη αποδειχθεί και κάνουν λόγο για άμεση αναδιαπραγμάτευση του χρέους αφού πρώτα ερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε και αποδειχθεί το κατά πόσο ένα μέρος του είναι παράνομο. Επικαλούνται δε το παράδειγμα του Ισημερινού. Ποια είναι η άποψή σας;


Για να επαναδιαπραγματευθείς θα πρέπει να επιθυμεί κάτι τέτοιο και ο αντισυμβαλλόμενος. Έχει κανείς διαπιστώσει τέτοιες διαθέσεις; Εξ άλλου οι δανειστές μας δεν μας πίεσαν για την συμφωνία. Εμείς την επιζητήσαμε, γιατί δεν είχαμε διέξοδο οικονομική. Η Ελλάδα ήταν μισό βήμα από την πτώχευση. Την οποία το Μνημόνιο απέτρεψε. Ίσως να μπορούσαμε να μην κάναμε την συμφωνία αυτή αλλά με μέτρα σκληρά και πιθανότατα χειρότερα από αυτά που επέβαλε το Μνημόνιο. Όλοι του αντι-μνημονιακού μετώπου αφήνουν να εννοηθεί πως με κάποιο μαγικό τρόπο μπορούμε να ξεφύγουμε από τις δυσκολίες των μέτρων και να ξαναβρεθούμε και πάλι εκεί που είμασταν πριν από 2 η 3 χρόνια. Αυτό δεν γίνεται. Και καλό θα ήταν οι αντίπαλοι του Μνημονίου και οπαδοί προφανώς του κρατισμού να μας πουν που θα βρουν πόρους για μισθούς, συντάξεις και συντήρηση γενικά του κράτους - δίχως βέβαια δανεισμό. Αφού κανείς δεν έχει (και δεν θα έχει) την διάθεση να μας δανείσει όταν είναι πλέον φανερό πως δεν μπορούμε και δεν μας αρέσει να πληρώνουμε αυτά που χρωστάμε. Το παράδειγμα του Ισημερινού είναι τόσο έξω από την ελληνική πραγματικότητα που δεν αξίζει ούτε καν να το συζητήσει κανείς. Είναι ο Ισημερινός στο ευρώ; Μπορεί να κάνει υποτίμηση η όχι; Ποιό είναι το επίπεδο ζωής εκεί, το μέγεθος του κράτους, οι προσδοκίες του κόσμου, το ύψος μισθών και συντάξεων σε σχέση με τις ετήσιες δημόσιες δαπάνες κλπ; Πως συγκρίνουν με τέτοια ελαφρότητα μη συγκρίσιμα μεγέθη;


 

Πρόσφατα στοιχεία τόσο για το επίπεδο της ανεργίας στη χώρα όσο και για τον πληθωρισμό της αποδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού. Αν συνυπολογίσει κανείς την κατάρρευση των εσόδων, την οικονομική ασφυξία της αγοράς και τα αμέτρητα λουκέτα μικρομεσαίων επιχειρήσεων μπορεί εύκολα να περιγράψει ένα αδιέξοδο. Με ποια προοπτική όλος αυτός ο κόσμος θα συναινέσει στον μακρύ δρόμο του μνημονίου και δεν θα προκληθεί κοινωνική έκρηξη με ανυπολόγιστες συνέπειες;


Πρέπει όλοι να καταλάβουμε πως το πρόβλημα δεν είναι οι επιπτώσεις του Μνημονίου αλλά πως το Μνημόνιο δεν εφαρμόζεται. Το Μνημόνιο δεν ζητά την επιβολή φόρων. Απαιτεί την μείωση του ελλείμματος. Αυτό θα μπορούσε να γίνει ωραιότατα με μείωση δαπανών και πώληση περιουσίας και ιδιωτικοποιήσεις. Η επιλογή της φορολογίας ήταν καθαρά της ελληνικής 'σοσιαλιστικής' κυβέρνησης. Όπως και η μείωση μισθών και συντάξεων. Αν δείτε την ιστοσελίδα του ΔΝΤ θα δείτε πως ξεκάθαρα τα στελέχη του υποστηρίζουν εκεί την ανάγκη να μην μειώνεται ποτέ το λαϊκό εισόδημα. Διότι διαφορετικά δεν είναι δυνατή η ανάκαμψη. Οι αντι-μνημονιακοί θα έπρεπε να προτείνουν και λύσεις. Και να μην χαϊδεύουν αυτιά. Κανείς δεν ομιλεί για τις ευθύνες του ελληνικού εκλογικού σώματος που πάντα ψήφιζε με βάση την προοπτική παροχών. Όσοι τις αρνούνταν πήγαιναν στο σπίτι τους. Και τώρα εκείνοι ακριβώς, δηλ. η Αριστερά, που τότε φώναζε εναντίον όποιου τολμούσε να μιλήσει για περιορισμό του κράτους και των δημοσίων δαπανών και τους δαιμονοποιούσε σαν κοινωνικά ανάλγητους τώρα και πάλι φωνάζουν εναντίον των πολιτικών που μας έφεραν δήθεν μέχρι εδώ. Προκαλέσαμε με τις πολιτικές μας τα αδιέξοδα - με την έγκριση των ψηφοφόρων - και τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες. Όταν προειδοποιούσαμε το 1985 που θα μας οδηγήσει η υπερχρέωση (είχαμε σε αφίσα θυμάμαι περιγράψει πόσα θα χρωστούσε το κάθε νεογέννητο) ο κόσμος - που σήμερα διαμαρτύρεται πως δήθεν δεν γνώριζε - ψήφισε και πάλι με χέρια και με πόδια Πασόκ (ξεχάσαμε όλοι ξαφνικά το περίφημο «Τσοβόλα δώστα όλα»). Δεν υπάρχει δυστυχώς εύκολη διέξοδος. Και μας χτυπάει, διαφορετικά βέβαια τον καθένα, όλους.

 


Τελικά η οικονομική επιβίωση του συστήματος και η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας έχει νόημα όταν χιλιάδες επιχειρήσεις θα έχουν κλείσει, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα έχουν οδηγηθεί στα όρια της φτώχειας και ο κοινωνικός ιστός της χώρας θα έχει αποσυντεθεί πλήρως;


Μα δεν πρόκειται να επιβιώσει το σύστημα. Ούτε και κανείς προσβλέπει σε κάτι τέτοιο. Το ζήτημα είναι να αποφύγουμε την χρεοκοπία. Κάτι εξαιρετικά δύσκολο με βάση τα σημερινά δεδομένα. Θα αναγκασθούμε να ζούμε με αυτά που κερδίζουμε και παράγουμε. Όχι με ξένα και δανεικά λεφτά. Αν το ερώτημά σας αναφέρεται σε αλλαγή οικονομικού συστήματος και φιλοσοφικά η μόνη διαφορετική επιλογή θα είναι ο κεντρικός κρατικός σχεδιασμός. Αλλά δεν μας έφερε η ελεύθερη οικονομία εδώ που βρεθήκαμε. Στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν οι Τράπεζες και η ιδιωτική οικονομία. Το κράτος χρεοκόπησε και για να σωθεί επιβάλει φόρους, έκτακτες εισφορές και επιβαρύνσεις σε επιχειρήσεις και ιδιοκτησίες εξοντώνοντας και τον ιδιωτικό τομέα. Η μόνη αλλαγή συστήματος με προοπτική είναι η στροφή στις πραγματικά ελεύθερες αγορές. Διαφορετικά πάμε με πορεία Αλβανίας επί Χότζα και οι έλληνες θα μεταναστεύουν τότε στα Τίρανα.

 


«Τι έκαναν οι αγρότες με τις επιδοτήσεις;»

Αυτή την περίοδο όλοι περιμένουμε τις περίφημες αποφάσεις της συνόδου των μελών κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίες θα αφορούν και το ελληνικό ζήτημα. Υποτίθεται πως αυτή τη στιγμή γίνεται κουβέντα για έναν μόνιμο μηχανισμό διάσωσης την ίδια ώρα που κάποιες από τις ευρωπαϊκές χώρες που μας δανείζουν οι ίδιες κερδίζουν απίστευτα ποσά από τη διαφορά στα επιτόκια δανεισμού. Μπορούμε εν τέλει να μιλάμε για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη;


Κακώς. Δεν θα μας λύσουν οι ξένοι τα προβλήματα. Το θέμα αφορά κυρίως εμάς. Κανείς δεν θα μας δίνει πλέον λεφτά για να περνάμε καλύτερα. Αντί να αξιοποιήσουμε τόσους πακτωλούς χρημάτων από την ΕΕ τα φάγαμε στην κατανάλωση, σε ακίνητα, σε αυτοκίνητα, σε διασκέδαση και πολυτέλειες. Τι έκαναν οι αγρότες με τις επιδοτήσεις; Ποιές νέες καλλιέργειες δημιουργήθηκαν; Το θέμα ήταν να μην μειώνονται οι επιδοτήσεις που πήγαιναν σε κατανάλωση. Οι λεγόμενοι κουτόφραγκοι ξύπνησαν. Και δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσουν δίχως λογαριασμό. Και διαφάνεια βέβαια. Όσο για το ποιοί φάγανε τα λεφτά, τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους. Το 70% των δημοσίων δαπανών πηγαίνει σε μισθούς του δημόσιου τομέα και σε συντάξεις. Τα άλλα είναι για αποπληρωμή χρεών και περίπου το 10% είναι για δραστηριότητες που περιλαμβάνει και όλες τις άλλες δαπάνες (προμήθειες; εργολαβίες, στρατιωτικές δαπάνες κλπ. Σε αυτό το 10% μέσα είναι και η διαφθορά, οι κλεψιές, οι ρεμούλες και τόσα άλλα. Δεν μπορεί λοιπόν να προκάλεσε την οικονομική μας κατάρρευση ένα μικρό μέρος του 10% (γιατί έγιναν και έργα) και να είναι αμέτοχο το 70% του μεγάλου κράτους.



«Μόνο ο Σαμαράς συναντήθηκε με τον νέο Ιρλανδό πρωθυπουργό»

Θα ήθελα σε σχέση με την παραπάνω περίπτωση να μας κάνετε μια ανάλυση για την περίπτωση της Ιρλανδίας. Πως το «φιλελεύθερο θαύμα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέρρευσε και γιατί έπρεπε τα χρέη των Ιρλανδικών τραπεζών να αποπληρωθούν τελικά από τους Ιρλανδούς πολίτες; Θα μπορούσατε να μου κάνετε και ένα σχόλιο για το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα στην Ιρλανδία;


Τα έχω πει δεκάδες φορές. Στην Ιρλανδία κατέρρευσαν οι Τράπεζες κι όχι η ιδιωτική οικονομία που αποτελούσε πραγματικό θαύμα. Διότι είχαν τοποθετήσει τα χρήματά τους σε αμερικανικά τοξικά ομόλογα (που νόμιζαν πως είχαν - λόγω FannyMai και Freddy Mac - την κάλυψη του κράτους. Όταν λοιπόν κατέρρευσε η αγορά στεγαστικών στις ΗΠΑ βρέθηκαν οι Ιρλανδικές Τράπεζες εκτεθειμένες στο οικονομικό τσουνάμι. Και η κυβέρνηση, κακώς, έγδυσε τον προϋπολογισμό για να καλύψει τα ανοίγματά τους. Και κατέρρευσε με την σειρά του το δημόσιο. Επίσης η Ιρλανδία ήταν πολύ ανοιχτή στην αμερικανική αγορά. Και οι δικές της δυσκολίες είχαν συνέπειες και εκεί. Δεν υπήρξε λοιπόν πρόβλημα με το Ιρλανδικό λεγόμενο θαύμα. Απλά η επιλογή της ανάπτυξης στηρίχθηκε στα χρηματοοικονομικά. Ενώ η Φινλανδία που στηρίχθηκε στις νέες τεχνολογίες δεν υπέστη την παραμικρή ζημιά. Οι εκλογείς όπως ήταν φυσικό τιμώρησαν την κυβέρνηση που έσωσε τις Τράπεζες και χρεοκόπησε την χώρα. Η νέα κυβέρνηση όμως έλεγε διάφορες ανοησίες για εναντίωση στο δικό τους Μνημόνιο. Και τώρα είναι εντελώς απομονωμένοι και ουδείς ακούει τις εκκλήσεις τους για χαμηλότερα επιτόκια. Εκτός του κου Σαμαρά ουδείς δυτικός ηγέτης συναντήθηκε μέχρι τώρα με τον νέο Ιρλανδό Πρωθυπουργό. Θα δούμε τι θα γίνει...



Πιστεύετε πως υπάρχει κίνδυνος συνολικής κατάρρευσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος;
Δεν το αποκλείω τελείως αν σκεφθείτε την περίεργη σιωπή της Βρετανίας, τις αμερικανικές οχλήσεις και την αναγκαστική ανάδειξη της Γερμανίας σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη της ηπειρωτικής Ευρώπης.

 

 

«Ίσως οι εκλογές θα ήταν μια λύση»
Τίθεται ένα σοβαρότατο ζήτημα πλέον αξιοπιστίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Ακόμα και σήμερα αποκαλύπτεται πως η σημερινή κυβέρνηση ανήλθε στην εξουσία ουσιαστικά υφαρπάζοντας την ψήφο του πολίτη λέγοντας ψέματα και μάλιστα την ίδια ώρα που συνέβαινε αυτό διαπραγματευόταν με το ΔΝΤ για την υπαγωγή της χώρας στον μηχανισμό του. Πως είναι δυνατόν άνθρωποι οι οποίοι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό, διαχρονικά, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας να είναι οι ίδιοι οι οποίοι σχεδιάζουν και αγωνίζονται για την σωτηρία της, χωρίς προηγουμένως να έχουν φροντίσει να εξυγιάνουν τόσο τα κόμματά τους όσο και τις σχέσεις τους με τους πολίτες;


Το ερώτημα έχει βάση. Και αναδεικνύει την παθογένεια της πολιτικής μας ζωής. Ίσως οι εκλογές θα ήταν μια λύση ώστε όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να νομιμοποιηθεί η πολιτική που σήμερα ακολουθείται. Αλλά με τι οικονομικό κόστος εκλογές; Εκεί είναι νομίζω το ζήτημα. Και βέβαια ο λαός θα είχε την ευκαιρία να διαλέξει η να απορρίψει τις αντι-μνημονιακές πολιτικές που κυκλοφορούν αλλά καμία δεν εμπεριέχει ολοκληρωμένες προτάσεις για το αύριο. Και να είναι έτσι απόλυτα υπεύθυνος για τις όποιες εξελίξεις.


 

Σε συνέντευξή του προσφάτως ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς υποστήριξε πως «φιλελεύθερος είναι αυτός που λέει όχι στην υπερφορολόγηση, ναι στην αναπτυξιακή διέξοδο και όχι στον υπερδανεισμό. Το μνημόνιο έφερε υπερφορολόγηση, έφερε ύφεση μακράς διαρκείας και οδηγεί στον υπερδανεισμό. Πώς μπορείς να λες ότι είσαι “φιλελεύθερος” και να το υποστηρίζεις;» Θα θέλατε να μου σχολιάσετε την άποψή του;


Πρόκειται περί σοφισμού. Που ακριβώς το Μνημόνιο ομιλεί περί υπερφορολόγησης; Αυτό ήταν επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, όχι του Μνημονίου. Και ποια είναι ακριβώς η αναπτυξιακή διέξοδος; Γιατί δεν την περιγράφει ο κ. Σαμαράς; Μήπως με κρατικές επιδοτήσεις; Από χρήματα που δεν υπάρχουν; Και πως μπορεί να είσαι φιλελεύθερος και να μην απαιτείς μείωση του κράτους, κατάργηση άχρηστων δημόσιων φορέων και δραματικές περικοπές στην δημόσια γραφειοκρατία; Kαι πως προτείνεις αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας και είσαι εναντίον των μεγάλων ιδιωτικοποιήσεων, υπέρ των συντεχνιών του δημόσιου τομέα και κατά της πώλησης άχρηστων αναπτυξιακά περιουσιακών στοιχείων του κράτους;


 

Είστε από τους πολιτικούς που διακρίνεστε για την ιδεολογική σας συνέπεια και την μαχητικότητα για την υποστήριξη των ιδεών σας, με ότι αυτό συνεπάγεται. Γνωρίζω πως παρακολουθείτε εδώ και δεκαετίες τα ιδεολογικά ρεύματα και τις παγκόσμιες εξελίξεις οπότε δεν θα αποφύγω τον πειρασμό να σας ζητήσω να μου σχολιάσετε το προσφάτως και στην Ελλάδα best seller της Naomi Klein «Δόγμα του Σοκ» (Σ.Σ. στο συγκεκριμένο βιβλίο γίνεται προσπάθεια να αποδειχθεί η ομοιότητα στις ανακριτικές τεχνικές της CIA και στις εκβιαστικές τεχνικές της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, με στόχο να επιβάλλουν τον καπιταλισμό της καταστροφής σε ολόκληρο τον κόσμο). Ποιος είναι ο αντίλογος στο βιβλίο αυτό και σε όσα υποστηρίζει;

Μα λέει αυτά που θέλουν να ακούσουν κάποια αυτιά. Παίρνει μια φράση λ.χ. του Φρήντμαν και χτίζει ολόκληρες θεωρίες. Ενώ η φράση αναφέρεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει μια εξαιρετική συνέντευξη του Σουηδού συγγραφέα Johan Norberg (In Defense of Capitalism) που την κάνει φύλο και φτερό (Johan Norberg vs. Naomi Klein and The Shock Doctrine) (http://www.youtube.com/watch?v=tqLAYg6pDGg&feature=player_embedded). Μπορείτε να την βρείτε στην ιστοσελίδα μου www.andrianopoulos.gr. Kλασική περίπτωση που από μισές αλήθειες χτίζουμε αντίθετες θεωρίες. Όπως κάνουν λ.χ. οι συντεχνίες του κράτους πως ενώ σκυλιάζουν για παροχές και προνόμια εμφανίζονται πως δήθεν αγωνίζονται για το κοινό καλό.

Πλήρες Άρθρο »

«Μας έκαναν, δεν τους κάναμε, χάρι με το Μνημόνιο»

«Μας έκαναν, δεν τους κάναμε, χάρι με το Μνημόνιο»


«Μας έκαναν, δεν τους κάναμε, χάρι με το Μνημόνιο»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ»

1. «Κρίσιμο» εκτιμάται από όλους ότι είναι το διάστημα που διανύει η χώρα καθώς θεωρείται ορόσημο η Σύνοδος της 25ης Μαρτίου, για τις παραπέρα εξελίξεις. Η δική σας εκτίμηση ποια είναι για τα «παρεπόμενα» που θα έχει η Σύνοδος αυτή;

Δεν καταλαβαίνω γιατί άξαφνα τοποθετήσαμε όλες μας τις ελπίδες στην Σύνοδο αυτή. Το τι θα γίνει εξαρτάται από εμάς. Και δυστυχώς διαπιστώνω πως για μια ακόμη φορά έχουμε εγκαταλείψει τις προσπάθειες προσαρμογής της οικονομίας μας στα νέα δεδομένα και προώθησης τολμηρών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών. Ολοι τώρα έχουν στρέψει τα μάτια στην Ευρώπη ελπίζοντας – μάταια βέβαια - πως όλα είναι δυνατόν άξαφνα να λυθούν με κάποια έξωθεν παρέμβαση. Και να συνεχίσουμε να ζούμε όπως πριν. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να γίνει. Οφείλουμε να πληρώσουμε αυτά που χρωστάμε – ζώντας για δεκαετίες με δανεικά – και να μάθουμε να περνάμε με λιγότερα. Ξοδεύοντας δηλ. λιγότερα απ’ όσα κερδίζουμε.

2.Πως κρίνετε την μέχρι τώρα πολιτική που ακολουθεί η Κυβέρνηση στο θέμα τον Μνημονίου και τα μέτρα τα οποία επιβάλλει στους έλληνες πολίτες; Ανάκαμψη χωρίς ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει;


Το Μνημόνιο δεν εφαρμόζεται. Μόνο οι εύκολες για την κυβέρνηση αποφάσεις – κι επίπονες για τον λαό – έχουν ληφθεί. Μειώσεις μισθών και συντάξεων και αυξήσεις φόρων. Που δεν τα έλεγε ακριβώς έτσι το Μνημόνιο. Ησαν καθαρά κυβερνητικές επιλογές. Οι δανειστές ζήτησαν μείωση ελλείμματος. Εμείς επιλέξαμε τους φόρους και τις περικοπές εισοδημάτων. Μπορούσαμε να καταργήσουμε κρατικούς φορείς και να εκποιήσουμε κρατική περιουσία. Και να μειώσουμε φόρους και γραφειοκρατικές παρεμβάσεις. Ώστε να έρθουν επενδύσεις και να υπάρξει ανάπτυξη. Δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με φόρους και γραφειοκρατικό κυκεώνα. Που μειώνουν ούτως η άλλως και τα έσοδα. Όπως δεν υπάρχει ανάπτυξη με δημόσιες παροχές.

3. Ποια είναι η άποψη σας για την ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά και την αντιπολιτευτική τακτική που ακολουθεί; Συμφωνείτε με την άποψη που προβάλει για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου;

Το Μνημόνιο δεν είναι στο χέρι μας να το επαναδιαπραγματευθούμε. Μας έκαναν, δεν τους κάναμε, χάρι με την υπογραφή του. Οι Ιρλανδοί που μίλησαν για κάτι τέτοιο έχουν απομονωθεί. Και θα δείτε σύντομα τις συνέπειες. Δεν αποτελεί το Μνημόνιο πολυτέλεια. Ούτε μηχανισμό καταπίεσης των ελλήνων. Αποτελεί εργαλείο επιβίωσης της Ελλάδας. Οσοι δεν το καταλαβαίνουν, κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα. Και θα αντιμετωπίσουν δυσάρεστες εκπλήξεις. Η ΝΔ δεν έχει ξεκάθαρη θέση. Αντί να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση για την μη εφαρμογή του Μνημονίου (που είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, οι απελευθερώσεις επαγγελμάτων, ο εξορθολογισμός των οικονομικών των νοσοκομείων, η εξυγίανση των ΔΕΚΟ και τόσα άλλα;) αναλώνεται σε κριτικές αριστερής απόχρωσης που απηχούν λαικισμό αντί για υπευθυνότητα και ρεαλισμό.

4. Έχει κατ επανάληψη σχολιαστεί η απόλυτη σιωπή που τηρεί ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν επί Πρωθυπουργία του. Σεις που την αποδίδετε την σιωπή αυτή;

Δεν μπορώ να το ξέρω. Και τι να πεί άλωστε; Αν μιλούσε, αυτοί που κατηγορούν σήμερα την σιωπή του θα τον έλιωναν στις επιθέσεις. Θα έπρεπε ίσως να μας πεί σε τι ακριβώς διέφερε η πολιτική του από την παροχολογία της Αριστεράς. Όπως ανέφερε ένας σχολιογράφος στην Αθήνα, ο Καραμανλής φόρτωσε με 100.000 υπαλλήλους στη διάρκεια της θητείας του το δημόσιο. Η διαφορά του με την Αριστερά είναι πως εκείνη θα ήθελε να διορίζονται 100.000 κάθε χρόνο!!

5. Υπάρχει μεγάλη συζήτηση η οποία κατά καιρούς αναζωπυρώνεται για πιθανή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους αλλά και για πιθανή επιστροφή στην δραχμή. Κατά την άποψη σας είναι ορατά αυτά τα ενδεχόμενα;

Όλα αυτά προυποθέτουν ουσιαστικά χρεοκοπία της χώρας. Με ανυπολόγιστα ζημιογόνα αποτελέσματα για τον κόσμο. Να επιδιώκουν κάποιοι επιστροφή στη δραχμή – εκεί ακριβώς που θέλουν να μας στείλουν όσοι μας έχουν βαρεθεί στο εξωτερικό - είναι πραγματικά ακατανόητο. Αυτοί που τα λένε καταλαβαίνουν πως ακόμα και τώρα δημιουργούμε ελλείμματα; Χρειαζόμαστε δηλ δανεικά για να ζήσουμε; Η επιλογή της αναδιάρθρωσης – που θα μας στείλει αναγκαστικά στη δραχμή – σημαίνει διακοπή δανείων. Κι έλλειψη συναλλάγματος. Τι θα γίνει τότε με τις εισαγωγές και την αγοραστική δύναμη μιάς δραματικά υποτιμημένης δραχμής; Πως θα έχουμε ηλεκτρικό, καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα; Ποιος θα τα πληρώνει και πως; Θα μπορούσαν να γίνουν τέτοιες κινήσεις, αλλά όχι τώρα. Προ του Μνημονίου, πιθανώς ναι. Για διάφορους λόγους. Αλλά και τότε, το κοινωνικό κόστος θα ήταν μεγάλο. Τώρα θα είναι δυσβάστακτο.

6.Εχόντας την θέση του «παρατηρητή» σήμερα αλλά και την πείρα μακράς θητείας στην κεντρική πολιτική σκηνή, πως στέκεστε απέναντι στην γενικότερη απαξίωση στην όποια έχουν περιέλθει η πολιτική και οι πολιτικοί και ποιος θα ήταν ο τρόπο να βγουν από το τέλμα;

Τα είχα πεί αυτά πως θα συνέβαιναν, ήδη από το 1994. Αλλά ποιος με άκουγε!! Η απαξίωση της πολιτικής έχει να κάνει σήμερα με την αδυναμία της να συνεχίσει την παράδοση της προσοδοφορίας. Δηλ. οι πολιτικοί να μοιράζουν παροχές, διορισμούς κυρίως αλλά και άλλα ρουσφέτια. Δεν υπήρχε – στην μεγάλη πλειοψηφία – άλλο δέσιμο ανάμεσα στους πολιτικούς και την λαική βάση. Μόλις αυτά κόπηκαν πάγωσε και ο δεσμός των πολιτικών με την κοινωνία. Είναι άδικο όμως να φορτώνονται οι σημερινές αδυναμίες και τα αδιέξοδα στις πλάτες πολιτικών προσώπων. Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να βρεθούν ένοχοι ώστε να «ξεματιασθούν» όλοι οι υπόλοιποι. Αλλά οι πολιτικοί δεν ήσαν οι ίδιοι όλα τα χρόνια της παρακμής και της πορείας στο αδιέξοδο. Οι παροχές αποτελούσαν απόκριση σε πιέσεις της κοινωνίας. Κι όσοι αντιστάθηκαν βρίσκονται σήμερα στα σπίτια τους σχολιάζοντας τα συμβαίνοντα.

7.Βλέπετε ορατό το ενδεχόμενο πρόωρων εθνικών εκλογών και αν «ναι» πότε τις τοποθετείται;


Δεν μπορώ να ξέρω κάτι τέτοιο. Θα συνέφερε βέβαια την κυβέρνηση. Γιατί θα μπορούσε να νομιμοποιήσει την πολιτική της. Αλλά θα οδηγούσε την οικονομία στην καταστροφή και την Ελλάδα στο βάραθρο. Δύσκολα λοιπόν τις βλέπω να γίνονται. Δεν μπορώ όμως και να τις αποκλείσω. Επισημαίνω απλά πως δεν μπορούν να λύσουν κάποιο ουσιαστικό πρόβλημα.


8.Πως βλέπετε σήμερα τα «μικρά κόμματα» της Βουλής και επίσης ποια είναι η γνώμη σας για το δύο νέα κόμματα, την «Δημοκρατική Συμμαχία» και την «Δημοκρατική Αριστερά»; Βλέπετε να έχουν κοινοβουλευτικό μέλλον; Ακόμη θεωρείτε εφικτή την «φημολογούμενη», συνεργασία της ΝΔ με το ΛΑΟΣ, παρότι έχει κατ επανάληψη διαψευστεί το ενδεχόμενο.

Μεγάλο μέρος του ερωτήματός σας εμπίπτει στον κύκλο της μελλοντολογίας. Που δεν την έχω σπουδάσει. Για την Δημοκρατική Συμμαχία μπορώ να πώς πως είναι κοντά στις φιελελεύθερες αντιλήψεις μου και λέει πολλές σκληρές αλήθειες. Μένει όμως να αποδειχθεί πως ο λαός θέλει να επιβραβεύει όσους λένε την αλήθεια. Ολοι λένε πως θέλουν να την ακούνε. Όταν όμως την ακούνε ενοχλούνται. Αρέσκονται στο χάιδεμα των αυτιών. Ας ελπίσουμε πω τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν.

9. Τα ευρήματα των μέχρι τώρα δημοσκοπήσεων, δείχνουν το άθροισμα των δύο μεγάλων κομμάτων πολύ χαμηλά, και την «αυτοδυναμία» δύσκολη υπόθεση. Θεωρείτε ορατό το ενδεχόμενο να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας; Μεταξύ «ποίων» και πόσο λειτουργικό θα μπορούσε να είναι ένα τέτοιο σχήμα με βάση τα δεδομένα;

Δεν νομίζω πως μπορεί να προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Εκτός αν μέχρι τις εκλογές επανακαλυφθεί η ρουσφετολογία. Διαφορετικά η αποχή θα συνεχίσει να είναι μεγάλη. Και οι ψήφοι θα κατακερματισθούν ανάμεσα σε πολλά κόμματα. Σε ότι αφορά την συνεργασία οι οικονομικές ανάγκες της χώρας ίσως να εκτονώσουν τις κενές περιεχομένου προσωπικές αντιπαλότητες και τους κομματικούς πατριωτισμούς. Και να προκύψουν κυβερνήσεις συνασπισμού. Η τουλάχιστον ο Πρωθυπουργός, που μάλλον θα είναι και πάλι ο Γ. Παπανδρέου, να ανοιχεθι περα από τα κομματικά του σύνορα και να απευθυνθεί σε προσωπικότητες για μια κοινή εθνική προσπάθεια.

10. Σε ότι σας αφορά, η επιστροφή στην κεντρική πολιτική σκηνή βρίσκεται μέσα στις επιδιώξεις σας και αν «ναι» με ποιες προϋποθέσεις; Μία επιστροφή στην ΝΔ είναι κάτι που σας αφορά;

Λόγω υποχρεώσεων κυρίως και δουλειάς δεν με βλέπω πίσω στην πολιτική. Πάντοτε βέβαια ενδιαφέρομαι. Και κάνω ότι μπορώ για να βοηθήσω. Τελευταία από το Φόρουμ για την Ελλάδα. Μια ανεξάρτητη δεξαμενή σκέψης που είχε ιδρύσει παλαιότερα η κ. Ντόρα Μπακογιάννη. Δεν πιστεύω πως για να βοηθήσει κάποιος την χώρα πρέπει απαραίτητα να είναι στη Βουλή. Υπάρχουν κι’ άλλοι αποτελεσματικοί και ουσιαστικοί τρόποι. Με την ΝΔ έχω πάψει πρακτικά να έχω επαφή από το 1994. Με θυμήθηκαν κάποιοι, μόνο για να μου επιτεθούν, όταν συνεργάσθηκα με τον Γ. Παπανδρέου το 2004. Δεν βλέπω τι έχει αλλάξει για να με θυμηθούν τώρα. Εγώ εξ άλλου πάντα ήμουν και είμαι φιλελεύθερος. Δεν είχα ποτέ, από την εποχή του αείμνηστου Αβέρωφ ακόμα, καλές σχέσεις με την λεγόμενη πατερναλιστική λαική δεξιά. Αρα…

Πλήρες Άρθρο »

‘CRASH MANAGEMENT’ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ

‘CRASH MANAGEMENT’ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ

 

Κουράστηκα να προειδοποιώ πως τα πράγματα οδηγούνται σε τραγικό αδιέξοδο. Δεν έχω βέβαια κάποια επίσημη ιδιότητα ώστε να απαιτώ να παίρνουν κάποιοι σοβαρά τις προειδοποιήσεις μου. Έχω όμως σύμμαχο την κοινή λογική. Που εξηγεί πως η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Και κάποιοι πατούν γκάζι για να την διευκολύνουν να κατρακυλήσει στην καταστροφή. Εμπαθείς αντίπαλοι του Μνημονίου καταφέρονται κατά των δανειστών μας επικαλούμενοι μεταφυσικές ιδιότητες του ελληνισμού δίχως ίχνος υπευθυνότητας για την ανάγκη προβολής προτάσεων εναλλακτικών λύσεων. Στον καθαρά οικονομικό τομέα η συμπεριφορά μας – πολιτικών ηγεσιών και μεγάλου μέρους του λαού – δεν οδηγεί στην διάσωσή μας.

Εξ΄ ίσου ανατρεπτικές για τις προοπτικές της χώρας είναι και τα φαινόμενα της εξαπλούμενης ανομίας και ατιμωρησίας. Η ανοχή της παρανομίας δεν συνίσταται μόνο σε εκδηλώσεις κινημάτων διαμαρτυρίας του είδους «δεν πληρώνω» αλλά στην αδιαφορία για άσκηση διώξεων εναντίον υπευθύνων εγκληματικών πράξεων όπως οι ξυλοδαρμοί μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες βουλευτών, αθλητών, προπονητών αλλά και οι βιαιότητες εναντίον καθηγητών πανεπιστημίου (χτίσιμο γραφείων, παρεμπόδιση συνεδριάσεων κλπ). Υπάρχουν όμως και οι προκλητικές στάσεις και δηλώσεις συνδικαλιστών. Ιδιαίτερα η ηγεσία της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η απαίτηση παρέμβασης σε διοικητικές αποφάσεις, οι καταλήψεις γραφείων και η εισβολή σε γραφεία της διοίκησης με στόχο την ματαίωση συνεδριάσεων καθώς και η ξεδιάντροπη απειλή διακοπής ηλεκτροδότησης για λόγους που σχετίζονται με εργασιακές διεκδικήσεις τινάζουν στον αέρα κάθε προοπτική ομαλής πορείας της χώρας.

Και υπάρχει βέβαια και το θέμα των μεταναστών. Δεν υπάρχει άλλη χώρα στην οποία παράνομοι μετανάστες – που παραβιάζουν με την παρουσία τους και μόνο την έννομη τάξη της χώρας – να εκβιάζουν τις αρχές. Απειλούν μέσω απεργίας πείνας να ξεσηκώσουν τις χιλιάδες των άλλων μεταναστών σε δράσεις καταστροφής επειδή, δήθεν, το ελληνικό δημόσιο αδιαφορεί για τους συμπατριώτες τους. Δηλαδή, θα πρέπει να ανοίξουμε καινούργια φάμπρικα με τον καθένα να ξεκινάει μια απεργία ώστε να νομιμοποιούνται προηγούμενες δικές του πράξεις ανομίας. Ας καταλάβουν όλοι πως δεν ήρθαν εδώ προσκαλεσμένοι του ελληνικού κράτους. Ούτε έχουμε υπάρξει αποικιακή δύναμη ώστε να έχουμε ηθική υποχρέωση απέναντι σε λαούς της Ασίας και της Αφρικής για την σημερινή τους κατάσταση. Υπάρχει όμως και το ζήτημα των «κινήσεων αλληλεγγύης». Που προκαλούν ουσιαστικά αυτές τις καταστάσεις και γίνονται στη συνέχεια τιμητές των αρχών κατηγορώντας τες για αδιαφορία.

Αυτοί όμως θα έπρεπε να διωχθούν για οτιδήποτε συμβεί στους απεργούς πείνας. Σαν ηθικοί αυτουργοί της όποιας απρόσμενης εξέλιξης.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο των γεγονότων και εξελίξεων η χώρα προσπαθεί να ορθοποδήσει. Θα τα καταφέρει; Η δυνατότητα, αμυδρή πλέον, εξακολουθεί να υπάρχει. Αλλά με τις σημερινές πρακτικές και αντιλήψεις απομακρύνεται με μεγάλη ταχύτητα. Πως μπορεί να αντιστραφεί η καταστροφική πορεία. Είναι φανερό πως η κυβέρνηση από μόνη της δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί. Οι περισσότεροι υπουργοί δεν πιστεύουν στην πολιτική της διάσωσης. Διότι δεν είναι …σοσιαλιστική !! Το ερώτημα είναι γιατί δεν χρησιμοποιούν τότε τα εργαλεία της δικής τους ιδεολογίας για την αντιμετώπιση της κρίσης. Διότι προφανώς δεν είναι αποτελεσματικά.

Αυτοί λοιπόν δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Κι’ ο Πρωθυπουργός οφείλει να απεγκλωβιστεί από τον στενό κομματικό του ορίζοντα. Και να αναζητήσει συνεργάτες από όλο το πολιτικό φάσμα. Έτοιμους να αναλάβουν τα ρίσκα του «crash management» που χρειάζεται σήμερα. Αδιαφορώντας για επανεκλογές και συνέχιση πολιτικής καριέρας. Στόχος πρέπει να είναι η διάσωση της χώρας. Πέρα και πάω από οποιονδήποτε άλλο υπολογισμό. Διαφορετικά, είμαστε όλοι άξιοι της τύχης μας…
 

Πλήρες Άρθρο »