ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 

Οι ενδημικές αδυναμίες της ελληνικής κοινωνίας και η κουλτούρα της ανατολής που την διαπερνά ξεπέρασαν τελικά τις αντιστάσεις κάποιων δυτικοποιημένων ελίτ και ξεχύθηκαν  στην επιφάνια. Η κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι απλά οικονομική. Είναι κρίση αντιλήψεων και πολιτισμού. Τώρα δίνεται η τελική μάχη. Είτε θα επικρατήσει ο λογικός θετικισμός όσων σκέφτονται στο ίδιο μήκος κύματος με τους λαούς της Δύσης, που δεν βρίσκονται όμως στην ουσία ανάμεσα στις κυρίαρχες πολιτιστικά δυνάμεις της κοινωνίας. Είτε θα ολοκληρώσουν την θριαμβευτική τους πορεία όλοι εκείνοι που βλέπουν το σήμερα  σαν αύριο, την πονηριά και την εξαπάτηση σαν φυσιολογική πρακτική, τον ψευτο-πατριωτισμό σαν καταφύγιο,  την εξαγορά με παροχές κι εύνοιες σαν φιλολαική πολιτική, την χρεοκοπία, το ρίξιμο των «κουτόφραγκων»  και την απομάκρυνση από την Δύση σαν υπερήφανη διέξοδο. Η ανατολίτικη μοιρολατρία κάνει στα μάτια πολλών την δυστυχία της κατάρρευσης να μοιάζει με μαρτύριο καταξίωσης αντάξιο ενός εθνικού πεπρωμένου. Πάνω στην ίδια γραμμή με τους φανατικούς  μουσουλμάνους Σιίτες που βλέπουν στην αυτομαστίγωση την δικαίωση μιας πορείας.

Οι δυτικοί δανειστές μας δεν βλέπουν την πραγματικότητα. Και πέφτουν στην παγίδα των υποσχέσεων. Εκτιμούν πως έχουν να κάνουν με ένα κράτος και μια δημόσια γραφειοκρατία οικοδομημένη με υλικά πανομοιότυπα με εκείνα που γνωρίζουν οι ίδιοι. Που κινείται με κίνητρα στηριγμένα σε αρχές και αξίες ίδιες με τις δικές τους. Το λάθος είναι τεράστιο. Στην Ελλάδα την χρεοκοπία την προκάλεσε το ίδιο το κράτος. Με κακοδιοίκηση, με ατασθαλίες, με διαπλοκή, με υπερδιόγκωση των πελατειακών δικτύων. Κοντολογής, με αδιαφορία και διαφθορά.  Το αίτημα εκσυγχρονισμού ενός συστήματος χτισμένου πάνω στον αναχρονισμό είναι αυτονόητα αναποτελεσματικό.

Τα δημόσιο στην Ελλάδα αποτελεί, από την γέννηση του ελληνικού κράτους ακόμη, εργαλείο μεταφοράς πόρων από την οικονομία σε  οργανωμένες η σωστά τοποθετημένες κοινωνικές ομάδες. Μοναδικός σκοπός των οποίων είναι η προσοδοθηρία. Δεν αποτελεί αποστολή του η εξασφάλιση των προυποθέσεων για την ομαλή λειτουργία τα οικονομίας. Ωστε οι πολίτες, σε ένα περιβάλλον ομαλότητας και ισονομίας, να διεκπεραιώνουν τις οικονομικές τους επιδιώξεις. Και στη συνέχεια, με τον μηχανισμό της φορολογίας, το δημόσιο να απαλύνει ανισότητες  δημιουργώντας τις αναγκαίες κοινές υποδομές.

Τα κράτος λειτουργεί σαν διεκπεραιωτής εντολών πελατειακής φύσης.  Που στόχο έχουν να κάνουν άλλους πολίτες πλούσιους και άλλους φτωχούς. Παλαιότερα με κριτήρια κομματικά. Ποιο πρόσφατα με βάση την ισχύ κυκλωμάτων, διασυνδέσεων και μηντιακής δύναμης και επιρροής. Όταν άξαφνα, με αφορμή την διεθνή κρίση και τον σοβαρότερο έλεγχο από τους πιστωτές,  οι μάσκες έπεσαν και τα δανεικά στέρεψαν το σύστημα έπαθε έμφραγμα. Οσοι τολμούσαν κατά καιρούς να επισημάνουν την φαυλότητα και τα επερχόμενα αδιέξοδα είχαν ήδη από καιρό εξοστρακισθεί. Οι δανειστές λοιπόν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το γνήσιο ελληνικό βαθύ κράτος. Κι εξαπατήθηκαν.

Προωθούσαν λύσεις που θα ταίριαζαν σε ένα σύστημα χτισμένο με διαφορετικά οικοδομικά υλικά. Το σύστημα λοιπόν δεν δίστασε να λέει ψέματα. Υποσχόμενο επιλογές που ποτέ δεν θα μπορούσε να διεκπεραιώσει. Γιατί αντιστρατεύονταν την ίδια του την φύση. Εκσυγχρονισμός της αγοράς, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (λ.χ. άνοιγμα επαγγελμάτων , περιορισμός ατασθαλιών στα νοσοκομεία, κατάργηση προνομίων στις ΔΕΚΟ)  και δραματικές περικοπές στην έκταση και τον όγκο του κράτους δεν θα μπορούσαν ποτέ να υλοποιηθούν. Γιατί αυτές οι πρακτικές είναι τα ίδιο το σύστημα. Που δεν τολμά ούτε και να σκεφθεί να αυτο-ακρωτηριασθεί. Γι αυτό Μνημόνια δεν εφαρμόζονται, οι εταίροι απελπίζονται και οι πιστωτές μας πανικοβάλλονται.

Η κρίση τελικά θα μας καταπιεί. Εκτός αν ο λαός με κάποιο τρόπο αφυπνισθεί και δεν δυσανασχετεί  επειδή άξαφνα το πάρτι της φαυλότητας τελείωσε. Κι αποφασίσει να απαγκιστρωθεί από την φενάκη της δημόσιας προστασίας. Κι απαιτήσει τον τερματισμό των φόρων που γονατίζουν τον «εχθρό» που λέγεται ιδιωτική οικονομία, και τις ισόποσες εξοικονομήσεις χρημάτων από καταργήσεις δημόσιων φορέων, περικοπές γραφειοκρατικών διαδικασιών και γενικά τον εξωστρακισμό του δημοσίου από τα κυρίαρχα ύψη της οικονομίας. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ελπίδα.