ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Στην Ελλάδα δεν είμαστε συνηθισμένοι σε απομνημονεύματα Πρωθυπουργών. Τον θάνατό τους συνήθως συνοδεύουν αγιογραφήματα που περιγράφουν πραγματικά η και φανταστικά επιτεύγματα, ανάμικτα με προσωπικές ιστορίες με τον εκάστοτε συγγραφέα. Σε σπάνιες περιπτώσεις, όπως έγινε σε μιά σειρά από βιβλία για τον Κων/νο Καραμανλή, αγιογραφίες γράφηκαν όταν ο βιογραφούμενος ήταν ακόμη εν ζωή και πολιτικά ενεργός. Ισως για να είναι σε θέση να ελέγξει το κείμενο και να κάνει τις αναγκαίες, ευνοικές πάντα γι’ αυτόν, διορθώσεις.

Για όλους τους λόγους αυτούς το βιβλίο του πρώην Βρετανού Πρωθυπουργού Τόνυ Μπλέρ, “Ένα Ταξείδι”, θα ξενίσει τον έλληνα αναγνώστη. Κυρίως λόγω της αμεσότητας του ύφους της γραφής αλλά και εξ αιτίας του χαρακτηριστικού Βρετανικού αυτοσαρκασμού που εκχυλίζει από τις σελίδες του. Αν περιμένει κάποιος να αντικρύσει ένα ξερό επίσημο κείμενο που περίπου ελεγειακά θα παραθέτει επιτεύγματα και εθνεγερτικές σκέψεις και προτάσεις θα αισθανθεί μεγάλη απογοήτευση. Ο Τόνυ Μπλέρ είχε περίπου δαιμονοποιηθεί σαν ο μάγος του επικοινωνιακού spin που, με την βοήθεια του συνεργάτη του Αλιστερ Κάμπελλ, είχε σχεδόν εγκαταλείψει την ουσία της πολιτικής για την εικονική πραγματικότητα της επιλεκτικής μετάδοσης, σε καταιγιστικό ρυθμό, μηνυμάτων και πληροφοριών. Με το «Ένα Ταξείδι» ο πρώην αρχηγός αλλά και δημιουργός του Νέου Εργατικού Κόμματος αποδεικνύει πως το επικοινωνιακό του χάρισμα δεν ήταν προιόν τεχνικών κινήσεων κάποιου παρασκηνιακού επιτελείου. Η ίδια η προσωπικότητά του αποπνέει την ευκολία πρόσβασης στο μυαλό και το συναίσθημα του κοινού και των συνομιλητών του.

Ο Μπλέρ με τους Νέους Εργατικούς του κυβέρνησε την Βρετανία σε μιά εξαιρετικά σημαντική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας. Η μαγική του επικοινωνία με το σχεδόν alter ego του, τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπίλ Κλίντον, καθιέρωσε μια παγκόσμια συναίνεση πάνω στις αρχές της οικονομίας της αγοράς με φροντίδα των ασθενέστερων τμημάτων της κοινωνίας. Ο Μπλέρ κατηγορήθηκε σαν την Εργατική εκδοχή της Θάτσερ, όπως κι ο Κλίντον σαν ο συνεχιστής της ιδεολογικο-πολιτικής κληρονομιάς του Ρόναλντ Ρήγκαν. Όπως οι παλαιότεροι εκείνοι ηγέτες είχαν σμιλεύσει τα θεμέλια του αμερικανο-βρετανικού άξονα έτσι και οι νεώτεροι συνεχιστές της πολιτικής τους έφεραν ακόμη κοντύτερα τις δύο δυνάμεις. Η διαφορά ανάμεσά τους ήταν η αριστερότερη η σοσιαλδημοκρατική προέλευση της νεώτερης δυάδας.

Ο Κλίντον με τον τριγωνικό πολιτικό του σχεδιασμό και ο Μπλέρ με τον οραματικό Τρίτο Δρόμο, που είχε εμπνευσθεί ο στενός του φίλος Αντονυ Γκίντενς, είχαν παντρέψει τον ρεαλισμό μιάς πολιτικής στηριγμένης στις αγορές και την παγκοσμιοποίηση με την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και μιάς πολιτικής αρχών στον στίβο των διεθνών σχέσεων. Μαζί αντιμετώπισαν τις προκλήσεις του Μιλόσεβιτς αρχικά στην Βοσνία κι αργότερα στο Κόσοβο. Μαζί αγκάλιασαν μια καινούργια Ρωσία κι’ άνοιξαν τον δρόμο για την ενσωμάτωση της Κίνας στην παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα. Ηταν στις δικές τους ημέρες που ο Κινέζος Υπουργός των Οικονομικών παρατηρούσε την Γαλλική πολιτική ηγεσία για την καχυποψία της απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και τις ανοιχτές αγορές.

Ο Μπλέρ, αν και με μεγαλύτερη δυσκολία, συνέχισε την στενή σχέση με τις ΗΠΑ και στη διάρκεια της Προεδρίας του Τζώρτζ Μπούς, του νεώτερου. Αποσκοπώντας να ασκήσει επιρροή για μετριοπαθέστερες πολιτικές και συνετότερες επιλογές. Οι προσπάθειές του δεν στέφθηκαν πάντα από επιτυχία. Κι’ αυτό του στοίχισε. Στο βιβλίο του ο Τόνυ Μπλέρ δεν αποφεύγει τα αγκάθια. Κι’ ομολογεί τις αποτυχίες του. Όπως με χιούμορ αναφέρεται και σε επιτυχίες που μάλλον προέκυψαν παρά τις σχεδίασε. Κοντολογής, ο πρώην Βρετανός Πρωθυπουργός δεν ναρκισσεύεται ούτε και περιγράφει μεγαλειώδεις εμπνεύσεις και πολιτικούς θριάμβους.

Ο έλληνας αναγνώστης, που συνήθως βλέπει την πολιτική κάτω από τους σκόπιμα διαστρεβλωτικούς φακούς των ΜΜΕ, θα διαπιστώσει πως και στο υψηλότερο δυνατόν επίπεδο οι πολιτικές ηγεσίας απαρτίζονται από απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Ο Τόνυ Μπλέρ είναι ο απλός επισκέπτης σε μια καφετέρια που περιμένει υπομονετικά πίσω σου για το ρόφημά του. Είναι ο γεμάτος αγωνία κι αμφιβολίες υπεύθυνος μάνατζερ που γνωρίζει πως η κάθε του απόφαση μπορεί να προκαλέσει αναταράξεις στην ζωή των συναδέλφων του. Είναι όμως και ο υπεύθυνος ηγέτης που πασχίζει να πείσει τους συμπολίτες του για πολιτικές ριψοκίνδυνες αλλά κατά τη γνώμη του απαραίτητες. Το Ιράκ και η Βόρεια Ιρλανδία έρχονται άμεσα στο νού. Ο Μπλέρ παραδέχεται πως σε μερικές περιπτώσεις η καθαρή αλήθεια υπέστη πλήγματα. Και πως σε άλλες, οι επιλογές του δεν ήταν πετυχημένες.

Ο δημιουργός του Νέου Εργατικού Κόμματος άφησε σίγουρα την σφραγίδα του στην ιστορία. Νομιμοποιώντας κατά κύριο λόγο σε ευρύτερο πολιτικό επίπεδο τις ανατρεπτικές καινοτομίες της Θατσερικής κληρονομιάς καθώς και την θεώρηση της παγκοσμιοποίησης σαν ευκαιρίας κι’ όχι σαν απειλής. Ανέβασε το καταρρακωμένο μέχρι τότε κόμμα του σε ζηλευτά εκλογικά ποσοστά. Το κληροδότησε στον παλιό του φίλο αλλά και ανταγωνιστή Γκόρντον Μπράουν σε δύσκολες όμως ώρες και κάτω από προβληματικές πολιτικές συνθήκες. Στο βιβλίο του επιμένει πως οι επίγονοι στην ηγεσία δεν θα πρέπει να εγκαταλείψουν αυτή την πορεία. Η ιστορία μοναχά όμως θα δείξει αν τελικά θα εισακουσθεί.

Εγχειρίδιο πολιτικής ηγεσίας, ανάλυση της βρετανικής πολιτικής σκηνής, μελέτη διεθνών σχέσεων η μια αφήγηση σε επίπεδο σύγχρονου πολιτικού θρίλερ; Το βιβλίο του Τόνυ Μπλέρ “Ένα Ταξείδι” είναι όλα αυτά, αλλά και κάτι παραπάνω. Μια καταγραφή εμπειριών που διατρέχουν πολλά επίπεδα πολιτικής ιστορίας μαζί με μια αγωνιώδη προσωπική πορεία. Ο άνθρωπος Μπλέρ είναι και Τσώρτσιλ αλλά και Τζόκ, που πίνει μπύρα δίπλα σου στις εξέδρες ενός αγγλικού ποδοσφαιρικού γηπέδου. Κι αυτό προκύπτει αβίαστα από το βιβλίο. Είναι μια δουλειά φτιαγμένη από στόφα μπέστ σελλερ. Ελπίζω το ελληνικό κοινό να το τιμήσει ανάλογα.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΙ ΜΕΛΛΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;

ΤΙ ΜΕΛΛΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;

 

Εκτιμώ πως η συζήτηση για την Ευρώπη και τις προοπτικές της έχει κάπως εξαντλήσει γενικά το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού. Ολοι επικεντρωνόμαστε στις υπάρχουσες η διαφαινόμενες οικονομικές δυνατότητες και στις προσπάθειες για διατύπωση κάποιας γενικής πολιτικής διάσωσης των «άσωτων» κρατών. Οταν προφανώς λέμε άσωτα εννοούμε τα κράτη που δυσκολεύονται να είτε εξασφαλίσουν κάποιας μορφής δημοσιονομική πειθαρχία είτε να την διατηρήσουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα δίχως να ξανακυλίσουν σε βαθιά χρέη και σε νέο δανεισμό.


Οταν συζητάμε όλα αυτά τα δεδομένα έχω την εντύπωση πως παραμερίζουμε από την σκέψη μας ένα σοβαρότατο παράγοντα. Που ριζικά επηρεάζει την όποια συμπεριφορά των κρατών. Κι αυτή βέβαια είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Με την θεμελιωμένη αρχή του γενικού εκλογικού δικαιώματος. Με άλλα λόγια, οι κυβερνήσεις που θα κληθούν να εφαρμόσουν πολιτικές ισοσκελισμένων προυπολογισμών και διαχειριστικής πειθαρχίας είναι αναγκασμένες να δώσουν λόγο σε εκλογικά ακροατήρια εθισμένα στις παροχές και σε γενναιόδωρες κυβερνητικές τοποθετήσεις.


Πως είναι δυνατόν να επιβιώσουν πολιτικά κυβερνήσεις που θα ενδώσουν στο Γερμανικό αίτημα για συνταγματική κατοχύρωση μιάς οικονομικής πολιτικής στηριγμένης στην λογική και στην λιτότητα; Τουλάχιστον η Αθήνα, η Ρώμη, η Μαδρίτη, η Λισσαβώνα και πιθανότατα το Δουβλίνο αλλά και το Παρίσι δεν θα δεχθούν εύκολα τέτοιους περιορισμούς. Από την άλλη μεριά οι οικονομικές ανάγκες πιέζουν. Και οι Γερμανοί πλέον δεν δέχονται, παρά τα οφέλη που αναμφισβήτητα απολαμβάνουν, να διασώζουν ευρωπαίους που ξοδεύουν καταναλώνοντας πολλά παραπάνω από όσα κερδίζουν. Ποιά θα είναι η τελική εξέλιξη; Κανείς με σιγουριά δεν μπορεί να απαντήσει.


Χρειάζεται όμως εδώ να βγούμε λίγο από το μέσον της εικόνας και να δούμε όλο το εγχείρημα από κάποια απόσταση. Περνάμε μιά περίοδο ριζικών ανακατατάξεων. Οσοι προβλέπουν και σχεδιάζουν, ζημιωμένοι δύσκολα θα βγούν. Κι εμείς δυστυχώς δεν είμαστε ανάμεσά τους. Από ημέρες με βασανίζει μιά σκέψη. Που με κάνει να γίνομαι ακόμη περισσότερο ανήσυχος για τις εξελίξεις και για την θέση μας σαν χώρα μέσα σε αυτές. Πόσο τυχαίο ήταν άραγε το γεγονός πως κάποιους μήνες νωρίτερα, στο μέσον περίπου του καλοκαιριού, η Τουρκία έστησε, η εκμεταλλεύτηκε, ένα ναυτικό επεισόδιο έξω από την Γάζα για να βρεί την ευκαιρία να διαφοροποιηθεί από το Ισραήλ και να ενισχύσει την πολιτική της αξιοπιστία στον Αραβικό μουσουλμανικό κόσμο;


Κι όταν άξαφνα ξέσπασαν αναστατώσεις σε σημαντικές Αραβικές πρωτεύουσες, με αιτήματα ανατροπής καθεστώτων κι’ αύξησης της μουσουλμανικής επιρροής, η Αγκυρα βρέθηκε να είναι ήδη στη θέση του πιλότου έτοιμη να εκμεταλλευθεί τις εξελίξεις, εμφανιζόμενη σαν η ήρεμη μουσουλμανική δύναμη με αποδείξεις εξαιρετικών οικονομικών επιδόσεων. Η εκτίμησή μου είναι πως όλα αυτά δεν έγιναν δίχως την γνώση, η και την ανοχή, των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Και το είχα γράψει από τον περασμένο Αύγουστο. Ολες αυτές οι ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή θα μας εντυπωσιάσουν με την τελική τους απόληξη. Να μην εκπλαγούμε αν δούμε προσέγγιση του Ιράν με την Δύση κι’ αναστατώσεις σε Ρωσία και Κίνα από εσωτερικές εντάσεις στις περιοχές των μειονοτικών μουσουλμανικών τους πληθυσμών (Ουιγούροι, Χιούι στην Κίνα, Καύκασος, περιοχή Βόλγα – Ουραλίων στην Ρωσική Ομοσπονδία).


Είναι λοιπόν δεδομένο πως στα πλαίσια τέτοιων αναπροσαρμογών δεν θα πρέπει να βλέπουμε τις πιθανές εξελίξεις στην Ευρώπη κάτω από την στενή διόπτρα του λογιστή των Βρυξελλών η του ανήσυχου πολιτικού της Αθήνας. Με την ευκαιρία των χρεοκοπημένων οικονομιών του Ευρωπαικού νότου η Γερμανία έχει την δυνατότητα, με απόλυτα ειρηνικό τρόπο, να επιβάλει ένα είδος απόλυτης ηγεμονίας στην Ευρώπη. Κάτω μάλιστα από τις σχετικές παρακλήσεις των χωρών που έχουν ανάγκη της βοήθειάς της. Με το Βερολίνο να ηγεμονεύει στην Ευρώπη, την Ρωσία να αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα συνοχής η αβεβαιότητας και την Μ. Ανατολή στις φλόγες – κάτω από την δεσπόζουσα παρουσία της Τουρκίας – κάποιος σίγουρα θα κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα. Δίχως άλλη παρέμβαση, μιά ανασφαλής Ρωσία θα προσεγγίσει φυσιολογικά την ηγεμονική Γερμανία. Και η Τουρκία βέβαια θα βρεθεί κάπου εκεί κοντά. Κι αυτός που θα ανησυχεί, τότε θα αρχίσει πραγματικά να τρώει τα νύχια του...


Οπως είναι σχεδόν αυτονόητο το σχόλιό μου αφορά την Ουάσιγκτον. Μιά πανίσχυρη Γερμανία, με κοντά της την Ρωσία και με σημαντικές επιδράσεις στην Τουρκία οδηγεί τις ΗΠΑ στο ναδίρ της γεωπολιτικής τoυς επιρροής. Οπως είχε σημειώσει παλαιότερα ο Χένρυ Κίσινγκερ στο σημαντικό του βιβλίο «Διπλωματία», μιά προσέγγιση Γερμανίας – Ρωσίας αποτελεί καταστροφή για τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα σε παγκόσμιο επίπεδο. Και με βάση την εμπειρία μου παλαιότερα, από παιχνίδια διεθνούς εξομοίωσης στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, η προσέγγιση Ρωσίας – Τουρκίας, δίχως την Γερμανία εμπόδιο, οδηγεί ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και το σύνολο της Βόρειας Αφρικής στα χέρια αυτού που ασκεί άμεση η έμμεση εξουσία στην Ευρώπη.


Είναι λοιπόν θέμα απλά και μόνο οικονομικών υπολογισμών η πιθανότητα συνταγματικής κατοχύρωσης της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ευρώπη; Και θεσμοποίησης περίπου του ηγετικού ρόλου της Γερμανίας; Η θα εξαρτηθεί από τον συνυπολογισμό πολλών πολιτικών και γεωστρατηγικών παραγόντων που θα εκφρασθούν βέβαια, αντιδρώντας, με διάφορους ανορθόδοξους τρόπους; Δεν έχει υπάρξει προηγούμενο στην ιστορία με την Γερμανία να βρίσκεται αγκαλιά με την Ρωσία, και με την Τουρκία να έχει αφεθεί να είναι επίσημα κοντά στην τελευταία. Θα υπάρξει τώρα η εξαίρεση; Δύσκολο το βλέπω.


Ηδη διακρίνουμε αντιδράσεις απέναντι στην Γερμανική πρόταση από χώρες που έχουν απόλυτα την ανάγκη της. Ακόμα και η Ελλάδα αρνείται την σχετική συνταγματική δέσμευση. Αλλο μεγάλο ερωτηματικό είναι η στάση της Βρετανίας. Που, δίχως να είναι στην ευρωζώνη, δύσκολα θα ανεχθεί μιά τέτοια ενίσχυση της Γερμανίας. Ηδη βλέπουμε να χτίζονται προσεγγίσεις Βρετανίας – Ρωσίας. Πριν από ελάχιστα χρόνια οι δύο χώρες ήσαν στα μαχαίρια, με την BP να διώχνεται από τα Ρωσικά εδάφη με ελάχιστα κομψό τρόπο. Αξαφνα τώρα, η γιγαντιαία καθεστωτική πετρελαική ρωσική εταιρία Rosneft ανακοίνωσε καινούργια συμφωνία συνεργασίας με τον βρετανικό επιχειρηματικό κολοσσό για την εκμετάλλευση κοιτασμάτων στον Βορρά και την Ρωσική Απω Ανατολή. Τυχαίο; Δύσκολο να το δεχθεί κάποιος. Όταν μάλιστα χρονικά συμπίπτει με έξαρση των ισλαμικών τρομοκρατικών ξεσπασμάτων στην Ρωσική ενδοχώρα...

Τι μπορούμε λοιπόν να περιμένουμε; Σίγουρα εξαιρετικά συναρπαστικές πολιτικές εξελίξεις. Με την χώρα μας, και κυρίως τον λαό μας, να συνειδητοποιούν επι τέλους πως αν δεν βάλουμε τάξη στα οικονομικά μας το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό. Κι όχι μόνο οικονομικά – εισοδηματικά. Οι εθνικιστικές κορώνες περισσεύουν. Αυτό που ο τόπος χρειάζεται είναι νηφαλιότητα, γνώση και σχεδιασμό. Ξεκινώντας από την μείωση του καρκινώματος που αποκαλείται δημόσιος τομέας της οικονομίας.

 

Δημοσιεύεται στο τεύχος Μαρτίου του περιοδικού Journal of Books
 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ NEWSCODE.GR - «Το κεφάλι μας φταίει για τις περιπέτειές μας»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ NEWSCODE.GR - «Το κεφάλι μας φταίει για τις περιπέτειές μας»

 

1. Νοιώθετε ότι δικαιώνεστε με την διαπίστωση της κυβέρνησης – έστω και αναγκαστική – ότι οι αποκρατικοποιήσεις αποτελούν σανίδα σωτηρίας για την οικονομία;

Θα προτιμούσα οι σχετικές πρωτοβουλίες να είχαν παρθεί από προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις με στόχο την ανάπτυξη κι’ όχι σαν αναγκαστική σανίδα σωτηρίας από ένα πολιτικό οργανισμό που δεν πιστεύει σ’ αυτές. Οι ιδωτικοποιήσεις δεν είναι ταμειακός μηχανισμός αύξησης των εσόδων του δημοσίου ώστε τα χρήματα αυτά στην συνέχεια να κατασπαταληθούν σε δαπάνες του αδιέξοδου δημόσιου τομέα. Το πέρασμα περιουσίας του δημοσίου στον ιδιωτικό τομέα είναι μηχανισμός δυναμικής ανάπτυξης. Καταργούνται έτσι τα μονοπώλια, αυξάνεται η απασχόληση, μεγαλώνουν τα έσοδα του δημοσίου από τις νέες πολλαπλές επιχειρηματικές δρατηριότητες και τόσα άλλα. Οταν γίνεται κάτω από την πίεση δημοσιονομικών αναγκών, και με υπουργούς κατσούφηδες και στελέχη δύσθυμα, τότε όλη η λογική της ιδιωτικοπιοίησης τινάζεται στον αέρα. Με την έννοια αυτή λοιπόν δεν είναι δυνατόν να αιθάνομαι δικαιωμένος. Απογοήτευση μάλλον με διακατέχει πως παρά τις προσπάθειες τόσων χρόνων δεν μπόρεσα να πείσω την πλειοψηφία των συμπολιτών μου πως το μέλλον βρίσκεται μακριά από το δημόσιο. Και πως το κράτος αντί να αποτελεί την λύση συνιστά το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος.



2. Η αξιοποίηση και η εκποίηση είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος;

Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς. Η ουσία βέβαια είναι η ίδια. Η ανοησία όμως είναι γενικότερη. Κάποιοι έχεις την αίσθηση πως πιστεύουν πως αν πωληθεί κρατική γή αυτοί που θα την αγοράσουν θα την πάρουν και θα φύγουν ...στο εξωτερικό (!) Ποιό είναι αλήθεια το πρόβλημα; Δεν νομίζω να το έχει καταλάβει κανείς. Αν «αξιοποιώ» σημαίνει «ενοικιάζω» (παραχωρώ) τότε και πάλι τα αοποτελέσματα είναι περίου τα ίδια. Το πρόβλημα δηλ είναι η ιδιοκτησία; Στο διάστημα της παραχώρησης ουδείς άλλος θα μπορεί να έχει δικαιώματα πάνω στη γή αυτή η το ακίνητο. Μ34 άλλα λόγια σύγχιση και τρικυμία εν κρανίω.

 


3. Η επιμήκυνση του χρέους μπορεί να ανασχέσει αποτελεσματικά την αναδιάρθρωση;

Εξαρτάται τι εννοεί κανείς με τον όρο αναδιάρθρωση. Ουσιαστικά είναι μιά άλλη λέξη για χρεωκοπία η στάση πληρωμών. Η επιμήκυνση αφορά στην εξόφληση μελλοντικών υποχρεώσεων. Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας. Εμείς δανειζόμαστε για να καλύψουμε τρέχουσες ανάγκες και για δόσεις παλαιών δανείων. Αυτά μας λείπου. Διότι ξοδεύουμε ακόμη και τώρα παραπάνω από όσα χρήματα βγάζουμε. Το αδιέξοδο λοιπόν είναι μπροστά μας, ανεξάρτητα από επιμήκυνση, αν δεν μειώσουμε δραστικά τις δαπάνες μας. Εδω όμως δυστυχώς όλοι ψάχνουν για αύξηση εσόδων. Κανέις δεν τολμά να βάλει χέρι στο δημόσιο, καταργώντας κρατικούς φορείς και μειώνοντας έτσι το κόστος του κράτους.



4. Πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει ασφαλής πρόγνωση για την έξοδο από την ασφυκτική οικονομική πολιτική που μας επιβάλλει η τρόικα;

Οχι διότι δεν έχω πλέον μεγάλη εμπιστοσύνη στην σοβαρότητα της τρόικας. Ειχαν τεθεί συγκεκριμένες προυποθέσειος για την εκταμίευση της 4ης δόσης. Οι προυποθέσεις αυτές δεν έχουν τηρηθεί. Πως λοιπόν αποφασίζουν να κάνουν την εκταμίευση; Και επιχειρούν να καλύψουν τα πράγματα με τις αστειότητες περί εξασφάλισης 50 δις από εκοποίηση η αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας. Για να κοροιδέψουν προφανώς τις αγορές. Και να κερδίσουν χρόνιο ελπίζοντας πως θα προωθηθεί τελικά το καινούργιο ευρωπαικό σύστημα οικονομικής στήριξης. Αυτά όμως δεν είναι σοβαρά πράγματα. Και να ξεκαθαρίσω πως την «ασφυκτική» όπως λέτε οικονομική πολιτυική δεν μας την επιβάλει η τρόικα. Μας την επέβαλε η ανευθυνότητά μας σαν κοινωνία και πολιτικό σύστημα που είχαμε μάθει να ζούμε με δανεικά πολύ πάνω από τις δυνατότητές μας. Το κεφάλι μας φταίει για τις περιπέτειές μας. Δηλαδή τι περιμέναμε; Να μας δανείζουν εασεί κι αγόγγυστα οι ξένοι για να περνάμε εμείς καλά με τα δικά τους τα λεφτά. Ακούγοντια απίστευατ πράγμα στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Με διάθεση πάντα να χαιδέυουμε τα αυτιπα του κ΄σομου. Και να κρύβεται η αλήθεια.



5. Εκτιμάτε ότι ο πρωθυπουργός θα αναζητήσει σύντομα νέα λαική εντολή;

Κατά πάσα πιθανότητα, ναί. Καμένος όπως είναι τώρα από την αδυναμία της χώρας να εκπληρώσει τις προυποθέσεις του Μνημονίου δεν έχει να χάσει και τίποτα. Μάλιστα θα νομιμοποιήσει έτσι τις πολιτικές του, ενώ θα θέσει και τον λαό ενώπιον των ευθυνών του. Αν δεν θέλετε το Μνημόνιο καταψηφίστε με - θα μπορούσε να τους πεί. Διαφορετικά στοιχηθείτε πίσω μου για να βγούμε από τα τραγικά αδιέξοδα. Και να βουλώσει το στόμα λαικιστών και διαφόρων ανοήτων που διαμαρτύρονται δίχως να είναι σε θέση να προτείνουν το παραμικρό – πλην παρανοικών κραυγών γεμάτων ασυναρτησίες.

Πλήρες Άρθρο »

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ - ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΑΡΡΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ;

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ - ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΑΡΡΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ;

 

Η χώρα πνίγεται σε ένα ωκεανό λαϊκισμού. Και δύσκολα θα επιβιώσει αναδιατάσσοντας τις δυνάμεις της αν δεν αναγνωρίσει την αλήθεια. Η κρίση δεν προήλθε από την διαφθορά πολιτικών και δημοσίων υπαλλήλων. ΟΙ κλοπές δημόσιων πόρων συνέβαλαν στα αδιέξοδα. Αλλά δεν ήσαν τα αίτια που τα προκάλεσαν.

Από το σύνολο των ετησίων ελληνικών κρατικών δαπανών (σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ)* το 70% καλύπτει μισθούς του δημοσίου τομέα και συντάξεις. Το 20% αποτελούν εξυπηρετήσες του εξωτερικού χρέους της χώρας (τόκοι, χρεωλύσια) και το 10% δραστηριότητες. Στο 10% αυτό περιλαμβάνονται όλα τα έργα, οι προμήθειες, οι εργολαβίες και οι στρατιωτικές και νοσοκομειακές δαπάνες. Από τα ποσά αυτά έχουν βγεί οι όποιες μίζες, προμήθειες και λοβιτούρες. Αλλά βέβαια έγιναν και έργα. Αρα ένα 3% περίπου αυτού του 10% (όχι πάνω από 1,5% στο σύνολο των ετησίων δαπανών) συνιστά την διαφθορά πολιτικών προσώπων και δημοσίων λειτουργών. Δεν μπορεί λοιπόν να προκάλεσε την χρεωκοπία το 1,5% και να είναι αθώο το 70%.

Η χώρα έχει δυνατότητες για να σωθεί και να βγεί από την κρίση. Με μέτρα όμως συγκεκριμένα και ορθολογικά. Δίχως να χρειάζεται να θίξει μισθούς και συντάξεις ανθρώπων που δουλεύουν σκληρά και συνεισφέρουν ουσιαστικά στην πρόοδο του τόπου. Πρέπει να ακολουθήσει όμως τρείς δρόμους για να φθάσει στην ανάκαμψη.

Α. Ο ένας αφορά στην δραστική περικοπή των δαπανών του δημοσίου. Αυτό σημαίνει κατάργηση δημοσίων φορέων και απολύσεις προσωπικού. Το ξεκίνημα οφείλει να γίνει με τους 600 κρατικούς φορείς που ιδρύθηκαν τα τελευταία πέντε περίπου χρόνια (595 επί ΝΔ και 5 επί Πασόκ). Οι εργαζόμενοι εκεί είναι νέοι στην ηλικία και είναι δυνατη η μελλοντική τους αξιοποίηση από μιά οικονομία που θα μπεί σε τροχιά ανάπτυξης.

Β. Ο δεύτερος συνδέεται με την ουσιαστική μείωση των φορολογικών συντελεστών και την γενικότερη περικοπή των φόρων. Μαζί με την εγκαθίδρυση ενός μόνιμου και σταθερού φορολογικού συστήματος που γιά μιά πενταετία τουλάχιστον θα μείνει αμετάβλητο. Οι όποιες δημοσιονομικές ανάγκες θα αντιμετωπίζονται με περικοπές δαπανών κι’ όχι με αύξηση άμεσων τουλάχιστον φόρων.

Γ. Κατάργηση γραφειοκρατικών διαδικασιών σε όλο το πλάτος της δημόσιας διοίκησης αποτελεί το τρίτο βήμα. Οχι απλούστευση, ούτε και απκέντρωση – απλά και καθαρά κατάργηση. Αδειες, εγκρίσεις, πιστοποιητικά, ρυθμίσεις, κλπ καταργούηντια. Τουλάχιστιον για πέντε χρόνια κανένα νέο γραφειοκρατικό εμπόδιο στην καθημερινή ζωή των πολιτών και στις γενικότερες οικονομικές και οικοδομικές δρατηριότητες. Μας ενδιαφέρουν κατά προτεραιότητα οι άνθρωποι και σε δεύτερο βαθμό το περιβάλλον και οι όποιες ανησυχίες των ειδικών συμφερόντων.

Με όλα τα παραπάνω η χώρα μπορεί να ξεπεράσει την κρίση. Και φροντίζοντας τους πολίτες που έχουν πραγματικά ανάγκη κοινωνικής προστασίας και στήριξης να οδηγηθεί στην οικοδόμηση μιάς σύγχρονης και δυναμικής οικονομικής πραγματικότητας.

* IMF Reaches Staff-level Agreement with Greece on €30 Billion Stand-By Arrangement, Press Release No. 10/176 , May 2, 2010

 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΟΥ

Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΟΥ

 

Οταν ο Πάπας Ιωάννης επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Αμερική δέχθηκε από ένα δημοσιογράφο το ακόλουθο ερώτημα: «Θα επισκεφθείτε κάποιο κλάμπ στην Νέα Υόρκη;». Κι απάντησε με χιούμορ: «Υπάρχουν κλάμπς στην Νέα Υόρκη;». Την επομένη η εφημερίδα κυκλοφόρησε με πηχυαίους τίτλους: «Υπάρχουν κλάμπς στην Νέα Υόρκη; Η πρώτη ερώτηση του Πάπα μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο». Κάτι παρόμοιο θύμισε η αντίδραση των ελληνικών ΜΜΕ στις πρόσφατες δηλώσεις των μελών της τρόικας. Στο όνομα του εντυπωσιασμού και της εξασφάλισης υψηλότερων πωλήσεων η και μεγαλύτερης τηλεθέασης η ουσία της συζήτησης έγινε καπνός. Κι έμεινε η «ιταμότητα» των εκπροσώπων των δανειστών μας να μας επιβάλουν πολιτικές.

Τι ακριβώς λοιπόν συνέβη; Ελληνας δημοσιογράφος ρώτησε τους ξένους ελεγκτές: «...θα ενέκριναν οι ίδιοι για να συμπληρωθεί αυτό το ποσό και την πώληση ενός αρχαίου μνημείου της Ελλάδας;» Πέρα από τα άθλια ελληνικά, ίδιο πολλών καλλιεργημένων σήμερα εκπροσώπων του τύπου, η ερώτηση είναι φανερό πως αποσκοπούσε στην εξασφάλιση εντυπωσιασμού. Αν η απάντηση ήταν καταφατική, πράγμα εντελώς απίθανο, οι συνέπειες θα ήσαν αυταπόδεικτες. Σε περίπτωση άρνησης, η αξιοποίηση για λόγους κιτρινισμού θα ήταν εξ ίσου ξεκάθαρη. Οπως εξ άλλου και έγινε. «Οι ξένοι ειρωνευόμενοι, μας χαρίζουν τα μνημεία» θα ήταν ο προσδοκόμενος τίτλος. Ούτε κουβέντα βέβαια για την εμπνευσμένη ερώτηση του δαιμόνιου έλληνα συντάκτη.

Ο ένας εκπρόσωπος της τρόικας απάντησε ως εξής: «Οι αποκρατικοποιήσεις αφορούν αποκλειστικά εισηγμένες η μη επιχειρήσεις, άλλα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, καθώς και εμπορική ακίνητη περιουσία». Κι ο δεύτερος συμπλήρωσε: «κανένας δεν ομιλεί για αρχαία μνημεία». Το σωστότερο βέβαια θα ήταν να αρνηθούν να απαντήσουν σε ηλίθιες ερωτήσεις τέτοιου είδους. Ο καθένας όμως καταλαβαίνει τι θα είχε γίνει τότε με σύνθημα «την περιφρόνηση της τρόικας προς τους υπεύθυνους για την ενημέρωση του ελληνικού λαού». Δυστυχώς ο κιτρινισμός έχει πλέον κατακυριεύσει μιά χώρα που σε τόσα πράγματα σημειώνει παγκόσμιες πρώτες παραδοξοτήτων – όπως λ.χ. απεργίες με πληρωμή των ημερομισθίων των απεργών, οι γενικές συνελεύσεις σε ώρα εργασίας με ανοχή της εργοδοσίας. οι ρουτινιάρικες πλέον καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, η ατιμώρητη καταστροφή δημόσιας περιουσίας (λ.χ. πανεπιστήμια και σχολεία) και τόσα άλλα.

Πρέπει να είμαστε πραγματικοί πρωταθλητές στην προώθηση της παραπληροφόρησης και στην διάδοση εθνικής ανοησίας. Οπως λ.χ.το καλλιεργούμενο μίσος κατά των πολιτικών και η συγκάλυψη της πραγματικότητας. Που είναι πως η κρίση δεν προήλθε από την διαφθορά και τις όποιες ατασθαλίες δημοσίων προσώπων (που και βέβαια υπήρξαν) αλλά από την διόγκωση του δημόσιου τομέα και την πληρωμή μισθών και συντάξεων από πόρους που το ελληνικό κράτος ουδέποτε είχε. Οπως και το κατευθυνόμενο μίσος κατά των ξένων που δήθεν μας εκμεταλλεύονται και απεργάζονται την καταστροφή μας. Ενώ συγκαλύπτουμε την αλήθεια πως δηλ. ακόμη και τώρα ζούμε ξοδεύοντας πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε. Και πως η συμφωνία με τους δανειστές μας δεν καλύπτει μόνο την πληρωμή των χρεών μας αλλά εξυπηρετεί και τρέχουσες ανάγκες μας.

Τι έγινε λοιπόν ακριβώς με τους εκπροσώπους της τρόικας; Η χώρα απλά δεν θα έπρεπε να εισπράξει την τέταρτη δόση του εκταμιευόμενου δανείου. Διότι δεν είχαμε εκπληρώσει τις σχετικές προυποθέσεις. Και βρέθηκε το gimmick (τρίκ) της αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δις ευρώ για να ησυχάσουν οι αγορές και να πάρουμε τελικά τα χρήματα. Η πρόταση δεν ήταν της τρόικας, Ηταν απόλυτα συμφωνημένη με την κυβέρνηση. Για να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να αποφασισθεί ο ευρωπαικός μηχανισμός στήριξης και να μην καταρρεύσουμε. Η ανευθυνότητα όμως πολλών ΜΜΕ αλλά και σύσσωμου περίπου του πολιτικού κόσμου οδήγησε το εγχείρημα στον αέρα.

Το τι θα γίνει από τώρα και στο εξής είναι μάλλον άγνωστο. Οι δανειστές μας είναι εύλογα ενοχλημένοι. Διότι αποκαλύφθηκε και η δική τους ελαφρότητα. Διότι δεν είναι βέβαια σοβαροί όταν θέτουν προυποθέσεις τις οποίες στην συνέχεια κάνουν γαργάρα και εγκλωβίζονται σε άσκοπες αντιδικίες, σε ένα καταλυτικά λαικίστικο περιβάλλον, στην προσπάθεια να κερδίσουν χρόνο και να αποπροσανατολίσουν τις αγορές. Η ζημιά μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Μπορεί όμως να δημιουργήσει και τρομερά αδιέξοδα. Θα αναλάβουν ποτέ οι υπεύθυνοι της παραπληροφόρησης στην Ελλάδα και τις δικές τους ευθύνες;
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΑΝΕΜΟΥΣ, ΤΙ ΘΑ ΘΕΡΙΣΟΥΝ;

ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΑΝΕΜΟΥΣ, ΤΙ ΘΑ ΘΕΡΙΣΟΥΝ;

 

Στην κινέζικη γλώσσα, με τα χαρακτηριστικά ιερογλυφικά που την συνθέτουν, η λέξη «κρίση» συμβολίζεται με τους χαρακτήρες των λέξεων «καταστροφή» κι’ «ευκαιρία». Με άλλα λόγια η περιεκτική σοφία της βαθιάς ασιατικής παράδοσης παραδέχεται πως το καινούργιο δεν έρχεται παρά μόνο μέσω ανατροπής - καταστρεπτικά βίαιης μερικές φορές – του παλιού. Το αντικρίζουμε αυτό σε κάθε απόπειρα ουσιαστικής μεταρρύθμισης. Όταν δηλ πρακτικές, συνήθειες και παραδόσεις εκθεμελιώνονται κάτω από σοβαρότατες συχνά αντιδράσεις. Όταν το καινούργιο γεννιέται, το παλιό είναι φυσικό να αντιδρά. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι εποχές είναι φορτισμένες από αντάρες κι αναστατώσεις. Με αποτέλεσμα ο ορίζοντας να είναι ομιχλώδης και οι προοπτικές ασαφείς. Όταν δηλ περνάμε τους πόνους του τοκετού, δίχως να είναι σίγουρο τι ακριβώς τελικά θα προκύψει – όταν δηλ το φύλο του παιδιού είναι ακόμη εντελώς άγνωστο.

Τέτοιες εποχές αγωνιώδους ασάφειας είναι εκείνες που προσδίδουν στα γεγονότα τον χαρακτήρα της κρίσης. Ελάχιστοι όμως αμφισβητούν πως τέτοιες καταστάσεις εγκυμονούν την οικοδόμηση του καινούργιου. Ασχετα αν πολλοί ενοχλούνται η άλλοι εξεγείρονται μια κι αυτό που πεθαίνει τους ήταν οικείο παρά τις όποιες του αδυναμίες, βόλευε με γκρίζες πρακτικές και οριακές παρανομίες πολλών τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα, κι άλλων χάιδευε, με ιστορικές ψευδαισθήσεις, τις πεποιθήσεις για μεγαλεία κι αψεγάδιστες πορείες αδιαμφισβήτητων επιτευγμάτων.

Είναι επίσης σίγουρο πως η πορεία των όποιων καινούργιων εξελίξεων δεν είναι ποτέ γραμμική. Ουδέποτε τα γεγονότα εξελίσσονται όπως κάποιος ακριβώς τα περιμένει. Είναι γνωστή η άποψη που λέει πως ο Θεός γλεντάει με τους ανθρώπους, όταν τους ακούει να κάνουν σχέδια για το μέλλον!! Το παράδειγμα των τελευταίων εξελίξεων στην Αίγυπτο είναι χαρακτηριστικό. Δηλαδή, τι ακριβώς έγινε εκεί; Ο λαός κινητοποιήθηκε για να ανατρέψει τον Μπουμπάρακ. Προφανώς για να απαλλαγεί από το ολοκληρωτικό καθεστώς που αυτός εκπροσωπούσε. Και τώρα ο κόσμος πανηγυρίζει γιατί ανέλαβε ο στρατός. Που βέβαια είχε φέρει και στήριζε τον Νάσερ, τον Σαντάτ και, για τα τελευταία 30 χρόνια, τον Μουμπάρακ!! Ξέχασα βέβαια πως ο στρατός στην Αίγυπτο είναι …σοσιαλιστικών τάσεων. Ενώ, απλά, οι προηγούμενοι ήσαν μόνο μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς… Ο αγώνας τώρα φαίνεται πως αρχίζει να …δικαιώνεται !

Όλα αυτά δείχνουν την ματαιότητα κινήσεων που δεν θεμελιώνονται σε στέρεες βάσεις και σε ορθολογικές επιλογές. Η κρίση είναι πάντοτε και εφαλτήριο νέων ευκαιριών. Μπορεί όμως εύκολα να γίνει και η ταφόπετρα των προσδοκιών και των ονείρων γενεών ολόκληρων. Η επανάσταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία έριξε τον λαό της χώρας αυτής, και μαζί τους μερικές δεκάδες εκατομμύρια κατοίκων της Κεντρικής Ασίας και της Υπερκαυκασίας (λίγο αργότερα μάλιστα και τους λαούς της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και του μεγαλύτερου μέρους της Βαλκανικής) σε ένα ολοκληρωτικό εφιάλτη που κράτησε σχεδόν ογδόντα χρόνια! Τι θα γίνει αν τώρα κι εμείς κάνουμε τις λάθος επιλογές και βοηθήσουμε την κρίση να μας τσακίσει την ραχοκοκαλιά και να μας ρίξει σε ένα κυκεώνα κοινωνικής διάλυσης και οικονομικής αποσύνθεσης.

Τα τελευταία γεγονότα με την τρόικα αλλά και η ανοχή της έξαρσης της ανομίας στη χώρα είναι σαφείς ενδείξεις πως τα πράγματα δεν πηγαίνουν καθόλου καλά. Πέραν από τις ενοχλητικές και συνάμα προσβλητικές για τον λαό και την χώρα δηλώσεις των οικονομικών μας επιτηρητών αυτό που είναι κατά τη γνώμη μου φανερό είναι πως έχουν χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων. Η πολιτική που έχουν προωθήσει – ιδίως η εμμονή των ευρωπαίων κυρίως (ΕΕ και ΕΚΤ) σε αυξήσεις φόρων και στην ατελέσφορη και τυφλή πάταξη της φοροδιαφυγής – θα ήταν φανερό και στα μάτια πρωτοετούς των οικονομικών πως δεν θα οδηγούσε σε αυξήσεις των δημοσίων εσόδων. Παρά μάλλον σε νέκρωση της αγοράς και σε κατάρρευση των δημοσίων εσόδων. Παράλληλα, η τρόικα αποσαφήνισε τον περασμένο Νοέμβριο τα μέτρα που όφειλε μέσα στο επόμενο τότε τρίμηνο να πάρει η κυβέρνηση για την ομαλή εκταμίευση της τέταρτης δόσης του δανείου (εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση επαγγελμάτων, εξορθολογισμός δαπανών νοσοκομείων, ανασυγκρότηση και μείωση δαπανών ΔΕΚΟ κλπ). Τίποτε από αυτά ουσιαστικά δεν έγινε. Κι όμως η τρόικα δηλώνει σχετικά ικανοποιημένη!! Η συνευθύνη της λοιπόν για τα αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας είναι αυταπόδεικτη.

Οσο για την εκτεταμένη ανομία που συνεπαίρνει τη χώρα σύσσωμη η πολιτική ηγεσία του τόπου είναι συνυπεύθυνη. Αλλοι μεν διότι την ενθαρρύνουν κι άλλοι διότι την ανέχονται και συμβιώνουν μαζί της. Το εκρηκτικό κοινωνικό κοκτέηλ που έρχεται δεν ξέρω ποιος θα είναι αυτός που θα έχει την ατυχία να το σερβίρει. Το δράμα είναι πως τελικά θα υποχρεωθεί να το καταπιεί ολόκληρη η κοινωνία. Με άγνωστη κατάληξη. Όταν σπέρνουν ανέμους…
 

Πλήρες Άρθρο »

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ: ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΑΝΟ

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ: ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΑΝΟ

 

Τελείως απροσδόκητα ο φίλος Στέφανος Μάνος ξιφούλκησε υπέρ των κατασκευαστών εργολάβων δημοσίων έργων, από τις στήλες της «Καθημερινής», για το ζήτημα της άρνησης πληρωμής διοδίων. Στις απόψεις του για την παραβατικότητα του σχετικού κινήματος και για τις γενικότερες αρνητικές συνέπειες που δυνατόν να προκληθούν έχει βέβαια απόλυτα δίκιο. Τα κίνημα της λεγόμενης «ανυπακοής» αν επεκταθεί αναπόφευκτα οδηγεί στην παραπέρα ισχυροποίηση των ήδη οικονομικά ισχυρών της κοινωνίας. Το «δεν πληρώνω» οδηγεί αναπόφευκτα στην παραπέρα ανατίναξη των οικονομικών του κράτους. Με κατάληξη την αδυναμία πολλών φορέων να λειτουργήσουν σαν επιχειρήσεις δημοσίου συμφέροντος. Είτε κάποιες θα κλείσουν – θα βροντοφωνάξει το ίδιο το κράτος «δεν πληρώνω»- είτε θα περάσουν σε χέρια ιδιωτών. Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα είναι μακροπρόθεσμα αρνητική, αλλά αν αυτά γίνουν άξαφνα και δίχως προετοιμασία θα προκαλέσουν έκρηξη της ανεργίας και υψηλότατες τιμές διοδίων και εισιτηρίων.

Δεν είναι κατανοητή όμως η υποστήριξη σε διόδια για έργα που δεν έχουν ακόμη γίνει η που ΘΑ πραγματοποιηθούν σε άλλες περιοχές της χώρας. Το επιχείρημα πως προπληρώνεις και τον εργολάβο για την κατασκευή του σπιτιού σου, είναι μάλλον χτύπημα κάτω από την ζώνη. Στο σπίτι σου πληρώνεις με βάση την πορεία της ανέγερσης της οικοδομής, για τα υλικά που αγοράζονται και με βάση τις εργασίες που πραγματοποιούνται. Ουδέποτε πάντως δεν πληρώνεις εσύ για το σπίτι που θα ανεγείρει κάποιος γνωστός (η και άγνωστος) σου, σε άλλη περιοχή της πόλης. Η αναφορά επίσης στο περίφημο «Σπατόσημο» (τέλος για τη ανέγερση μελλοντικά του αεροδρομίου) είναι μάλλον ατυχής. Διότι τα χρήματα εκείνα τα εισέπραττε το κράτος. Βασικά, για απαλλοτριώσεις. Και για ενδεχόμενη μελλοντική συμμετοχή στο έργο. Δεν πήγαιναν στο ταμείο της Γερμανικής κατασκευαστικής εταιρίας.

Όσο για το ενδεχόμενο να γίνουν ακριβότερες οι συμβάσεις που ξανά θα συνομολογηθούν με νέους εργολάβους, αν ανατραπούν οι όροι των υπαρχόντων, έχω πολύ σοβαρές επιφυλάξεις. Δανειζόμενες με την τρέχουσα σύμβαση οι εταιρίες με υψηλά επιτόκια θα πραγματοποιήσουν έργα με ζημία; Δεν γνωρίζω οι εργολάβοι να χάνουν χρήματα ποτέ από δημόσια έργα που ολοκληρώνουν. Υπάρχει και το γνωστό στους πάντες σύστημα των «αναθεωρήσεων» των κοστολογίων.

Τα δημόσια έργα κατά παράδοση γίνονται με δύο τρόπους. Είτε από το δημόσιο (μέσω συνήθως εργολαβιών) και το κόστος καλύπτεται στη συνέχεια από τα διόδια. Είτε με το σύστημα ΒΟΤ (Build, Operate, Transfer) από ιδιώτες που, εκμεταλλευόμενοι για ένα διάστημα στη συνέχεια τις εισπράξεις, καλύπτουν το κόστος κατασκευής (όπως λ.χ η Αττική Οδός, που ήταν πράγματι έμπνευση του Στ, Μάνου). Χρηματοδότηση από το ξεκίνημα του ιδιώτη κατασκευαστή από μελλοντικούς χρήστες, κάτω από την νομοθετική επιβολή της σχετικής υποχρέωσης από πάνω (από το αυταρχικό κράτος), φαντάζει ανορθόδοξη. Κι αρκετά βάναυση.

Αν οι εργολάβοι δεν έχουν τους απαραίτητους πόρους η την αναγκαία τραπεζική χρηματοδότηση, απλά δεν αναλαμβάνουν την δουλειά. Αν επρόκειτο οι μελλοντικοί κατ’ εκτίμηση καταναλωτές να προπλήρωναν τις υπηρεσίες μιας μέλλουσας να στηθεί επιχείρησης, θα μπορούσαμε όλοι να γίνουμε επιχειρηματίες. Η μήπως κάνω λάθος;

Κι’ ένα πνευματικό γύμνασμα: Τι θα γίνει με τα διόδια που έχουν ήδη πληρωθεί – και με τα σχετικά οικονομικά δικαιώματα των αυτοκινητιστών - στην περίπτωση που, για οποιονδήποτε λόγο (πτώχευση κάποιας εταιρίας, άρνηση δανειοδότησης από Τράπεζες κλπ), διαλυθούν οι κοινοπραξίες η ματαιωθούν τα έργα; Θα μείνουν τα χρήματα στα ταμεία των εταιριών; Η μήπως θα περάσουν στα θυλάκια του κράτους; Και με ποιό ακριβώς δικαίωμα;
 

Πλήρες Άρθρο »

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ:


ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ:
Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΧΙΟΝΟΣΤΙΒΑΔΑ ΚΑΙ
ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

 

 

 

 

 

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ, ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΣΚΗΝΗ


.Χώρα με ειδικό βάρος στη Μ. Ανατολή και Μουσουλμανικό Κόσμο

  •  Η Μεγαλύτερη Πληθυσμιακά Χώρα του Αραβικού Κόσμου
  •  Η Δεύτερη σε Πληθυσμιακό Ογκο Μουσουλμανική Χώρα στον Κόσμο
  •  Η Ισχυρότερη Σουνιτική Χώρα στη Γή
  •  Ο Εγκυρότερος Εκφραστής Πολιτικών Ρευμάτων στον παλιό Τρίτο Κόσμο

.Ρεύματα Που Ξεκίνησαν Από Την Αίγυπτο

  •  Αραβικός Σοσιαλισμός
  •  Παναφρικανισμός (Με την Γκάνα του Κρούμαχ)
  •  Εθνικός Αντι-Αποικιακός Σοσιαλισμός (Μαζί με την Ινδονησία του Σουκάρνο)
  •  Κίνημα Αδεσμεύτων και Φιλο-Σοβιετισμός (Με την Ινδία του Νέρου)
  •  Μετά από ταπεινωτική ήττα από Ισραήλ, ξεκίνημα ισλαμικής αναβίωσης


. Επιδράσεις στο Παγκόσμιο Πολιτικό Σκηνικό

  •  Ανατροπή Μοναρχίας (Φαρούκ) προκαλεί κύμα αλλαγών μέσω παρεμβάσεων στρατού (Ιράκ, Σουδάν, Λιβύη, Συρία, Αλγερία) και αύξηση Σοβιετικής επιρροής στον Αραβικό κόσμο (Ενταση Ψυχρού Πολέμου)
  •  Στροφή σε συνεργασία με Ισραήλ του Σαντάτ, οδηγεί σε περιθωριοποίηση Σοβιετικής επιρροής στην περιοχή (αρχή εκτόνωσης Ψυχρού Πολέμου)
  •  Ανατροπή η Τέλος Μουμπάρακ, αλλαγές στην περιοχή και στον κόσμο

 

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΜΟΥΜΠΑΡΑΚ

. Διαδοχή Από Τον Στρατό

  •  Πολιτική Συνέχειας - Δίχως Αλλαγές
  •  Πολιτική Ριζοσπαστικοποίησης – Μετατόπιση κέντρου βάρους σε ολόκληρη την Εγγύς και Μέση Ανατολή και Μαγκρέμπ με ενίσχυση αντι-ισραηλινού άξονα (Τουρκία, Ιράν, Συρία, Λίβανος, Κατάρ, Σουδάν, Λιβύη)
  •  Στρατιωτικό Καθεστώς με Ισλαμικές Επιρροές – Ανταγωνισμός με Τουρκία και Σ. Αραβία για άσκηση ισλαμικής επιρροής και σημαντική επίδραση για αλλαγές σε Σουδάν, Αλγερία, Ιράκ και Συρία.
  • Στην (β) και (γ) περίπτωση πρόκληση μεταναστευτικών ρευμάτων προς Ευρώπη, αναστάτωση πολιτικής ΗΠΑ και ΕΕ γενικά προς περιοχή, αναθεώρηση αμυντικού δόγματος του Ισραήλ που πιθανά θα οδηγήσει σε πρώιμη σύγκρουση στην περιοχή

. Διαδοχή Από Ισλαμιστές

  •  Ανασφάλεια σε απολυταρχικά – ανεξάρτητα από πολιτικό προσανατολισμό - καθεστώτα της περιοχής (Σ. Αραβία, Συρία, Σουδάν, Ιορδανία, Λιβύη)
  •  Ενίσχυση σε υπό διωγμό ισλαμικές αντιπολιτεύσεις στην περιοχή και διευκόλυνση προοπτικών εξουσίας (Αλγερία, Υεμένη, Μαρόκο, Τυνησία, Μαυριτανία, Λίβανος, Παλαιστινιακή Αρχή και πιθανότατα Μαλαισία, Ινδονησία, Φιλιππίνες)
  •  Προβλήματα σε Ρωσία, με έξαρση αναταραχών σε Καύκασο, Κίνα (επαρχία Ζινζιάνγκ) και Ινδία (κυρίως Κασμίρ). Αναστατώσεις επίσης σε Βαλκάνια (Βοσνία, Γκέγκες σε Αλβανία και Τέτοβο).
  •  Δύσκολα προβλέψιμες επιπτώσεις σε Τουρκία και Ιράν
  •  Αλλαγές σε παγκόσμιο σκηνικό με αλλαγή δεδομένων για Ταλιμπάν, Πακιστάν (κυρίως σε Βαζιριστάν, Βορειοδυτικό Σύνορο), Ινδία αλλά κυρίως για εξωτερική πολιτική ΗΠΑ και δυσκολίες για Ρωσία
  •  Διλήμματα επιβίωσης για Ισραήλ με ενδεχόμενη όξυνση και πρόκληση συγκρούσεων

. Διαδοχή Από Φιλοδυτικά Δημοκρατικά Στοιχεία

  •  Ενδεχόμενη Παρουσία με Ανοχή Ιλασμιστών, εξαιρετικά όμως Θνησιγενής (όπως παλαιότερα στο Ιράν)
  •  Πιθανώς με παρέμβαση και Επιρροή Τουρκίας
  •  Λύση ιδανική για σημερινά μετριοπαθή η φιλοδυτικά καθεστώτα (Σ. Αραβία, Ιορδανία, Ιράκ, Κουβέιτ, Εμιράτα, Ομάν, Μπαχρέιν, Μαρόκο, Ισραήλ) και για εξωτερική πολιτική ΗΠΑ και ΕΕ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
(Στην Περίπτωση της Κυριαρχίας των Ισλαμιστών)

. Ζητήματα Κύματος Παράνομης Μετανάστευσης

  •  Αντιφρονούντες θα στραφούν στην φυγή
  •  Νέο-Οθωμανική στάση Τουρκίας διευκολύνει ροή προς Ελλάδα χιλιάδων μεταναστών η γνήσιων πολιτικών φυγάδων
  •  Ενδεχόμενη εισροή επικίνδυνων ακραίων ισλαμικών στοιχείων με στόχο προώθηση σε Ευρώπη και συνακόλουθα προβλήματα μεταξύ Αθήνας – Ευρωπαικών πρωτευουσών
  •  Μη προβλέψιμες επιπτώσεις σε ήδη υπάρχουσα μουσουλμανική κοινότητα μεταναστών στην Ελλάδα

. Ζητήματα Γεωπολιτικών Ανακατατάξεων και Επιπτώσεων

  •  Ανασφάλεια λόγω παρουσίας μέσα σε ισλαμικό καθεστωτικό περίγυρο
  •  Δίπλα σε αντικειμενικά αναβαθμισμένη και γεωστρατηγικά πανίσχυρη πλέον Τουρκία
  •  Αναγκαστική Προσέγγιση με Ισραήλ, σε Απομόνωση από Ισλαμικό Περίγυρο
  •  Επιστροφή της Ιστορίας: Επανάληψη Συνθηκών Περσικών Πολέμων

 

 

 

 

 

Η ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ


- Αναστάτωση Αγορών σε κάθε Αναταρχή στην Αίγυπτο

Λόγω Σουέζ

Λόγω εγγύτητας στον Κόλπο και Σ Αραβία

Λόγω πιθανών επιπτώσεων σε πετρελαιοπαραγωγές χώρες της ευρύτερης γειτονιάς


- Ευρύτερες Γεωστρατηγικές Επιπτώσεις

Αύξηση Εντασης στην Μ Ανατολή θα προσθέσει χρηματικό premium ρίσκου στην διεθνή τιμή πετρελαίου. Ανάλογα με επιπτώσεις σε Σ. Αραβία και Χώρες του Κόλπου η τιμή μπορεί να προκαλέσει διεθνή οικονομική αναστάτωση

Ευρύτερες συνακόλουθα οικονομικές δυσκολίες από αύξηση τιμής ενέργειας

Αύξηση Τιμών Πρώτων Υλών λόγω ακριβών μεταφορών και μεγάλου κόστους κίνησης εργοστασίων

Αντοχές Κινέζικης Οικονομίας (και της Ινδίας) θα κρίνουν αν θα καταρρεύσει παγκόσμιο οικονομικό σύστημα

Αύξηση Επιρροής Ρωσίας λόγω πετρελαικών κοιτασμάτων

 

Το Ξίφος του Προφήτη Χάσκει Απειλητικά Πάνω από το Κεφάλι της Υφηλίου
 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΘΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ

ΕΘΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ

 

Για πρώτη φορά η ελληνική τηλεόραση έδωσε στο ελληνικό κοινό μια εκπομπή - μελέτη της ιστορίας με προδιαγραφές ποιότητας κι επιστημονικό βάθος. Η μινι σειρά του Σκάι «1821» θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί σαν σταθμός στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Αντίθετα, η εθνο-ηρωική μισαλοδοξία ξεχύθηκε και πάλι στην προμετωπίδα της δημόσιας ζωής. Και εξοβελίζονται σχεδόν από τη ελληνική κοινότητα οι υπεύθυνοι του σταθμού, μαζί με τους επιστήμονες συμβούλους της εκπομπής, με το γνωστό επιχείρημα του ανιστόρητου. Ανθρωποι που είναι άγνωστο αν έχουν διαβάσει ποτέ τους ιστορία, πέραν των γνωστών διδακτικών βιβλίων του παλιού ελληνικού Γυμνασίου, αποφαίνονται με ύφος δεκάδων ειδικών για πρόσωπα και γεγονότα.

Είναι φανερό πως η εκπομπή δεν επιχειρεί να επιβάλει άποψη. Με πλήθος στοιχείων και με στέρεη και, κυρίως, νηφάλια επιχειρηματολογία εκφράζει μια εκδοχή. Αφήνοντας με σαφήνεια να εννοηθεί πως δεν υπάρχει σε τίποτα μιά και μοναδική αλήθεια. Και βέβαια θα μπορούσαν να υπάρξουν διαφωνίες. Με θεμελιωμένα επιχειρήματα και σε κόσμιο ύφος. Που πιθανότατα θα προκαλούσαν ένα γόνιμο διάλογο. Εδώ όμως το ζήτημα παίρνει μια περίπου φουνταμενταλιστική ροπή. Οποιος διαφωνεί με την μία άποψη είναι προδότης του έθνους. Και υπονομεύει το έθνος, την θρησκεία και εν τέλει την ίδια την πατρίδα. Μια εκδοχή υπάρχει μοναχά της ιστορίας. Αυτή που εκφράζουν τα κείμενα του Παπαρρηγόπουλου. Ό,τι δεν χωράει στα όρια αυτής της γραφής κόβεται από το μαχαίρι του Προκρούστη. Για να ταιριάξει σε μιά προκατασκευασμένη πολιτικά ορθή πραγματικότητα.

Το έθνος 400 χρόνια υπέφερε τα πάνδεινα κάτω από τον αδυσώπητο Οθωμανικό ζυγό. Γιατί τότε περίμενε πάνω από 250 χρόνια για να εκδηλώσει τα πρώτα σκιρτήματα οργανωμένης αντίστασης; Η εκκλησία κάτω από την πίεση της Οθωμανικής απολυταρχίας κατόρθωσε, κάτω από συνθήκες εξοντωτικών διώξεων, να διασώσει το εθνικό φρόνημα του λαού. Πως τότε αναγέρθηκαν στον ελλαδικό χώρο εκατοντάδες (ίσως και χιλιάδες) νέες εκκλησίες δίχως την αντίδραση των Τούρκων; Το κρυφό σχολειό κράτησε την γλώσσα ζωντανή και τον λαό εθνικά ενωμένο. Πως διέπρεψαν τότε, κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία, εξαιρετικά ελληνικά σχολεία με γνωστότερη την Σχολή της Χάλκης; Aφού η Οθωμανική παρουσία ήταν μαρτυρική και ο ελληνικός λαός στέναζε, πως εξηγείται τότε το 70% των Ελλήνων που βρέθηκαν σε σχετική απογραφή να ζούν στην Κων/πολη το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα να έχει μεταναστεύσει εκεί μετά την ελληνική επανάσταση; Δηλ. εγκατέλειψαν την ελευθερία στην Ελλάδα για να πάνε στην βαρβαρική σκλαβιά στην Τουρκία;

Tα ερωτήματα δεν έχουν τελειωμό. Η νηφάλια μελέτη της ιστορίας οφείλει να δώσει απαντήσεις. Ποτέ βέβαια απόλυτες και δογματικές. Εθνικό είναι το αληθινό, είχε πεί και ο ποιητής. Δεν συμφωνούν όμως οι φανατικοί….

Υ.Γ. Είναι αλήθεια πως το πολιτικό κόμμα του Χόσνι Μουμπάρακ (το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα - NDP) αποτελεί πλήρες μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς; Δεν εξετάζω ποιος είναι Πρόεδρός της, διότι το πρόβλημα δεν είναι δικό του. Το ζήτημα είναι ποια άλλα διεθνή δημοκρατικά «λουλούδια» μετέχουν στην οργάνωση αυτή. Ελκύει ο σοσιαλισμός και νομιμοποιεί την απολυταρχία; Κάποιοι οφείλουν να δώσουν πειστικές εξηγήσεις…

Πλήρες Άρθρο »

Υπάρχει μεσαίος χώρος;

Υπάρχει μεσαίος χώρος;

Αν πιστεύετε ότι υπάρχει ο 'μεσαίος χώρος', μπορείτε να οριοθετήστε την έννοιά του;

 

Πολιτικά στηρίγματά της ΝΔ υπήρξαν στα χρόνια του Έβερτ και του Κώστα Καραμανλή δύο απόλυτα νεφελώματα. Ο 'ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός' και ο 'μεσαίος χώρος'. Ο πρώτος, με την ερμηνεία που του δίνουν τα περισσότερα στελέχη της ΝΔ δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Ήταν ένα εφεύρημα του Κ. Καραμανλή για να διευκολύνεται να εφαρμόζει όποια πολιτική του άρεσε δίχως να κατηγορείται για ιδεολογικό επαρχιωτισμό και έλλειψη ταυτότητας. Δίχως τον Κ. Καραμανλή ο ρ.φ. κατέληξε γράμμα κενό. Και η επίκλησή από ορισμένους επιγόνους του φάνταζε με ανέκδοτο. Μιλούσαν για κάτι που δεν υπήρχε και που ούτε κι αυτοί καταλάβαιναν. Ήταν σαν να προσπαθούσαν να φτιάξουν ψαρόσουπα δίχως …ψάρια!!


Όσον αφορά τον μεσαίο χώρο, η σύγχυση υπήρξε ακόμη μεγαλύτερη. Στην λεγόμενη κεντροδεξιά στην Ελλάδα επιμένουν να αγνοούν μια δραματική πραγματικότητα. Οι μετεμφυλιακές ενοχές που ενστάλαξαν επάνω της οι ρεβανσιστικές δυνάμεις της Αριστεράς για τις άδικες εν πολλοίς διώξεις της εποχής εκείνης την έχουν εξορίσει σε ιδεολογική έρημο. Και στελέχη και οπαδοί της συχνά φέρονται σαν να ντρέπονται που δεν είναι αριστεροί. Η καταξίωση των απόψεων της αριστεράς είναι σχεδόν καθολική. Ουδείς τολμά να αμφισβητήσει την ορθότητα των ιδεών της. Σαν αποτέλεσμα οι αντίπαλοί της επικεντρώνονται στην πράξη. Αισθάνονται πως μοναχά εκεί μπορούν να διεκδικήσουν κάποια ανωτερότητα. Όταν λοιπόν η κεντροδεξιά αποδειχθεί κακός διαχειριστής, η κατάρρευση είναι ολοσχερής. Έτσι έγινε το 1993, έτσι έγινε και τώρα.


Τότε, κορυφαία στελέχη του χώρου αμφισβητούσαν κρίσιμες επιλογές της τότε κυβέρνησης. Με επιχειρηματολογία μάλιστα της απέναντι πλευράς. Σε συμμαχία με μηχανισμούς του εργολαβικού/εκδοτικού παρασκηνίου βάφτισαν - εκείνοι πρώτοι, και πριν από την αριστερά – τις φιλελεύθερες επιλογές ασύδοτες και δίχως δήθεν κοινωνική ευαισθησία. Τώρα βρέθηκαν στην παγίδα που από τότε είχαν οι ίδιοι στήσει. Δίχως ιδεολογικό έρμα και με τον τρόμο της αριστερής αποδοκιμασίας έμειναν δίχως ραχοκοκαλιά και πολιτικούς στόχους. Ονόμασαν «μεσαίο χώρο» ότι αγκάλιαζε τις πολιτικές ευαισθησίες της αριστεράς (μέχρι και σε τελετές στα Μακρονήσια βρέθηκαν εξαίροντας τον συμβολικό ρόλο του Χ. Φλωράκη!!) και ..ξέχασαν να κυβερνήσουν. Σαν κάκιστοι κι ερασιτέχνες διαχειριστές που αποδείχθηκε πως ήσαν, σύντομα έχασαν και το υποτιθέμενο συγκριτικό πλεονέκτημα που διέθεταν στον τομέα της πρακτικής πολιτικής. Μην τολμώντας να πάρουν αποφάσεις, το μόνο που έμενε ήταν η άλωση του κράτους. Και η κατεξευτελιστική συντριβή.


Δεν υπάρχει λοιπόν οριοθετημένος πολιτικά μεσαίος χώρος. Υπάρχουν βέβαια μετριοπαθείς πολίτες. Που δεν αρέσκονται σε ακρότητες και φανατισμούς. Κι αυτοί συνήθως δίνουν την νίκη στις εκλογές. Τα πολιτικά τους πιστεύω βέβαια μεταβάλλονται. Από εποχή σε εποχή. Δεν είναι όμως ποτέ δεξιοί η αριστεροί με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Μπορεί να είναι φιλελεύθεροι, να νοιάζοντια για την κοινωνική δικαιοσύνη (φτάνει τα μέτρα για την εμπέδωσή της να μην θίγουν τα προσωπικά τους συμφέροντα) και συμφωνούν σε μέτρα εκσυγχρονισμού του κράτους.

Πλήρες Άρθρο »

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟΣ

Οι δηλώσεις του Αλέκου Αλαβάνου αποκάλυψαν την ουσία του αριστερού συντηρητισμού στην Ελλάδα. Με απόψεις δύσκαμπτες, κολλημένες σε αντιλήψεις και πραγματικότητες που δεν υπάρχουν πιά η αριστερά δείχνει να μάχεται για ένα κόσμο που έχει ξεπερασθεί από τις εξελίξεις. Η Αριστερά συνήθιζε κατά το παρελθόν να εκφράζει το ανατρεπτικά καινούργιο και το πρωτοποριακά προοδευτικό. Συνήθως οι προτάσεις της συνόδευαν τις φιλοδοξίες και τις ελπίδες του κόσμου για ένα καλύτερο αύριο. Συντρόφευαν τις κρυφές συχνά προσδοκίες για καλυτέρευση της ζωής των λαικότερων στρωμάτων και τα όνειρά τους για μιά κοινωνία που περιεκτικά θα τους ενσωμάτωνε.

Είναι τουλάχιστον απογοητευτικό πως τώρα πιά η Αριστερά κατέληξε να εκφράζει το πιό αποκρουστικό κατεστημένο των βολεμένων συντεχνιών του δημόσιου τομέα. Μαζί με τα εξωπραγματικά, και κυριολεκτικά αντι-κοινωνικά, αιτήματα ομάδων που εκμεταλλεύονται ένα αναποτελεσματικό κράτος για την διευκόλυνση λογής επιδιώξεων που συχνά έρχονται σε αντίθεση και με τον κοινό ποινικό νόμο. Δεν υπάρχει προοπτική κατάκτησης της προόδου όταν διευκολύνονται οι, επαγγελματικοί κυρίως, στόχοι χαμηλού επιπέδου υπαλλήλων που υποτίθεται πως υπηρετούν την ανώτατη παιδεία μέσα από την διεύρυνση του χάους και της ανομίας που επικρατεί στα Πανεπιστήμια. Οταν «χτίζονται» γραφεία καθηγητών, με αυτούς συχνά μέσα, ενώ αποπέμπονται ομιλητές από πανεπιστημιακές αίθουσες επειδή κάποιοι διαφωνούν με το περιεχόμενο της επικείμενης διάλεξής τους η όλη έννοια της δημόσιας ανώτατης παιδείας ρίχνεται κυριολεκτικά στα σκουπίδια.

Αλλά και η κουβέντα για το «άσυλο» μοιάζει παράταιρη και ξεπερασμένη. Ο θεσμός δημιουργήθηκε με αφορμή την κατάλυση των δημοκρατικών ελευθεριών από την επτάχρονη στρατιωτική δικτατορία. Και ήταν αυτονόητα ένας θεσμός καθαρά συμβολικός. Δεν θα πίστευε κανένας βέβαια πως σε συνθήκες κατάλυσης της δημοκρατίας και ανατροπής τοιυ Συντάγματος οι όποιοι δικτάτορες θα σεβόντουσαν τον νόμο περί ασύλου στα πανεπιστήμια!! Η έννοια της διάταξης ήταν πως η ελληνική έννομη τάξη έδινε ιδιαίτερη ισχύ στην ελεύθερη διακίνηση κάθε ιδέας, και της πλέον ανατρεπτικής ακόμη, δίνοντάς της το δικαίωμα να εκφρασθεί στην απρόσβλητη από κάθε μορφής κατασταλτικό μηχανισμό πανεπιστημιακή αίθουσα. Δεν υπήρχε στο μυαλό του νομοθέτη βέβαια η πρόθεση να εξαιρέσει το πανεπιστήμιο από την εφαρμογή των νόμων της συντεταγμένης ελληνικής πολιτείας. Διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, παράνομο εμπόριο λογής αντικειμένων, χώροι απρόσιτοι σε απλούς φοιτητές και ακαδημαικό προσωικό αλλά και άσκηση εκτεταμένης βίας αποτελούν πλέον την καθημερινότητα σε πολλά ΑΕΙ της χώρας. Με βάση την ουσία της νομοθεσίας περί ασύλου όλες αυτές οι κινήσεις παραβιάζουν το «ακαδημαικό άσυλο». Και λογικά οι αρχές θα είχαν την υποχρέωση να παρέμβουν για να εφαρμόσουν τον νόμο.

Η περίπτωση της κατάληψης της Νομικής Σχολής από μετανάστες αποτελεί την πλέον κραυγαλέα απόληξη αυτής της παραβατικής συμπεριφοράς. Ατομα εντελώς άσχετα με τον ακαδημαικό χώρο εκμεταλλεύονται το «άσυλο», παραβιάζοντας μια σειρά από νόμους του κράτους, για την προβολή αιτημάτων που αφορούν ατομικά τους συμφέροντα. Κι όμως υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που εξακολουθούν να υποστηρίζουν την διαστρεβλωμένη αυτή αντίληψη περί ασύλου. Με επιχειρήματα μάλιστα έωλα και εξωπραγματικά. Θα αποτελεί ντροπή στο μέλλον για τον κ. Αλαβάνο και την Αριστερά η δήλωσή πως όσοι υποστηρίζουν την κατάργηση της απηρχαιωμένης αυτής νομοθετικής ρύθμισης «δεν είναι έλληνες». Επειδή η σχετική λέξη είναι ελληνική και χρησιμοποιείται παντού σχεδόν στον κόσμο. Μόνο που εκεί η χρήση της έχει εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. «Ασυλο» (asylum) είναι ο χώρος που κρατούνται απομονωμένοι άνθρωποι που συνιστούν κίνδυνο για τον εαυτό τους και για την κοινωνία. Αν έτσι εννοεί ο κ. Αλαβάνος και η παρέα του το πανεπιστημιακό άσυλο, τότε μάλλον εντελώς παράδοξα οικοδομείται η πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Υπάρχει όμως και το ζήτημα της γενικότερης στάσης της κάποτε ανανεωτικής Αριστεράς απέναντι στα συνολικά προβλήματα του τόπου. Δεν υπάρχει κατεστημένη ομάδα συμφερόντων στην χώρα, που με νύχια και δόντια πασχίζει να κρατηθεί στα επίπεδα των προνομίων που με διάφορους τρόπους και διαχρονικά έχει εξασφαλίσει, που να μην βρίσκει φανατικούς υποστηρικτές στον χώρο της σταδιακά πλέον περιθωριοποιούμενης Αριστεράς. Η έννοια του πολιτικά ορθού έχει γίνει εμμονή για τα στελέχη αυτού του είδους της Αριστεράς. Μετατρέποντας την έτσι από δύναμη αλλαγής, ανανέωσης και ανοιχτών πνευματικών οριζόντων σε μικρομάγαζο συντήρησης και σκληρότατου οπισθοδρομικού φανατισμού.

Οταν η υποτιθέμενη προοδευτική πλευρά της ελληνικής κοινωνίας υπεραμύνεται της απόλυτης ακινησίας τι ελπίδες έχει ο τόπος για ανάκαμωη και εξέλιξη;
 

Πλήρες Άρθρο »